장음표시 사용
381쪽
338 LIB. III. CAP. IIL DE PROMISCVIs
videtur Iex humanitatis nos obligare ad concedendum transitum aliis mercibus, quam quae ad vitam aliorum sunt necessariae. Sed qui eiusmodi adportant merces, quae ad luxum instruendum laciunt, aut ex quarum tractatione non tam vitae subsidia, quam lugrum cxuberans, & alimenta auaritiae quaeruntur, non video, quo iure velut debitum sibi per nostras terras transiitum praetendant. Equidem lateor, vix probabilem inueniri posse praetextum, Ut quis negare velit iter nauibus inermibus per apertum mare, ditioni nostrae suhiectum, ad tertium pacatum tendentibus. Quo etiam potissimum spectant testimonia auctorum, quae magno numero heic adduci solent. Sed ut merces sistantur in terra nostra, in freto, aut flumine, non citra rationem fieri potest. Nam praeterquam quod frequens commeatio peregrinorum nostrae ciuitati quando
que noxia, aut suspecta esse queat quid impedit, quo minus nostri ciues id lucrum vindicent, quod peregrini transeuntes capiunt λ Quippe cum illis utique magis fauere possimus; quam hisce. Et quanquam damno proprie dicto non
assiciamur, si istis mercibus etiam gratis transitum concedamus; neque iniuria nobis fiat, dum intercipitur lucrum, quod itidem nobis patebat: tamen cum ne tertius quidem ille ius habeat uos ab isto lucro excludendi, quare non pro
ximi nobismet ipsi simus, di lucrum illud in nos auertamus λ Id quod fieri
potest, si merces istae non nisi interuentu nostrorum ciuium inter duos populos, quibus nos interiecti sumus, commeent. Ac sane nisi haec ratio admittatur ', non video, quomodo excusari possint stapulae ' , quam vocant,& alia iura, quibus merces sistuntur, & ad Certum isorum trahuntur, atque exteris non immediate inter se, sed interuentu ciuium commercia exercere coim
f. VII. Ex DICTIs quoque dependere videtur quaestio; an lex
humanitatis concedat exigere vectigalia eκ transeuntibus mercibus terra, amni-
hus, aut fretis, nostrae ditioni subiectis λ Nam non nisi pretio vendere licentiam , quam ista lex quibusvis indulgeri iubeat, oppido quam inhumanum via
detur. Equidem cur eκ mercibus, quae terrestri itinere transuehuntur , aliquid vectigalis possit exigi, ratio in aprico est. Nam & agris per oneraria plaustra quandoque detrimentum insertur, & sumtu opus est ad vias muniendas, ac dominus territorii securitatem transeuntibus praestat '. Vbi autem pontes sunt
q) Id sane, quod transeunti, merces iam in rea.
Eibus tenenti, lucrum ex iis speratum, inuito eo, in nos derivare non possimus. H. M Enimuero, eis rationem Auctoris non admittamus, nihil vetat, quo minus staoidae iuri Ioetis fit, vel inter etiari eiusdem reipublicae, vel exteri in civitatem nostram merces suas imporistare velint. V. DEMO THENEN oratione contra Phormionem, ubi memorat legem Athe. niensium, quae extremum illi exitium minitaba
tur, sui Athenis habitans alio quopiam, quam
in Attieum mercatum. Atimentum vexerit. loan
rem M vRs IVN Histor. nante. ad A. MDXVI. de Hassiuae emporio, quod christiurnus Rex cui, stituit. Ioannein Loccr Navra L. V. Histor. Suee . ad A. MDII. de iure stapidae quod Stenostiarius is viae concessat. A L. IX. ad Mo si. de Gothohurro, qilia Christina iure stat laedonauit. Ait ut exteri, qui merces aliunoe petitas domum, vel uomi natas factaque ad alium populum transportare volunt, nec aliud quiequam praeter transitim innoxium fibi vindicant . ad merces illas uetimndandas adigantur , quo iure defendi .pleat, profecto non videmus. Atque hoe malo Lis eaut onis eatin A. MDXCVI. consi. tutuni in foedere Galloriam ct Re leariam : Nauos
382쪽
