장음표시 사용
291쪽
Exempla idem confirmant. Deus enim seipsum necessario amat, ct Pater & Filius naturaliter sunt unum Spiritus Sancti principium . In Deo tamen veram libertatem esse , Augustinus non semel scribit con m Iulianum, & impium foret id denegare. De Christo nemo ambigi equin nobis promeruerit redemptionem, etiamsi peccare non posset. Nos Iibere amare felicitatem , quam odisse non possumus , est doctrina e pressa Augustini in V. de Civit. Dei cap. io. S D. Thomae in et . de Ueritate art. 4. Angelos jam incommutabili hono adhaerentes nativa liberiatate non fuisse privatos res loquitur ipsa e nam beatitudo naturam per-fieit , non interimit. Igitur nec desunt novis Dogmatistis documenta
Suppetiatur eis ipsa ratio. Quaelibet diviso est universalis rei ita speetes, sive inferiora, quibus inest essentialis illius generis ratio intima.
Nemo non meminit libertatis a coactione, S libertatis indisserentia , tanquam duorum , in quae scinditur amplum istud nomen Libertas. Utraque ergo , tam libertas indisterentiae, quam libertas a coactione participat verae libertatis naturam . Deinde libertas est proprietas r tionalium , atque mentis perceptionem comitatur . Erit ergo libertas persectior, ubi persectior erit cognitio e Persectiorem autem cognitionem illam esse, quae immutabilis est, neque crrori subiicitur, puto adeo esse compertum , ut nequaquam sit opus quaesito . Habent huius generis argumenta in libris Iasienistarum innumerabilitatem . Itaque his quatuor, videlicet dictis Sanctorum, pIacitis Theologorum , comparatione exemplorum, pondere argumentorum evincitur in homine lapso veram propriissimamque libertatem consistere per solam immuni- etatem a coactione.
Hydram hanc sese tali ausi erigentem statutis praecedenti capite nuhil negocii est concidere atque obtruncare . Principio expediamuS Patrum pronunciationes. De Augustino diximus supra. disputantem cum Manicharis accepisse voluntatem , ut contradistinguitur a natura , sive ut est liber ad faciendum , & ad non faciendum animi motus, ut est potestas movendi de , & cohibendi motum suum , ut est facultas animi quae deliberatione huc atque illuc fertur, quemadmodum inquit de lib. arbitrio lib. I. cap. r. ct de duabus Animabus cap. ia. & II. Adversus autem Pelagianos idem confirmat, ita tamen; ut simul necessitatem
praeVenientis gratiae commonstret, refutando etiam decretum alterum Pelagianum , necessariam esse ad essentiam di heri arbitrii indisserentiam contrarietatis ad bonum S malum οῦ unde consequeretur Deum , qui . Peccare non potest , nullatenus esse Iiberum . Ad i. ergo respondetur sverissimum esse quod voluntas nunquam vult nisi libere , si accipiatur ut contradistinguitur a natura , sive ut est electio mediorum ἰ tametsi qnecessurio Velit ut natura est . sive ut naturali instinctu sertur in finem
ultimum , ct appetit propriam beatitudinem . Quod Planum secimus. supra
292쪽
Liber Sextusdecimus. Cap. III. 289
supra verbis D. Thomae: cui &consentit Aegidius noster in a. dist. et art. 4. Idem tradit S. P. in g, de lib. arb. cap. I. nam thidem potestatem voluntatis opponit necessitati , & Voluntarium appellat, quod potesteohibere motum suum , assirmam , quod si necessitate iste motus ex iis
steret, nulIa esset ratione culpabilis. Et quidem si quiequid alicui est voluntarium esset sub potestate ct dominio illius , non striberet Augustinus i. Retract. cap. 22. Cum potestas datur, non necessitas imponitur: non assirmaret S. Thomas I .p. q. 82. artic. l. esitZissem ποπ esse de siue .
