장음표시 사용
201쪽
1s8 De Τheologicis Disciplinis
nobis potentia dissentiendi, ut cavillantur nonnulli; sed dorent tantum quod non possit componi dissensiis cum ipsa effcaci excitatione & mo. tione , ita ut sensus compositus & divisus appelIet positionem a Uur . non possibilitatem . Ruamvis enim c audi Beatum Thomam q. 23. de Ueritiari. s. ad 3. non ese essetius divinae voluntatis non possitflare eum d vina voluntate ἰ tamen potentia de tendi essectum vistat eum disiua voluntate: non enim ista funt impossibilia, mur vult sum falsari, o
se potes damnari; sed ista sunt ineo ossibilia, Deus vult istam Iaia
vari , ct se damnatur . Uerum ut sistamus in priori responsione in re ab hae doctrina Divi Thomae non discrepante e concedo posse hominem dissentiri etiam in sensu composito vocationis & excitationis divinae , non enim est excitatio Ac motio, quae proponendo bonum incommut hile cum persectissima ipsius cognitione necessario trahat ad se voIunistatem : sed nego cum tali excitatione divinae gratiae ponendum fore
aliquando dissensum . Aliud est enim posse dissentiri, aliud dissentiri reais pse : stat quippe sine actu potentia , & plura possimus facere, quae non
acimus . Dum excitamur auxilio effcaci infallibiliter assentimur, qu niam Deus facit , ut faciamus, Igit ut agamus, ct operatur in nobis velle & perficere r atque si facimus , si Volumus, si operamur ἰ quomodo simul & semel nec operemur, nec velimus, nec faciamus Possumus tamen non assentiri, cum talis excitatio non sit luminis gloriae ,
ct caritatis consummatae , sed illuminationis & dilectionis, quae consis it eum indisserentia iudieii. Profecto infallibilitas actus excludit negationem actus , minime vero negationem potentiae ad non agenduΠαν. Dum volo, ut velim necesse est; non est autem consequens, ut dum Volo
non possim non velle . Fatentur etiam Congruistae illum , cui gratia eou-W a parata est, in se Ilibiliter consensurum . Non ergo inseri infallibilitas actus negationem potentiae ad oppositum . Dicam θe Didentino Concilio aὸ Tironum eruditionem nonnulla. Congregatum fuit adversus haeresim Lutheri & Calvini; ouorum impiissimum dogma erat extinctum penitus per culpam Adae Iiberum arbitrium , ita ut motio & excitatio ὸivinae gratiae non adiuvet libertatem , sed hane nihil cooperantem , &, UeIuti inanime quoddam , ps est habentem , absoluta necessitate ad opus impellat. Nam Calvinus prae sertim lib. a. Instit. cap. I. impugnat expresse doctrinam Augustini asserentis Epist. io . obsequi gratiae praeuenienti a pedisequa voluntate. Concilium ergo Tridentinum non definit gratiam praevenientem non esse Per se essicacem , Imo id confirmat; & damnando memoratam haeresim declarat sub hae emeaci gratia consistere potentiam ad oppositum , Slibertatis indifferentiam . Primo enim , cum haeretici ex praemotione Dei & doctrina de Gratia per se emeaei mala consecutione inferrent liberum arbitrium non cooperari Deo moventi: definit Synodus Tridentina prae moveri utique & excitari, sed liberum arbitrium non rapi ne-
202쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XI. I. s
eessitate, sed etiam motum S excitatum posse dimentire si velit. Doctrina mereo de Gratia per se effcaci veram supponit S confirmat: conis seduentiam Calvini merito negat, ct damnat . Nec enim definitum est a Tridentinis Patribus ideo liberum arbitrium posse dissentiri, quoniam excitatur & prae movetur gratia duntaxat indifferenti: id in nullo Tridentino Canone Iegimus. imo si haec erat mens Patrum et cur id exinpressis terminis non declarare , ct Calvinianam haeresim subvertere a fundamento ὶ Sed ex Tridentino ipso Concilio non solum hac coniectura, verum etiam argumentis plurimis potest evinci salsa meta Molin istarum sententiam , nostram autem Uerissimam . Mitto quae de Iustificatione
