장음표시 사용
81쪽
sibi tam laetum, Ecclesiae tam funest a triumphum agant. Fateris aliunde .sententiam ineam esse piam im O ct utilem ad mentem humanam quasi ar- ctis imis religionis vinculis constringendam , ut fracta ac depastra supelbia quibuslibet Ecclesia decretis Obsequi condiscat. At velo nihil tam necessarium est , quam superbiam illam Is angere , atque omnem
ansam praecidere decretorum omnium textus eluindendi , criminando admissiam fuisse es rorem aliis quem facti in significatu vocum , aut eos textus ad sensus alienos detorquendo. Nihil tam necestariuest, quam revocare mentem hominum ad concordiam , & illas de textibus controversias tollere Prorsua ac dirimere, quae quamdiu manebunt, non possunt non manere de ipsis dogmatibus controversiae. Atqui, Praesul illustrissime, rem tam ne cessariam existimasne deesse promissionibus divini spExistimasne Christum qui omnibus diebus cum Ecclesia sua docet, ipsi negasse potestatem illam , quae si abesset, ejus decreta vel in medio ipsius sinu passim a sectarum omnium hominibus irride-'rentur Existimasne Christum aut incommodum illud non providisse, aut adhibere nolui sse rem dium tam necessarium ad frangendam hominum superbiam , mentesque quasi arctissimis religionis vinculis constringendas Fierine potest ut ignores , qui in Calvinianis confutandis cum tanta pietatis laude versatus es , hanc esse nostram ad verius ipsos perpetuam orationem , necesse esse ut aliqua iexistat autoritas falli & fallere nescia , quia foret
spus Chtisti mutilum atque impellactum , nise .
82쪽
ibetet Ecclesia . unde posset mentem humaram nere quasi ardi illimis religionis vinci sis constrictam, usque superbiam frangere . De Calvinianis dum loqueris , haec addis Nam graviora : ' Non possumus eos ad flendam ligere, nisi dicamus verbum Dei non esse obnoxium rori , ejus interpretes esse Pastores, nos eodem qui modo, quo Patres nostri locuti sunt, hos ita
cepisse a decesi oribus suis, decessores ab Apost olis,lpostolos a Chri ο ; iis denique Omnibus , qua illi sunt adpersus Ecclesia Ministros effutire, id ran-im effici, Religionem nostram maxime divinam ege)orrere , siquidem hominum iniquitas ct cupiditates 3n faciunt, ne perficiatur id, quod Christus βο-1ndit , sed ille contra impedit semper , quominus ria inseri adversus sponsam Ram pravaleant. EXi, iam sane confessionem. Praesul Illustrissime, si
iodo complectitur ea , quae verborum vis postu-t ut complectatur, cum ea vere , quod dubitaree te non possum, atque ex animi sententia pro 'runtur. Fateris igitur, non posse haereticos Proin
tantes ad silentium adigi , nisi defendamus il- id, nos eodem loqui modo, quo Patres nostr3cuti sunt, hoc est , textus nostros esse similes Irum textibus & consentientes. His sanε verbis oti id agere voluisti, ut approbares eam, quam ilicet imp gnare contend,s, intextibus dijudia indis infallibilitatem; sed eam nimirum vel no-fns approba sti. Atque id breviter sic ostendo ota ista tua disputatione non agitur, quid Ecessa cogitet, quid intimo animi sensu credat: hoat x s. r.
83쪽
tigitur, quid Ecclesia doceat exterias quos testius edat. Non agitur de infallibilitate quadam infinite
ac generatim accepta, quae pertineat ad solas cogitationes ; verum de infallibilitate ea , cujus verus aliquis usus esse queat in certis ac definitis texti
bus dijudicandis. Affirmas nos eodem loqui modo . quo Patres nostri Iocuti sunt. Atqui Patres nostri dum locuti sunt, usi sunt profecto textibus, seu contextu quodam & serie verborum. Assirmas &illud, Patres noli ros ea locutos ella, quae ipsi a decessoribus suis . quae decessores ab Apostolis acceperant. At veio quis potest praestare, hos
textus per Omnes aetates usurpatos,esse s bi invicem accurate limites Quis praestabit, numquam Ecclesiae contigisse, ut errore facti laberetur in vi ac significatione vocum ex Grammaticae regulis dignoscenda ὶ Quis praestabit, aut Patrum nostrorum textus non fuisse a nobis perperam intellectos, aut Patres nostros non errauisse, id quod haeretici voluerunt . in decessorum suorum , atque adeo Apostoloriam textibus intelligendis ' Si nullam haberemus 'firmitatem , nisi eam quae oritur ab evidentia textuum, non deerunt qui dicant, de hac ipsa textuum evidentia quaestiones fore perpetuas ae sempiternas. Et vero canonem IV.