sed de his quae sum ad Mem ἰ unde appetitus ultimi finis non es de Firquorum domini sumus: non damnasset Ecclesia 6 . propositionem Baji: Homo pereat etiam damuabiliter ω eo quod necessario facit. Ouid plura disputo 3 Non esset vera Christiana fides de Spiritu Sancti di ψinitate . quoniam eset sub dominio S potestate Patris & Filii, a quorum voluntate sine ulIa eoactione procedit. At de Civit. Dei eap. to. Iibri v. &de nat. & grat . eap. 46. S. Pater assirmat stare libertatem quoad exercitium , etiamsi voluntas sit necessitata quoad Deci aliouem; idque contra eos, qui ad lihertatis essentiam requirunt indifferentiam contrariet tis ad bonum & malum . Ita , etiamsi appetimus beatitudinem necessitate, quoniam naturali instinctu non possumus nolle esse beati; nuhilominus hoc , vel illud medium ad consecutionem beatitudinis eum
indifferentia iudieii eligimus: & Deus qui peccare non potest, habet
tamen comparate ad creaturas plenissimam Iibeetatem . Hoc pacto Iibertas voluntatis ut fertur ad finem ultimum opponitur duntaxat violentiae; sed libertas arbitrii, quae est circa electionem mediorum, εepugnat etiam necessitati. Quod & vidimus supra ex D. Thoma r. p. q. 4 . art. a. & colligitur ex eodem Augustino cap. 4 . de nat. &grat. ubi e vestigio sese explicat petita a sensibus comparatione; in quorum exercitio docet apparere voluntatis potestatem , in qua est non videndi possibilitas, quoniam in potestate nostra est non videndi necessitas . Atque haec non videndi necessitas in potestate nostra est, quia in potes.
re es caestor, qua idipsum videre posse nobis, si volumus, adimamus . Quamobrem sicut non foret in potestate nostra possibilitas videndi, nisi
possemus illam nobis adimere ς ita non est in nostra potestate velle quoad speeificationem felicitatem , quia non possumus naturalem illius instinctum penitus in nobis extinguere . Atque hoc pacto expediunturalia complura, quae ex Augustino nimia confidentia depromunt Ian- seniani. Reliqui autem Patres, dum libertatem describunt perspontaue tatem , ct motum animi immunem a coactione et vel tradunt definitionem libertatis inadaequatam, veluti cum dicimus hominem esse terr num animale vel coactionem aecipiunt non solum pro violentia , quam Rb extrinseca cauta interdum patimur, sed etiam pro necessitate , cui Voluntas subjici potest interius: vel demum delineant nobis Volunta To. III. Oct tem
293쪽
disto De Τheologicis Disciplinis
tem quatenus naturali instinctu fertur in ultimum finem , non ut elistit pro suo arbitratu media ad finem assequendum . Quae gener, is reis sponsio singulos elidit adVeriariorum cavillos . Sunt ni nilosecius iumdam specialiter Observanda . Beati Prosperi contra Collatorem verba
haec sunt: Uberum ergo arbitrium . id es, rei sibi ρLeitae Duutaneutane itur , ubi usum bonorum qua acceperat fastidivit, ct vi flentibus felicitatis Da praesidiis insanam cupiditatem . 9 experientiam praevarieationis intendit, bibit omne vitioriam venenum , ct totam uaturam hominis intemperantia sua ebrietate madefecit. Deseri hitur nohis liberum arbitrium Adae, Quod pollebat, Ianienistarum assensu , plenissima indisserentia , nec sub dominatu concupiseentiae captivus , nee sub viis ctri ei gratia addictus necessitati. Os ergo Ian senius , eiusque gregarii Perfricuerunt, quando pinxerunt nobis ex Prospero liberum arbitrium in sola spontaneitate exclusa penitus indifferentia . Eamdem rem esse li- herum arbitrium , ac Moluntatem stripsit rectissime Damastenus , accepta voluntate, ut est potestaS agendi vel non agendi, non ut natura est, ut supra eum Augustino , & Scholae Iuminibus explicavi . Enim . vero de Fide orthodoxa cap. 26. secundi libri ait Damascenus in nostra voluntate sita esse, quorum liberam habemus potestatem, ut, aut ea faciamus , aut non faciamus. Bernardus pariter cap. r. de Lib. arbitrio,
dum libertatem definit. Habitur σπimi liber fui , siquidem non euitur
neque extorquetur , usurpat cogendi verbum ut opponitur etiam necessitati, additque statim , Est quive voluntatis, Non necessitatis . Capito autem iv. Doctor Mellifluus deseribens libertatem Dei per scdam exclusionem extrinsecae necessitatis; illam profecto explicat, quatenus est cmotus animi volentis circa finem , non quatenus respicit media; ostendens in iis eligendis liberum Deum esse sine potestate peccandi, qu libertas premitur, non perimitur. Oua explicatione consimilia aliorum
Patrum Uerba a nobis excipiuntur.
