장음표시 사용
281쪽
damnant Patres recursum ad iudicia secularium Magistratuum . quod certe non facerent, si secul res Magistratus omni ex parte legitimi Iudices E clesiasticorum fuissent. quae enim culpa erat appetalarea iudicio Episcopi ad iudicium Praesidis prouinciae,vel ipsius Principis, si Praeses vel Princeps legitimus iudex erat, non solum Clerici, sed etia Mpiscopi Deinde Concilium rescindit sententiam Iudicis secularis contra Clericum latam, dum iudiis cat,ut in criminali iudicio Clericus a seculari iudice absolutus amittat locum suum; &in iudicio ciuili,perdat quod euicit, id est, neutri prosit senistentia in fauorem eius a Iudice seculari proniaciata quamuis autem haec loco poena decernantur;
tame iniusta fuisset poena, si crimen no fuisset Clerico seculare iudicium agnoscere. Desique quia Barciatus dicit, Concilium reprehendere solum eos Clericos,qui post inchoatam causam in iudieio Ecclesiastico, eam transferunt ad iudicium secul rium potestatum, quod iniuriosum videri potin Ecclesiasticis Iudicibus audiat Mileuitanum Conis
cilium eiusdem aetatis, Min eadem Africa celebratum sic enim loquitur, Can .l9. Placuit, ut qui cunisque ab Imperatore cognitionem iudiciorum publicorum petierit, honorepropriopriuetur; autem Episeopale iudiciam ab Imperatore postulauerit, nihil ei absit. Vbi videmus non agi de iudicio inchoato, sed absolute,&subpina grauissima prohiberi Clericisa: confugiant ad Imperatorem pro seculari iudicio obtinendo concedi aut in Episcopale iudicium ab Imperatore petatur, ad euitandum vidalicet s eulare iudiεium.
Transit deinde Barciatus ad Concilium Chalees donense,
282쪽
et 3 CAP vn XXIV. donense, in quo sic statuitur, Can. 9. Si quis Clericiuaduersis Clericum habeat negotii m, non derelinquat
proprii Jρ θ'MA, ct ad ecularia percurrat iudiacta se primasti ventiletur apud proprium Episcopum, pel certe consilio eiusdem Episcopi apud quos ν-rraequepartes voluerint, iudicium obtinebant : qim praeter haecfecerit, Canonicis correptionibus subiacebit.JEx hoc Canone dicit Barciat' nihil colligi, nisi ut in prima instantia apud Episcopii causa ventiletur deinde, si opus fuerit, adsecularis iudicis examen deferatur.Sed ista glossa destruit textum nusquam enim in toto Canone,vel aperte, vel obscure mentio fit iudici secularis;& expresse in hoc an ne dicitur, ut Clerici ad secularia iudicia non recurrant .Praeterea in eodem loco Concilium addit,
Quod si Clericis causam habeo aduer,in Episeopum
proprium, veladuersas alterum, apud Synodum pro-stinctae iudicetur. Quod aduersu eiusdem prouincia Metropolitanum Episcopis, vel Clericus habet quere-ia,petat aut Primate dioecesios, aut Sede Urbis Regia
Constantinopolitana, ct apud ipsam iudicetur. TVbi
cum optima esset occasio nominadi Praesidem prouinciae, aut ipsum Imperatorem nulla tamen eorumentio facta est. Quiduitur quaerit Barciatus Dibi vult istud, sed prius actio ventiletur apud Episivum'
prius enim refertur adposteri uesct cum non stit in C cilio explicatum,quidposterius faciendum si ratio postulat, ut inteo iam, posteriis recurrendum soa; iudicium eculare,ut constituit postea Iustinianis Novella confiitutione . Respondeo. Prius causa Clerici ventilanda est apud Episcopum proprium quod si ibi terminata non fueri recurrendum est ad superiore medi
283쪽
tos, Metropolitanum videlicet, Patriarcham, cu Pa pam: sed id non expressit concilium; quia notum erat,tum ex Vt aliorum tribunalium, ubi semperam in ore Iudice appellatur ad maiorem: tum exco-cilio Sardicensi generali Ca. , ω7. Vbi ultima pr uocatio Ecclesiasticorum, declaratur esse ad Episcopum Romanum, ad quos canones respiciens Ge-
Iasius Papa primus in Epistola ad Faustum seribit, I sint canones,qui appellationes ratius Ecclesiae adhu seris examen volues deferri ab ipse ver nusquam prorsus appellari debere sanxerunt & iri Epyit.