declarat, ipsius exordium in adultis a Dei per Iesum CFrissum praeveniente oratia sume udum esse , complementum autem etiam ab ipse gratia , quam confitemur orantes Converte nos Domine ad te, o comvertemur : quibus verbis non petimus auxilium, sine quo converti noupossumus , idest , gratiam indisserentem, sed auxilium quo Deus nos convertit, gratiam videlicet effcacem Animadverto Canonem tertium sess. 6. Si quia dixerit sine pravexiente Spiritas Sancti inspiratione, atque eius adiutorio bominem credere, sperare, O diligere , aut paenitere posse , sicut oportet, ut ei justificatiouis gratia eo eratur . e sumptum ex Canone 6. secundae Synodi Arauxicanae: Ss quis fluen tia Dei eredentibus, volentibuι, desiderantibus, eonastibas, laborantibus, Ugilantibar, studentibur, petentibus, pulsantibas nobis dicumisericordiam conferri disinitus , non autem ut credamus , Nesimul, .el Me omnia sicut oportet uere valeomas , per infusionem dr inspirationem GAZIi Spiritus, in nobis fieri confitetur, er aut obeleutia , auxhumilitatisubjangit gratia adjutorium, nempe ut obedientes re humiles
ut ipsius gratia donum esse consentit, remit e solo direnti, Quis habes quod non aecepisti, re , Gratia Dei sum id quo sum .. Superior tergo Canone etiam Tridentina Synodus per inspirationem , & adjut rium Spiritus Sancti intelligit auxilium L quo fit ut credamus, ut vel mus , ut operemur , non illud tantum , sine quo credere , velle , dic operari non possumus. Definit etiam Can a a. yustifieatum siuespecta auxilio Dei in aeeepta iustitia perseverare non posse . In sententia autem Adversariorum nostrorum perseverantia non est speciale Dei auxilium et aut si speciale est debet non esse commune ; si non commune fatentur , non dabit solam potestatem per se verandi, sed ipsum perseverare essicaciter operabitur, ut probat Estius in a. sent. dist. 26. l. 43. & Lel cotiuSCarnotensis Epistopus in Praesect. de Grat. q..4. art. I On cilium Tridentinum nostram de Gratia sententiam non judicasset oppinsitam Calvinianae : Theologi , qui Sacrosanctae Synodo interfuerunt, postmodum de Theologia pertractantes illam minime propugnassent. Propugnarunt autem serme omnes , uti demonstrat in secunda parte
Antoninus Reginat ira; & potest quisque percipere ex operibus eorum Jiqitigod by Cooste
203쪽
acio De Τheologicis Disciplinis
dem . Et ne singula percurramus , si hi Theologi non admiserunt grais etiam per se essicacem et de senderint necesse est scientiam mediam , hae enim scientia non admissa , sequitur Deum praevidisse sutura supernaturalia in antecedenti & ah luto suae voluntatis decreto , ut recte Suareiasius lib. 2. de Scient. sui. condit. cap. 4. At quandonam Scientia medis prodiit in orbem p Molina se illam invenisse gloriatur , S consentit Fonia eca lib. vi. cap. a. Metaphysices . Alii scribunt etiam traditam a PP. sed adeo perplexe & obscure , ut non eam designaverint nisi nomine scientiae plieis , unde invaIuit tantum post assiduam eorumdem Patrum Iectionem , auctore Vasquesio disput. 6 . cap. q. primae partis , ct He
Tice disp. vi l. cap. IO. Tempore ergo Tridentinae Synodi vetus Augi iis sini sententia regnabat, novitia Medistarum aut nondum nata , aut nondum exposita . Sed ad argumentum secundum nimis muIta ; tcr-tium jam diluamus. Praedictum Axioma, Igno sequitur ex antecedenti necessario , ne-eessirium est, idem videtur cum isto , Drod ex Dimpedibili per necessuriam eonsequentiam sequitur, illud inimpedibile es ct neesifarium et
istud vero damnatum his, non aliis verbis expressum , a Sixto IV. Rrevocatum a Petro de Rivo testatur in sua justificatione Universitas Lo-vaniensis . A qua etiam solvitur hac ratione argumentum , Ii md vero