Auctoritatem D. Thomae non est cur tam confidenter aucupentur Iansentani. Ille namque, ut vidimus , liberum arbitrium non agnoscit nisi in electione mediorum ἔ S ubicumque assirmat opponi libertatem necessitati coactionis , non naturalis instinctus , demonstrat natu Tam voluntatis, ut fertur absque violentia caussae exterioris in finem equod fieri docet sine libero arbitrio . Quod seripsit in tertio Sententi Tum dist. i8. Christum promeruisse , quoniam operatus est non macte . 3 sed sponte: accipiendum est hoc sensu; tametsi non poterat Christus peccare S defloctere a fine ultimo, in quem ferebatur sola libertate sp uraneitatis, promeruit tamen, quoniam absque libertate specificati πis stat libertas exercitii, & cum determinatione finis stat deliberatio, Selectio erga media . Nam D. Thomas quadratis verbis seipsum e X plicat eadem distinctione, eodemque art. ad s. Dicendum quod liberum arbitrium CDisi non erat determinatum ad unum scandum Nu
294쪽
Liber Sextusdecimus. Cap. III. 29 I
mreum , sed ad anum feeundum genus; stillaei ad bonum, quia ad rem
Iam non potes . Nonnulla addere ex aliorum sententia, animadvertie Anton. Massouli Φ disp. I. q. I.&Ionge antea MImanticenses Tract. x xl. disp. xxvi I. dub. I. Dirimit quaestionem , omnemque ambiguitatevia tollit 3. parte Summae q. XVI I I. art .s. in Corpore. Dicendum , inquit .
aod fleat ditiam es, in Christo fuit duplex actas voluntatis, unus quidem quo ejus voluntas ferebatur in aliquid sicut heundumse volitan . quod pertinet ad rationem finis 2 alius autem , secundum quem ejur voluntas ferebatur in aliquid per ordinem ad Miud, quod pertinet ad rationem ejus, quod es ad finem. Dissert, ut Phia. dicit in I. Eth. esidiisa Φoluntate is hoe, quod voluntas per se loquendo est ipsius finis, elediis
autem eorum, quaeJunt adfinem . Et sie simplieiter voluntas es idem . quod voluntas ut natura . Hemo autem est idem, quod voluntas ut ratio , dr es proprius actur liberi arbitrii, ut in I. p. q. 83. an. a. dit umes . Et ideo eam in cirso ponatur voluntas ut ratis , Meesse es etiam ponere electionem, per eonsequens liberum arbitrium, cujus suus es electis. Quid quaeritas manifestius , Iansentane P Convelluntur hine exempIa I. loco producta e siquidem Deus diligendo seipsum , Pater Se Filius spirando divinum Flamen, Beati summo hono adhaerentes, & qui- Iibet homo amando selicitatem nullam patiuntur necessitatem S liber sunt libertate naturae , qua voluntas fertur in finem ; non libertate electionis, qua respicit media : haec autem libertas, non illa, constitute essentiam liberi arbitrii. Motus ideo existimavit Christum per actum beatificae visonis promeruisse, quia opinatus est non fuisse illi omnim de necessarium : at ad liherum arbitrium existimasse necessariam indinserentiam , constat ex iis . quae habet L. primo sent. dist.I9. & dist. et s.