essionis sextae Concilii Tridentini in sensus plane contrarios jactari & abripi videmus .Hun ansenti discipuli sibi vindicant: hunc Thomissae suo more anterpretantur : hunc illi, quos Congruistas appellant, suum esse defendunt. Nullus igitur iam Iocus relinquitur infallibilitati naturali alit evia
84쪽
dentiae textuum eorum , quos suis canonibus E
clesia reprobat. Unde vero fit dicendum est enim saepius) ut absque ulla dubitatione, absque ullo
erroris periculo, credamus nos eodem loqui mνdo, quo Patres nostri locuti sunt, hoc est , textus edere, qui cum eorum textibus plane consentiunt 3 Unde sit ut nos minime falli confidamus , cum Ecclesiam ponimus in Patrum nostrorum textibus apia
probandis non fuisse obnoxiam errori Tu ipse respondes, Praesul Illustrissime et nempe, inquis. iis omnibus, qua Protestantes haeretici de propria ac naturali Pastorum infirmitate solent satire id tantum escitur. Religionem nostram maxime dirinam ese oportere:nempe illud per ritur quod Christus spopondit: nepe ille impedit,quominus porta inferi ad- persus Sponsa suam pravaleant. Facit igitur, te fatet
Praesul Illustrissime , Christi sponsio & promitissem, ne alio loquamur modo, quam quo Patres nostri locuti sunt: facit ne textus nostri ab eorum extibus dissentiant, quemadmodum in tor stacuisorum praeteritorum serie secerat, ne Patres noia ri alium a decessorum suorum sermone sermo orem usurparent. His septemdecim saeculorum texisibus innumeris innumera pariter facta continen eur r deinde eorum textuum Omnium inter sae onsensus & similitudo aliud quoddam factorum:enus & quidem prope infinitum complectitur. lateris Ecclesiam interpretem esse factorum ii um omnium, quae revelatione posteriora sim tii cclesia illa componit confert inter se: de vi
ingularum vocum, det nexibus stammaticis dis
85쪽
judicat: investigat quid voces singulae significent, quam accutate sibi consentiant invicem. Tu ipse confiteris , evidentiam textuum non satis esse, ad depositum fidei tuto servandum. Omnia essent pericula pertimescenda ab hominum infirmitate in tam longa saeculorum serie , qua tam
multorum te tuum Interpretatio vel obscurati vel
sensim vitiari posset. Sed nimirum illud perficitur, quod Christis spopondit : ille impedit , quominus porta inferi adversus Sponsam suam praevaleant,
hoc est , impedit , quominus Ecclesia aut ipsa fallatur . aut filios suos fallat in illo consensu & si militudine textuum , quibus perpetua Verae trais ditionis series continetur. Praeterea npia miniis necesse est, ad perpetuam illam traditionis verae seriem tuto servandam , ut Ecclesia secernat, Acanonibus, sive aliis ejusmodi decietis perpetuo reiiciat textus pestilentes , quibus fides corrumpitur , & salsa traditio efformatur , quam necesse est , ut symbolis aut aliis generis ejusdem instiu- mentis approbet textus puros, quibus fides conia servatur , & vera traditio quasi propagatur. Id nisi esset, Ecclesia textum enim dem alias ut camtholicum admitteret, alias reprobaret quasi haereticum : posset imperare ius jurandum, modo illud quo textus aliqui assirmarentur esse catholici, mois do illud quo textus iidem esse haeretici dicerentur. Tum certe nos non eodem loqueremur modo . quo Partes nostri locuti sunt: approbaremus enim id, quod sitisset ab ipsis damnatum ; qua varietate & luconstantia seret, ut ea, quam n
86쪽
beremus fidei propositionem , illorum propost,
ni plane repugnaret fic contradiceret. Atquaud quidem . ut ais recte , nutu quam .ccideg. id cur, obsecro , numquam fieri potest ut acci
it Nempe quia perficisur id , quod Christus spandite nempe quia Christus impedit . qua minus ria inferi adversus Sponsam suam praeviaeant, atqueam errore facti iti textibus dijudicandis lapsam ahant ad aliquam sententiam . quae fidei propo- ioni repugnes Be eontradi eat. Denique tuum estud , hanc auroritatem immunem ab omni errorisericulo, in verae ac falsae traditionis textibus dig- ascendis. unam esse rationem , qua posumus hae- ticos ad sileatium adιgerg. Sane si mea forent haec verba , non dubitarentamines e secta , quin iis designaretur infallibitas in textibus diiudicandis promissa. Imo si ea
cito autoris nomine proferrentur , nemo estui ea non crederet a me esse profecta , nemo quite profecta esse arbitiaretur. Haec nimirum ipsa se veritas elicit ex animo vere catholico e necessario e seqiruntur ex iis de autoritatecclesiae principiis , quibus tua mens imbuta est. am proclive est Episcopum, fidei renis aeutritum, ud quod vel fundamenti locum obtinet. absquela dubitatione admittere, ut tibi adversus Pror stantes haereticos disputanti veluti ex abundantia iudis essivat, etiam cam opinionibus praejudic i, voluntMi tuae valde piae contrariis , eo abri- ris, ut ad Collegas tuos culpa liberandos rem eo veram obstinare nitatis. Itaque id quod
87쪽
positum est , non modo non refellis argum sttando. aut qvidpiam certum & distinctum reponendo , verum etiam ipse ponis quasi nesciens aenolens , & prorsus admittis. Ejusmodi consessio .. quae tibi minime volenti, sed incauto atque impiu- denti excidit, longe plus habet ponderis, quam si illud idem sponte dc consulto fuisses consessus.1. Frustra vero exclamas et Quam graviterfuissent assensi, Protestantes nimirum ac Sociniani, si vidissent Episcopos Gallia , quorum certe virtutem ac doctrinam habebant in pretis , id agere ut nova quadam in cognoscendis factis non repetatis infallibilitas nostris tetriporibus Ecclesta tribueretur e Minime vero, Praesul Illustrissime, minime inis quam , sectarum illarum homines fuissent offensi.
