장음표시 사용
181쪽
led potestate,ut in si a clarius patebit'; quae unitas potestata uaperfecte in analogia saluatur. I Quaeritur Tertio, an sit conditio subiecti, quod habeat principia, partes, & passiones pHuic dissicultati consueuit hoc modo a Doctoribus satisfieri. Distinguunt primo, aliud es quaerere de principijs, aliud do. partibus , aliud de passionibus; Daem. & quantum ad principia, docet a Faventinus Theor. statim in principio post Scotum quaest. 3.prol. subiectum necessario extingere principia cognoscendi, neutiquam vero essendi. Hanc posteriorem parte in probat primo, quod subiectum Me t. estens, quod non constat ex priniscipiis essendi. Secundo idipsum
probat de subiecto I heologiae, Deo scilicet. Tertio de subiecto Philosophiae , quod cst substantia corporea naturalis, seu corpus naturale ; nam Caelum, ait, non consat ex principiis essendi;& certe quidquid sit doliis argumentis , quae non sin sua transeunt difficultate, prae
sertim prini m , & vit; mum; nulla ratio suadet , subiectum principiis effendi constare oportere; quippe omnis res quali iacunque potest disputationi sub sterni . Priorem vero partem probat, quia passipes non aliis ter demonstrantur ce subiecto,
quam per illa principia, undo abs illis nulla de inhaerentia pas. sonum in subiecto scientia haberi posset i idipsum videtur quoad utranque partem docem Saana. ad literam Suare E in Met disp.
3 Iam vero loquendo do Fouem partibus, distinguit idem Fauen. Setivatinus ibidem Dost Scotum, di Zabar. Zabaret. Lib.ce tribus PrqcOgn. cap. 1. de duplici subiecto , generico scilicet, di specifico , seu totius, di partis is di hoc negant habere partes;quia licet species habeat sub se indiuidua, de eis tamen , ut de singularibus, non habetur scientiar quare non est opus, subiectum habere parte Ssubiectivas, nec etiam partes in tegrales, cum res simplex possit esse subiectum, ut dictum est , non ergo erit conditio subiecti, quod habeat partes, licet subiectum genericum habeat, non
qua subiectum sormaliter, sed qua genus. Quod vero sit conditio subiecti, ut habear passiones , non solium prassati Doctores perspicue latentur, verum quotquot de hac materia scribunt,indubitanter supponunt; currit enim
Dequens haec in Scholis propo siti O , passiones in Scientijs do subiecto demonstrari . vid tibari Zabaret. cap. 3 . citati Libelli. Sin vero meam mihi de haere liceat proferre sententiam; Assero primo mihi indubitatum videri, nil ad naturam subiecti
182쪽
constet ; aeque enim apta est subi jci , & substerni cogniti ni res simplex, ac composita et ut vero de principi s cognoscendi loquar , Obscrmo , aliud esse principia Scientiae , aliud principia obiecti. Pro
9 Assero Secundo , mihi itidem indubitatum videri , non esse conditionem subiecti,ut habeat principia cognoscendiέ nec
argumentum a laventino adductum ad id astruendum, cogit.. Aduerte nilominus,in unaquaq;
scientia praescribi propria principia, quibus illa innititur, quae principia supponuntur, sicut&subiectum ; ut auctor est Philo.