subjungitur Dei deeretum in ipsius esse potestate , non itidem in nostra , eoque tutus non impediri mertatem , sed impediri nostram in eo quod ex His decreto necessario sequitur e foe inquam nullam eis praebere labendimiam. Primum, quia necessitarem colligunt ex ipsa talis decretis positione, qua facta non est mutationis locus. Deinde etsi decretum Dei in caussa secundae Non fit potestate, ipsum tamen ejus caussa conditionem in agendo naturalem non immutat, eoque sectus libertatem , ct eou- tingentiam non impedit; alioquin eniwsequeretur liberam nonfuisse
gentium conversionem, sed necessariam ς quia absoluta Dei promisso degentiam conversione, unde tuam per necessariam consequentiam futuraeolligitur, non erat in hominum convertendorum potesate: estque ante annos ii et . in bae cuiversitate cujuslam Petri de Rivo hae primo Gnμ-
rata, deinde vero in urbe Roma sub Sixto IV. damnata, ct ah ilso praesente revocata propositio, I 'uod ex tui edibili , cte. Quibus verbis hahes simul quamam fuerit propositio illa Petri de Rivo, & optimam, ad argumentum responsionem . Vide Hil . de Aux. lib. I. cap. I s. RIO. Gonsal. contr. V. art. 3. in Append. Ne tamen a priori respontone nostra ulIatenus recedamus ; dico in omni decreto antecedenti, absoluto S essicaci, quod nobis necessarium dicitur hoc tantum sensu , quia non est in nostra potestate ut ponatur , vel non Ponatur, distinguendum en ratione nostra primo vo-Iuntatem Dei clargiendi inspirationem victricem , quam per scientiam
Amplicis iuresistentia optime novit operaturam in hominum voluntate
204쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XI.
ut velit, & tantum velit, ut Voluntatem carnis contraria concupiscenistem facile vincat, deinde voluntatem Dei adjuvandi voluntatem no stram per gratiam cooperantem; atque his duobus statutis habere eet tissimam futurorum praescientiam , qua in sua praedestinatione noWie Deus quiequid est ipse facturus . Hanc praescientiam non evertere liberiatatem , consentiunt adversarii, nihil enim per ipsam Deus in voluntates nostra operatur . Decretum Pariter adiuvandi voluntatem humanam per gratiam cooperantem, nequit libertatem laedere , eo quod effectus hujus deereti est ipse concursus Dei concomitans actualem voluntatis operationem . Si esset ergo in priori decreto antecedenti Si absoluto aliquid evertens lihertatem , foret voluntas largiendi victricem illam deIectationem , quae a nullo duro corde respuitur . At haec, quantum via vivida & essicax , non proponit voluntati bonum sub omni ratione boni, neque excitat amorem, quem superare nequeat mundi dilectio . ideoque ex illo decreto non profluit effectus aliquis inserens necessitatem potentiae , sive negationem possibilitatis actus oppositi; quemadmodum infert suppositio antecedens luminis gloriae, quod manifestans summum honum in se trahit ad amorem suavissimum quidem , sed necessarium . Quae sequuntur non est ex dictis operosum diluere. Augustinus enim docet nos necessario sequi quod magis delectat, sumpta necessitate pro infallibili consecutione actus, non pro negatione possibilitatis adactum oppositum : quo sensu necesse est, ut sedeamus quandiu esse aciter sedere volumus , salva semper potestate non volendi quod Molumus-Proximum de vidculis nullius est momenti; in actibus enim imperatis avoluntate, cujusmodi est ambulatio , quoniam hi impediri possunt a caussa extrinseca, non solum necessitatem pati possumus, sed etiam coactionem ς in actibus vero elicitis, cujusmodi sunt velle & nolle,
semper immunes sumus a coactione , quia voluntas dari nequit invito , neque auferri nisi volenti: possumus tamen velle necessitate , si in bono quod volumus nullam apprehendere valeamus rationem mali, quem a modum Vincula cogunt, quando nullus patet aditus fugiendi. Hanc ta
