장음표시 사용
271쪽
DEFENDI TVR PARS ME CV rida rationis quinta principalis pro potestat esummi Ponti scis in tem
IN capite tricesimo secundo Barcia ius ex Ionga
digrelsione domu in rediens, proponit, ac discu-- tit,&refellere nititur sciundam partem rati nis meae principalis, quae hac ratiocinatione continebatur, Potest Pastor arietessuriosos destruentes ouileseparare, O recludere: Princeps autem est aries
furiosis des ruens uile, quando est Catholisis deseda eo malus, ut multum ob sit Religioni. Eccle lia, ut si Episcopatus vendat, EcclesM diripiat, c. Ergopol rit Pastor Ecclesia eum reclutire, vel redigere in ordiauem ovium. Hanc ratiocinationem Barciatus impugnaturus incipit a censura vocabulores m ac dicit, excluderadicendum erat, non recludere recludere enim aperire est.At ego per recludere, non excludere, sed includere significare volui solent enim Pastores Arietes furiosos incIudere in aliquem locum, Vt non possint cornibus oviculas petere, vel pedibus conculcare dri reι ludere, inquit ille, aperire est. non claudere. Verum est id quidem, cum dicimus, recludere fores, aut domum, aut carcerem, sed cum dicimus, recludere aliquid intra fores, aut hominem in domo, vel carcere recluderes tum reclud re, accipitur pro eo quod est claudere, vel includ
272쪽
&munito,unde non facile possit egredi. Ac ne putet Barciatus, me sine auctore esse loquutum, legat sincmarum in vitari. Remigij, luonem in Epist. 9Aimoinum, in lib. . historiae cap. 7. S inueniet passim recludere ab Auctoribus non malis usurpari pro includere, quo modo religare, non est soluere, sed iterum, vel arctius Iigare Acutos Barcta ij penitus obstruamus, audiat sanctum Hieronymum, auctorem prima classis, in libro aduersus Vigilantium, sic loquentem Iuvel in Sinu Abrahae, vel in
ioco restigeri, vel ubter aram Dei anima Apostolorum, Martyrum cansedisse, nec possessis tumulis, ct ubi voluerint adessepr/sentes: Senatoriae videlicet dignisatis sint, ct non inter homicidas teterrimo carcereses in libera, honesia custodia in Fortunatorum Insulis, ct in campu Elysiiu recluduntur: haec sanctus Hieronymus, cui non audebit, opinor, Barcia- ius dicere, recludere aper re est,proinde includuntur dicendum erat, non recluduntur. Ac Vt ex eodem sancto Hieronymo reseramus Barciat gratiam fraternae correptionis: meminerit se capite tricesimo iurasse per Herculem, cum ait, Ego me Hermin&c.&audiat sanctum Hieronymum in si
pistola ad Damasum, de filio prodigo dicentem, Abisit victore Christianosonet me Hercule, ct me Castor, ct catera magis portenta, quam numina. Sed his omissis,veniamus ad ser i a.
Admittit Barciatus ratiocinationem meam stam,&Omnia,quae inde per bonam consecutionem
deducuntur. Sed negat inde aliud estici posse, nisivi Pastor, id est Papa, Arietem furiosum, id est Regem deterrimum possit per excommunicationem ab ovili excludere, Epriuare spiritualibus bene
273쪽
ficijs sacramentorum,& suffragiorum sed non vutra procedere ad ullam poenam temporalem, qu
lis in primis est priuatio temporalis iurisdictio nis,aut dominij. Sed Barciatus non percepit vim argumenti ex proposita similitudine,quam admisit, Vt aptam atque idoneam ad hanc rem explicandam,& proba dam. Neque enim Pastor arietem Priosum selum excludit a grege; sed alligat, haec ludit, siue includit in aliquo ait gulo, ut non possit amplius Diixelsa gregis. Et ad huius pastoris sirnilitudinem succeia forsan isti Petri, Vicarius Christi Principe Christianum destruentem Ecclesiam, alligat vinculis excommunicationis, quodammodo includit triangulum,dum non sinit, ut regat amplius populos Christian OS. Qusd autem Barcia ius dicit, Posse Principernexcommunicari, sed non posse priuari nisi spiritualibus bonis, ac per hoc non posse priuari auctoritate, vel iurisdictione, vel dominio temporali, neque ponse subditos eius absolui a fidelitate, obedientia,quam illi debebant: mitum est,cum sacri Canones,quorum scientiam ipse profitetur, inter exco- municationis effectus ponant, non solum priuati nem Sacramentorum, suffragiorum; ted etiam commerci,ciuilis,ac priecipue forensis, ut no pos. sit excommunicatus pro tribunali sedere, iudicare, neque subditi comparere in iudicio coram
excommunicato, ut est communis sententia, ex ca.