sophus communi omnium Sapientum calculo receptus. Poris
ro cum omnis scientia sit de aliis quo subiecto semper , eatenus principiAscientiae principia sub .iecti censeri possunt, quatenus ipsi scientiae ad subiectum percipiendum , eiusque passiones de mon strandas deseruiunti εἰ fors Faventinus non distat a nobis in
facto, licet discrepet sermoni . io Assero Tertio cum Za-harella, non esse conditionem subiecti, ut habeat parteS, siue loquamur de subiecto generico, siue specifico,totius, siue partis, adaequato, vel inadaequato. Vt assertio aliquanto candidius explicetur, aduerte, aliud esse subiectum habere partes, aliud id ei conuenire, qua subiectum; qui
dem heri non potest, ut subiectum commune, S genericum aliquas subra partes non cohibeat siue integrales , siue subiectivas , ex quo totum integrale, S uniuersale a Seraphico, Saliis comuniter censeturi quod tameid ei, qua subiectum est, non conueniat, inde iacile patet; quod Deus, qui nec est totum integrale, nec totum uniuersale,
alicuius scientiae subiectum esse potest; immo si esset conditio subiecti, qua subtemim , ut haberet partes, id sane de quocunque subiecto etiam specifico verum existeret, quippe quod in lectum specificum vere est subiectum : verum pauca intelligentiscificere existimo, unde ad Viteriora progrediens ,
conditionem subiecti, ut habeat passiones proprie..Probatur. na Deus est subiectum alicuius scientiae vel primarium, di tamenullam est ita Deo reperire passionem , cum omnia in Deo sit ipsemet Deus . Dixi, proprie; nam quod subiectum vel habeat proprias passiones, vel quid pia vice passionum, quod de eo dein
fuit ἔ ex quo praelato gestierunt
neque horum opinioni adhereo, quia subiectum scientiae potest esse quodcunq; scibile; S per ac cidens est, subiecto inhaerer passiones, aut aliud quippiam, quod
183쪽
quod de eo demonstretur; suffi- numerat, sic satus, Stibiectam cit quippe, ut subiectum toti Vitu cientiae peculativa debeι scientiae substernatur, ut bene esse ens, ct necesarsum , de quo Zabis. Eabaret. Cap. 2 de tribuS Prae- autem ente loqueretur, se de- cogi . quod vero subi jciatur pas clarauit, mox dicens, Ut igittirsionibus, ct allectionibus, extra aliquod fetenti peculatiu ub- naturam subiecti est, sicut quod iectum is, haec tantum requirun
substernatur partibus ; & si qui- tur; primum quidem, ut usum dem subiectum passiones habet, persemem; hoc eis , ut absque
S pastes, verum est ijs omnibus istimana cogitatione , v I spe -- sublIci, ut Zabarella fatetur, non ratione ex Isiat. sic ille Ita fors tamen qua subiectum . ob hanc causam aliqui ab obie-Vinim autem aduerto cto Metaphysicae ens rationis ex eodem Zabar. ibidem, ex quo excludendum existimarunt, i magis nostrae veritas assertionis quibus est Suare a suo loco ista,
lucebit; nu quam in scientia pas Me t. citandus. Ego vero licet sionem, S affectionem fungi vi- de facto cum his consentia , ce subiecti eius scientiae, in qua nullum scilicet , quod non sit sit accidens , quanquam in alia ens reale, alicui scientiae sub- scientia subiecti vices gerere no iectum substerni, quod alis non 'ancongruit. Exemplum est apud pauci inficiantur, & ij potissi-
eundem dabata de numero, & mum, qui ens rationis Logicae magnitudine; numerus enim, & obiectum constituunt e nilomi magnitudo in Philosophia non nus, nulla ratio, mihi obstar Po fiunt ulla ratione subiecti videtur,quin absolute ens etiam P rtes agero , cum subie- rationis subiectum scientis con .ctum in Philosophia sit sub- stitui possit; atque adeo non esissiantia his substans acciden . se conditionem subiecti, ut sit tibus λ eadem tamen in Maia ens reale; quod sic ostendo: dothematici S subiectum agunt ι ente rarionis potest haberi sciu-
non enim in Mathematicata, , tia,Ergo ens rationis est scibile, Ut alijs inhaerent , verum, ergo, S c tera. Seq/Patet Ante-POtius, VL alijs substant , con- cedens probatur, tum quia Ari-
siderantur . Et de his hacte stoteles saepe in icientijs agit denus. entibus rationis,praesertim pri-
δ Quaeritur Quarto, an sit uationibus;vt in lib.de Anim.de
conditio subiecti visit ens rea. tenebris; tum quia ut dictum estrahis. leyZabar. sane hance inter alias supra ubi de Demonstration , subiecti conditiones Cap. a. do Lib. I. tractat. 6. capit. II. tribus praecogn. sepius citato co num. I 3. datur demonstratio a cau-
184쪽
a eausa negatiua, & tamen effectus negativus a causa negatiua non est ens reale. Vide Aristota I Poster. cap. L . sileo eos, quiens rationis esse subiectum in Dialectiea, & praesertim in Metaphysica rati sunt.
i. Quaeritur Quinto,utrum de subiecto praecognoscendum fit quid nominis, & quid rei, seu quia est, di quid est In hac du
bitatione unum est cestum , &citra controuersiam; alterum dubium, di controuersum. Cer.
