Tractatvs de potestate svmmi pontificis in rebvs temporalibvs : adversus Gulielmvm Barclaivm

71쪽

rum Pactori deferebatur, O deferri adhuc debet,a que etiam prati dicata frictitatu opinio de Sede ita

Beatorum Apo Iolarum Petri. Pauli. infra, ADterum tanta iurisictionis temporatu captanda ansam prabait gladivi excommunication . I

Respondeo .Frultra quaerit Barcia ius unde tanta potestas Summis Ponti Mibus accesserit,cum ratio sit in promptu, quam Doctores communi consensu, dil ipsa generalia Concilia tradiderunt, summa videlicet spiritualis potestas diuinitas collata Apostolo Petro, eiusque successori trils super omne Ecclesiam ex ea si quidem manifeste sequitur,ut in ordine ad spiritualia, d vitam aeterna, possit Summus Pontifex de temporalibus quoque disponere, ut capite superiore explicatum est. Quod autem Barcia ius dicit , exhonore maximo, qui Summis Pontificibus deferebatur,ἰed praeiudicata sanctit te illius Sedis, captasse ansam Pontifices arrogandi sibi potestatem temporalem super Reges&Principes; falsum esse constat ex i)s,quq supra Barcia ius ipse scripsit: siquidem honor maximus, S praeiudicata sanctitas non defuit primis mille annis, imo

tunc maxime viguit: Οχ tamen Barciatus contendit.

prinaeum fuisse Gregorium II qui sibi potestate temporalem in Reges, &Principes usurpauit, post annum millesimum, ac septuagesimum ab aduentu Saluatoris. Dicet fortasse, primis illis annis fuisse Pontifices optimos. sed postea factos deteriores ad gloriam temporalis Imperij aspirare coepisse. At Gregorius VII. vir sanctissimus suit, nec solurn innocentia vitae,sed etiam :raculis clarus cuius rei

tot sui testes,quot stilptores illi teporis,exceptis a schisina

72쪽

schismaticis, vel haereticis quemadmodum etiam Innocentius III. IV. qui hac potestate praeter caeteros si esse videntur, Pontifices laudatissimi habiti sunt. Neque verum est Gregorium VII fuisse primum, qui de temporali Regno disponere coepit nam&Gregorius primus, secundus, alij Pontifices optimi, claudatissimi ante Gregorium VII hanc potestatem habere se testati sunt,

ut paulo infra docebimus. Porro excommunicatio est quidem instrumentum, quo Pontifices plerun-

questi solent ad coercendas huius seculi potest tes; sed etiam sine isto instrumento non semel Pontifices Maximi da temporal1bus dignitatibus pro Ecclesiae utilitate, lanimaru in salute disposuerunt ut clim Zacharias Childeri cum Regem Francorum deponi mandauit, Pipinum inungi, atq, in solium exaltari iussit, populos ab obedientia, fidelitate Chil derico praestita liberauit: tum Hadrianus primus Carolo Magno Regi Francorudignitatem Patritiatus Romani contulit: cum

Leo III eundem Carolum Imperatorem Occidentis dixit. Quare verum non est, excommunicationis censuram ansam dedisse Pontificibus, ut potestatem temporalem sibi arrogarent. Sed placet notare nonnulla, quae in hoc capite Barciatus non sine magna temeritate effutij t.

Primum est illud PSed hic Lector monendis est, sententiam istam omnium vocibin celebratam, excommunicationem omnem esse timendam cum hac exceptione intelligi debere, extra quam manife u

constet esse intu tam , tunc enim nec curanda, nec ii

1nenda eat, modo ab it ab excommunis ato cotιmptis,

O praesumptio. d

73쪽

Hanc Barciat doctrinam damnant omnes boni scriptores , qui distinguunt inter excommunicationem iniustam, nullam &iniustam quidem

docent cum S. Gregorio esse timendam; nullam autem, non esse timendam, nisi aliquando ob scandalum, quando videlicet nullitas excommunicationis nota non est. Ac ne singulos odiores afferre necesse sit, audiamus Martinum Nauarrum, qui communem doctrinam hanc esse testatur. In Enchiridio cap. 27. num. 3. sic Nauar ruS loquitur, Sententia excommunicationis, quantumuis iniusta, valet regulariter, o ob id Gregorius inia'. l. LI. q. 3.