ad Episcopos Dardaniae Uillarn, inquit, qualint Mundi parte canones appellari voluerunt ab illa aut nemo est pestare permissius. Neque oportuit can nes Ecclesiae per Nouellas Iustiniani exponere, capossumus per alios canones, aut per lum Eccle te illos explicare. Adducit postea contra se BarcIaius concilium Agathen se,ubi Can.3 statuitur, ne clericus quemquam praesumat apud secularem ludicem, Episcopo non permittente pulsare A queritur corruptume Te hunc canonem a Gratiano, qui in sua colle istione, I.q. I. Can. Clericitur, ita posuit, Clericum
nullus praesumat apud secularem Iuricem Episcopa
non permittente pulsere miratur etiam cur Bellar minus maluerit in huius canonis citatione sequi potius Gratiani corruptionem, quam Concilij
Respondeo. Non est ullo modo credibile Gratianum, Virum probum,& Christianae perfectionis studiosum,voluisse textum concili deprauare: sed potius credendum est, habuisse Gratianum aliam lectionem illius canonis, quam nos habeamus. Sed S tur
284쪽
vlv rcsse habeat, utraque lectio exemptionem clericorum satis aperte demonstrat. Nam in ipso concilio etiamsi verba illa prima,clericus nec quemquam praesumat apud secularem Iudicem pulsare,
non multum pro exemptione facere videantur: ta
men sequentia verba, Sed jul alvi fueris, non refredeat multum omnino faciunt pro exemptione mandatur enim clerico, ut in iudicium cora secillari Iudice vocatus non compareat quo nihil apertius dici potuit:& in eunde sensum recidit quod est apud Gratiarium,Clericum nullustrasumat apud seculare Iudicem pulpetre. Nam si non licet clerico respondere in iudicio seculari neq, licebit clerico,
vel laico clericum ad iudicium seculare vocare. Quod autem notat Barcia ius in secuda parte canonis,puniri laicum grauissima poena, qui per calumniam clericum, vel Ecclesiam fatigare tentaverit non significat licitum fuisse laicis trahere clericum vel causam Ecclesiae ad forum seculare, modo id sine calumnia fieret: sed significat criinenloge grauius esse, poena grauissima puniendum, si addatur calumnia, quam 1 absque calumnia id fiat. Sed neque certum est,concilium loqui de foro seculari potest enim fieri, ut laicus clericum accuset quidem ad suum forum, id est, Ecclesiasticum,&tamen eum per calumniaminiuste fatiget. Acidit deinde Barciatus Canonem octauum C5ciiij primi Matisconensis, ubi sic legitur, Ut nulla clericis ad iudicem secularem quemcumque alium fratrem de clericis accuseare,aut ad cauom dicendam trahere qκocunque loco rasumat: sed omne nego-ctum clericorum,aut in Episcopi sui aut Presbyteri,aat Archi latani prasentia latur:
285쪽
CApum XXXIV. 18t Addit denique canonem tertium decimum con-mlij terti j Tolatani, in haec vel ba, Diuturna indistin
plinatio, ct licentia inolita prasiumptio usque a b ita miris austibus aditum patefecit, ut cleri conbis icos suos, relicto Pontifices o, ad iudicia publica pertrahant proindeflatuimus hoc de catero non prasiumi, i quis hoc presumpserit facere, ct causemperdat, 24
communione viciatur extranetu.
His testimonijs conciliorum allatis, subiungit Barciatus. 9 vis illa unisolemnia, eresia sacrorum canonum decreta, tu quibu erroremsumfundant,quifalsisputant oncilia potuisse eximere, Odefacto exemisse clericos depotestate laicorum, quos tamen ipsimet canones adeo persticue redarguuntatnihil necesse sit alia ad eam opinionem conuellendam aliunde accersere. JRespondeo. Primum non sunt haec sola concilia,
quae exemptionem clericorum declarant, sed multa alia , ex quibus haec breuiter commemoranda censui. In concilio Latera nenii ub Innocentio III.
cap. 3. sic legitur, Nimis de iure diuino quidam laici Uurpare conantur,ckm viros Ecclesiasticos. nilur teporale obtinentes ab et , adprentanda ibi idelitatis iuramenta compellunt. In concilio Conltantiensi. Sess. 3 t. habentur haec verba: Lrici nullam in clericos iurisdictionem, aut potestatem habent. In concilio Lateranensi sub Leone X. Sessi'. Cum a iure tam diuino, quam humano Dicis potestas nulla, in Ecιlesia ticas persenas attributast, innovamira onMnes, singulas constitutiones, Euc. In concilio Tridentino S T. 2 .cap.ro. de reformatione. Ecile Deo
personarum Ecclesiasticarum immunitaι, Dei ordina
si eo canonui anmovibis histituta est.
