장음표시 사용
211쪽
ao8 De Theologicis Disciplinis
licet praeparatam atque dispositam , ct Deum nobis suam et beneficia non donare, sed retribuere . II. Expresse Concilium Arauxi canum d finit ean. 6. Misericordium divinitus non conferri sine gratia Dei desiderantibus, e nautibus, laborantibus, pulsantibus , aut quisquam talefacientibus nobis , atque fieri per inspirationem Spiritus Sancti, ut Meomuiasicut oportet agere valeamus. Ouid est autem haec dispositio, nisi forte animi conatus , desiderium, Iabor. aut tale aliquid λ Ubi etiam animadverte, definire Concilium non tantum per naturalia opera neminem mereri supernaturalia dona gratiarum , sed ulterius ob nullam dispositionem , ob nullam operationem naturalem , Misericordiam eonis ferri divinitus. Quibus verbis non solum aliquod meritum , verum Scquamlibet dispositionem ad gratiam negat ex nobis esse . III. Tridentinum declarat quod justimationit exordium a praveniente gratia sumes. dum es : Dispositio autem ad gratiam est justificationis exordium : Ergo nequit esse dispositio aliqua istiusnodi, nisi a praeveniente gratia . IV. Aufertur gratia eum a libero praevenitur arbitrio, ut inquit Prosi per adversus Collatorem cap. 39. Haec dispositio praevenit gratiam; Ergo gratiam negat & aufert. V. Aut haec dispositio cum inspiratione gratiae aliquo modo connectitur , aut non ς si primum dixeris , Gratia est ex operibus : sin autem , nulla est hujusmodi dispositio , quoniam accidentia quae ad formam disponunt, habere debent cum ipsa forma
Ouod .ero Deus in distributione gratiarum suarum non adtendat ad minorem obdurationem , sive nihil ad gratiam conserendam moveatur a dispositione, quam appellant negativam , probat egregie Augustinus lib. i. ad Simplic. quaest. 2: ubi demonstrans neque majus ingenium , neque minora peccata , neque honessas utilesque doctrinas esse caussam electionis gratiae, Sed cum boosatuero , inquit, ita me ridebit irae , qui infirma mundi elegit ut confundat fortia ς ut eum iu- tueus θ' pudore correptus ego irrideam ct prae quibu ais peeeatoribus castiores, ct prae quibusdam piscatoribus oratores. Nonne advertimus nonnullos fideles nostros ambulantes viam Dei ex uulia parte is euio comparari non dicam quorumdam Baereticorum , sed etiam mimorum ZItem non videmur quosdam bomines cujusque sexus in conjugali eastitate visentes sine querela, ct tamen bareticos, veI pagauos Z Iii L. etiam De peccatorum meritis cap. 22. n. II. Unde enim fit cait Sanctus Doctor ut bomo ab ineunte pueritia modestor , ingeniosior , te erantior , ex magna parte libidinum victor, qui oderit avaritiam , luxuriam deteste rur , atque ad virtutes ceteras provetitor aptiorque eonfurgat Er ω-
meu eo Leo sit, ubi ei praedicari gratia ori una non possit Z Duomodo
erim invocabunt in quem non erediderunt, aut quomodo credent eis
quem non audierunt Z Duomodo autem audient sine praedicante Alius autem tardus ingeniρ, ouidiuibus deditus, flagitiis oe facinoribus eoopertur
212쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XII. et os
pertas Ita guberuetur u audiat, ut credat , baptizetur, rapyasur ,
aut si detentus hie fuerit, laudabiliter vivat. In quibus docet exesa iamandum esse , O altitudo i quod sane non fieret consequens , si minoiara peccata & negativa dispositio divinam liberalitatem ad elargiendum