tum est, de subiecto praecognΟ-gnoscendum quid nominis, Squia est; hoc enim clare indicat
Aristoteles, communiter receptus, cum quo transit etiam Seraphicus in quodam opusculo
titulo Principium Sacrae Seripturae praenotato , sic fatus ,
Ens primum in prima Phil sphiasubiectum esse non γιε II, quia a primo Philolopis empri
tem de subrecto praecognoscendam es , ct quia e Li, quod diei .
urere nom/n, O quiae Inutio modo debet inquiri, τι di-eu PbiIosephus :Haec S. Bon.concorditer adalios de priori parte dubitationis; ego sane, ut quid de hac priori parte quaestionissentiam,paucis perstringam n orandum censui, aliter de subiecto partis esse loquendum . Si ergo sit sermo desubiecto totius seientiae. is. Assero primo de subiecto praecognoscendum quia est in ea scientia, di non debere inquiri non solum a priori, & per
se, ut communiter omnes testtatur, verum neque a posteriora, di per accidens; quod addo pro . ter Scotum , Caietanum . &ranciscum Suare Σ; quorum hic postremus disp. I. Meta sect. q. num. II. sequutus ad literam
Caietanum I. pari quaest. 2. ar.
3. statim in instio asserit, commune illud axioma debere, per se loquendo, intelligi; per accidens
.n.non inconuenit,scientiam aliquam quoad nos demonstrare suum obiectum . Scotus verosque sequitur Faventinus Theo. a.ait, in scientia posse subiectum a posterioridemonstrari. Addita di ergo posteriorem partem Comelusionis, ut hanc horum, caeteroqui erudirissimorum, Iimitationem excluderem Virorum tmeam autem sententiam, quam
ex verbis illis Seraphici superius adductis;Et nutu muri deis bu inquiri, ut probem, Unum apud omnes consessum suppo. no . omnem scilicet scientiam inuoluere aliquod subiectum semper, scientia enim necessario resertur ad scibile, licet stibile, non reseratur ad scientiam. Duco scientiam reserri ad scibi IO, quia hic de scientia,non de scie- te est sermo; & nos asserimus, scientiam supponere suum o lectum, ut nullo modo de eius existentia inquitatur: quod sic iam
185쪽
tam probo . Scientia simul est cum scibili, ergo scientia omniquaque scibile este praesupponit: bene verum est, scientem nonnunquam posse du bitare de subiecto scientiae ;atque adeo egere aliquo disecursu, ut de subiecti existentia certior efficiatur: ideo non solum a posteriori , verum et i a supriori non incongruit, scientem inquirere de subiecti existentia; di fortasse Caietanus,
Suare χ, ct fi qui alii sunt, qui
de subiecto scientiam inquirere posse per accidens, arbitrati sunt . de sciente, non scientia loqui voluerunt i id quod indicant satis clare Suare E , εἰ Caietanus citati , dum alter ait , hoc prouenire per accidens; quia nos ob nostri inge nil pusillitatem , & exilem luminis participationem iubiecta ignoramus , ideo non om nino ea esse praesupponimus. Alter vero , cum ait, id esse peraecidens quoad nos . quamobrem ex data distinction facillimum est aduersas conciliare: Opiniones . Stat ergo conclusio ; Scientiam nullo modo inquirere de existentia subiecti , etsi non incongruit, scientem aliquando non solum a posteriori ut praefati Doctores aiebant verum etiam
a priori subiectum, quia est, demonstrare.
io Mero Secundo, non inconuenire in tota scientia inquirere de existentia sub tecti partialis . Est exemplum in Metaphysica , quae , cum praesupponat, ens esse; inquirit tamen entia particulari , t similiter in Philosophia, ut patet ἔ quaeritur enim , An dentur corpora mixta, substantiae simplices , & caetera; bene verum est in ea parte scientiae, in qua quid subiectum constituitur , de eo minime inquiri, nisi eo modo, quo sciens dosubiecto totali, iuxta pr edentis conclusionis limitationem, inuestigat. Hanc assertionem incidenter post scriptum non sine animi alacritate inueni a.
pud Mendo2am, qui disputati ne tertia Metaphysicae sectione tertia sub initio isse ita se docuisse testatur. Vnum hic pro coronide adda quando dicitur de subiecto praesupponendmnquia est, debere intelligi de esse essentiae , non actualis existentiae, a qua abstrahitur scientia , ut uberius dicam iamiam.