men necessitatem non inseri, ut diximus , Gratia Christi; nisi illa , quas . coronat nos in misericordia & miserationibus, idest, vita aeterna . Eam objectionem , quae sexto loco posita est, repellere non est opus: siquidem divinum decretum est ut operemur, sed libere Se cum potentia ad oppositum; unde eo supposito repugnat hominem non operari, sed non repugnat, imo conforme est ipsi decreto, operari libere , & posse simul non operarit quod in Scholis consuetum est dici, posse utique
sub effcaci auxilio hominem dissentiri potestia possibilitatis, non positionis . Postrema etiam facilius resellitur. Nam ut potentia non sit, ut inquiunt, frustranea, sat est quod possit non agere ἰ nec est necesse, ut aliquando sub emcaci praemotione non agat: alioqui frustranea esset potentia resistendi etiam sub gratia congrua; sub qua nunquam libera vo-ri. III. Cc Iu Diqitigod by Corale
205쪽
Iunias res stit; sicuti & potestas non perseverandi collato speciali dono perseverantiae, quandoquidem supposito tali dono quilibet perse
Arguunt praeterea Medistae: Isaiae cap.ν. V. q. conqueritur Dominus de Israelitis dicens : Ruid est, quod debui ultra facere vineae meae .er non feei At si necessaria esset gratia effcax . non esset justa talis querimonia; possent enim respondere Israelitae , Quid Debuisti nobis gratiam per se essicacem elargiri. α Resp. l. cur pariter respondere non possent, debuisti nobis tribuere gratiam congruam 3 Deinde non .loquitur Esaias de Gratia internae vocationis saltem νictricis : non est
enim , qui possit resistere voluntati Dei , si decreverit salvare Israel, ut
habetur cap. II. Estheris : atque id decrevisse cur non potuit Ergo sermonem habet propheta de institutione Ecclesiae Iudaeorum , & de
gratiis externis, quas omnes comparatione vineae recenset. Ait eni in
plantatam in eoruu filio olei, idest, in montibus Palestinae pinguissimis atque uberrimis: sepisse eam, scilicet tutatum undique ab incursi nibus finitimorum; lapides elegisse ex illa, hoc est ejecisse sculpti-
Iia, eIectis ex ea cultoribus suis: aedificasse turrim tu medio ejus, nempe in munitissimo loco Civitatem Ierusalem ς extraxisse in ea toriscular, nimirum propitiatorium , ct altare per susum sanguine victimarum . Ouae sensu mystico, & spiritali etiam conveniunt Ecclesiae Christi. Tandem si hunc Iocum ad praedestinatos ad fidem reseramus , qui vineae elestie non immerito comparantur ἰ dico iis et mni auxilium e cax ad credendum divina largitate donari. Atque innari dixi; quaeis Iibet enim gratia est heneficium inde hi tum ς neque verba Esaiae significant aliquod Dei beneficium deberi, nisi supposita promissione, providentia , & praedestinatione divina . Praeterea objiciunt nomen gratiae essicacis inventum fuisse a Calvino : quale autem judicium feras de sententia tali auctore propagata Sed his reponimus Calvinum appellare gratiam eo sensiti essicacem , quod ipsa omne opus salutare essiciat nihil libero arbitrio operante : at nosi Cicimus essicacem , quod ipsa faciat, ut faciamus . Addimus A ugustinum non Bluin appellasse essicacem , sed & escarissimam atque omnipotentissimam . Dicimus vocabuIum etiam intrusum ab haereticis ad I befactandam Catholicam veritatem , posse retineri ad hanc illustrandam ct confirmandam; uti voeabulum Homoousion, quod in ore Sabellianorum praesert sensum haereticum , receptum est ad extirpandam haeresim Arianam . Demum ut recentiores nobis objectant errores Calvini, ita Semipelagiani opponebant Augustino dogmata Manichaeorum , asserentes ex illius circa gratiam S praedestinationem do trina induci fatalem necessitatem, ut vidimus lib. vi. primae partis cap. 6. mom. 2.