PROUsTIO III. Neque lege , aut promissione aliqua, vel pacto largitur Deus supernaturalium gratiarum auxilia iacienti quod in se est
per vires naturales arbitrii. Demonstratur I. agumentationibus praecedentibus . Enim vero si
faetenti quod in se est cons xtur gratia vi conventionis, aut legis, quam in vis liberalissime ac bene fieentissime sit constituta , non est amplius instrutabile iudicium , quare unus trahatur , non alter ς nec verum est gratiam a libero arbitrio non praeveniri, Deumque in nobis honorum operum primordia inchoare. II. Dum quaeritur de Iege aliqua, aut promissione Divina , non est aliquid pro libito affrmandum, sed juxta Seripturarum sanctarum, aut Apostolicarum Traditionum revelationem. Inde vero non constat Deum cum Christo hujusmodi iniisse pactum ς siquidem ubi testatur Deus non derelicturum quaerentes se , ct expectare conversionem nostram & Velle salutem , docet etiam se omnia opcraturum in nobis, a se gressus hominis dirigi, a se converti corda mortalium,&a se voluntatem praeparari ἰ uti probatum est cap. 3. de Praedest. M. Cum ergo nequeat ex his locis Molinianum pactum inferri, debemus illud tanquam commentitium refellere, eo vel maxime quod gravissimiseensuris in ipsum Theologi plures animadverterunt. IlI. Ut fatentur Ripalda S Martiner, videtur concordare cum erroribus Massiliensium . Et meritor non enim hi asserebant nos per opera naturalia mereri gratiam, sed Deum expectare haec opera , ut gratiam impertiatur, ut constat ex verbis Cassiani Collat.xHI. cap. i 3. Ita semper gratia Dei nostro in bonam partem eo eratur arbitrio, atque in omnibus illud adjΔvat, prρtegit ac defendit, ut uonnunquam etiam ab eo quosdam couatur bonae toluntatis vel exigat, vel expectet. At posita Iege ac pactione Moliniana Deus ut gratiam conserat exigit vel cxpectat opera naturalia . Hujusmodi pactum, ergo, lex hujusmodi habet cum erroribus Cassiani magnam assinitatem. Quod sine argumentum non solvitur, si dixeris non semper gratiam Dei expectare ut velimus, ct plerumque omnem nostrum conatum provenire ex Deo e quoniam & hoc fatebatur Cassianus ipse apud S.Prosperum libro contra Collatorem cap. v. ubi Semipelagianuin eκ agitans ,
Et satis cinquit ) te rentra Pelagianorum eatamulas praecavere exsimas , si quod is universitate voratorum sentiendum es , id nobis in portione eoncedat ὶ & cap. x. Uufilem libri, euasi multum gratiae tribuas, si in quorumdam mentibus bonae voluntatis initium sit ex gratia Dei,
in aliis exsola natura . Ex quibus verbis MartineZ scribit conse
213쪽
gratiam Dei conferri facienti quod in se est ex viribus naturae , e γ' at
qua udo conferatur etiam non facienti imo nolenti ae resistenti. II . Nec illud verum est, quod adversarii contendunt, gratiam conferri ex Dei liberalitate , si debeatur ex lege & pactione; ut probatur auctoritate & exemplo . Docet quippe Augustinus lib. I i. ad Boni f. cap. 8. n. i8. quod si per nos incipit cupiditas boni, tuum coeptum erit meritum , exi tauquam ex debito gratia venias adjutorium, dr se gratia a Deo non gratis doκubitar , sed secuudum meritum nostrum dabitur. Et Prosper citato Ioco cap. 6. Suomodo aatem uou a vertis te tu illud damnatum incidere , quod velis, nolis, couvinceris dicere , Gratiam secvudum merita nostra dari; cum aliquid praecedere boni operis ex ipsit hominibus, propter quod ratiam consequantur , affirmar Non eniis