sunt struendi, manifesta est vectigalis pro recuperandis impensis aequitas. Si ut & contra qui eiusmodi vectigal exigunt, utique ad conservandos ac reparandos pontes tenentur. Sic G R o T i v s ad I Reg. X, 20. notat, equos, qui ex Aegypto venientes transibant per Iudaeam in Syriain aut ad Hella aeos, vectigal pro transitu magnum pependisse Salomoni, sicut & pro thuris transitu vectigal dabatur. Fauorabilia quoque sunt vectigalia, ubi per industriam dissicultas terrestrium itinerum velut in compendium fuit missa. Sicut hodie mutitis in locis fossae sunt depressae ad commoditatem tam viatorum quam memcium. Sic si quis quondam perfosso Isthmo Ionium & Aegaeum mare eo iunκisset, a lubentibus sane vectigal modicum potuisset exigere, dum breui,& secura via liceret defungi Quanquam & citra eiusmodi iasiam pronunciet STRABO L. II X. spag. 378. Edit. Casaub. Paris p. sSo. Ed. Amst. 17o8.J A mricis, Italicisque mercuioribus gratissimum fuisse, omiso ad Maleam cursu, Corinthum diuertere. aduectis eo mercibus: est importatarum, T exportatarum e Peloponneses rerum vectigalia pendi contingebat. Alii adiungunt, multitudine transeuntium annonam reddi cariorem. His rationibus circa aequitatem vectigalis terr
stris accedit & haec; quod ciuitas modicam saltem recognitionem possit exigere a mercibus peregrinorum eo nomine, quia patitur eos per suam ditionem immediate a tertio populo merces istas petere, ex quibus, erecta stipula, ciues sui poterant lucrum capere. Circa vee igalia in fluminibus exigi solita id quoque addi potest , cum illa arrosionibus & inundationibus vicinos agros saepe non mediocriter insestent, saepe quoque aggeribus sint coercenda; non inique velut in solatium istorum damnorum modici quid solui ab iis, qui eκ flumini hus citra detrimentum lucrum capiunti Equidem in Capitul. C A R o L I L.
III. c. ra. tu nium in fluminibus vetatur exigi, in quibus nullum adiutorium prae- satur itinerantibi; add. Lex L o N G o η A R D o R U M L. III. tit. I. L. 2I. Sed id constitutum videtur in fauorem ciuium eiusdem reipublicae. Quod ad eκ-teros quoque extendi non est necessarium. Circa aequitatem vectigalium,
quae in laetis exiguntur, dissicilior est inspectio. Equidem id dubium non habet, quin eo nomine exigi queat, quod sumtihus a domino saetis respondeat, ubi signa sunt constituenda, notandis breuibus, aut scopulis, aut ubi ignes alendi, dirigendo nauium nocturno cursui, aut ubi mare a piratis purgam dum Sed eorum, quae praeter hasce causas capiuntur, titulum tueri non V v et itatis e. Apud H. G R o T I v M L. V. Histor. Belgie. ad d. A. Nisi sorte ei uitas domi inopia
aliaiie necessitate lahoret. Quam ob eausam BytantinL naues Atti eorum frumentarias ad se traxerant, ct ut frumentum exponerent veritimeompulerunt, teste Axis T TFI Ε II. Geonomicor. Et Bataui A. MDLXXXVII. ut neeensario ob delendas a Daniae Rege naues penuriae periculo labornarem Gallieas Anglicasque naues mari Cimbri eo venientes, ad portus Batauos Imercatuin pertraxerer vi memorat G R O T I v sI.. v. Annal. Belgie. ad h. A. H.
iure Mereatorinia L. II. c. s. VII. Quibusdam in regionihus his vio. euris adeo seolritas viarum piabliearum commemdata erat, ut, si perdita alietii vis honorum in. serratur raptorum, pensare damnum hoe cogerentur. Meens fama est, perdurare hune in
rem in quihusdam M. Britanniae. Italiae imo ipsus Germaniae superioris regionibus. Vid. te Dictionna ire de FυRΕΥ IRRE voce Peage de Leges SAXONUM L. II. Art. 2 . a. J Apud AvCTonpΜ L. XII. Rer. Bram denb. I. 36. ad A. MDCXL. Sueci dicebant 1 D-
nos in fero vestigia capere . etsi nec ιιιι ore n. Iaa
383쪽
LIB. III. CAP. III. DE PROMISCVI S
34 ita in procliui est; cum utique transitus nauium inermium plane sit res inno. xiae utilitatis. Nisi quod heio non adeo absurde dici videtur; nemini vitio vertendum, si commoditate suae ditionis rite utatur, & uti alii ex terris, ita ipse ex aquis suis prouentum quaerat. Et cum, qui alienum territorium intrat, temporarius fiat subditus, posse naues exterorum, per nostrum fretum transeuntes, adigi, ut nostris ciuibus primum emendi copiam faciant. Id si ipsis remittatur, eo nomine modici aliquid posse exigi. Et quanquam stapula in laeto illo institui non possit, quod illi, ad quos prosectio instituitur, nauigandi usum non habeant, neque nostris ciuibus facultas sit suis nauibus istorum merces in laetum adportandi; non inuideri tamen nobis debere, si in