Committere non debemus, aiebat olimS. Athanasius de voce Consubstantialis, ut scandalum a que ossensionem misceamus & confundamus cum
dolore. illud idem ego jam , Ptiesul Illustrissime.
pace tua dixerim. Dolebunt semper haeretici . Ecclesiam in infallibilitate sua defendenda atque usurpanda firmam constantemque perstare. Cum enim se ab ejus imperio subtraxerint. non possint non aegrε ferre ea omnia , quibus suprema hareauthoritas confirmatur , atque omnes ejus eludet dae rationes praecluduntur. Contra vero, ut ex
ipsorum verbis feci manifestum , ingenti ipsorum gaudio factum est, quod homines C secta Jans nil, dum juris ac facti distinctionem commenti
sunt, infallibilitatem Ecclesiae vanam atque ina nem essecere , quam NoVatores deinceps omnes ' Eu, si
88쪽
ludetenta. Id vero illi sibi gratulati sunt & gram ni ut in dies. Sed quotquot sunt in tet illos ipsos
ereticos Viri graves ac periti , dicunt scilicet , ina quam fore ut Ecclesia Catholica ejusmodi inam distinctionem approbet, quae omnem Ver itoritatis usum penitus aboleret: dicunt scilicet ψinaquam futurum fuisse, ut ab Ecclesia Catho-4 sibi recedendum putarent, si satis illi tum illet infallibilitas naturalis aut solius evidentiae,iae jam ipsi ab hominibus fraudulentis obtrudiis r. Nobis vero, inquiunt, facile fuisset perpeas de significatione textuum , quibus decreta coninientur, habere controversias. Eo pacto numam ventum sui stet ad juris controversam, E
siamque quasi septam tenuistimus, & circuminuam facti quaestione, de qua silentium obsequion fuissemus ultro polliciti. Evidentia vero, quae itur, nihil quicquam nobis incommodi pollet erre: de ea quippe disterendi finem non prius eremus , quam hanc mundi machinam Deus oluisset. Enimvero evidens est id de quo intermes convenit, quod incurrit in oculos omnium ione & sensu praeditorum. Quare nbi discesserie clesia Romana ab autoritatis lupremae partibus, que jam erit evidentiae locus, Doctores nostria oculati sunt quam Episcopi; aeque Videre po-ant Ca, quae non possunt non videri ab iis, quia aliqua attentione oculos adjicient. Doctorestri Doctoribus Ecclesiae Catholicae nulla ret inferiores , non intelligentia, non sagacitate τι Grammaticae aut Logicae artis peritia. J D
89쪽
vicine haereties Protestantes , quod ex eorum scriptari Ieci manifestum, assirmant se id unum postu-
- esse ostenderent. Ipsi vero nequaquam intra inm m eiusmodi ejigio locum ullum esse vellent ν
vim ac firmi δ ς rationem. dentia, cuius x, 'rih stio sit de rexi evin omnis finita maneat decretoras θηρα,
90쪽
N Ohi soldm, Praesul illustrissime , nihil dieb
a mea omnia argivoenta , sed etiam consulto ab .
ines a discutiendis iis demonstrationibus . qua go ex scriptis hominum. e se cita colligere studui. x iis quippe Aci manifestum, certam fidem aes USirirandum tribui non debete nisi illi autoritati quae certa sit, quae nos inducere nonpoisit in errvorem , hoc est . quae ipsa obnoxia non sit errori. Ostendi homines e secta . . eo jacto fundanuens t.
quod nulla ratione convelli potest . assensos fuissς Arnaldo, cui viri honesti atque arbani, hoc est , mundo dediti, profani , aisentatores videbantur ii omnes, qui fas sibi esse arbitrati sunt, silentio se obsequioso continere, α factum, de quo qua si-eus, interposito jurejurando assit mare, liqet illud firma fide non crederent. Ostendi ex ipsius sectapscriptis . solam esse autoritatem in ea ipsa redii a dicanda non obnoxiam errori, quae de ea jusjurandum cum certa ac firma fide imperare pro suo iure 'ossit. Neque vero illae demonstrationes a me sunt excogitatae, quas tantum exscripsi , ea nimirum mente, ut XIX Episcopos, quantum in me esset, eo crimine liberarem. Quid me incusas. quasi ego, dum aliud agere me simulo, νoluet imtamen in illos Praesules cadere ea omnia convicia, quae a scriptoribus e secta jaciuntur in eos, qisi se jurant, ut fidem certam non adjungant Certe quae ea da re habent ut . in scriptis hominum et secta, sunt ejusmodi . ut refelli argumentando