dixit, timendam eqse siue tu ta sit, siue irim ta. Se infra Vbi elogo, ibique Doctores aperte dicunt

valere, O bigare excommuiuicationaem iniustam, differre ab ea quae est nulla. Alterum est in illis verbis Cuius generis excommuiuicationis illa videtur, quae in subaltosprofertur, eo quod Regi, vel Principisuo excommunicato pareant m ijs, quae temporalusiunt iurisdictionis,ct

Dei mandatis non repugnant. 3Hii ius doctrinae temeritatem , Vel ex eo possumus demonstrare, qu biper eam damnatur sententia Innocenti IV lata in Lugdunensi Concilio:

quae potest enim maior esse temeritas, quamdamnare manifestae iniustitia sententiam Summi Ponti sit cis , in generat Conc1lio latam , omnium consensu probatamp

Tertium est in illis verbis: SE vero Gregθr VII partim pubseca osse a mnrici IV. Impera roris, partimpriuata iniuriapermotus, id iuris dam

di ct auferendi Regna aperte sibi primu omisium asserit. 2 3 Atqui

74쪽

m C AP vj IU. Atqui fusum omnino est, quod Gregorius VII. primus omnium sibi asseruerit ius dandi, & auferendi Regna iam enim supra numerati imus sex Pbntifices,qui ante Gregori VI I. idem fecerunt, videlicet Gregoriu primu Gregoriu secundu Zachariam, Leonem tertium,Gregorium quartum,&Hadrianimi secundum. Nam Gregorius primus in prisu legio supra citato apposuit illa verba, Si quis autem Regum, Antisit , dcc honor uo priuetur.

Gregorius secundus Imperatorem Leonem Isauri- eum vectigalibus Italiae priuauit, teste Zonara, Cedreno, alijs Zacharias Chil dericum a Regno deposuit, ii pinum in Regnum exaltavit, testibus Annalibus Francorum antiquissimis, ubi sici egimus: Data auctoritatessa Zacharias iussit PL3ium Regem c stitui de infra : Secundum Romani Ponti sicis sanctione Pipinus Rex Francorum appellatus est. Idem dicit Aimoinus Eginarthus, Lambertus,Regino, Sigebertus, Hermania Cotractus, Maiianus Scotus, Abbas Urspergensis, Otho Frisinge nsis,&Albertus CrantZius, quorum verba infraeitabimus Leo tertius a Graecis ad Francos Impe-1ium Occidentis transtulit, quod testimonijshistoricorum,Pontificum, Imperatorum,S ipsorum Principum Electorum probauimus in libr. r. de transatione Imperij. Gregorius IV. decreturn Francorum, quo Ludovico Pio Imperium aufer batur, auetoritate sua rescidit,& Imperium Ludo

uico rellituit, ut refert Marianus Scotus li. 3. ChrΟ-nici, his verbis, Ludovicus Reginam Aquis ebulam ei venientem iubente Papa Gregorio accepit: siquidemsti, Ludovisi non solum Imperium patri abrogaue-

75쪽

toris iij contraxerant habitum , Imperiums patri abrogκtum, qzod decretum mox a Gregorio Ponisce saximo resti stim e t. Denique Hadrianus secudus

plus ducentis annis Gregorio septimo antiquior, cum accepi Iset, Imperium Ludovici iunioris Imperatoris a Carolo tuo Rege armis tentari, scripsit ad Carolum minaces iteras , teste Aimo inolib. s. cap. et . qui sic ait, Inesti Iolis Pape conlitieba

tur , t Regnum quondam Lothari, quod Ludovico Imperatorioirituali eius silio, tareditaris et iure de

bebatur , quod ad eum post mortem ei rem L

thari, rediit. Ahomines in eo degentes, mortalium n<as inuaderet, nullus commoueret, nulla ad e cθn

retur inflectere quo quis presimeret, non solum

perstra auctoritatis mini terisim in sirmaretur . Grum etiavinculis anathematis obligatus nomine Chriasdianitatis prutatus cum Diabolo omnia locaretur. Quartum eisin verbis sequentibus GVerkme, vim nihil aliud Gr gorius eo sto quam cruenta , ct furios tragoedias excitauit me infeliciter destinatavi, armis prohibitus perfecit. J.