Quale autem iudicium seras de objectis Massiliensium t Huc etiam sperunt omnia argumenta, quae pro scientia media asseruntur
206쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XI. 2 3
runtur tam ex increpatione Corozaitarum, & Bethsaitarum , quam ex iis Augustini Iocis, in quibus videtur adstruere gratiam cougruam adsensa Molin istarum . Verum ad haec responsum est tib IV. cap. I 2. eam.
dem gratiam quae in Tyriis & Synodiis fuisset effcax, in Corozaitis &Bethialtis talem non fuisse ob istorum obdurationem, ut Augustinus scribit cap. 4. de Dono Perseverantiae et quod ex praecedenti cap. VI I. ubi fuse de gradi hus & oeconomia gratiae pertractatum est, arbitror omnibus mani sestum. Ostendimus etiam citato cap. ia, Augustin una commemorasse gintiam congruam sine praejudicio latentis consilii Dei, S locutum de congruitate , quam facit ipsa gratia, non quae pendeat ab extrinsecis circumstaretiis ἔ atque id etiam superiori capite octavo iterum confirmavimus. Non erimus ergo in his repetendis nimium importuni, ac morosi . Quod etiam obiiciunt, ex nostris principiis removeri virtutes, induci desperationem, ac bonorum operum studia torpestere, in libro de Prae)est. Sanctorum cap. xv. sui e evidentissime refutatum . Cumulate quod nos ibidem Monitione Rexplicavimus , demonstrat secunda pars Institui. Theologicarum , quae prodierunt Leodii anno I os, Et MSS. de Gratia, quae suerunt ad usum Patris Desirant Doctoris Lovaniensis ubi cap. 6. probatur Doctrinam de Gratia per se effcaci esse fundamentum omnis virtutis Christianae iisdem plane argumentis , quae producta sunt in Institutionibus Leodiensibus . Haec itaque omnia sussieit modo reWoeasse ad me
Unum argumentum superest ad Uersus sententiam nostram, quod Thomistis repetentibus gratiae essicaciam a dominio Dei, & a dependentia caussarum secundarum , nihil affert incommodi . Est autem : Admittitur a nobis gratia ab inti. inseco emcax in hoc tantum statu, ac titulo infirmitatis . At infirmitas exigit solum, ut tantae ν ires restituantur infirmo, quantae sunt in morbo, quo lacessitur. Homini ergo qui trahitur in malum a concupistentia quatuor graduum , sussicit si
medicinalis Christi gratia inspiret sanctam dilectionem , ut quatuor et
neque necessaria delectatio est victrix ac praedeterminans . Verum respondetur eo ipse, quod gratia efficax admittitur ob cre turae rationalis infirmitatem , essicacem esse ex intrinsecis suis . Primo quia , ut ostendimus , hujus gratiae proprium est tribuere non tantumpsi e , sed etiam velis , atque subvenire infirmitati voluntatis humanae, ut indeclinabiliter operetur. Deinde, quia cum trahatur animus delectatione, si ex aequo assciatur delectatione sancta & noxia, nunquam se inclinabit in unam potius, quam in alteram: sed pendebit anceps, donec una sit altera robustior, eamque deprimat: nullus enim nisi a fortiori vincitur ae superatur: S voluntas vetus ct nova, dum ista illam non superat, & pu gnant conflictatione, discordando dissipant animam; ut Augustinus docee lib. vG I. Cons. cap. s. Tertio , quia in aequali gradu concupistentiae αC c a gra
207쪽
ao 4 . De Τheologicis Disciplinis
gratiae, gratia concupistentiae, non concupiscentia gratiae succumbet; quia homo, etiam cum aequali virtute, maiorem habet ad malum, quam
ad honum, inclinationem: & ideo Augustinus scribit de corrept. &grat. cap. I 2. Nam si in tanta infirmitate vita hujus , in qua tamen pro- ηpter elationem reprimendam perfici virtutem oportebat, ipsis relinqueretur voluntas sua , ut is adjutorio Dei fine quo perseverare ποπpossent, manerent si vellent, nec Deus in eis operaretur ut velum; inter tot e9 tantas leutationes infirmitate sua voluntas ins uecumberet, o c. Denique agere & non agere in aequilibrio virium , & determinare stipsum
absque effcaci Dei praemotione, est liberi arbitrii sani & robusti, non autem infirmi. Sed de gratia per se essisci haec satis.