An vero, sieut praesupponitur in scientia de subiecto quia est,sc parisormiter praesupponatur quid est, aliquam inter Doctores
reperio controuersiam, de Seo. tus in a. distinctione I quae.
stione serenda ibi Iriud etiam Urmatur per Philosophum , non solum ait, iuxta Aristot. de subiecto praecognoscendum
186쪽
quid est,uerumetiam id in particulari , si e fatus , IDud etiam eonfirmatur per Pbilosopbum I. PoH.r. qui vult , quod oportet maximὸ cognostre desubiecto, quid ΟΠ. Ratio est , quia in quid ditate subiecti virtualiter
includiter tota ratio scientiae ;atque ita cum Scoto transeunt alia Scotistae, ac praecipue Fa-Favem. ventinus Theor. 3. qui pro Scoticae doctrinae de sensione aduersus Zabarellam, S Balduinum eam impugnantes strenue laborat. Vnum tamen ego hic non praetermitten dum censui, cum Faventinus.Scoti rationem
, adeo firmam supputarit, ut ad-Zabor. ductis Zabarellae argumenti S In haec verba illico proruperit, Uertim icta rationes non cogum,
opposita enim eonesuso nimis fior ti fundamental roboratur . hos, inquam, non supprimendum duxi ; rationem Scoti esse satis diminutam , inserius enim Faventinus ipse Theor. I. declarans , quo pacto subiectum pri
mo virtualiter omnes scientiae habitus contineat, vi argumen. torum pressus, ait, Veram es ,
i illam propositionem de subiecto' specifico, non generico & aperte fatetur,subiectum generi cum
non continere virtualiter totam
.rationem scientiae: quare si quid
probat argumentum Scoti , χω. tum de subiecto specifico, non autem generisO gum tamen illam propositionem de generita non de specifico Scotus, ct eius Assectae accipiendam affrment. Adde, in scientia totali non inisconuenire, si subiectum partis perquiratur; & ita a Philosopho
traditur natura, & definitio cor poris simplicis, & elementi,&c. sed ad rem redeamus. In contrarium stat Zabarella ZMM. de tribus praecognitis cap. R.
statim in principio, & cap. q.
circa medium, negans de subiecto praecognoscendum quid est; addit tamen subiectum quoad quid ante omnia cognitione di .stincta esse cognoscendums . Mitto argumenta, quae corradit Faventinus citato loco, eadem
que dirimit , & pro veritate astabilienda iundamenta sub
optime consultum sore existimamus, si causam praecognitio num in scientia inuestigemus.
Diximus autem in priori parte quaesiti. ob id de subiecto prae. cognosci quia est, quod scientia est de aliquo subiecto semper ς Stiarex.
addiderim vero cum SuareΣ ubi supra; cum dicitur scientia praeis supponere subiectum, non ita
accipiendum, quasi scientia prς- supponat Iubiectum actu existere, cum isthae existentia ut
optime ante Suarium not rat s.a Seraphicus in I. dist. 39. dub. 3. Sc 4. lit. & quaest. vltima dist. 4I. corp. scientiae minime ne
187쪽
cessaria sit, quae inuari biles re . tum a posteriori, tum a priori.
rum existentias tantummodo Contemplatur . Dicitur ergo scientia praesupponere obiectu eo modo , quo ad scientiae quid-ditatem attinet , inquantum
nimirum scientia supponit aliquid, quod eidem subi jciatur ;incongruum enim esset, scienis& quidditatiuE definiri. Sic eru .ditό admodum Zabarella, cuius argumenta supprimens , alia quaedam strictim ego propono. Et primo nullum est in conueniens, de subiecto quid rei in scietia doceri. Ergo. Antecedens probatur; quia cessat causa, ob scientiae versetur; atque ita Dialectica, quid sit discursus , quid sy Ilogismus, quid tres operatIO. nes Inte Ilectus, quid voces , ut experientia patet, edocet. Phlialosophia pariter suum subiectum
esse subitantiam lain inanima tam , quam animatam naturae
obnoxiam tradit; ta ex Proposito quid ens naturale , in quoue essentialiter ab artificiali disteramine i , & alia his similia, quid-ditatem ui subiecti concernentia, expendit. Mathematica etiam quid magnitudo, quid fia