portiunculam aliquam lucri admittamur, quod Compendiosam aliorum per no-ltras aquas nauigationem non impediamus. Fatendum tamen est, cum eiusmodi vectigal maritimum, nescio qua ratione, longe odiosius sit, quam quod proterrestri transitu exigitur, id moderate, & citra auaritiain tractandum; & facile unum Vel alterum tales afferre rationes posse ' , unde se ab isto vectigali exemtum praetendat. Puta , si istius terrae supra & infra fretum attingant; aut si ab eiusdem usu omnia ipsius cum exteris commercia, & ex hisce salus prope reipublicae suae dependeat. Vbi sane iniquum fuerit, istum propter innoxium usum itineris maritimi ad conditionem fere tributariam redigi: nec facile quis eundem reprehenderit, si sub odioso eiusmodi praetextu alterum duriter sibi incumbentem, quouis modo amoliri conetur. Neque cidem praeiudicium adferre potest, quod in illud vectigal aliae quoque nationes consenserint, quarum salus usui istius freti, non ita est implicita; quihusque adeo facile est, domino freti particulam aliquam exundantis lucri non inuidere. Sicuti dispar longe conditio est eius, qui per landum meum iter petit, quo citra istud ab aliorum hominum consortiis velut in solitudinc sep ratus degat, suique agri fructus exportare nequeat, & qui compendii duntaXat sui causa alieno praedio seruitutem imponere vult. Potest ad haec illultranda aliquo modo lacere, quod quidam referunt de rege Abyssinorum, quod quondam tributum aliquod ab Aegypto praetenderit obtentu Nili, qui in ipsius regione ortus terram Aegyptiam soccundam reddit. Et cum postea Mahum-medant eam regionem occupassent, & Christianos duriter habuissent, eundem tentasse alueum Nili in mare rubrum derivare, sed frustra. Quam praetentionem nos itidem iniquam arbitramur. Neque sat accurate illi, qui omnem
hello exorto iriter Christianiim IV. Dan. Reg. a Cliristinam Stieetae Reginam A. MDCXLV. eirca hane rem transacta , legantur in instrumento pa-eia Art. 3. H. 3) Studio Suecorum, indeque manante odio Daliorum, haee seripssse Auctorem nostrami, quum I undini in Seania, quae tum SMeeorum erat . Professor esset, admodum verismile est.
profuerit igitur, sne partium studio, argumenta ipsiua diluisse. Igitur I. terrae populi vicini. supra ct infra fretum attingentes libertatem ea a vectigalibus conciliare non possunt. Est enim
ei inuertim, exercere commercia terrefraa, nee
proinde mimis ilire ab eo vectigal exigitur. quam a reliquis genti hus primo in compensationein summum, qui sunt in seeuritate1n , di saei lita. tem nauteationis: tum ad pensationem lucri, quod capiunt eius gentis mereatores, dum iis via pandi. tur, qua breuius sat iter eorum , ct magis adstientia sirit commereia. Haberent haee loeum etiamsi nulla eis alia constaret ratio, exercendi
384쪽
34I hanc rem ex paetis conuentis diiudicandam censent. Nam nihilominus inquiri adhuc poteit, quae ratio fuerit istorum pactorum initorum; & an dominus freti tamdiu aliis transitum negare potuerit, quousque isti in talia cum ipso pa- ista descenderent. Etsi ubi pactum vitio naturaliter firmitatem ipsi detrahente carens, sit initum, utique ipso standum fuerit; site ut neque transeuntes vecti. gal in quod consenserunt, denegare , neque dominus freti illud intendere pro lubitu queat. Add. B o E C L E R V s ad Grotii L. II. c. a. f. i . Apud Niceptior. GREGORAM L. IV. memoratur; Sullanum Aegypti ab Imperat re Constantinopolitano stipulatum, ut Aegyptiis mercatoribus fretum Thraci- cum liceret traiicere. Quae res, cum initio parui momenti videretur, comcessa suit. Sed cum progressu temporis constitisset, qualis & quanta emi; iam prohiberi non potuit, consuetudine confirmata atque inueterata. Quod si autem quis populus ad alteram laeti ripam terras postideat, ita ut vel sectum utrique sit commune, vel utriusque ditionis confinia in eodem medio sint, etiamsi sorte alter ex pacto, aut concessione solus a reliquis transeuntibus ve-etigal cxistat, ille tamen nullo modo vectigali erit obnoxius; quippe cum in suo pelago nauiget. f. VIII. AD REs innoxiae utilitatis, quaeque adeo cuiuis sint praestandae, refertur quoque a G R O Υ I o L. II. c. a. s. rs. ut liceat praeteruehentibus ad littus paulisper accedere, ibique morari, valetudinis, aquandi, aut alia iusta de causa. Hinc apud MARONEM I. Aeneid. vers. s 3. & seMd
Od genus foe hominum P quaeve haec tam barbara morem Permittit patria Τ bospitio prohibemur arenae. Belga eunt, primaque vetant consipere terra. Si genus humanum, ρο mortalia umnius arma; at sperate Deos memores fandi. atque nefandi.