De Theologico , di persulgato Axiomate , Facientiquod in se est Deus non denegat Gratiam .
SYNODuM Palestinam damnasse Pelagianam propositionem Gratia
datur secundum merita nostra , diximus cap. a. hujus libri. De ipso nunc Pelagianorum capitali dogmate agendum est breviter et cum refellatur argumentis omnibus , quibus Gratiae necessitatem , & initium cuiusque supernaturalis operis a Deo in praecedentibus , ct cons quentibus disputationibus propugnamus , necnon in libro de Praedest. Sanctorum cap. 3. Aliquam tamen operam a nobis postulant varia Scholasticorum placita; non enim desuere qui naturalibus operibus crederent vim inesse meriti tantum de eon ruo aerieneficia supernaturalia obtinenda , Sc qui existimarent posse homines naturae viribus sese ad gratiam disponere . Atque dispositionem hane quidam positivam dixere ,
quidam vero negativam tantummodo, quatenus minora committenteSPeccata , non adeo sunt obdurati & obcaecati, ut Deo vocanti resistant.
Est autem inter dispositionem & meritum nonnihil discriminis; quoniam illud movet quodammodo largitorem gratiarum , ut velit beneficia conferre ς dispositio aptat ac praeparat subjectum , ut si conserre velit , eadem non respuat. Postremam hanc sententiam tenuerunt Durandus , Scotus , &Gabriel, ut scribit Estius libro a. dist. 26. g. 34, . nec non alii plures apud Ripalda de Ente supernat. disput. XV i I. seel. I . S seqq. Molina, eiusque Sectatores hene multi docent facientibus quod in se est per vires naturae inditas Deum suam gratiam largiri, non quod opera naturalia aut illam mereantur , aut ad illam positive disponant, sed lege quadam, & pacto inito a Deo cum Iesu Christo, ut bene uten. tibus ratione ac Iumine naturali, promissione quadam ex divino beneplacito supernaturale auxilium minime denegetur . Non est tamen im Disiligos tir Ceos c
208쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XII. 2os
ter Propugnatores scientiae media haec opinio communis, sed eam retiacit Marea de Praedest. M. lib. 2. cap. VI I. num. 24. immo num . sequenti nititur demonstrare , quod si vera sit, opera naturalia promerentur gratiam de congruo . Vasque 2 etiam I. p. dis. 9 I. cap. io . scribit litam accedere ad errorem Massiliensium , ct horum errorem sussicienter non
effugere demonstrat Martinea in TheoIogicis disputationibus de Gratia disp. g. sest. a. Reprobat hanc legem &pactionem etiam memoratus Ripalda disp. xν i ii . sect. 3. n. I . Oppugnant denique illam omnes Augustini discipuli, & quotquot controversias Pelagianas limatulo judicio
. Indubitatum est hanc definitionem , Gratia non datur secundum merita nostra, sive quod idem est, nou es debita operibus naturalibus , non tam spectare ad gratiam habitualem , quam ad actualem, idest, non ad illam solam, quae formaliter justificat, sed etiam ad illam , quae ad justificationem disponit. Enim vero de gratia potissimum actuali erat
Catholicis adversus Pelagianos concertatio; atque argumenta Augustini deprompta vel ex gratia fidei necessaria ad credendum , vel ex adjutorio implorando etiam a justis ad perseverandum , satis evincunt de auxilio praesertim actu est ac praeveniente fuisse cum Pelagio discrimen . Certum est etiam , quod augmenta gratiarum & vita aeterna meritis retribuuntur, si meritorum nomine ea intelligas , quae cum divina gratia comparat sibi liberum voluntatis arbitrium : unde ipsa gloria appellatur simul & misericordia S corona iustitiae; misericordia , quia omnia
opera, quae a Deo misericorditer nobiscum operante non esticiuntur , sunt ad vitam aeternam capessendam sterilissima: corona autem justitiae, quoniam tanquam merces rependitur meritis auxiliante gratia Dei comparatis . Quibus praenotatis sit PRoposITIO I. Operibus naturalibus nec de condigno, nec de congruo mereri possimus supernaturale Gratiae adjutorium . Demonstratur primo ex Scripturis. Docent enim Sacrae Literae a
nobis nihil fieri sine gratia , quod ad veram pietatem pertineat: Siue me nihil potestis facere, inquit Salvator Io. cap. XV. s. & cap. VI 4. Nemo potes venire ad me , nis Pater , qui misit me , traxerit eum . Docent omne opus salutare a Dei gratia praeveniente suum habere principium : eui inevit in nobis opus bonum, inquit Apostolus ad Philipp. i. 6. & cap. Proximo v. II, Deus es qui operatur in nobis er velle dr perseere. D cent neminem prius aliquid Deo tribuere , pr opter quod gratiae benem
cia rependat ; I uis prior dedit illi, di retribuetur ei Ait idem Apost.