nuuiua meriti baberi potes petentis fides, qui erentis pietas, pulsastis instantia praeeipue cum omnes bHUωοῶ ct aeripere oe iuvenire 9
intrare dicantur. Si ergo qui faciunt operae moraliter bona & gratiam accipiunt, S misericordiam inveniunt, quomodo eadem opera erunt nullius meriti Z In parabolae quoque Eνangelica apud Matth. cap. XX. Paterfamilias denarium operariis spopondit conventione quadam &pacto r S tamen debitum suisse constat ex verbis illis ν. 14. Tolle quod tuum es, ct vade Neque dicas hoc verum esse respeetu Christi Domini cum quo pactum initum est; nam merces non solum imputatur iis, qui Operarios conducunt, & paci seuntur de pretio : sed ut Apostolus scribit ad Rom. IV. et , qui operatur . Ouapropter si aratia tribuitur operibus naturalibus ex conventione etiam liberali & munifica imputatur s eundum debitum S Christo qui saxius una cum Patre sanci vit, ct hominibus singulis quod in se est cxercentibus . V. Postremo , ut ratiocinatur Thomas de Lemos lib. i v. Tract. 6, Quis non videt juxta hanc Molini starum doctrinam posse tuto defendi dogmata Pelagiana , quod omne opus bonum sit ex nobis, non a praevenientis gratiar auXilio,& conatibus nostris se inserat Deus adiuvando possibilitatem , & largiendo sanctae operationis incrementum Z Sequitur ex dictis, Theologicum axioma, quod Isaacus I Iaberi demonstrat antiquissimum esse , atque ex Patribus derivatum , ita esse accipiendum , ut facienti quod in se est cum adiutorio gratiae moVentis Operantis Deus gratiam tribuat uberiorem , sive' fidem persectam, sive justificationem , sive augmentum caritatis , si e gloriam ac sempi
ternam beatitudinem : atque ita prolatum esse , non ad divinam prae motionem evertendam , sed ad inflammandam torpentem hominum Voluntatem - Recte itaq. S. Thomas i. a. q. Io9. art. 6. ad a. dicendumqVod nihil homo potest faeere uis a Deo moveatur, secundum illud γosπ.is. Sine me nibii potestis facere , ct ideo eum dieitur ba facere quod in se, es dicitur hoc es in potestate hominis se udum quod es motus GDeo. Si alia esset hujus promi iaciati intelligentia; aut Gratia daretur
214쪽
Liber Decimusquartus. Cap. XII.
secundum merita , aut ad illam absque divino auxilio sese homo disponeret, aut intercsset adumbrata a Molina conventio , aut possent impune vagari decreta Massiliensium ; quae omnia mihi videor sussicieniter resutasse. So xv ITUR OBIECTIO.
Argumenta Contrariorum , quoniam disputando de Electione San. Horum ea singulatim expedivi, atque hoc ipsb Ioco studui praeoccupare, explodam nunc brevi . Scripturis itaque, Patribus, rationique , inquiunt Adversarii, hae positiones repugnant . Scripturis quidem ς nam in Prov. xv r. i. legimus: Hominis est animam praeparare. Zach. I. g. invertimini ad me, θ' eonvertar ad vos . Matth. xx V. I s. Et ani dedit quinque talenta , alii autem duo , alii vero unum, unicuique fecundum propriam virtutem. Lucae x i. I Dabit spiritum bonum pereuribus D . Joan. r. I 2. Ruotquot autem receperunt eam dedit eis oresatemfllas Dei fieri. ApoT ad Rom. v ii. i 8. Nam velle adquet mihi, perficere autem bonum non invenis . Et Apocal. m. ao. Ecce sto ad ostium ,
ct pulso; si quis audierit vocem meam , ct aperuerit mihi januam , iu-trabo ad tuam. Nostrum est ergo disponi, converti, petere, uti naturali potestate ac virtute , velle , ostiumque aperire; & Dei est adjuvare , Ecgratiam tribuere quaerentibus, volentibus, petentibus , ct pulsantibus.