286쪽
se, Capvn a XXIV. Ad haec,&similia, quae nimis aperte loquuntur nihil arctatus respondit, sed ea, quasi nunquam Iegisset omisit.
Deinde nos non dicimus a concilijs proprieci ricos fuisse exempto , sed eorum exemptionem declaratam,& poenis additis confii matam. Denique mirum est, cur Barcia ius dicere audeat. ex canonibus allegatis redargui, conuelli opinionem exemptionis, cum ea multis modis confirmetur,& roboretur. Nam si laici Magistratus legitimi Iudices clericorum essent; iro iure Mati conense concilium supra citatum,omnia negocia cI ricorum in Episcopi, aut Presbyteri, aut Archuli coni presentia finienda esse decerneret Et cur concilium Toletanum etiam citatum,tanta Verborum asperitate vocaret praesumptionem, cillicitos ausus, recursum ad seculare Iudicium Et quom do denique idem concilium auderet seu tentiam Iudicis iecularis irritare,&recurrentem clericum ad forum secularis Iudicis excommunicare id enim significant illa vel ba,Causam perdat,oea communione viciatur extranein.
verbum Barctiij, quo exemptio ricorumfunditis tollitur.
Ι capite tricesimotertio Barciatus omni timore, vel pudore deposito, ita pronunciat. An liis dicam, O veritatem dicam, licet odium om
es miti parituram ab se, quibia omnia linundisse
287쪽
diosa, quasvraudio, ct desiderio vel minimum aduersantur. Dicam ergo, ctgrande perbum proloquar, m
fort., aut nondum meminitqt sqquam, aut sis minit saltem eos quorum intererat id ire, non ut drabuit commonefecit, Clericos cilicet per totum orbe, quocunque ordine, velaradusint, non esse adhuc Iomodo exemptos, ct liberatos a potestare ten prati
Principumsecularium, in quorum Regnis, ct regioniabus vitam egunt,sedperinde acceleri ciues ijssubiectos esse in omnibus; qua adpoliticam ct tempora-lam administrationem, is utri ictionem pertinent, MUL eos ius vita, ac necis, sicci in caserossubditos ad eiu odi Principes pertinere. JHoc grande verbum Barcta ij, nihil eli aliud, nisi
grandis temeritas, intolerabilis error hominis unius, qui ut Regibus aduletur, non Veretur Opponere se veritati,i scriptoribus pinnibus Theolo, sis, Canon istis, quorum duos pauid ante citauimus Sotum videlicet,&Couarruviam; quibus a dere potuissemus scriptyres alios innumerabiles, quod maius est, concilia quatuor generalia paulo ante citata,Lateranensia videlicet duo, Cos antiense, aridentinui ni, in quibus generatim affirmatur, non habere laicos ullam in clericos pol statem meque excipiuntur Imperatores Vel RegeS Neque est quod laborernus in demonstranda huius doctrine nouitate. na ipse fatetur, se verbu grande prolocuturu, cuius forte nondu meminit quisqua. Sed videamus, quibus argumentis, tam grande, Madhuc inauditum verbum Barciatus persuadere
orbi terrarum nitatur contraham autem in breue compendium totam eius ratiocinationem,ut quaru
288쪽
cipibus infidelibis atque ab eis iudicaristoterant:e
s. siubiecti sunt etiam Principibus fidelibus. Mas eis
iudicarimos t: quia Christi lex neminempriuat im e dominiossisivo. Rursus, Principes deles exemerunt quidem priuilegi, sivis clericos apotestate Magistra tuum inferiorum,stinan exemerunt ispotestate suae nusquam enim memoriaproditum est abistoscriptore Principes,qui istis clericas priuilegi, donarunt taeos ase liberos dimissiser, visibi ampliu non ubessen.
