Tractatvs de potestate svmmi pontificis in rebvs temporalibvs : adversus Gulielmvm Barclaivm

81쪽

ad argumentum cum ille dicit, ut potest Summus Ponti ex aliquo modo, hoc est, dilecte, vel indirecte auferre Regibus,aut Imperatoribu regna, atque Imperia,a s, conferre, aut non potest. Respondeo, potest; cum ille colligit spotest, ergo est aliquo modo maior Deo, quia quod Deus dedit, ipsi aufert: ego

consecutionem . nam Deus non ded re im3 Iedrare 1egnum huic aut illi; sed dicitur potestas Regum esse a Deo, quia Deus voluit et se inter homines potest tem politicam, eamque distinctam ab Ecclesiastica; proinde cum Summus Pontifex transfert Regnum ab uno ad alium, non tollit quod Deus dedit,

sed ordinat, dirigit Qquemadmodum Deus dat Reg Rahominibus mediante consensu consilio

hominum, Sc potest,& soletia mutare transferre degente ingentem,mediante consilio consensu eorundem hominum: ita potest maiore ratione ea mutare, transferre propter finem spiritualem per Vicarium suum generalem, quem constituit

super totam familiam suam. At, inquit Barciatus, se Vicarius non habet mandatum Domini, neque expressum, neque tacitum. Imo habet expressum, sed in genere: eo si quidem ipso quod factus est Pastor gregis totius,&Praepositus toti familiae, caput vice Christi totius corporis inclesiae, intelligitur habere mandatum regendi, diligendi, torrigendi omnes oves totius gregi S; omnes conseruos, qui sunt in familia; omnia membra quae sunt in corpore: neque excipiuntur Imperatores, 'eges, nisi velint excipia numero ovium Christi, deseruorum Christi, membrorum corporis Christi. Adsert deinde Barcia ius alterum argumenis

tumo

82쪽

qui tribuunt Summo Pontifici potestatem temporalem directe in omnia Regna mundi illudque retorquere conatur aduersus mea, Mallorii Theologorum sententiam de potestate teporali indirecte. id est,in ordine adspiritualia. sic autem loquitur:

Sed aliud longe escacissimum, quod ex eodem Bellarmini libro, ct capite supra retulinavi, hoc ioco ad institutam nostrum optimo iure in hunc modum adaptabimia. Si verum est, Papam habere potestatem iudirecte dissonendi de rebus temporalibus

omnium Christianorum, aut eam habet iure diuino, aut iure humano .s iure diuino, deberet id constare ex Scripturis, aut certe ex Apostolorum traditione: ex Scriptaru nihil habemus, nisi d ita Pontisci claves Regni caelorum de clauibus Regni terrarum nulti mentiast traditionem Apostolor- nullam Luersaru proferunt. JRelpondeo: Habet Summus Pontifex iure diu ino potestatem disponendi de rebus temporalibus Christianorum in ordine adfinem spiritualem. Id

vero constat ex Scripturis pnam in clauibus Regni ecelorum Apostolo Petto, pro se, successoribus traditis, Matth. I 6 non intelliguntur quidem claues Regni terrarum,de quibus nulla mentio facta est in Evangelio, quia non erat necessarium, Ut summus Princeps Ecclesiae simul esse Monarcha

temporalis huius Mundi sed i satelligitur potestas disponendi de temporalibus, quatenus ea iuuant adaperiendum fidelibus Regnum coelorum, Vel impediunt, atque obstant, ne fidelibus aperiatur

Regnum coelorum.

Ahobijcit Barciatus, Fauo si dixerint, neque expressa

83쪽

C A V. 'expresso Dei perbo, neque traditione Apsolorum ad huius potestatis confirmationem opus esse; cum india recte tantum, ct ex quadam sequela Pontisici comia petat,tampsam insieparabilis quae ara accessis,ct appendixpotestatis situ stiritualis qμasupremus antimarum pastor in omnes Christiam gre1is oves prediarus est. Nos rumus ab eis petemus ahqlisse is accessi is, comunctionis testimonium ex Scripturis, vel traditisne 'solarum. Respondeo. Iam dixi, potestatem, de qua loquimur, haberi expresse in Scripturis, bd generatinia non in particulari; in illo videlicet cap. 16. Matth. Tibi dabo claues reini coriora. Ioan .eti Pasceones mera: atque ex ijs de illi stet timoniis diuinis colligi particularcnni illam accessione Se coniunctione potestatis disponedi de teporalibus in ordine adspiritualia, ut no semel explicatia est. Ieq; verum est quod Barcia ius subiungit, hanc tantam potest tem tum a Christo, tum ab Apol totis eorum sucisces ribus alto silentio in Ecclesia tot seculis fuisse

praetermiffam. Nam a Christo aperte satis significara ' :ὶ ioci gitatis:&ab Apostolo etiam indi- Cata. l. Corinth. cum ait, Nescitu, quia ungelos