Vbi tamen obseruandum , quod praemiserat:
Non nos auι ferro Lybicos populare penatet
Venimus, aut raptas ad litora vertere praedas.
Quo ipso ostenditur, eius qui admitti petit, iter debere innoxium esse, & ex quo accolis litoris nullum periculum, aut eiusdem probabilis metus creetur. Hinc cordate Dido: V v 3 Rerdi ea. Et alias omnes populi, qui terras, alio. Dissertatio Dn. Cometii van BYNCRER HOE κriun regionibus cinctas, tenent, quales verbi de dominio maris e. 4. Ad conditionem autem gratia sunt incolae Comitatus Auenionensis, & III. tributariam populus vicinus non magis eiu olim fuerunt inhabitatores principatus Arausionen- modi Meetiealibus redigitur, quaru quidem sis. in Galliis, liberum de triana memeommeatum per per rinus quilibet, dum, pontem transiens, vel regiones vicinas petere postent. Praeterea II. in t lumine praeteruehens, ve ei tealis nomine aliunon adparet, quare itinera maritima, ullo hie quid soluit. Neque lV. Iure Romano, si quis prae terrestribus aut fluviatilibus priuilegio gail sepulchri uri habeat, aliter ei, quam iusto pretiudere debeant, cum freta maris per ea, quae ab mr praeitati ir, per I. M. Pr. D. ii Iις os ciripis A v C T O R F dicuntur L. IV. e. 8. non mia sumi. 6Mn. Eastem haee ceterum obverti etiamnus ad silmmam potestatem pertineant, quam viae polliint auctori Anglo, puta MOLES UNO piiblicae, quae terris ipsius continentur. Vid. THIO dans sus Metuostea p. 16. seqq.
385쪽
LIB. III. CAP. III. DE PROMISCVIs
Res dura. V regni nouitas me talia cogum Moliri, ta lata et custode rueri.
Scilicet constare prius oportet, hostis an amicus quis adueniat; simulque quam faciem ipsa clallis, aut cluae in terram exstendere vult manus prae se ferat. Nec minus, an a contagiosis morbis immunes sint aduenae. Add. PLINivs N. H. L. XXVI. c. r. Horum postquam nihil obstiterit, uti innoxium accessiim denegare summa inhumanitas laret, ita isthoc concesso consequens fuerit id quoque indulgere, ut liceat tugurium momentaneum in litore ponere; quippe quo litus non redditur deterius, neque nostro ad idem iuri quidquam decedit. Nam id rationis est, ne quis permanens aedificium in litore extruat citra concessionem summi imperantis, praesertim ubi id cum aliorum incommodo fiat Vid. L. so, D. de a . rer. Gm. Neque sequitur; quia circa accessionem ad lit, ra & portus inter aliquas gentes exsistunt pacta, ideo isthoc ossicium iure naturali non deberi. Cum multa, quae ex virtute quapiam, imperfectam duntaxat obligationem pariente, debentur, legibus ciuilibus ', & pactis y sancire frequentissimum Lit. Praeterquam, quod nostra assertio potissimum de eo casu agat, quando quis contra suam intentionem per vim maiorem litoribus alienis adpulerit; pacta autem, quae inter gentes heio iniri solent, de continuo accestia disponant. Vnde etiam pro hocce quidem modicum aliquod tributum exigi nihil prohibet. In isto autem casu tam leue alienae calamitatis solatium imputare velle, valde sordidum tuerit '. In laedere tamen inter Romanos &Carthaginienses apud POLYBIvM L. III. pag. 177. Ed. Casaub. Franco J ita
conuentum fuit: Ne nauiganto Romani Romanorumve Deli ultra pulcrum promont frium: extra quam tempsalis aut basium ui fuerint compti . Si quis vi delatus erit, emendi aut accipiendi quidquani, praeter necessaria resciendis nauibus f μ-rii faciιndis , ius ei ne est'. Intra diem quintum qui uarum adplicuerint abeunto. In altero foedere sibid. pag. I79.J ita habetur: In Sardinia ET Afrisa neque nege-rMI r quisquam Romanorum, neque vrbcm condito: neue eo adpellito, nisi commeatur accipiendi gratia, ves naues reficiendi, Si tempsas detulerit, intra dies quinque
f. IX. INTER ossicia quoque humanitatis refertur, peregrinos a mittere , ut & viatores tecto hospitioque gomiter excipere. Qua quidem re non pauci antiquorum fere ad ambitionem usque sese iactarunt: sicuti iidem iudicabant, sanctissimum aliquod necessitudinis & amicitiae ius ex hospitio orirL A RIs TOTELES Magn. Moral. L. II. c. II. Bεβαιοτάτη δ ἄν LEειενῶν ταν φιλων ἡ ξενικη' ου γάρ ἐςιν ei εν αυτοις τέλος κenον, ωτερ ἶ αμφισζητῖαν,ειον ἐν τοῖς πολίταις. amicitiarum hostisalisas validi ma videtur. Neque enim via 6. VIII. Q Cons. Noo DTII Probabilia
in Vid. supra 6. 4. S L. II. e. o. f. s. g, vid intra L. IV. e. 2. simile pastiun stat Hispanorum a mede ratorum Belgarum in induetia A. MDCIX.