ad Rom. XI. Is . S in prima ad Corinth. cap. Iv. ν, aeuid ratem baber quod non accepisti. Docent ad rationem gratiae pertinere, ut non sit debita operibus : Si aditem gratia, jam non ex operibus, alioquin gra xio jam non es gratia, ait idem Apostolus citato cap. XI. ad Rom. U. 6.
At si operibus naturalibus aliquo pacto gratia seret debita; posset ho
209쪽
eto 6' De Τheologicis Disciplinis
mo aliquid ad salutem pertinens suamet virtute patrare, posset gloriaria se bonum opus incoeptum esse ἔ posset asserere , se priorem aliquid dedisse Deo, S habere meritum aliquod a Deo non acceptum ς pos et denique contra Apostolicum testimonium a firmare gratiam conferri ex operibus . Nullum ergo meritum inest cuilibet operi naturali ad divinarum gratiarum beneficia obtinenda. Idem ostenditur ex Conciliis . Inter quae Dio spolitanum oppositum errorem damnasse vidimus supra , ct aperte tradit Augustinus in I. contra Iul. cap. s, De Gests Pelagii cap. 29, de Peccato Orig. cap. 6, ct in Epist. ad Paulinum lo6, sue i 86. Confirmat eamdem damnationem . II. Arauxicanum Can. 3. 4. 6. Concilia Africana apud Prosperum cap. XL contra Collatorem , & Τridentinum , a quo sessi 6. Can. p. definitum est neminem sine praeveniente Spiritus Sancti illustratione posse credere, sperare, aut poenitere sicut oportet, ut ei iusti attonis gratia eo eratur . S Gn. s. ipsius justi attonis exordium in adultis a Dei per ciriapum Pesum praeveniente gratia sumendum. Si autem naturalia opera Deum ad gratiam conserendam allicerent ac moverent; ab illis sumendum esset salutis, & justificationis initium. Non ergo alliciunt, nec
Augustini autem , cui Patres alii subscribunt, innumera sunt loca. iri u enim Dei gratia, gratia erit ullo modo , nisi gratuita fueris omnia modo , inquit de peccato Originali cap. 24. S rationem affert, quia earitas per Spiritum Sanctum , qui ubi utili spirat, non meri a sequitur , sed ipsa merita facit. In Iib. etiam de Praedest. SS. cap. 2. demonstrat non recedere a sententia Pelagii, quam ipse in Episcopali iudicio Palestino damnare compulsus est, Gratiam Dei secundum merita nostra dari, quisquis arbitratur ex nobis esse initium fidei, aut honae voluntatis conatum , cui retribuatur supplementum ejus, & si quid aliud fideliter poscimus. Sed non opus est in re notissima diutius versari. Tantummodo insigni aliquo testimonio demonstrandum est , quae hucusque suere producta non esse accipienda de gratia ordinis naturalis, ut commenti sunt Pelagiam. Quos perstringens invictissimus debellator in Epist. ad Sixtum ios. nune i 94, Ulaiatur c inquit a Gristianorum eordibus ista fallaeia . Nam omnino Mn istam gratiam eommendat lo
polus, qua creati fumus , ut bomines essemus, sed qua iustificati sumus , ut homines justi essemus. Issa enim gratia per Iesum Christum
Dominum nostram. Etenim orsus non pro mullis, ut bomines conderentur , Bd pro impiis mortuus es, ut jus carentur : quippe homo erotqui direbar: Miser ego bomo, quis me liberabit de eorpore mortis bH tGratia Dei per risum orsum Dominum nefrum. Et statim Augustinus demonstrans non solum gratiam iustificationis , sed etiam fidem , omneque auxilium prae νeniens conserri absque ullo meritorum intuitu , ait: Possum quidem dicere remissionem peccatorum esse gratiam, qμα nullis
210쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XII. Σογ
nullis praeedentibus meritis datur. Quid enim habere boni meriti possunt peccatores Θ Sed nee ipsa remissio peccatorum sine aliqsto merito est, si fides hane impetrat. Neque enim nultam est meritum fidei, qua fide ille Leebat, Deus propitius em mibi peccatori: ct descendit justifieatus merita fidelis humiliatur, quoniam qui se humiliat exaltatur . Resat igitur, ut ipsam fidem, unde omnis Iastitia sumit tritium, propter quos
dieitur ab Delesia in Cantico Canticorum , risios, ct pertransies ab initio fidei, non humano, quo si extolluntur , tribuamus arbitrio , ne ullis praeedentibus meritis, quoniam inde incipiunt bona quacunque sunt merita , sed gratuitum donum Dei esse fateamur , si gratiam veramides sine meritis regitamus . Vide etiam de Praedest. SS. cap. s, ubi dein monstrat in sacris literis commendari gratiam , qua bonos diseruit a malis , non qua communis es bonis er malis . Enim vero ille, quem coercebat Apostolus scribens , aeuis enim te discernit Z non adversus
pecus. nec adversus hominem alterum de aliquo naturali muneri
quod inesse posset & pessimo, sese inflabat; Sed aliquod bonum , quos
pertineret ad vitam bonam, sibi, non Deo tribuens iussabatur. Et recte; nam Apostolus reprehendit Corinthios , qui de acceptis donis gloriabantur, & quasi illa haberent a se, ceteros contemnebant. Itaque ce tissimum est, non solum humanam naturam in qua conditi sumus, sed
fidem , vocationem , & quidquid ad justificationem disponit, gratiam
esse, quam mereri non possumus praecedenti opere naturali; atque de hac gratia accipiendas esse Patrum, Conciliorum, & Scripturarum sanctarum auctoritates. Et quoniam fides meretur justificationem de eougruo, & est revera initium salutis, opera autem naturalia , nullo modo ad iustificationem salutemque perducunt; dicendum est his nec de
congruo divinam gratiam aliquem promereri. Probatur denique omnibus argumentis productis praec. cap. IX. Si enim gratia daretur secundum merita, esset praedestinatio & gloria opus currentis atque volentis, S unusquisque per liberum arbitrium se a non electis discerneret: non foret Dei vocatio mirabilis atque occultissimarageret homo , ut ageretur a Deo : frustra Deum orarent homines, ut
eis inspiraret fidei ac bonae voluntatis initium e nee in distributione beneficiorum Dei recurrendum esset ad inscrutabilia judicia .PRomsIrro II. Nemo potest sepositive ad gratiam disponere ἰ dispositionis autem negativa, sive minoris obdurationis nullam rationem. habet beneficentissimus largitor gratiarum in suorum dispensatione do
Demonstro priorem partem I. Praemissis omnibus argumentationibus; si enim nos ad gratiam positive disi,onimus , possumus aliquid ad salutem spectans sine gratia Reparatoris; & justificationis exordium ex nobis est , cum ex nobis sit ad eam dispositio. Possumus etiam adver-ὶβ alios instari, gloriantes nos priores dedisse aliquid Deo, animam scilicet Disi tiros Coos le