tiam velle tractare de eo , quod quam praesupponitur quid no- non est. Haec autem ratio non minis, que non est alia,nisi quod currit in praecognitione Quid incongruum est, scientiam velle est , quippe nil est incommodi, de aliquo tractare, quod non est; scientiam tractare de eo quod si enim non est, non est scientiae quidditatiue non cognoscit ; subijcibile, ut patet; supposito cum praesertim circa cognitio itaque subiectum esse, de quonem eiusdem subiecti disputatio scientia tractet, mox scientia quid ipsum subiectum sit, inueis stigare aggred itur, ut, natura illius perspccta, facilius, eiusdem passiones, & astectiones percipiat. Deinde hoc ipsum proba.tur inductione in omnibus sciet ijs, quae quidditatiuam suorum subiectorum definitionem addu cunt, uti inducendo superius demonstratum est. Quo vero argumentum maioris roboris existat, placet illud ad hominem contra Scotum dirigere : docet Scotus, syllogismum esse subiectum in Dialectica;ecquis igno-gura, quid numerus, definit: Ex rat, Dialecticam non pricognO- quibus clare deducitur, non esse scere de syllogismo quid rei Iincongruum, sciencias quiddi cum immo tota in explicanda tatem sui subiecti, per se loquen- syllogismi quidditate versetur edo, inuestigare . Quaptropter unde Aristoteles syllogismum I9 Asserendum existimo, de definit, ac eiusdem definitionem subiecto in scientia non prae sup- expendit. Denique ratio a Sco
poni quid sit, sed per se inquiri to obiecta, ut etiam tactum est h
188쪽
non de omni subiecto,atqui deis vero quod est simplicem , solo specifico procedit , quod & complexam; ait ergo de sub- subiectum specificum nilominus lecto praecognoscendum quod non praecognosci adeo certum est incomplexe, non complexε, existimo, ut nefas si in dubium quia id praecognoscitur de prin- vocarei fi enim de 'ecifico non cipijs, idest complexe ; porro
praecognoscitur quid nominis, cognoscere quod est incomple- multo miniis quid rei. xe, est cognoscere rem suo mo-- Tota dissicultas est in , do existere ἱ cognoscere vero verbis Aristotelis, quq leguntur complexe,est cognoscere Verum ruis . cap. I. I. Post. explicandis . ait esseratque ita explicat etiam Gergo Philosophus. Bifariam . letus ad cap. I. I. Poster. moessarium en praecognscere Vtriusque vero huiusce co-
alia namque quo βοι pra ρε- gnitionis meminit Seraphicus pera messarium e alia verό qui. in I. dist. 3 ρ. dub. 4. literae aliij. xx en quod dicitur intelligere πο - tamen vetbis. Praeter aurenis . Dιzalia autem ambo . Sic ille,ex hac cognitionem incomplexamribus rata esse praecognoscen- de subiecto quod sit, ait etiama, duas vero praecognitiones, debere praecognosci quid est, Doctores excerpunt riptae - quod pertinet ad quidditatem egnitiones insinuat Aristoteles atque fie ait glossandum Aristois dicens , bifariam necessarium tele cum praecognitio quid nσpraecognoscere, quod sunt scili- minis sit communis omnibus de 'cet, ει quid est quod dioitur . monstrationem ingredientibus ;subdit vero de aliquibus lassice. ergo per praecognitionem quid re prqscire quod sunt,de aliqui- est debet intelligi praecognitiobus quid est quod dicitur, deis quidditatiua . Sic Faventinus. aliquibus utrumque ; & com. Alis aliter.
muniter ista pr cognoscenaia, at Verum missis altereati numerantur et passio, principia, nibus; primo notandum venit.&subiectum: de passione dicit Aristotelem eo loci non loqui praecognoscendum quod est, de de quocunque subiecto,atqui de principiis quid est quod dicitur, subiecto propositionis , quam
de subiecto utrumque. Porro quam communiter ad subiectura Fauentinus,ut Scoti opinionem scientiarum ob consimilem ana- tueatur , subdistinguit praecΟ- logiam contextus extendatur.