Repugnant praemita theses ct Patribus , Graecis praesertim 'ς Origeni, qui Hom. 29. super Num. ait: Si offeramus Deo justitiam πο- Ibam, aceipiemus ab ipso jxstitiam Dei. Et Chryse stomus Hom. 4s. in Genesim , aliisque in locis plurimis docet, homines se prius ad gratiae beneficia disponere , ct haec promereri. Idem assirmant Latini, Ambrosius in primis , qui lib. 4. in Lucam scribit non dormientibus ditiva bene is servari, Ied observantibus. Hieronymus in I. contra Pelagium Dialogo ait : Coo p ergo inter nor, in bonis Neribus post propriam voluntatem, Dei nos niti auxilio; ct cap. a. Nostrum quidem es velle di eurrere , sed ut voluntas nostra compleatur O eurfus, ad Dei
miserisordiam pertinet. S. Augustinus in lib. x ix. de Civit. Dei cap. I. scribit Deum dedisse hominibus quaedam bona huic vitae congrua ς eo pasto sequi mo , ut qui mor alius talibus bonis paei mortalium accomodatis recte ussus fuerit, accipiat ampliora atque meliora , ibam scianeet immortalitatis pacem, eique convenienteis gloriam, o c. Et ita opere contra Porph. cap. 9. Deus , inquit, nulli unquam defuit qui diagnus fuit, θ' eui defuit, dignus non fuit. Diuus etiam Thomas de Uerit. q. I 4.art. XI. ad primum , docet quod si aliquis nutritus in sylvis it fium naturalis rationis sequeretur in appetitu boni drfuga mali , certissime ei Deus vel per interuam inspirationem revelaret ea, quae sunt cre
demda , vel aliqώem fidei praesteiatorem ad eum dirigeret , fleui misit me D d a reum Disitigod by Corale
215쪽
trum ad Cor num. Habet autem consimilia I. 2. q. ult. art. I. in C. atque aliis in locis . Demum ad ersantur assertiones nostrae rationibus : quarum prima Petitur ex anima rationali, cujus creationi non officit quod homo cor-POralem materiam praeparet ac disponat: similiter nec gratiae liberam largitionem tollit, si quis ad eam possit se naturaliter praeparare . Altera desumitur ex emcacia Sacramentorum , quibus, cum sint sensibilia , ct constent elementis ac verbis, iis tamen positis nectuntur institutione ac lege character & gratia . Tertia site Dummodo assirmetur ratiam non dari secundum merita, evitatur sussicienter Pelagianismus: Iuxta Molinae sententiam gratia non datur secundum merita , sed ex divina liberalitate ac beneficentia. Igitur iuxta hanc sententiam Pelagianismus lassicienter exploditur . Ita impugnantur superius statuta argumentationibus a Divina seriptura , a sentcntii S Patrum , atque a ratione depromptis. His omnibus constat quid sit respondendum ex dietis. Sacrae enim literae commendant liberum arbitrium , sed minime tollunt gratiam . Praevenientem ; siquide in ex opposito docent praeparari voluntatem a Domino , Pro ν. I 4. vers. o. Deum operari A nobis velle ct perficere , ad Phili p. It. 33. atque his similia superius producta : de quibus videndus Augustinus in ii. de Peccat. meritis cap. 38. S i 9. Quod objicitur ex cap. i 6. Prov. solvitur his verbis a D. P. Aug. lib. II. ad Boni f. cap.
9. n. i9. Sed nimirum quod scriptum est, Hominis es praeparare eor, non bene intelli endo falluntur , ut existiment eor praeparare, hoe est , Nehoare sue adjutorio gratia Dei, ad hominem ρertiuere. Absit ut lintelligavisini promissisnis, qui eu n audierinst Deum dicentem , Sine me nibu potestis facere , quasi Gnvineant eum dicentes, Ecce sive te possumus cor praeparare: &nuin. an. Dee Dominus admonet ut praepare-ιmas volumatem, is eo quod legiruus, Hominis es praeparare eor, θ' ramen ut hoe Deiat homo adjavat Deus, quia praeparatur Poluntas a
Domino, ct aperit os ita jubendo, ut nemo possit, nisi id faeiat adjuvando , cui dieitur, Labia mea aperies. Plura id idem . Similiter virtus illa , secundum quam Deus unicuique talenta distribuit, non est absque praemotione Spiritus Sancti, ut recte S. Thomas a. a. q. 24. art. Iauuamquam necesse non est, ut in parabolis omnia prorsus rei signiscatae respondeant. Sunt & qui hunc locum exponunt de gratiis gra-yis datis, Si muneribus EccIesiasticis, quae ut plurimum conferuntur hominibus naturali virtute exornatis ς licet haec etiam Deus quandoque Jargiatur infirmioribus. Ad vers. ia. Ioannis respondet S. Pater Enarrat . in Psal. 1 ao. Dude aeeepisti bave potestatem Z Credendus, tuquit, in nomine ejus. Si ergo eredis , ipsi tibi potestas dota es . Ut de S cap.
p. n. 6. libri I. contra duas Epist. lyelag. Uerborum Apost. ad ROm. VII.
sensus cst, bonum Velle , quod nobis adjacet operante Dei gratia , ut
216쪽
. Liber Decimusquartus. Cap. XII. ar 3
aderat Paulo vocato jam atque justificato, non suffcere ad perseetionem honorum operum absque gratia Dei cooperante , oh pravam cupiditatem captivantem in lege peccati, ut statim explicat dicens, Nouenim quod volo bonum , hoe facio, possibilitatem persectionis suae ponens in Dei gratia: ut Augustinus scribit lib. m. num 73. Op. ImperLLocus Apocaly. demonstrat oppositum , videlicet, Deum pulsare ad
ostium , antequam homo aperiat, ct gratiam vocantem praecedere voluntatis humanae conatus.