Iibus Apostolori Petta,&Ρauli, Romanis vide-lcet Pontificibu reapsa demonstrata est in deposition Imperatorum, iam inde ab anno

Domini septingentesimo nam ante illud tempuri vel defuit necessitas, Vel opportunitaS. Ubi)cit rursus Barciatus .fS utraqae potestnab altera,ssiritualisscilicet a temporali, ct e contra, separari possi lacin erit sententia, qua quod directe seri non permittitur, id nec indirecte fleri statui

84쪽

sequentiamferi posse misi id quod probῖbitum est sequatur necessariis ad aliud iure permi sum ta viper- Missumme prohibito non possitprocedere, ct nisi ut

cum Iureconsulto dicam l. s. g. Oeneraliter, de don

tione inter pir. uxor. Jptrix ue causa ita commi rasit,utseparari no possit. Unde eum, qui tu rem

lienare non potest ne cedere quidem posse siti super

ea motae concluditur iuxta Panorm. in cap. dudum. N.

de elect ct cap.cum pridem, de paci qu)d Himirum oblique, 9 indirecte ho modo rem alienaret. Si igitur Papa, quatemis Papa nullam temporalem iurisdictionem directe habet in Christianos, quod illi concedunt, superiore iuris sintentia usici videtur, eum ne indirecte quidem habere phse Ouapropter ut uam hominibus sententiam persuadeant, debent ex Scripturis, aut Apostolorum traditionibus testimonium proferre, vel altem docere, temporalem potestatem de qua loquuntur ita coriiunctam esse cumθirituali, ut ab ea diuelli oseparari, ut,inquam stiritualis ne ea consi Here usi modo posiit quod quoniam praestare ne quiueruntdrihil nisi opimiones incertas sent sequuti,

rationes quae nonsatis videtur concludere, quod assumunt. Respondeo.De coniunctione Te paratione Ecclesiastica potestatis,& politicae, duplex potest esse quaestio Vna, An possit Ecclesiastica potestas esses ne Politica, ita ut nullus in Ecclesia sit princeps politicus;&contra, An possit potestas politica inueniri in aliqua gente, ubi nullus sit Praelatus E clesiasticus;& hoc modo concedimus posse inueniri has potestates omnino separatas: prim lSenim

85쪽

temporibus Ecclesia fuit in terris Ecclesia sne vllo Principe temporali Christiano, fuerunt eodem tempore,& sunt etiam nunc aliqua Regna inis fidelium, ubi nulli sunt Praelati Ecclesiastici Altera quaestio esse potest, An possit dari summa potestas Ecclesiastica, siue spiti tualis, quae non habeat ali quomodo annexam potestatem disponendi de te poralib in ordine ad spiritualia: hoc modo negamus possedare potestatem summam Ecclesiasticam, siue spiritualem, quae non habeat annexa potestatem temporalem aliquo modo, id est, in ordine ad spiritualia. N. metiam illo tempore, quo nulli erant in Ecclesia Principes temporales, potuit Princeps Ecclesiasticus iubere fidelibus, ut de bonis temporalibus alerent ministros Sic ramentotii: item, ut fideles dirimerent inter se lites ciuiles,&non adirent pro his rebus tribunalia infidelium quorum trumque docet Apostolus in priore ad Cor. cap. 6.&0. Potuit quoque Ecclesia non tolerare super se Principem infidelem, si is auertere conaretur fideles a cultu vori Dei, ut S. Thom doceti . 2. q. I .art. IO. Deniq; illo tempore deerat usus

potestatis huius in Principes, quia nulli erant i sed potestas ipsa non deerat aliud enim est potestas, aliud usus potestatis. Itaque fundamentum Barciaij

de separatione harum potestatum omnino corruit,&eo ruente ruit totum aedificium argumentoruipsius. Nam quod adducit ex iure ciuili, canoniis

nico non facit ad rem quia non admittimus separari posse omnino potestatem spiritualem a teporali; contrarium pro comperto habemus, idq; ex testimonio Scripturae, praxi Ecclesiae Barciatus autem assumit tanquam certa, concessa, nos deis