386쪽
c I A N v M de dca Syria D pag. 66o. in fine T. II. Ed. Amst. J delicta ob quae
homines per diluuium Deucaleonis fuerunt extinisti, haec reseruntur: 'Λορ, ιτα ἔργα δετραττο ἔπι γαρ ορκιοι ἐφυλασσον, ἴτε ξώους εῖχοντο, ουτε ἔκσεων ἡτειχοσο. Intusa opera agebant. Neque enim iuramenta obseruabant, neque hospites
Iuscipiebant, neque seupplices admittebant Add. quoque P To de LL. L. XII. f pag. 989. & seqq. Ed. chel. Ficin. J ubi ossicia erga peregrinos describit.
De humanitate Indoruin aduersus peregrinos vid. Diodorus Sicu Lus L. II. C. 42. A E L I A N V S V. H. L. IV. c. r. hanc legem Lucanorum recitat: Si sub occasum solis veneris peregrinus, vestierisque sub tectum alicuius divertere, Nis hominem non susceperiι, mulawetur, G poenas luat in spitalitatis. Add. LeX B v R G v N D I O N v M Tit. 3o. g. r. '. De antiquis Stauis HELMOLDVS Chron. Slauorum L. I. c. 82. Si quis, quod rarusimum es, peregrinum hospitis remotiisse deprehensur fuerit, huius domum velfacultates incendio consumere licitum est, atque in id omnium vota Pariter conspirant. PHILO Itidaeus de vita Mosis pag.
6o8. A. Ed. Paris 472. B. Ed. Geneu. J, hospitibus eadem, quae supplicibus iura δε-beri tradit '. Vt tamen isthoo ossicii iure naturali dcbeatur, requiritur, Halteri honesta sit, aut necessaria causa, quare a domo sua absit. Tum vi ipse probus sit, & unde domui nostrae nullum periculum, aut dedecus immianeat. Praeterea ut pretio hospitium conducere nequeat. Inde maior quondam illius humanitatis necessitas, ubi publica diuersoria nondum in vo erant, aut vilia viroque honesto indecora hahebantur, quam hodie in plerisque Europae partibus, ubi & ad usum, & splendorem ista passim instructa reperiuntur. Enimuero etsi passim inhospitalitatem, tanquam certum specimen barbarae inhumanitatis, traduci videas, dubium tamen moueri potest circa illos potissimum, qui curiositatis duntaxat causa alienas regiones adeunt, an istis ipso naturali iure admissio debeatur. Sane Spartanis , ut peregrinos sua ciuitate arcerent ', haec lassicere ratio iudicabatur; ne patrii inores illorum conuersatione conrumperentur, aut euilescerent. Paria sere instituta circa peregrinos apud Chinenses. Vid. NEvuor. generi descript. Chinae. e. r. Cui tamen aliqui reponunt; non omnia meliora, quae apud nos, aut deteriora. quae apud exteros usu recepta sunt. Si quid melius apud hos inueniatur, absurdum lare, ideo id adspernari, quod peregrinum sit. Canum esse, etiam vilissimis vernarum adulari, alienos, utut praestantissimos viros, allatrare. Nescio
quid horridi, & inculti istis adhaerere, qui nunquam patriis sedibus pedem
extule tur de antiquis sueenibus Adamus BR ΕΜΕ si s libro de sitii Daniae. H. D Adde Cic ERO N E M de inlle. L. m. . N.