Adprobandum de sent. re iudi c. ex cap. Decerinnini de sent. excommunic. in o. Item priuationem
vel suspensionem iurisdictionis, absolutionem subditorum a fidelitate: de qua re apud Gratianum
274쪽
o CA v XXXIII. I s. q. 6. cari penultimo sic legimus, ossanctorumpra cessorum no Iroram statuta tenentes, eos qui excommunicatis fidelitate aut sacramento com strictis ut, spastolica auctoritate a iuramento absoLuimus. ηesbi delitatem obstruent, omnibus modis prohibemus, quo que ipsi adiatisfactionem veniant. Eccan. vl. Iuratos milites Hugoni Comiti ne ipsi qua- diu excommunicatus est seruiantprohibeto, quisisacramenta pratederint, moneatur,oportere Deo magis seruire, quaru homilitibus. Denique in casu haeresis priuari etiam dominio docet sanctus Thomas in 1. a.q. r. art. 2. his verbiS, Quam cith aliquis persenten-riam enunciatur excommunicatus Wopter Most
Famis de Uofactosubditi absoluti sunt a domissito
eius,cta fidelitatis iuramento, quo ei tenebantur. Et quamuis extra casum haeresis ex vi sententia exco- municationis non sequatur priuatio domini temporalis, siue rerum particularium, siue Regnorum, NPrincipatuum;tamen posse per Summum Poti fiacem priuari Reges,aliosq; Principes tultis de causis Regno,vel Principatu, probatum est stipra testimonijι,&rationibus multis, neq; ea potuit Baactatus cauillationibus suis ullo modo conuellere.
At, inquit,bona temporalia, quae ciuili, ct humana pnotateposidentur, ae manu Principis politici acciapiuntur: ergo non polliunt auferri per excommunicationem, qua est ententia Iudicis 'iritualis quemad-rnodum iritualia, non possunt tolli per sententiam
Iudicis temporalis. Respondeo. Bona temporalia, quamuis humana,
dici uili potestate possideantur, tamen bonis spiritualibus subordinantur, 'otestas ipsa temporalis potestati spirituali subijcitur. Ideo verum ui dem
275쪽
CApum XXXIV. Midem est, non posse spiritualia tolli per sententiam Iudicis temporalis, quoniam spiritualia non suta
ordinantur temporalibus, neque potestas spiritu lis temporali subijcitur: sed non est verum non posse temporalia aliqua tolli per X communic tionem, quae est sententia Iudicis spiritualis Neaque hoc in dubium reuocari potest, cum satis constet commercium ciuile, d actiones forenses, bona esse temporalia,c ciuilia:&tamen istis bonis imporalibus priuari excommunicatos, pr sertim post publicam denuntiatione ni,vel declarationem.
TRansiit deinde Barciatus ad exemptione Clericorum, sumpta occasion ex eo qus d dixerat, bona temporalia non possedari, nec auferri, nisi a Principe temporali, Soneminem pota iudiciu Principis in temporalibus declinare. Et quia poterat aliquis ob ij cere Cler Icos exemptos esse a potestate Principurn ac per hoc etiam in temporalibus posse eorum iudicium declinaretae spondet, Clericos priuilegio Principum exemptos esse, cum alioqui iure communi subditi essent, sicut criteri. Digreditur igitur in hoc ca. S sequenti ad e emptionem Clericorum, multa dicit, quae non solum a Veritate, sed etiam a communi scriptorum
Primum dicit,antequam Clerici beneficio Prinoipii eximerentur, iure communi subiectos fuisse iudiis
276쪽
plici ratione: primum ex eo, quod Clerici, non solum Clerici sunt, sed etiam ciues Reipublicae poliisti I; SI citat librum meum de Clericis cap. 28. Deinde ex eo quod o sim sub optimis,& ijssimis Principibus causae Clericorum tam ciuiles, quam criminales,exceptis causis Ecclesiasticis, apud politicos,&temporales Iudices agitabantur,&citat c