Im nec potuerunt Principes, nec adhuc possunt cleriacas insiuis Regni constitutos ea libertate donare, ne ipsis potestate temporali subsint; neve delinquentes
.b iis iudicare, Opuniri possint, ius eadem operasse
Principatu abdicent. Namyraprium est Principuposse aiaimaduertere in ciues, ct membrasse Reipublica; unt autem clerici quod ad temporalia attinet cities ct membra Reipublicapobtica,cuivi caput, Rector est Princeps. Quare Carolin V. Imperator Her 'niannum archiepiscopum Colaniensem in ius adsie νε- cari iussi, vide criminibvia Claro, uniuerstate ei obiectis sesuNaret, teste Sario in Comment.aniasios. Et multi Principes sibi quadam clericorum delicta ecialiter vindicanda reservarunt, eassuis Magistratibus iudicanda committuηt: visunt ista criminna, qua in Galliastriuilegiata vocantur, velati Maiestatis, gestationis armorum, adalterina moneta, ommilia: Thaec ille, Ex quibus omnibus sequitur, clericos non esse exemptos a potestate,& iurisdictione Principum temporalium.
Respondebo nunc ordine ad singulas propositiones, Ad primam illam de subiectione clericorii Principibus infideli is duae seatentiae sunt ut su- Pr
289쪽
ora diximus: neutra fauet Barciato Vera sententia est, clericos iure fuisse exemptos etiam a potestate Principum infidelium , quamuis de facto subiecti essent exemit autem eOS, tamquam proprios suos Ministros ille,qui Apoc. r. Vere dicitur Princeps Re Amrerra Itaque iuxta hanc sententia neganda est propositio prima Barcta ij, quam neque ille usquam probauit, neque hoc loco probat, sed assumit, ut concessam; quam tamen grauiores scriptores non concedunt, Videlicet omnes illi, qui exemptionem istam de iure diuino esse docent. Sed etiamsi concederetur, nihil inde Barciatus colligeret, quoniam negaretur tua consecutito, Ergosubiectisunt clerici indicio, ct potestati Principum uidelis
hanc enim propositionem , quae est secunda apud Barciatum, negat omnes Catholici scriptores,tam Theologi, quam Canon ista negatur autem illa co- secutio, quoniam summus Pontifex clericos absolute exemita potestate Principum fidelium, qui ius potestatem agnoscunt: potestate autem Principum infidelium, qui eius potestatem non agnos.cunt, non ita absolute exemit; cum eos censuris E
clesiasticis coercere non possit: ipsi etiam Christiani Principes Clericos exemerunt, intelligentes, quanta sit dignitas clericorum , quod Principes infideles non fecerunt, cum eis spiritualis illa dignitas nota non esset. Ad illam tertiam propositionem, lex Christi nemiκem priuat iure, dominioAsuo: iam supra respondi capite superiore, ubi ostedi, per exemptionem Clericorum on priuari Principes iure, quod habebant in eosdem, antequam Clerici essent,per se,&proprie; sed consequenter,cla quasi per accidens' quemadmoduni cum filius
290쪽
tura patria potestate; nec tamen sit iniuria patri, quoniam non priuatur pater iure suo per se , sed consequenter non enim intendit Ecclesia priuare patrem iure patriae potestatis, sed euehere personam illam ad gradum,quo dignus est, quamuis inde sequatur illa priuatio patriae potestatis . Uide mulia alia exempla capite superiore. Ad quartam propositionem, quae erat, a nulgo
scriptore memoria proditum e se, quod Primipes exemerint Cleruos a potestatessasse solum quod ex
merinta potestate Magistratuum inferiorum. Respondeo. Videtur qui hoc dicit, aut nihil gisse, aut lectores fallere voluisse. Scribit enim Rufinus lib. io. hist. cap. 2. Constantinum Imperatorem disertis verbis pronunciasse , sibi non esse
licitu iudicare Sacerdotes, sed ab illis potius se esse
iudicandum. Vbi satis aperte declarauit, Sacerdotes exemptos esse non solum a potestate iudicum inferiorum, sed etiam ab ipsius supremi Principis imperio. Cui declarationi consentanea est lex eiusdem Constantini septima in Codice Theodosiano, de Epise. duclericis Lec fores, inquit, diuinorum apices, ct 'podiaconi, ct cateii Clarici,qui per iniuriaboeticorum adcuriam dexotisunt, absoluantur; de caetere ad militudinem Orientis minime ad curias deuocentur diminumtareplenissima potiantur. hscille, qui cum absol tu e prohibeat Clericos ad curias deuocari,in velit D lenissima immunitate potiri, nihil omninb excipiat, mainiscitum est,eum velle, ut neq; ad ipsius Principis curiam deuocentur: no enim esset plenilis ma immunitas, si principali potestati esset obnoxij. Similis est lex Theo