gnitiones dicens, sub precogni- Ait vero Aristoteles eo loci,triatione quid est quod dicitur, ad demonstrationem conficienis
comprehendi quid rei ,& quid dam debere praecognosci,passi aominis.; Isub praecognition nem scilicet seu praedicatum ,
189쪽
subiectum , seu datum . & prinis monst--, qua passio inaretcipia ; de praedicato praecogno- de subiecto tam straru= Fnactscendum quod est , de principijs impossibilo est eognosteret hiaquid est quod dicitur, de sub- minem esse 'risibilem , quin
lecto vero utrumque quod est, praecognostatur homnem etati quid est quod dicitur: tota dis rationalem, Sc. lficultas est in declarada hac pari . : : ticula, quid est quod dicitur; & i . t . m a
Toletus ait sic intelligendum. Agitur de unitate Sele
idest quid significent, ex napti l . . --. ... I causa, de homine pr*cognoscenis Idum quod sit homo , 5c quid : . . EMM. significet homo ; ita Zabarella , . Cap. III. I, l
tim in principio ι De principijs ii ' .V . tdi quid significent.. idest quid Ripartito t consueuerunt significet hoc principium , to- . In Doctores scientrum trutum est maius sua parte . , nam appellare a Primo nu- quia hoc cognito , S cogntia merice, quae Unitas potest reistis terminis, intellectus eidem periri tam in scishtia. actuali., abs alio praevio discursu ase quam habituali is habitualis una sentitur, itaut no de praecognitio est , quae in uno reperitur subieFne quidditatis, atqui de cogniti t actualis ivna est , quaene, quam nomen importar, Ari- ab Vnica potestia , S uno te minstoteles loquatur: neque eis pore deducitur, Vt actus, quo,' nim idem sunt prorius cogni. cognoscit Petrus Deum beatitio quod est, di quid nomen fice, unus est, quia continuus significet . Vult ergo Aristo- est , nec interruptus , & ab teles de subiecto virum quo una producitur. Deinde sp praecognosci, puta a Metaphy- cifice . . Tandem generice . sic a quod sit ens, di quid hoc quam unitatem ab obiecto ιpomne significetur ; similitera di fine sumendam emta , omis Philosophia, quod substantia , nes fere Doctores existimant; naturalis , di quid hoc nomine , itaui illa sit i una scientia a significetur . Et per haec patet specifica . , vel generica , ὸ Aristotelem non loqui de co- quae unum obiectum specifiognitione quid rei, Sessentiali: eum. vel genericum contemis vel dic , Aristotelem requirere , platur , S ad unum finem utique de subiecto praecogni- specificum , vel generiCur La
190쪽
esse sormale, non materiale, sic unica enim scientia. infinita , etiam finis debet esse principa ut una est , plura Deus obi ialis. Ex quo deducitur, Theolo cta distincta formaliter cogno-eiam esse unam scientiam ge4 scit'; ergo unitas , aut plura-nericam. quia unum obiectum litas scientiae non est sumenis igeneri cum sor male contempla. da ab uno sormali obiecto , tur; ita unam esse Metaphysi- sed ex natura propria cuiussi incam, ita unam Philolophiam, bet liabitus scientifici , Qui , ita unam Dialecticara .nqui: . cum sint ex se finiti, S limi- quidquid tractatur in his scien- tati, ad unum tantum, Ut viijs, quamuis sit materialiter di, num est , se formaliter extenuersum, unum tarnen est forma dunt.
liter, S ad unum finem princi- . abDuo postremo monuerim: Palem ordinatum ; nam verbi alterum, habitualem cognitio gratia, quamuis Caeli,elementa, nem. cuiusque particular IS conis nuxta sint diuersa materialiter, clusionis esse unum habitum
sub una tamen ratione sot mali, specificum ex se determinatum, quatenus scilicet sunt coipora Nabalijs distinctum t quo fit, naturalia,2 Philosopho conside. ut una scientia totalis , i verbirantur. Quae licet dicta sint pro- gratia, Logica non sit unus ha habiliteri nunquam tamen mihi bitus specincus, cum ex pluri- Planc probari potuerunt. . bus habitibus huiusmodi in teia Primo quidem,quia non ideo gretur,sed eatenus dicitur unus,
una est potentia, quia Vnum a quatenus omnis conclusio ad habet obiectum, sed potius V- unam totalem scientiam ordina. num est obiectum, quia una est tur; ut bene ait S. Bon. in ε .dist. S. Bompotentia determinata ad tale ob Iq. par. I. ar. 2. quaest. I. in fineiectum,.verbi gratia, non ideo corp. Alterum, unitatem scien potentia visiva est una, quia a tiae non esse unius generis in unum est obiectum eius, sed po- species proprie , sed unius potius unum cit obiectum , quia ν tentialis in partes potestativas ἔ una est potentia limitata ex Γ ve suo loco in Metaphysica tuta sua ad tale obiectum; ergo uberius, & exactius expendeo e . iam in scientia magis Vnum tur. est obiectum alicuiuS scientiae, quia ex sua natura illa scientia b Dilest finita, de limitata ad tale ob tectum Secundo, hoc clarius patet, si ad Dcum nos conuertamus 2