Idem est sensus Patrum : qui affrmant nos per liberum arbitrium divina gratia praemotum ad iustificationem , & ad ampliora beneficia disponi. Ita ChryBstomus. & Ambrosius . De illo tamen, quoniam nonnulli ausi sunt illum Semipelagianis connnmerare, instituam iterim orationem . Origenem ii, quibus plaeet lavare laterem atque Aethiopem , poterunt cadem responsione explicare : nos enim de illo prolatum cap. i. judicium nolumus retractare. D.Hieronymi in primo dialogorum verba lignificant quaestionem inter Catholicos Se Pelagianos non sui si se, an detur in nobis liberum arbitrium , cujus est velle & currere . neque an detur gratia consequens, a qua est operis consummatio: unde Critobolus agens Pelagiani persenam respondit: Constat, D per Me nutu contentio es. Igitur erat controversia de gratia adjuvante Scoperante , quae antecedit omnem motum bonae Voluntatis , eamque
gratiam Atticus propugnaturus ait: Mul riuata es liberi arbitrii gratia, ut Dei per silvula tollatur adminisulum . Restissime autem Augustinus in lib. Nix. de Civit. Dei cap. II. ait, quod bene utentibus, hono quolibet temporali aequissimo pacto ropenditur aeterna gloria : at . opus habet mortalis homo , ut hene utatur temporalibus bonis , magia serio divino eui certus obtemperet, edi adjutorio at libere obtemperet, inquit S. Pater capite proximo . Mitto quae Gregorio de UaIentia textum hunc proserenti contigisse narrat Auctor Historiae de Auxiliis pag. 3Oa. Postremae editionis . Adverto etiam diei ab Augustino pactam quissimum , ideoque non agi de benefica conventione Molin istarum . In memorato contra Porph. opusculo ait S. Pater Deum non defuisse iis, qui digni fuerant, ita tamen ut ipse dignos secerit sua vocatione S proposito , ut explicat in M. Retract. cap. 3 i. Ouod attinet ad S. Thomam, quidam dicunt priorem retrastasse sententiam et nos arbitramur ubique locutum absque praejudicio premotionis divinae, ut constat eX I. R. q. Io9. art. 6: ad a. &q. i I a. art. I. iis Corpore . Nec perdissicile est oppositas argumentationes elidere: quarum prima in Adversarios retorquetur . Rationalis quippe anima , cum cer : tas materiei di sipositiones exigat, est naturalis corporum forma , iisquet debetur: esset ergo & gratia naturalis quaedam persectio , si homo ad illam se natῖνa potestate disponeret. Pertinent enim eum dispositi tum serma ad unum, eumdemque ordinem. In secunda latissima pist
217쪽
a 14 De Τheologicis Disciplinis Liber XIV.