387쪽
extulerunt. Sic & apud LI v I vM L. XLI. c. 24. decretum Achaeorum, quo finibus suis interdixerant Macedonibus, e secrabilis velut deserito iuris humani voratur. Apud P L v T A R C II v M in Conuiuio D pag. isi. A. Ed. Wech.J
deinde eluibus responsa dant. Heic igitur certum videtur, si nostri ciues peregrinantes ab aliqua natione comiter recipiantur, parem humanitatem eidem nos honeste denegare non posse. Sicut contra, qui nostros arcent, sui ut a nobis recipiantur impudenter postulant. Verum si aliqua gens exteros adire non curet, non adparet, quo iure ipsa teneatur admittere illos, qui citra necessariam , ac grauem Causam ad eam accedunt. Sicut etiam nemo credit, qui
in aedibus aut hortis suis rari quidpiam possidet, se ulla obligatione ad quosvis eius spectatores admittendos aastringi; iud admissis isthoc velut indebitum ossi cium imputari moris est. Praesertim cum facile aliqua suspicio accedere possit,
quare nimis curiosos rerum nostrarum arbitratores procul habendos iudicemus. Inde multis suam sententiam non adprobat Franciscus a VI c To I A Releel. s. Sest 3. ubi agit de idoneis titulis, ex quibus Hispani Indos debellare potuerint; dum primum titulum facit naturalem societatem & mmmunicationem 3 circa quam istiusmodi format propositiones. I. Hispanos habere ius peregrinandi in illar prouincias, is illic degendi , sine tamen aliquo nocumento barbarorum, nee posse ab aliis prohodri. Vbi reponitur, illam naturalem communicationem non prohibere , quo minus super usu rerum suarum aliis communieando dominus sta tuere queat. Deinde crudum Valde videri, ita indefinite velle aliis dare ius apud nos peregrinandi, & degendi, non Conssideram, quo numero, aut quoiate isti veniant; item innoXie transeuntes, regionem alienam lustrantes, ad modicum duntaxat tempus morari, an vero perpetuo velut suo iure apud nos velint degere. Eiusmodi hospitia qui aliis velit assignare, merito tanquam asperum nimis metatorem repudiandum. II. Licere inseanis negociari apud Egor, nee MI hos, vel illor a principibus his posse. prohiberi. Heio, qui moderatius sibi
philosophari videntur, nondum possunt dispicere talem negotiandi licentiam, quam in subiectis suis principes, si usus reipublicae postulauerit, restringere
neqUeant: multo minuS talem, quae exteros quoque nobis inuitis & reluctantibus obtrudat. III. Si quae sint apud barbaros communia tam ciuibus quam hospitibus, mn licere barbaris prohibere Hispanos a communicatione, participatione illorum, verbi gratia. A lus aliis peregrinis inodere aurum, etiam Hispanis luere. Quo
loco aliqui considerandum iudicant, an tale quid aliis fuerit permissum tanquam ex debito, an velut ex gratia. Nam circa ea, quae nemini persecte de-heo, liberali sane magis aduersus unum, quam alterum esse mihi licere. Deinde an illi, qui post accedunt, parem modestiam simi adhibituri cum prioribus,
o V. supra L. II. e. M 23 Adde de legatis assi. Ἀναιν- γλe νώ γνωe M',aa 3έλω.duis, qui vulgo Residentea voeantur, H. GRO- Devipalitis enam etiam via hospites esse volo. Ti v M L. II. de I. R. ct P. e. Ig. s. 3. in fine. H. ANTIPHANEs praetore: ε) Vide quae infra dieentur L. VIII. e. la. 'E, Λ κεδά.ι ari
4. X. Q Ei ΛΕGΕvs apud eundem allo. Si L Meu remonequens Medeam: Deras, Laeonum visas optis es m/νιμι.
388쪽
ribus, qui citra nostrum incommodum re quapiam usi suerunt; nec alium sibi finem, quam isti, habeant propositum. Si uni vel alteri vicinorum meorum concesserim facultatem, quoties velit, hortum intrandi, & fructus modice decerpendi, ubi alius post irruperit, qui arbores confringere, & in ipso horto, me expulso, hospitium figere instituat, puto ostium mihi claudere fas erit. Addatur quoque responsum, quod quidam Americanorum dederunt Hispanis
apud Mich. MONTA IGNE Eslais L. III. c. s. p. m. 189. Sed super haz Controuersia alii viderint. Plerisque tutissimum videtur dicere : cuilibet ciuitati ex usu suo licere statuere super admissione exterorum, qui ex causis necessariis, aut Commiserationem merentibus non accedunt. Nisi quod pacifice accedentes promiscue saeuire sine dubio barbarum sit. Vid. Diodorus Sicu Lus L. I. c. 67. Legatorum autem admissio ex peculiaribus fundamentis deducitur '. Add. Zi EGLEstus ad Groti L. II. c. g. β. 23. Admissos tamen
semel hospites & peregrinos fine probabili causa eiicere inhumanitate & contumelia non vacat. I ld. Li v I v s L. II. c. gr. 38. Quin & quod probabilis istosvκpellendi causa fames sit, ciuitatem urgens, Abis Rosius de Ossico L. III. c. r. & cum eo G R o TI V s d. l. f. i9. negat. Id quod hactenus admittimus, si adsint media, quantuinuis paulo duriora, ad istos simul cum ciui-hus conservandos, sique iidem nobis quondam utiles suerint . aut deinceps esse