put quintumdecimum huius libri, ubi hoc demonstraste se putat. Ad hoc respondeo, Clericos non solo priuiI gio Principum, sed etiam decretis Summorum Pontificum, , quod maius est, diuino iure exemptos fuisse, ac per hoc exemptos fuisse, armtequam Principum priuilegio eximerentur. Quod autem Clerici sint ciues pars quaedam Rei p. politicae, pisbat, eos teneri ad obseruandas leges ciuiles vi rationis, non vi legis atque ad hoc probandum ego rationem illam adduxi, qua nunc abutitur Barciatus ad probandum iure communi subiectos fuisse Clericos ciuili magistratui quod tamen inde non recte probatur. Quod vero sub pijs Principibus ante Iustiniani tempora causae ciuiles,&criminales Clericorum apud Magistratus politicos aliquando agitarentur: dico, inueniri quidem
leges Prineipum in Codice,tit de visi vis, clericis,qud disponunt de causis Iericorum apud se culares Iudices terminandis sed inueniri etiam
Canones Conciliorum eiusdem aetatis, ut Cartha ginensisteriij can. 9. Mileuitani can i9. Cauedsisnensis can. 9.&aliorum, quibus prohibetur Clericis accessus ad iudicia secularia. Itaque pijs Princiapibus nondum satis nota, explicata erat exem
277쪽
CA L a XXIV. a iptio, quam iure diuino Clerici habebant: Sancti
Patres paulatim eam explicare, atque introducere nitebantur.
Secundo,Barctatus dicit, mirmi Pse. Bellarminum asserere, Papam potuisse eximere simpliciter Clericos, propria auctoritate per legem canonicam, a subiectione temporalium Principum. 6 Id enim. inquit,'acetanti viri dicam, est fis Dim: quia lex Christi nemine priuat iure, domnios su&priuaret au- resiper eam ius,ct dominium temporale, quod Principes antequam erent Christiani in Cisruis habebant, i sinuitu auferret. J haec ille.
Sed ut magis BarcIaius miretur, non solus Bel tarminus, neque soli illi, qui inter Theologos, &iureconsultos maxime fauere videntur exemptio ni Clericorum; sed illi etiam, qui parum fauere existimati sunt,idem prorsus dicunt. haec enim sunt
verba Dominici a Solo, in .sent. dist. 26. q. 2 art. t.
conclus. 6. Papa potuit etiam inconsultis Principibis, debuit Curii os ab eorum exactionibus,ctforo emcipere cui qui scin exemptioni Prin se contraxem- re nequeunt. Alcme hoc idem docet Dida cus Couar-ruuias Iure consultus nobilis Sotum sequutus in practicis quaeri. q. V. concl. 3. his Verbi S,Potuit Summus rintifex Clericos, ct eorum res a iuri dictio nos cular eximere .idi conueniensfuit, est Chrisiana Reip. non tantam in liritualibur, quod iure diuino M. erat institutum sed etiam in temporalibus .in concl. q. Quamuis ex tio Clericorum a inrisictionesecus ritim iure raκtu humano sit intro cta,Prim eps tamesecularis, recur in uint, non terit huic inmunitati,aut exutioni proprijs Vibiu*ro riare a cis- ruate derogare.Desinat erilis ia Barctatua miram , si Belis
278쪽
Bellar.dicit, quod fere omnes dicunt, ' nolit ipse, quasi solus sapiat, id negare, quod fere nullus negat. At Lia quit, lex Chrasi neminem priuat iure, domi-Hoquesuo. Vercini est per se,ac proprie quasi hoc ipsum intendat, nisi aliquis culpa sua priuari mereatur. Sed tamen dum euehit laicos ad ordinem altiore dest, Clericorum, non est mirum, si cons quenter priuet Pi incipes iure, quod in eos habebat, dum essent in gradu inferiore: neque desunt exempla in aliis rebus, tam prophanis, quam sacris E- uehit Rex priuatum hominem, qui iubieetus Grat Comiti ad Principatuma consequenter priuat Comitem iurem: iod in illo habebat, fortasse
Comitem eudem subijcit illi Principi iam effecto,
cui idem Comes antea iam praeerat Euehit Papa simplicem Presbyterum, subie tum alias Episcopo in Metropolitanum, ac per hoc sine ullius iniuria facit, ut qui antea subiectus erat Episcopo, incipiat tamquam Metropolitanus Episcopo praeesse, cui paulo ante subiectus erat Ius habebat Maritus infidelis in coniugem infidelem conuertitur mulier ad fidem c consequenter liberatur a subiectione
viri in fidei is, & siue inhiria vlla lex Christi priuae