sparitas , quoniam Sacramenta , in quorum participatione dignoscitur Ecelesia Misibilis , debent constare sensibilibus elementis : supernaturalis autem res pendere non debet a naturali , nisi huic divina virtus accedat. Ceterum haec quoque argumentatio retorquetur; quandoquidem nemo Vi Sacramentorum percipit gratiam , si contritionem haheat tantummodo naturalem et igitur naturalis dispositio ad gratiam obtinendam non sufficit. Ad Postremam respondeo , ipsum In Molinam in Epistola, quam refert Herice de Praed. d. 27. cap. 7 , nec non Ripal-da & Martine2 citato loco, fateri necessarium non esse ut quis incurrat in Semipelagianorum errores, meritum concedere conati hus solius naturae, cum sussiciat iis subjungere gratiam pedisequam . Quare sub finem laudatae steti a. inquit Nartinea r Satis eousat tutus fontentiae au- flores non essu ere, quantam par esset, AtDinam Massiliensium . Id vero demonstratum est supra in tertia Propositione . In Censura etiar San-Germanensi dicitur eamdem sententiam Semipelagianismum instaurare mutatis Iantum vocibus . De qua Censura Contensonius , Juenin , Piet te . Nihilotamen minus habeant illa solam conclusionem , quae de arte Dialecticorum descendit: hoe nobis asserentibus non esse in nobis, quid amet Deus , nisi ex illius liberalissima S muni Mentissima largitate, atque repetentibus cum Prospero, quinto ac sexagesimo Epigram
Tales a Domino , quales formamur , amamur ἐNou quales nostris extitimas meritis . Sancti et, doceat, plantet, riget, excolat, Orues et
Et sibi perpetuo , quod placeat, faciat . Diuitigod by Cooste
218쪽
ELIQUIAs Pelagianorum , sive sparsos circa Christi Gratiam errores, postquam Augustinus PeIagii haeresim profligaverat, proximo libro decrevimus insectari In his autem vellicandis occurrunt nobis monita quaedam utilia ad doetrinam simul, atque ad mores spectantia e quorum primum est, perniciosas haereses ,, ubi semel radi- cem fixerint , non absque magna dissicultate , firmissimoque Apostolicae auctoritatis judicio exstim Para ς & aliquando recisas talia germina emittere , quae sistent surculis , nisi opportune evellantur , abundantioribus fruticari. Alterum est, viros quoque percelebres , quales fuerunt Vincentius , Cassianus , Hi rius , erroribus fieri interdum obnoxios : unde debemus attendere quid habeamus ex nobis , quid ex munere Largitoris; ne aliquis nostru tria adversius alterum glorietur, sive stientia praeditus sit, sive decore atque honestate virtutis. Postremo denique Caelestini, ac Prosperi exemplo docemur , quanto nobis studio pro Christi Gratia , amplissimoque Augustini Nomine pugnandum sit, aut audeant Adversarii magnificaret humanae libertatis conatus, aut illam nitantur evertere , aut OppoΠRDt
219쪽
iis De Theologicis Disciplinis
eiusdem eum divinis constitutionibus repugnantiam ς quod cum Airgu. sinensium praesertim distipulorum intersit, iis merito post Pelagianam haeresim trado Semipelagianam breviter Historicis , S Dogmaticis thesibus resutatam.
suaenam fuerit Semipelagiana haeresis , ct qui Ilum
incrusrint, qui profligaverint.
Posrar m Capite etiam Semipelagianam haeresim coepimus oppugnare ς illius enim decreta fuerunt bonam voluntatem , quae fidem praecedit, ex nobis esse, in consequentibus non deesse divinae Gratiae adiutorium . Posteaquam S. P. Aligininus gratiae operationem , ac di vinae voluntatis propositum tot, tantisque lucubrationibus confirma. verat ἔ complures in Lugdunensi praesertim , ct AreIatensi Provincia . arbitrantes ex Aunistiniana Doctrina consequi fatalem necessitatem , in oppositam sententiam abierunt, tria dogmata ex adverso constituentes.
Fuit primum , justitiae aliquod initium , bonam scilicet voluntatem credendi esse ex nobis absque divinae gratiae auxilio ἰ ex huius autem fidei S voluntatis merito gratiam & justificationem conferri: unde haec erat illorum vox, ut scribit Petrus Diaconus ad Fulgentium, Meum est velis eredere, Dei autem gratiae es adjuvare . Deinde asserebant Praedestinationem nullam esse, nisi ex meritorum praescientia, & parτulos etiam eligi ex praevisione operum , quae iacturi essent, si viwerenti posse augeri, vel minui praedestinatum numerum electorum , & posita electione secundum gratiam , inutiles esse hortationes & correctiones . Ita seripserunt ad Augustinum Hilarius & Prosper , atque ita contendit Faustus de libero arbitrio lib. I. cap. XI. & lib. 2. cap. I. Tertio, quod consectarium hujus est , dixerunt perseverantiam non esse speciale Dei donum praeparatum iis , qui sunt a massa perditionis praedestinatione diastreti: ut constat ex Resia. Prosperi ad vi I. obiectionem Gallorum . Pertractabimus hoc libro de priori tantum dogmate, in quo revixit haeresis Pelagiana; quoniam de Praedestinatione disseruimus in prim
Parte , S de Perseverantia disputabimus lihro xWi I . Non male dixeris hujus haeresis originem ad antiquiora tempora reserendam . Ipsum Augustinum nondum Epistopum smiliter errasse . ex ipsius consessione didicimus in cap. 3. de Praedest. SS. Similia tenuisse quosdam Monachos Adrumeti circa annum 424. sed statim ab Augustino correptos, alibi scriptum est. Erravit pariter Uitalis quidam Carthaginensis, quem ab errore revocavit idem AugustinuS , quatuor circiter annis ante dissidia Adrumeti, ut liquet ex Epistola io . vel ai .