possint. Nam de hisce proprie loquitur Ambrosius. Verum si peregrinis
nulla obligatione teneamur, neque iis statim, ubi a nobis sint expulsi pereundum suerit; non adparet, quare ciues in illorum gratiam cum anguli iis annonae conflictari debeant. Vid. Su Eaeo Nivs Augusto c. 2. & B o E C L Est v s ad d. l. Grotii. f. X. I N HANc quoque ossiciorum classem a G R o T I o L. II. c. 2. . ls. II. resertur concoctio perpetuae habitationis exteris, qui sedibus suis eκ- pulsi receptum quaerunt. Quibus tamen necessum sit, imperium in illis locis iam constitutum agnoscere, atque ita se componere, ne fastionibus, & seditionibus praebeatur materiae EvRIPIDE s Medea fuers. 222. J - n
uitati. Sicuti & inter pacis leges ab Aenea haec dicitur: socer arma Latinus habeto, Imperium suenne socer, apuci V I R G I L I v M Aenes t. XII. f vers. 392. & sqq. JEnimuero humanitas quidem est, paucos quosdam, sedibus suis non sceleris causa expulsos, recipere; praesertim si industria, aut opibus polleant, nees cra nostra, aut instituta sint turbaturi. Sicuti etiam multas ciuitates immensum creuisse cernimus, quod peregrinos, & exteros lubenter receperint ': alias contra, quae hos auersati sunt, ad modicam conditionem redactas. Sed quod magna aliqua multitudo, armata cumprimis & bellicosa, velut ex debito
Inrν λ vνι- , amsula iuxta ritum eius. Et a) Cons. PARRHAI ANA T. I. p. aris. Iabessinomim apud Iob. l. DoL MN e-- seqq. de Bunnxi Dissertatio de eonsurinendo mentar. ad histor. Aestior ieam : Cum profectas milite inter eius Selem Iur. Nat. Λ Gent. . 18.
389쪽
3 6 LIB. III. CAP. III. DE PROMISCVis
recipienda sit, nemo temere asseruerit; cum praesertim vi κ fieri possit, ut veteribus incolis ab istis periculum non immineat '. Ergo quantum hete imdulgendum sit, quaelibet ciuitas eκ usu suo constituet. Cui antea probe expendendum, an expediat numerum incolarum vehementer augeri; an ea sit agri nostri fertilitas, ut commode omnes possit alere; an nimis anguste simus habitaturi, istis regeptis; solere an ignaua sit turba, quae recipi petit; an ita aduenae isti possint distribui & locari, vet ciuitati nullum ex iis periculum oriatur. Sane ubi & isti miseratione digni sunt, & ciuitatis nostrae rationes non repugnauerint, humanum suerit, in tales beneficium non nimis onerosum, nec nobis poenitendum conferre. Alias merito ita temperatur misericordia, ne mox nos aliis euadamus ipsi miserabiles. Cum porro quicquid a nobis in
tales fuerit collatum, id beneficii loco ipsis imputare possimus: inde consequitur, Vt non ipsi, quae placuerint, sibi rapere, aut si quid sorte vacui loci apud nos iacuerit, velut iure suo occupare possint, sed quae nos assignauerimus, iis contenti esse debeant. Add. Bo E CL E R. ad d. l. Grotii. Ad quae illustranda isthaec exempla facere possunt. Apud VIRGIO VM Aeneid. M. vers. m. &seqq.J Latinus Troianis hanc conditionem offert:
l antiquus a er Tusco mihi proximus amni, Aurunci, Rutulique colum, ET Domere duros recent critis, atque horum esperrima poscunt. Hare omnis regio, G ce plaga pinea moniis
Vbi Servius ex Catonis originibus annotat; eum agrum habuisse iugera DCC. Sed ne videretur de alieno fuisse liberalis, manet, circa verba illa : Aurunci Rutulique seruur, e superioribus subaudiendum esse mihi. Illum enim agrum Auruncos & Rutulos habuisse tanquam stipendiarium, aut ei colendo quasi regi operas dedisse. Idem factum prolixius memoratur a Dionyssio HALICARNASSE O L. I. scap. s6. & seqq.J Troianos, cum ex certis ominibus cognOuissent, illam sibi satis destinatam sedein, statim venia non impetrata nouam urbem moliri coepisse, atque non citra rusticorum ii dignationem, serrum, ligna, instrumentumque rusticum abstulisse. Qua re commotum Latinum in aduenas istos cum exercitu movisse, expostulantem prius Cum Aenea: cur. cum licuisset ei quaecunque petiisset moderata, amice a lubentihus incolis impetr re, ea violato iure gentium, παρελθουν των ἁπάντων ἀν ίπτων δικάι σιν tu pius quam honestius per vim sibi usurpare maluisset 3 Quae iure annoscens AeneaS reprehendi, priora lacta ut condonentur rogat, multis se o ciis id pem saturum pollicetur , suamque operam contra hostes essen. Inde Troianis Aborigines agrum dedere; illi hisce in bello contra Rutulos suppetias tulerunt. Apud FLostvM L. III. c. 3. Cimbri a senatu Romano petunt: in Marrius 89putur aliquid sibi terrae daret, velin sipendium: cser erum, ut vellet, manibus atque
armis 3 H. tνR O T v s ad Exodi I, l . notat, erisi- vi eritum quaerant. Adde de Minyis, quos L . .em esse mctum a peregrinis, ubi multum em tedaeaonii receperunt, HE. ODO Tvχ L. IV.r mi increscit multitudo. ne conspiratione indi. Histor. H. sinas opprimant , ne hostibus se astauream, ne , .