q. unica , nec non in a. dist. 6. q. a. Uerum tamen est , quod Scotus diis stinguens formaliter a natura voluntatem docet nunquam Voluntatem
ipsam operari nisi libere, ac propterea Spiritum Sanctum libere proceis dere a Patre & a Filio, non naturaliter; propterea quod nequeat idem principium simul aliquid producere necessitate & libertate . Quod subtialis Doctor scripsit in i . sent. dist. io. in Reportatis, & Xν . Quod lib. At Dustra haec Iansenius i iterpretatur de lihertate arburii suffciente ad merendum, & quam voluntas in mediis eligendis exercet. Et longe probabilior est illorum TheoIogorum sententia, qui prohant Spiritum Sanctum produci naturaliter, & non libere ς & respondent Scoto, non repugnare voluntatem Dei esse Iih 'ram ac necessariam respectu di vers rum connotatorum , formali illa distinctione sublata . Atque hoc pacto Deus necessario vult infinitam suam bonitatem , & Iibere vult creat ras . ut demonstrat adversus Scotum Gregorius Ariminensis in i . dist. X. q. l. art. a. hujusque doctrinam , quantum spectat ad distinctiones, amplectimur. Ex quibus manifeste deprehenditur aut dolus , aut scitau tia Ianseu istarum in captando sibi patrocinio veterum Scholasticorum . Oo a Eva
295쪽
Evanescunt ex dictis positae ultimo Ioeo ratiocinationes . Divisionamque libertatis in libertatem a coactione , & libertatem indisserentiae , non est clivisio libertatis arbitrii, sed voluntatis , ut fertur absque ulla vicilentia in debitum sibi finem , atque ut eligit sine necessitate conis
ducentia ad illum media . In elemone autem mediorum suam mei liberistatem exercet arbitrium et nam in finem trahitur naturae instinctu, qui liber appellatur in quantum non est invitus, sed exoritur a voluntate;
non propria S uni ea participatione libertatis, sed analogica . Quod proxime sequitur, habem militer facillimam solutionem . Ratio & perceptio voluntatem antecedit, quoniam, ut in proverbio positum est, nihil est volitum quin prae enitum: ideoque libertas est proprietas rationabilium . Quemadmodum vero voluntas naturaliter trahitur ii
summum honum , si illud videatur intuitive , in bona autem reliquata sertur indifferenter: ita intellectus in hono illo summo , & per lumen gloriae proposito nequit apprehendere speciem aliquam mali , quae potest in honis reliquis deprehendi. Ratio itaque universaliter accepta inseri motum animi voluntarium, non liberum. Ut liber sit, debet a ratione prodire iudicium indifferens . Alii distinguunt inter rationem ut lux est , ostendens obiecti honitatem; atque ut dux est , iIIam trahens indifferenter ad honum complectendun3. Lucem itaque rationis praeced re dicunt actum quemlibet volantarium ἰ dutyum vero anteire actui libero & contingenti. Erit haec distinctio, si lubeat illam probare, penes con notata , ita ut ratio sit lux comparate ad bonum incommuni; sit dux liberi arbitrii respectu bonorum particularium . Cum persecti ri denique notitia stat persectior libertas, in quantum ex mediis indif- . ferentibus eliguntur absque peri Io erroris quae non deflectunt ab Ordine finis. Igitur neque sententiae Patrum , neque opiniones Scholae , neque summi mi , Sanctorumque impeceantia, neque rationum di Iuendarum exornatio affert Iansentanis decretis aliquid adjumenti. Pergunt objectare Iansentani. Tradit in locis compluribus Augustinus culpa primi hominis arbitrii libertatem suisse peremptam. Libertas autem primi hominis erat Iibertas indisserentiae. Haec ergo libertas post Adae praevaricationem deperiit. Demonstratur major e iis, quae habet S. Doctor in Enchirid. ad Laurentium cap. xXX. . Libero
Grbitrio moti utens homo et se perdidit,' sum : S in Epistola ad Via talem , Liberum arbitrium ad diligendum Deum primi pereati graMi-νute perdidimus . Idem repetit S. Patet in lib. de Pers. Iustitiae cap. 4.
lib. XIV. de Civit. Dei cap. ii. De corrept.&grat. cap. I R., in I. Op Impere. Contra Iulianum num .i i . Ouemadmodum Ian senius ex his A
gustini locis dogmati suo auctoritatem emendicat; ita immoderatu Criticu , Pelagiique mperassises , uti a Lamindo Pritanio, idest, Ludo vico Muratori, appellatur, Io. Phereponus impingit Augustino enorinem sublatae libertatis sententiam Animadversionum pag. s79. & 6l8. Respond.