Hoc quoque falsum esse notis imum est, quoniac ruentas, furiosas tragoedias non Gregori decretum, sed Henrici inobedientia peperit: SI quod potissimum optauit Gregorius, ut videlicet inuestituras Episcoporum de manibus laicorum eriperet,partim per se, partim per succellares omnino perfecit. Siquidem Gregori sententia,& decretuso firmarunt oes eius successores, Victor tertiuS,

76쪽

n CAPUT IV. secundus, 'Callistus secundus, cuius tempore Imperatoribus cedentibus pax inter Sacerdotita,&Regnum facta est: sic enim scribit Abbas Vrspergesis in Chronico anni millesimi cetesimi vicesimi secundi, Ipse mire:v manu cor Regis en o=nnem animositatem augusii δεῖ spontolica reuerentiae obedia entiam,causa matris Ecclesiae etiam strassemplar

morum inflexit, c. vide totum locum. R intum ultimum est in illis verbis,ubi magnitice laudat Hosum Episcopum Cordubensem, quem Vocat virum magnum,c nobilissimum Confessorem atque ex eius sententia constare dicit, Ecelesiam primis temporibus, neque temporalem potestatem in Principes habuisse, neque habere se credidisse;ac ne quidem ob haeresim, quod crimen grauissimum S: perniciosissimum est. JSed nos Hosium virum magnum aliquando fuisse scimus, sed turpissime postea lapsum in Arisnam haeresim non ignoramus. Id enim tradit Athanasius in epist ad solitariam vitam agentes, cin Apologia secunda; Hilarius in lib. de Synodis; Epi- phanius haeresi 3 Sebadius in libro contra Arianos; Sulpicius lib. 2. Sacrae historige Socrates lib. 2. cap. 26. SOZomenus lib. q. cap. . Uigilius Martyr, in lib. s. aduersus Eutychetem: deniq; lsidorus de Viat is illustribus in Gregorio Betico . Deinde Hosius eluantumuis nunquam lapsus fuisset, tamen non tanti faciendus est ab hominibus Catholicis, ut anteponatur Conciliijs generalibus, non uni, sed multis, Doctoribus omnibus initio a nobis citatis, qui comunicosensu docent,propter haeresim posse. Sumo Potifice Principes deponi,ac principatu priu ri,Mdu postremo ver ballo' nihil omnino aduersus

77쪽

dixit nolicere Pontifici Imperium geret 2, Vt neq; Imperatoribus Ponti Matum. Sed etiam si Pontifex Imperium non gerat, poteli tamen per ipsam Pomtificalem potestatem Imperatorern haereticum, ab Ecclesia arcere, ac ne Ecclesiae noceat Imperium illi abrogare. Neque enim Zacharias Rex erat,&potuit tamen regem deponere Neque Leo III. Im- pCrator erat,&tamen Imperauna ab una gente ad aliam transferre potuit. Imo si Papa Rex aut Imperator esset, non posset Imperiali, aut Regia potestate Imperatorem aut Regem deponere, quia

par in parem non habet imperium proinde quod facit Papa, facit Apostolica, id est, suprema spirituali potestate, ut Christi Vicarius, non Vt PrincepS terrenuS. Ex his apparet quantum officiat Iumini mentis prauus propriae opinionis at Tedius: Barcia ius enim amore captus opinionis sui in Verbis Hosij perspicue se id videre existimauit, cuius nos ne vestigium quidem cernimus.

DE POTESTATE UM TEMPO-ralia, quam indirecte Theologi siummo Pontifici tribuunt,

IN quinto capite Barciatus explosa ut ipse dia

cit Canon istarum, e Boetiisententia aggreditur refutare sententiam Τheologorum, qui dicunt Papam habere potestatem in temporalia imiurecte. Sed antequam ad eius argumenta refellenda ccedamieulis abo breuiter quid intelligamus

78쪽

Carum Vocum. Igitur per voces directe, indirocte, non intelligimus, ut aliqui per iocum dicunt,

potestatem spiritualem esse in Pontillae directe, id est,iuste, legitim temporale autem in directe, id est niuste, psurpative, sed poteitatem Pontificia Perse, proprie spiritualem esse, et odirecte