86쪽

io modo esse coniunctas quae nemo nostrum Oncedit; imo etiam falsa esse contendimus. Accedit praeterea, quod quando in Ecclesia sunt Principes temporales,ut post primos ducentos,vel trecentos annos semper fuerunt: tunc potestas Ecclesiastica,& politica coniuncta sunt adhuc strictiore vii

culo;quonia Princeps politicus subiectus est Principi spirituali, ut filius patri, membrum capiti. siquidem Respublica politica, de spiritualis v-nam Ecclesiam faciunt, non duas: Millius unius Ecclesiae caput est Uicarius Christi, Petri q, succeiasor. Quare si quid valerunt argumenta Barctah pro Principibus, qui fidem Christi nunquam susceperunt, quod tamen non admittimus; certe pro Principibus Christianis, aut qui Christiani aliquando fuerunt,nihil prorsus valent. Sed de hac re plura suo loco dicenda sunt.

CVR PRIMIS SEPTINUE ACTIS

annis Summi Pontifices non deposuerunt Reges haereticos,vel, psatas.

IN sexto Capite Barciatus producit tanquam a

gumentum insolubile, quod neque V sus, neque eXemplum, neque mentio ulla talis Pontificiae potestatis annis circiter mille in Ecclesiis fuerit: cum multi interea Principes Christiani impie, crudeliter, peruerse, Magno Ecclesiae detrimento Regnis, atque Imperi;s abuterentur. Deinde adsere solutionem ad hoc suum argumentum, quam ante

87쪽

ciscus Romulus in Responsione ad Apologiam. quae naso Catholica inscribebatur: eam solutionem in toto capite,& sequentibus usq; ad du decimum prolixe admodum,in magnis clamoribus odiosissime refellere nititur,ut in his sex capiatibus non Iureconsultum, aut Theologum disput torem;sed tragicum declamatorem agere voluerit. Quare adscribam hoc loco responsionem integrῶFiancisci Romuli, ut eam Barcia ius refert, deinde respondebo ad singulas partes Barclaianae confuta tionis. Sic igitur loquitur Franciscus Romulus in Apologia cap. 3. Iam vero quod quarto loco aduersarii objcte de maiorum nostrorum confiuetudine, qui Principes 1multos hareticos passistunt, ut Constantium, O Ualentem,arianos, Anastasium Euthychianum Heraclia

Monothesitam, ct quissent ali' ad rem nisiilfacinnes enim Ecclesia temere, inconsiderate potestate sua debet abuti. Porrknyrar,accidit, vi tata sit quorundam Regum cu improbitate, ac sevitia iuncta potentia,ut Ecclesiastica censiura, que ad eos coercem do quicqua prosiit, Catholichs populis, in quos Principes irritati magisseuiunt, plurimu obsit. Quid enim qua Oprofuisset quonda Ecclesiastetasset, vel Osr gothos Reges in Italia, vel inmissania vise othos

aut Uvandalas in Africa excommunicare, ac desolio deturbare, quamuis id facere optimo iure potuisset 'Quod idem de Constantio Valente, ct alijssupra n minatis intelligi debet. Siquidem ea tunc mant te mpora,vt potivi ad martyriumsiubeundum viscopi, qua ad Principes coercenaos parati esse deberent. At via

88쪽

certe ne detrimento, pernicie populorum; non ibi defuit,rt exempIi paula ante allata demonstrant. Sic enim Ecclesia Leone Isauricum Imperi parte, frari cum quartu)n toto Imperio, ct Childerisum Regno

Franci 'oliandos esse iudicauit, ut re ipsa deinceps,

1arte Imperj, senricus Imperio toto, jicus Regno caruerit.Itaque peteres illosam ies Constantium, Valentem, ct caeteros, non

rauit Ecclesia It aduersariussinutat 2 quὸd in Imperiumsuccesssent, alioqui enim Le iam, o Hexricum, chiliaricum, qui non gitimesuccesserant pertulisset, sed quod illos