296쪽
Liber Sextusdecimus. Cap. III. as 3
Respond. dist. ma. Tradit se penumero S. Pater primi peccati granditate periisse libertatem a peccato, & a miseria , robustam scilicet potestate in habendi plenam cum immortalitate iustitiam, S originariam arbitrii persectionem , nulla carnis adversus spiritum pugna labefactatam, propter quam non fit homo liber iustitiae, nisi gratia opitulante. de qua gratia adversus Pelagianos idem S. Pater productis a Ian senio, ct Pherepono locis strenue pugnavit ἰ concedo. Docet Augustinus peccante Adamo deperditam libertatem ab antecedenti necessitate, & n turalem voluntatis facultatem agendi vel non agendi, qua potest seipsa mala quaelibet deliberate patrare ,& per gratiae adjutorium etiam ho-na , suamet deliberatione atque electione, ideoque potestate , dominio, ac plenissima libertate; nego maiorem propositionem. Atque hanc meatum esse Augustini praecedenti cap. demonstravi, plura proferens quibus magnus Gratiae Desensor plane, perspicue, & absque ulla ambiguita. te verborum profitetur se non habere quaestionem cum Caelestianis quod liberum arbitrium destruerent, sed quod originale peccatum, concupistentiae poenam , divinarumque gratiarum tollerent necessitatem. Solam ergo libertatem periisse, quae fuit in paradiso, a bellicosa cupiditate , ab ignorantia ceterisque animi vitiis, S. Pater in sitis adeersus Pelagianos velitationibus aperte declarat. Quare, ut dixi etiam in lucubratione de Arbitrio primi hominis lib. I. cap. io . , Iabitur supino errore Arminianus Phereponux uhicumque scriptitat esse Augustinum hostem apertissimum libertatis. Et quamquam de mente illius satis superque disserui; addam aliquid gratia explicationis . In unaquaque re distingui debet natura a recta , pravaque affectione. Aliud est
enim hominem esse animal sensu ac ratione praeditum ς aliud vero esse sanum, aut infirmum . Ita non idem est voluntatem esse liheram, ac esse affect m hona vel mala cupiditate . Semper homo est rationale animal , at non semper fruitur integritate valetudinis . Semper est in nobis
voluntas libera, sed non semper est boua ς inquit Augustinus de Gratia
S lib. arbitrio cap. 1s. Sanitas corporis est talis habitudo & temperatio, per quam ea congruunt inter se, e quibus constamus. Bona voluntas est, quae inter incommutabile, & fluxa bona tenet rectum ordinem , ut illi tantum adhaereat. Defectus illius temperamenti hominem reddit infirmum: ct desectus hujus ordinis malam reddit voluntatem. Non habet homo infirmus potestatem ambulandi, qua sinus pollebat, egetque singulari medicamento : caret mala voluntas potestate diligendi summum bonum caste S inculpate, abitque post desideria carnis suae, nisi illam sanet & retrahat gratia Christi medicinalis . Errant ergo in Percipiendo liberum arbitrium quam plures , propterea quod inter libertatis naturam , eiusque integram valetudinem, atque infirmitatem distinguere ignorant, vel dissimulant; ut sapienter praemonuit Richa
du. victorinus lib. de laud. Inter. cap.3o. Hujusmodi sunt Pelagiani, Se
297쪽
ArminIani, In Ise & imperite argutantes: Si periit ob Adae precatum potestas bene agendi, periit si bertas ἔ aut si haec viget adhuc , habet quisque in se bonorum operum potestatem . Quae consecutio ninia minus fallax est , quam ista , Si deperdita est integritas valetudinis , i teriit natura rationalis : nam ut sanitas corpori , ita rectitudo libertati est quaedam qualitas accidentaria . Itaque Augustinus Pelagianos exagitans ait, abus autem nostrum dicat, quod primi hominis pereato perierit liberum arbitrium de humano gen re Libertas quidem perii per peeeatum , sed illa quae in Paradiso 'it habendi plenam eam immo ralitate justitiam, propter quod natura humana divina indiget gratia , dicente Domino, Si vos filius liberaverit, tune vere liberi eritis : uti. que liberi ad bene jasteque vivendum . Addit libero arbitrio tribuendam non esse bene vivendi potestatem ς eum haec potestas non detur , niyigr tia Dei. Haee S. Pater lib. i. contra a. Epist. Pelag. can. a. & I. Eamdem distinctionem libertatis ,& potestatis expeditae ad recte justeque vivendum innuunt aperte ceteri Asricani Patres in Epist. ad Innocentium nunc inter Augustin. i . his verbis r Satis apparet quod ad non peccunsum , Mes ad Nn male faetendum , quamvis esse non dubitetur arbitrium PDIuntatis , tamen ejus potesas non sufficiat, nisi aquoetur in miras .