respicere, ut obiectum suum primarium, spiritua- ita negocia; sed indirecte, id e t. per ordine ad spiritualia, reduclliue Se per necessariam consequentia, ut sic loquamuraespicere temporalia,ut obieetiim secundarium, ad quod non conuertitur thaec spiritualis poteitas, nisi in casu,ut loquitur Innocentius tertius, in cap. Pervenerabilem,qui siti sunt legiti-yrii,In alijs, inquit,regionibus, certis causti instectis, te aralem iuri ictione coriiter exercem quomodo etiam loquitur S. Bern in ia.de Considerat. eaa. Sed inquit,aliud est incidenter excurrere in ista temporalia negotia)causet quidem Prgente, aliud να. vltris incumbere istis, tanquam magnis, dignisj,

tali.Porrb auctorem harum vocum habemus innocentium I v. Pontificem doctissimum Is enim explicans, cap. Nouit de iudicijs s deseudo, dicit, Pontificem directe non iudicare de laudis, secus

autem indirecte, ratione peccati. Eadem distinctio ne utitur Ioannes de Turrecremata, Thomas Caietanus, Petrus de Palude, Durandus, Franciscus Victoria,Dominicus a Soto, Martinus Ledesinius, Iacobus Si manca,Antonius Cordubensis, Martinus Nauarrus, Ludovicus Molina,& alij. Venio nunc ad argumenta Barciaij. Primum adfert argumentum, quo ego fueram usus aduersus

eos qui potestatem Pontincis, simul Pontiliciam, &

79쪽

o elpotestsummus Pontifex tellare exequutionem adminis ratio- a Legibus, O Imperatoribis πια quamsummi ipse Rex, Imperator, rei ηonpotest;

si potest euis est maior Christo,cup it auferre, quod

Christivi dedit non pates, ergὸ non habet vere potesatem Regimin ipsos Reges, Imperatores Hoc

argumentum ita retorquet Barcia ius aduersus meisam,& Theologornm caeterorum sententiam.

Aut potest sum DPontifex aliquo modo, hoσest, disecte vetindire ite auferre Regibiu, ct Imperatoribus Regna,atque Imperia, alijsque conferre aut non potest,eVὸ est aliquo mo maior Deo, quia quod Deus dedit, ipsa aufertu minor enim elpa auferre non potest, quod a maiore, vel aquali concessum est: ac ne Vicarim quidem eius, qui conces it e expressa Domini maniator me qai nobis repenat, Papam tamquam Christi Vicarium id facere, cum ipse naulum de ea re man. datum neque expressum, neque t

citum accepi se ueniatur; nonpotest, ergo falsum est, quos dicunt, eum haberesummam potestatem indirecte dissoneη i de amnibvi rebis temporalibus Christianorum,se deponendi de Solio Reges, ut peratores, aliosque in enum locum saeuiendi haec

Rospoadeo. Cum dicimus ex Pontiacum se

80쪽

tentia Regum terrenorum potestatem esse a Deo:

non intelligimus, esse a Deo immediate, quomodo est a Deo potestas summi Pontificis; sed esse a Deo, quia Deus voluit es. in genere humano politicum regimen;&ideb instinctum quendam naturalem dedit hominibus, ut eligant sibi Magistratus aquihus regantur:& praeterea voluit Deus regimen politicum esse distinctum ab Ecclesiastico, ut expresse docuit Nicolaus Papa, in epist.ad Michaelem; &post eum Innocentius in cap. Solita, de maiori t. obedien.&ante utrunque Gelasius in epist. ad Anastasium. Ex his perspicuu est argumentum meum solidum esse,&argumentum Barciat omnin infirmum nam fi in summo Pontifice esset potestas spiritualis,& temporalis ecte, Messet Pontifex

Rex mundi, ut est Pontifex Ecclesiae uniuersae, &Reges caeteri essent meri executores temporalis iurisdictionis; certe posset Pontifex pro arbitrio suo priuare quossibet Reges administratione,&executione iurisdictionis temporalis, hoc modo posset tollere regimen politicum, vel confundere si Ecclesiastico, esset maior Christo, cum posset tollere, vel confundere potestates,quas ille voluit esse, Messe distinctas. At si in summo Pontifice ponatur potestas spiritualis tantum directe, temporalis indirecte, id est, in ordine solum ad spiritualia; non sequitur,posse Pontificem tollere,vel co- fundere politicum regimen; sed solum sequitur, possePontificem per spiritualem, atque Apostolicam eminentissimam suam potestatem dirigere,&corrigere potestatem politicam, eamque,si opus

fit, ad finem spiritualem, uni Principi adimere, alteri consure Λimae ut respondeamus in forma