390쪽
armi; fuit uteretur; sed quas daret terras populus, agrarita legibur istra's d Datvrus y Aliena porro condonari citra iniuriam qui poterant 3 Tam validum a tem populum ultro recipere intutum videbatur iis, queis tam multa erant, quae cupiditatem egenorum stimulare possent. Apud CAEsAREM de B. G. L. IV. c. 7.J Tenheri & Vsipetes iactabant: Venisse inuitor . eiectos rimar flsuam gratiam Romani velint, pus eis mitti esse amicos: vel sibi agros attribuant, vel patiantur eos tenere, quor armis possederim. Quibus reponebat Caesar: cap. 8.3Hauι verum esse, qui Ain e tueri non petuerint, alienos occupare , neque ullos in Gallia vacare agros, qui dari tantae praesertim multitudini fine iniuria possint. Etsi
alia adhuc subesset causa, quare istos hospites nimis vicinos sibi nollet Caesar. Apud T Aci TvM A. XIII. t s. Ansibarii sedis inopes, cum agros insedissent trans Rhenum sitos, usibus Romanorum sepositos, non adeo absurde dicebant:
suotam Partem campi iacere, in quam pecora N armenta militum aliquando traminmitterentur' Seruarenisane receptus gregibus inter hominum famem: modo na vasa
rem I solitudinem mallent, quam amicos populos. Sicut coelum diis, ita terras gen ri mortalium datas; quaeque vaeuae, eas publicar esse. Quo iure etiam Vtopie
ses vii tradit Th. Mostvs Vtopiae L. II. Quibus utique molliora erant re spondenda, quam quae regerebat Auitus, intolerabilem sane superbiam red
lentia: Patienda melior imperia. Id Diis, quos implorarent, Plaetium . in arbitrium penes Romanos manerer, qvid darent, quia adimerent; neque alios iudices quam
si os paterentur. Imperator Ρrobus centum millia Basarnarum in sese Romana constituit . qui omnet fidem Ieruauerunt. Sed cum N ex aliis gentibus plerosque paruertranstulisset, id est, ex Gepidis, Gaurunnis, s Vandalis, illi omnet fidem fregerunt. EF occupato bellis urannicir ' Probo, per totum pene orbem pedibus N navigando umgati sunt, nee parum molestiae Romanae gloriae intulerunt. plau. V op Iscvs
in Probo. cap. 18.J Sie apud Ammianum MARcELLINUM L. XXXI. cap. .J Gothi metu Hunnorum, desertis suis sedibus, a Valente petunt, ut cis Istrum in Thracia sibi locus daretur, polliciti, se quiete victuros, & daturos, si res flagitaret, auxilia. Μοκ alii quoque barbari accessere, idem petentes, queis & ipsis Valens annuit, sperans inde militem sine magno sumtu lecturum. Quod ipsi tamen moκ exitio vertit: uti prolixius d. l. memoratur. Add. S O c R A T E s Hiae Eccles L. IV. c. 28. g. XI. Sus Is To quoque ossiciorum genere comprehendit GRo-T I U S d. l. I. I8.19. quod quisque debeat alteri concedere, ut ea sibi con iret pretio, opera, permutatione. alioue contractu licito, quae vitam hancce commodiore adparatu instruunt: idque non impediat vel lege lata, vel illicita aliqua conspiratione, aut monopolio. Praeterquam enim quod in omnes pOpulos ex commerciis insignis redundet utilitas, quippe quae velut parsimoniam telluris, non ubique in omnia aequi seracis, supplent, & Meiunt, ut quod genitum est usquam, apud omnes natum videatur; LIBA NIvs Orat. D. Xx a Nari
Dieebantur autem tune tyranni, qui eoutra sAr MAs Ius ad Trebellii Pollionis XXX. tDImiseratorem legitimum rebes istierant, seque per ranusa.