Quae omnia ut uno verho comprehendam, dieo sapientissimum Augustianum recte contra Gratiae inimicos assirmavisse amissum ii herum voluntatis arbitrium quantum ad vires in origine suae creationis acceptas, non quantum ad lihertatis naturam .
Insuper Iansen illae argutantur . Si persisteret adhuc indifferentia Iibertatis, Iocum haberet etiam in hoc infirmitatis statu definitio isIa peccati ah Augustino tradita : Pereatam est voluntas retinendi vel eomsequendi quod justitia vetat, ct unde libertim es obstinere . Atqui haec
definitio in praesenti statu non valet. Non ergo liberum est jam abstinere a peccatis, sed unusquisque dum peccata committit, necessario in illa abripitur noxiis ae pugnacibus cupiditatibus . Prob. min. l. quoniam. S. Augustinus lib. i. operis Imperf. n. 44. ait: Hie pereatum aesin rumes . quod tanummodo pereatum est , non quod etiam poena pereati . Et num. 4 . se est Eridam , quem nostra illa definitio , quae tibi plaeuit,
tuebatur. Quod repetit num . io4. S i. Retrast. cap. is. L et . D. Pater manifesto necessitatem adstruit peccandi scribens eodem lib. I. Operis Imp. contra Iulianum num. los. Multum errat, qui necessω-
tem πuilam putas esse pereandi , veI eam non intelligis illius pereati esse poenam, quod nulla Meessitate comm spum est . Si enim nee Pas nulla peccandi es, c ut omittam vim mali trus quod originaliter trabitur , hoc enim nullum esse vos vultis , quid patiebatur, quaeso, qui seeuν musrum sensum tanta mole pravae eonfvetadinis premebatur , ut diceret, Non quod volo fimo bonum , sed quod nolo matam Me ago Et proximonum. Io 6. Nec sp es, inquit, ut pereet o quo ignoratur justitia. μπ-
298쪽
Liber Sextusdecimus. Cap. III.
quia ideo eum justit am eo ποτerit, noπ funt ei remitteπda pereata, quae ignorantiae meessitate commisit ὶ Praeterea cum S. Pater peccatum di Vidat in illud quod peccatum est , ut fuit Adae praevaricatio . in illud quod est poena peccati, ut concupiscentia & ignorantia, ct in illud quod utrumque est, scilicet peccatum simul & poena peccati, ut originalis
noxa parvulorum ἰ etiam in secundo illo genere veram rationem peciacati inesse fatetur, ita ut mala quae fiunt premente cupiditate, vel obis caecante ignorantia, etiamsi iis voluntas nequeat reluctari, culpae habeant imputationem. Rui cogenti cupiditati cait S. Pater i. Retrasti cap. i s. bona voluntate resistere ποπ potest, ct ideo facit eontra praeeepta justitiae, jam boe ita peccatum est, ut sit etiam poena peeeati.