220쪽
Liser Decimusquintus. Cap. I. 2I
seripta vertente anno 42I. Sed coepit coaIescere in Sectam Semi Iagia nismus anno 428. aut insequenti, cum delato in Gallias libro de Cor tept. S grat. scripto ad eosdem Monachos Adrumeti nos , coeperunt Liri nenses Monachi, inter quos aliqui scientia & sanctitate conspicui, insecta ri S .Patris doctrinam . Scripserunt ea occasione ad Augustinum Hilarius ct Prosper, quorum acceptis Epistolis, ille edidit libros de Praedesti natione Sanctorum, S de bono perseverantiae , reserens etiam de reliquiis Haeresis Pelagianae triumphum. Horum SemipeIagianorum dueem suisse Cassianum scribit Norisius lib. 2. cap. I. & s. ante Norisium
bus accedunt Tournely q. I. pag. 9 I. Isaac Habertus lib. 2. cap. vir. l. I. eum Τheologorum , & Historicorum maximo numero . Infeliciter eum purgare conati siunt, quos refellit Norisius in Appendice cap. r. neenon Henricus Cuνkius, Posse vinus, Petrus Ciaconus , Thomas Pius, ct ex Scholasticis novissime Antonius Boucat de Grat. Dissertis Praeambula art. vi I. Fuit autem Cassianus primum Diaconus S. Ioannis
Chrysostomi, postea Presbyter Massiliensis , insignis, & facundus Seri ptor , ut appellatur in Chronicis Prosperi ad an. 4r I, nisi elogium iitua
in fartum sit, quomodo annotavit Pontacus. Scripsisse Cassianum novimus de Institutis Coenobiorum libros xi I. Collationum libros xxiv. S adversus Nestorium de Incarnatione opus singulare . Collationes scriptas constat anno 432. ex notis Conradi Abbatis Urspergensis apud Gerardum Uossum lib. a. de Hist. Latinis cap. XVI l. contra Nestorium
scripsit abfutis Collationum libellis , ut ipse testatur in libri ingressu t de Institutis autem Coenobiorum ante editas Collationes . Post Io. Cassianum suisse Ducem & Coryphaeum Semipelagianorum Faustum Reiensem probat Norisius lib. 2. cap. X v. ct in Append. cap. I. Et quidem iuremerito . Quippe in eadem sententia fuere Theologi Lo-vanienses in Iustifieat. Censurae, Baronius ad annum 49o, BeIIarminus de Script . Eceles, Theologi sere omnes , atque illustriores Historici. Suos nihilominus , ut mali omnes, habuit Patronos , inter quos cele-hrioris famae sunt Driedo, & Ru ardus Tapperus laudati a Vosso lib. I. II. P. cap. io, & Sirmondus Cellotius a Norisio in memorato Iocci Appendicis . Faustus Lirinensium Monachorum Abbas factus anno 43 I. eosdem rexit annos si pra viginti, electus post Maximum Episcopus Reiniensis. Scripsit de Spiritu Sancto , de Gratia S libero arbitrio, & libellos , atque Epistolas alias apud Gennadium . Et hunc, idest, Gennadium adhaesisse Semipelagianis vera est, Sccommunior sententia, quam tenent Lovanienses Theologi , Thomas BradWardinus, Ferdinandus Mendora apud Vossum loco nuper laudato. Accedunt Bellar minus de Script . Eccles Gongales Controv. l