ιli detrimento coercere non poterat, istos po- resposio Francisci Romuli a morsibus Ba indicanda est, tum quia ad rem nostram ma-icit, tum quia est hominis Catholici,&erui ius librum iam olim vidi, non Romae excu- t Barciatus tua git; sed in Gallijs; qua urbe n5 ini. Erg Barciatus partem illam repreheniendam primo loco sibi desumpsit, ubi dicitur, Ea tunc erant tempora, ut potius ad mart)rium subeundum visivi, quam ad Principes coercendo 'arati esse deberent. Quae verba Barciatus pro sua modestia dicit, falsa esse,&in meris mirisq; men dacijs fundata. Deinde addit, ea indigna sibi videri,

quae ab ullo Catholico, nedum Theologo in m dium adferantur. Denique ita in partem deteriore ea Verba interpretatur,Vt exclamet. Quid enim

an nos incidimus in ea tempora, quibus Episcopimia dies potius quam martyres esse debeant aut legem Dei,atque Ecclesiam pratiis, quam praedicationibus

defet

89쪽

eapite, aduersus mores Episcoporum, de Cardina lium maximo si rore bacchatur. Sed nos conuicib,&maledictis praeteritis, tota eius Canina eloquentia praetermissa, breuiter respondebimus.Primo falsum esse dico,quod initio capitis ipse sumitiannis circiter mille, neque sum, neque exemplum, neque mentionem ullam talis Pontificie po testatis in Ecclesia fuisse: siquidem exempla regori primi, secundi, quarti nec non Zacharia &Leonis III supra allata contrarium euidenter ostendunt.Deinde addo, Franciscum Romulu non diuisisse responsionem in partes duas, ut iste fingit; una est enim,&simplex responsio, videlicet no potuissse Ecclesia illo tempore uti potestate suae; ideo subeundum fuisse martyrium potius, quam fidem abnegandam. Quemadmodu etiam hoc tempore is hi Ethnici praeualent, ut in Insulis Iaponijs vel hqretici, ut in Britannia, plurimi ad martyrium animantur,& reipsa martyrium fortissimo animo ita cipiunt potius, quam ad fidei abnegatione perd cise sinant: Adiungo postremo tempuci uiartyri proprium illud essu, cum neque fuga, neque iusta d sensione, sed sola passione abnegatio fidei declina

vi repellere unquam prohibuit; fugam autem non modo permisit, sed etiam in certo casu, ut cum E clesiae necessitas, vel maior utilitas id postulat, imperauit dicens, Cum P per equentur in una ciuit -υJ-rnari . Mat. io. neque in gladios persecutorum irruere, sed mortem pro adei confessione iulata tolerare aequo animo ius it. Et quidem quod a

tinet ad fuga tam euidens est mandatum Domini ' 3 testia

90쪽

testimonia,atque exempla sanctorum Prophetaru, Apostolorum qui copiose adducit sanctus Athanasius in Apologia profuga sua, ut nulla de hac re dubitatio Catholicis relicta sit. quod autem liceat vim vi repellere,&iure belli persecutionem siue gentilium, siue haereticorum propulsare, si vires adsint docent bella Machabaeorum aduersus Antiochum,qui populum Dei ad Idololatriam compellere satagebat, docent bella Catholicorum aduersus haereticos in Africa tempore sancti Gregorij,de quibus loquitur id e S. Gregorius, lib. i. epist. 7. ad Gennadium Exarchum, ubi eum laudat,qubdmagno et elo haereticos armis persequeretur, eum. excitat,& hortatur,Vt viriliter pergat .docent bella Catholicorum aduersus haereticqs Albigeses,&Τholosanum Comitem Raymundum patronum ipsorum, ubi diuina adiuuante gratia plus centu millibus uno praelio a Simone Comite Moniartio eum exigua manu cesi sunt,ut scribit Paulus Aemilius, lib.6. historiae Francorii,docent nostro tem p rebella Helvetiorum Catholicorum aduersus Helvetios haereticos uinglianos. Nam ut scribit I annes Cochleus de Actis Lutheri anninis3i Helu

ti pro fide Catholica pugnantes, cum numero,

viribus esset inferiores,ee Gyris si ἔ-οῦ o κ'

riores, quinque praelijs haereticos gloriose viceriit. quo tempore autem Catholici a Constantio Aria. n Imperatore vexari coeperunt, ad Constantem

Principem orthodoxum,qui in Occident imperabat S. Athanasius, alijq; Episcopi Catholici confugientes, literas impetrarunt minaces ad Const elum, ut habetur in historia tripartita, lib. . ca δυ

uibra lueris ad tempus represu persecutio est;