virum infideleua iure,quod in uxorem suam habebat pari ratione per matrimonium, per verba depraesenti contractum acquirit vir Christianus iusia uxorem Chri itianam, S tamen si intra tempus a iure praescriptum, velit illa ad professionem vitae altioris ascedere,& sanctimonialis fieri, lex Chriasti priu2t unum iure, quod acquisierat, non per se, sed coni equenter: non enim intendit lex Christi virum illum iure suo priuare, sed feminam ad altiorem gradum evectam honorarRDenique euehia
279쪽
CA vj a XXI V. a s ur filiusfamilias in Episcopum, priuatur Pater ipsius potestate patria, non ut ipse afficiatur iniuria, sed quia non decet patrem spiri alem subi ci potestati parentis carnalis. At rursus obijcit Barcia ius dicens, Deinde cum ipsemet Papa exemptionemsuam, non alio iure, quam
Principum largitate, senescio nactuor, nam ut aduersari, fatentvrsubiectruerat de iure, o defacto Ethnicu Principibus curalis es absiurdum est dicere eupotui is liberare alios ab istasubiectionMalioqui id in eum conueniret, auossaluosfecit:seipsum napotuitolaumfacere. Respondeo. Argumentum Barcta ij duplici vitio
laborat: nam&antecedens habet falsum, di consecutionem vitiosam. Falsum in primis est, Pontifice non alio iure, qua Principum largitate, beneficio, exemptionem suam nactum esse: qui enim Hacarium suum in terris eum instituit, is hoc ipso exemit eum ab omni potestate Principum terrae sed etia si subiecistus iure fuisset Regibus, Vela inperato- tibiis Ethnicis non tamen sequeretur, eum subie-c uim quoque esse debere Rwibus, vel tria peratoribus Christianis, nisi ipsorum largitate leneficio
eximeretur. N.ὶm cum sit ipse super omnem familiam constitutus,&Reges atque Imperatores ab eo in eandem familiam coaptentur, ut ab ipso r gantur, dirigantur, certe nulla ratio patitur.
vi ipse illis subi)ciatur, quibus iure diuino praesidet. Sed bene habet, quod Barciatus ita in idendum putauit Uicarium Christi, quo modo perfidi Iudaei Christum irridebant: qui tamen vel inuiti confitebantur, multos a Christo ab ipsa morte salvos factos fuisse,& sacrilege mentiebantur, eum On
280쪽
, 6 CAPYT ax IV. potuisse seipsum ab interitu saluum facere.
Terti h. Barcia ius dicit, non esse veru quod muIudicunt, a veteribus Concilijs fuisse Clericosa po-wltate,& iurisdictione Magistratuum ciuilium exemptos; qui etiam addit,Patres, qui in Concilijsinterfuerunt, vetuisse quidem, ne Clerici adirent tribunalia Iudicum secularium sed non vetuisse, ne Vocati responderent: neq; ullo modo prohibuisse temporalibus Iudicibus, ne causas Clericorum audirent sed nec prohibere vi Ia ratione potuisse. Ac primum id ostendere conatur ex Concilio iij.
Carthaginensi, Can. 9. ubi sic legitura Itemplacuit, τ qui uicus oporum, Presbyterorum, DIaconorum De Clericorum. um in Ecclesia ei crimen fuerit intentatum,vel ciuila causa fuerit commθta si relicto Ecclesiastico iudicio publicis iudici, purgari, Lerit, etiamsi pro ipsὸ fuerit prolata sententia, μcumsuum amittat, hoc in criminali iudicio in ciuialiter. perdat, quod euicit silocum uum obtineres ruerit. Cui enim a eligendos Iudices undique paret auctoritas Uese indignumfraterno cosortio indieat, qκi de uniuersa Ecclesia male sientiendo, de iudicios culari possit auxilium cum priuatorum Christian
rum causas Apostolus ad Ecclesiam deferri, atque ibi
determinaripraecipiat.Hactenus verba Concilij, in quibus nihil videre potuit Barciatus, pro Cleric rum exemptione: sed tantum id ait egisse Patres,ve
eorum Clericorum leuitatem, procacitate coercerent, qui post causam in Ecclesia tractari coepta, 'pretis, relictis Iudicibus Ecclesiasticis, laico se arbitrio, iudicioque committunt. At nos multa videmus in huius concilij verbis pro exemptione Clericorum.Primum enim aperte damuant