Re R. ad i. traditam peccati definitionem etiam in hoc statu valere eum duplici tamen exceptione; una est, quod in ea non comprehendiatur originale peccatum , a quo, cum contrahatur propagatione natu rar, Iiberum non est ex Adamo progenitis abstinere; altera autem
exceptio est, quod etiam in peccatis actualibus non est illa libertas sana. pugnisque concupiscentiae nullatenus Iacessita , qua libert 'te cecidit primus homo . Hane esse mentem Augustini liquet ex his , quae habet e dem lib. i. operis Imperf. num. 47. Multa quippe sunt, quae aeuut homines mala, a quibus eis liberum es abstinere , sed nulli tam liberum es, quam illi fuit, qui Deo suo , a quo erat eouditus rectus nullo prorsus vitio depravatus adpabat. Quare retorquetur contra Iansentanos eo rumdem argumentatio . Tametu enim Augustinus perceIlens Iulianum bene ac sapienter demonstrat dari peccatum , a quo liberum non est abstinere , nisi comparate ad illam voluntatem a qua primo descendit, id- est peccatum originarium; atque in posteris Adae agnoscit vitium Iuctamnue concupiscentiae, quae illius peccati poena, aliorum incitamentum est, ideoque ab Apostolo, a Tridentina Synodo, ah. semet A gustino appellatur peccatum ς nihilo tamen minus docet S. Pater, multa , idest actualia quaeque peccata , quae nobis ad culpam suppliciumque imputantur, fieri ab hominibus, iisque ab hujusmodi peccatis liberum esse abstinere. Ergo Augustinus traditam olim peccati definitionem etiam in hoc infirmitatis flatu , pr2notatis contra Pelagianos exceptionibus , locum habere definit. Ad ea igitur quae priori loco ad probati nem minoris suere producta , dico S. Patrem respondere Iuliano Ohji- 'cienti nullum dari peccatum originale, cum illud parvuli vitare noria possint suamet libertate , quod libertas necessaria quidem est ad peccata actualia, at ad originale satis est, quod fuerit liberum originaliter , hoc est voluntate primi hominis, in quo omnes praeextiterunt. Quamobrem allatam pi ccati definitionem ita confirmat, ut in peccato quod est simul Hena peccati, quale est orininarium , sussiciat fuisse liberum in volunt. te primi parentis. Proinde cinquit memorato lib. I. contra Iul. n.47.
stru sale pereatum nee ad illud pertinet quod primo lotapbuimus, ubi Dissiligoti orale
299쪽
es Φοuntas malam operandi , unde liberum est abstinere, alioquis, uos esset in parvulis, qui nondum voluntatis utuntur arbitrio: nee ad in Iud quodsecando commemoravimur, de peccato enim agimus , non de poena qua non est peceatum , quamvis peccati merito subsequatur: quam quidem patiuntur 9 parvuli, quia ines eis eo ut mortuum propter pec- earum ζ nou tamen mors corporis i a peccatum est, .el corporalis quieunque erueiatur: sed pertinet originale peceatum ad hoc genus tertium , ubi fila peceatum est, ut tuum sit dr poena peeeati. Orito tamen etiam hujus peeeati defendit a voluntate precatoris. Fuit enim e gram, ct in illo fuimus omnes : periit e dam, ct is illo omnes perie
runt, cte. Quibus non solum priores minoris probationes soIutae sunt, sed etiam iisdem revincuntur dogmata Iansentana . Enim vero quemadmodum origo actualium peceatorum est uniuscujusque voluntas , ita origo peccati originalis est voluntas Adami. At si Adamo liherum non fuisset abstinere a peccato , non contraheretur a posteris peccatum originale . Ergo a nullo hominum committi poterunt actualia , nisi ab iis abstinerest liberum unicuique . Hujus vero argumenti firmitas magis magisque paret ex I. Retrare cap. t s. ubi recensitis Uerbis quae scripserat cap. la. de duabus Animabus, Illae anima quidquid facium si matura, non vo
tantate Desunt, ides si libero ad faciendum , O ad non fariendum motu animi earent, si denique bis abstinendi ab opere suo potestas nulla
eonceditur , peecatum earum tenere non possumus: his inquam recensitis ait S. Doctor istiusmodi sententiam nullatenus opponi originali parvulorum peccato , Quia, inquit, ex illius origine rei tenentur, qui vο-Iuntate pereavit, quando libero ct ad faetendum, edi ad non faetendum motu animi non carebat, eique ab opere malo abstinendi summa potestarerat. Quibus satis manifesto S. Pater in actualibus peccatis illam indisserentiam Iibertatis agnoscit, qua non carebat primus homo , cuius origine reus quisque ante regenerationem tenetur . Propterea scripsi cap. praeced. Augustinum in primo Retract. cap. ι s. traditam alibi definitionem peccati minime reprobasse . At quae secundo loco proferebantur de necessitate peccati, solvuntur facile si animadvertas peccatum aliquando accipi pro macula quae animam reatu obstringit, quo sensu appellatur debitum Matth.vI.I2. R Lucae X I. 4. nonnunquam pro poena peccati, ut Genes X l x. I s. mru perear in seelere eivitatis, & Ps. Ut i. i . In vertieem ipsius iniquitas fur descendet: interdum etiam pro vitio & mala animi habitudine , sive inclinatione ad peccandum , de qua Apostolus ad Rom. νI I. I . Nunc autem jam non ego operor illud, sed qsod habitat in me, peceatum . Ouod Augustinus explicat in tertio de lib. Arbit r. n. s4. sequenti comparati ne, Nam siem sim am disimus non solum membrum , quod movemur in ore dum loquimur , sed etiam tuad quod ejus membri motum consequi
300쪽
Liber Sextusdecimus. Cap. III. 2s7
or , ides formam tenoremae verborum , secundum quem modum diciatur alia lingua graeca, alia latina o Ilanousolum dicimus illud peeeatam quod proprie vocatur peccatum, sed etiam iuud, quos jam de ba-jus supplicio eo equatur necesse est. Mitto aliam suppositionem peccati pro sacrificiis & oblationibus, quo sensu legitur Oleae i v. 8. Precata populi mei comedent et id enim ad praesens institutum nihil consert. Itaque Augustinus ubi de originali peccato disputat, affrmat peccatum vere ac proprie esse , debitumque damnationis afferre , etiamsi necessitate quadam trahatur; quoniam ad peccatum huiusnodi , quod simul peccatum est & poena peccati, sat est liberum suime Adamo , a cuius
voluntate descendit. Loquens vero de ignorantia & perversa cupiditate , quae nobis necessariae sunt, manentque etiam in regeneratis ad agonem, eatenus dicit esse peccata , quatenus & peccati poena sunt, & ad peccatum inclinant; non autem primordia naturae, quomodo arbitrahantur haeretici Pelagiani. Atque hoc sensu lib. i. contra Iulianum num. Ios. peccatum , quod nobis liberum non est, appellat Augustinus vim mali , quod originaliter trahitur . & inoli tam , pravamque consuetudinem. Comparate autem ad peccata, in quae libere prolabimur , cogit nos cupiditas , ut Augustinus ait i a I .Retract. cap. Is., non proprie , sed moraliter, in quantum ob vehementiam praWae inclina tionis , nisi gratia succurrat, facile arbitrium succumbit; & in quantum ob inseminatum concupiscentiae vitium nequit omnia peccata abs.
que speciali gratia vitare , quamquam in exercitio, idest, in delibe rata admissione cuiusque peccati, nulla comprimatur ineluctabili necessitate. At quando ignoratur iustitia, si possit debeatque haee ignorantia dispelli, peccatum utique est voluntarium t sed cum ignorantia in vincibili nemo peccat, nisi, ut est in consuetudine sermonis , materialiter. Oua responsione expeditur obiectio ex lib. I. Op. ImperL. num .io 6. Ea enim quae proxime sequuntur de divisione peccati, qui
quid hactenus dictum est, perspicue confirmant . Porro hanc esse Augustini sententiam singula ipsius scripta testantur. In lib. I. de lib. h. cap. i9. ait: Non tibi deputatur ad eulpam quod invitus ignoras , sed quod negligis quaerere quod ignoras . Lib. a. de Peccat. meritis cap. 4. de concupiscentia scribit: Ad agonem isterim manet non sibi ad illicita eonsentientibus nibu omnino noeitara: de peccato etiam Originali cap. o. Ipsa desideria vitiosa, quibus si non consentitur, nullus peccati reatus contrahitur, ctc. Similiter Enarrat. I. in Psalm. I8. num. I. Duid enim peccatum operatur nolentibus nobis , nisi
sola illitata desideria ὶ Puibus si voluntatis non adbibeatur assensur . movetur quidem nonnullus assectus , sed nudus ei relaxatur essetius . Igitur quicquid mali facimus ignorantia invincibili, ct quicquid inoris
dinatum excitat in nobis non consentientibus concupiscentia , non est
Per Augustinum illud peccatum, cui reatus & punitionis meritum conin