장음표시 사용
331쪽
328 De Τheologicis Disciplinis
valeant Deere quod iubetur , jam habere praecepti implendi voluntatem, 1 ed dee te potestatem . Tandem concludit: me igitur omnia pleni mme plauissimeque demonstrant, nihil esse in Sancti Augusini AHrinaeertius ac fundatius, quam esse pracepta quaedam , qua hominibus non tantum infidelibas obeacatis ε' obduratis ,sed elibus quoque justis, volentibus , conantibus, secundum prasentes quas habent vires, suo impossibilia, deesse quoque gratiam, qua fiant possibilia. En prima propositio verbis expressissimis in libro Jansenti.
S. P. Augustinus universaliter de divinis praeceptis , prout singulis imponuntur . scribit lib. de Fide contra Manichaeos cap. lo. Duis nouelamet stultum esse, praerepta dare ei, cui liberum non es quod pra-cipitur facere : S' iniquum esse eum damnare, eui non fuit potestas jussa complere Z Serm. ivi. de Temp. ait: Execramur blaspbemiam eorum , qui dicunt impos iis aliquid a Deo esse praeceptum , ct mau ta Dei a non singulis, 1 ed ab omnibus is communi posse servari . Lib. de nat. & grat. cap. 4I.: Non igitur Deus impossibilia jubet, sed jubendo admonet, or facere quodpossis, ct petere quod non possis. I Iaec
verba Tridentino Canone consecrata sunt Sess. 6. de Iustific. cap. XI. De justis vero docet S. Pater nunquam deseri a Deo, nisi Deum priores
deserant: Fortasse respondeat cinquit eodem lib. de nat. & grat.cap. 23. Deum ad ista non euere , sed diguos deseri tantam deserere . Si boedieit, verissime dicit. In Psalm. i s. n.9. Non enim deseret opus suum,s ab opere suo non deferatur . Et lib. . Consessi cap. s. Te nemo amittit, nisi qui dimittit. Similiter fidelissimus Augustini discipulus S. Prosper lib. a. ab Ob.V i I. Priusquam deseratur, neminem deserit. A t juxta Iansenium Deus subtrahendo gratiae adjutorium Iustos deserit, antequam ab eis deseratur . Repugnat ergo Iansentana propositio doctrinae S. Augustini.
Constitutione Innocentiana declarata est prima illa Iansenti Propositio Temeraria , impia, blasphema , anathemate damnata , 9 ια- retica . I. Est temeraria . Illa enim propositio temeraria est, quae audacter prosertur , ct fabricatur verbis insolitis , prohibitis , & cum, sensu Scripturarum, sanctorumque Patrum pugnantibus . Hujusmodi est prima propositio Iansenti. Ergo est temeraria. Minor probatur ;nam praecepta divina non dicuntur impossibilia in sacris literis; sed jugum Dave, dr onus leve. Matth. xx. 3 o. & mandatum quod nou est Iupra n OS . Deut.XU. II. item nec a Generalibus Coaciliis, cum Tridentinum Di by sti
332쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 32s
tinum iamdudum Sess.6. eap.xl. definierit et Nemo temoraria illa, ct a Pistribus sub anathemate probibita voce uti debet, Dei praeepta bominὼ iusti are ad observandum esse impossibilia. Similiter nec a Romanis Pontificibus , qui proscripserunt s A. articulum Baii, Desinitiva baee serirentia Deum homini nibii impossibile praeeepisse , falso tribuitur gmsino, eum Pelagii'. Pariter nee similia proseruntur ab Augustino ,
ceterisque PP., ut dictum est supra . Tandem neque a Theologis : omnes quippe subscribunt Divo Thomae, qui in a. Sent. dist.28. q. l. art. I.
laudat hanc Hieronymi sententiam , I vj Deum dieit praee' re i qmbilia, anatbema sit. II. Est impia. Siquidem propositio illa impia est,
. quae divinam legem potest reddere exosam , Sc homines ab i. lius observantia amovere . Talis est prior Iansentana propositio . Igitur impia est. Minorem probo satis obvia comparatione; quis enim non execra hitur F. G. Pharaonis, aut Tyranni aIterius mandata, dum ad impossibilia captivos, subditosque coarctant Z III. Est blasphema. Illa quippe propositio blasphema est , quae summo Deo probrum aliquod, conviciumque objectat. Istiusmodi est positio Iansentana . Blasphema est: igitur. Demonstratur minor; quoniam assertum illud Iansenti redaris guit Deum , tanquam infidelem S mendaeem . Cum enim scribat Apostolus in I. ad Corint. cap. X. II. Fidelis autem Deus es , qui non patietur vos tentarisupra id quod potestis, sed faciet etiam eum te utations proventum , ut posmissustinerer iuxta decreta Iansenii, Deus non solum permittit Iustos tentari supra id, quod possunt, sed etiam subtrahit illis gratiam, sine qua coacti necessitate succumbunt. Pari lare sciis tum Iansenti Deum facit iniquum ς nam , ut paullo supra dicebamus cum Augustino, iniquum est eum damnare, cui non fuit potestas jussa complare . Facit & immisericordem , quoniam deserit justum , antequam deseratur . IV. Est auathemate damnata, idest Seis. 6. cap. xl. Tridentini, & in Baianis articulis, ut dictum est nuper. V. Deniqua est haeretiea. Ea enim propositio haeretica censenda est, quae adversatur aut Sacris literis , aut definitionibus Ecclesiae, aut M. Patrum Tra ditioni . Prima Thesis Iansentana , quemadmodum demonstratum est. adversatur Sacris literis, Ecclesiasticis decretis, & Traditionibus Patrum. Illa ergo thesis est haeretica et & rectissime numeratis censoriis notis dispuncta, rejecta, &proscripta.
Quae objiciunt Iansentani, si omnia oporteret expendere, non possent hujus libri angustiis comprehendi. Reduci tamen possunt ad quatuor capita . Alia sunt enim argumenta, quibus rationes nostras tentant obruere e alia , quibus suadere nituntur Jan senium cum Augu
333쪽
33o De Τheologicis Disciplinis
demum , quibus censuram propositionis propulsant. Responsa vero iis eapitibus adhibenda clidunt ceteras omnes Sectariorum cavillationes . In primo itaque genere haec Iocantur. I. Illum Apostoli locum, Fi delis autem Deus es, erc. nullo modo tam indiscrete debemus accipeiare , ut hoc in omnibus omnino fidelibus observetur; alioquin Deus non sineret iustum aliquem tentari, & deficere . Igitur aliquando ob impotentiam fidelis homo ab obser Wantia divinorum praeceptorum deis stistit. II. Et illud Tridentini Concilii Sess. 6. eap. XI. excerptum ex
Augustino , Devrsara eratia semel justificatos non deserit, nisi prius ab
eis deferatur, ita accipiendum est, ut Deus neminem deserat subtractione iustitiae , nisi prius deleratur ab homine per inobedientiam . Non. ergo inde insertur , non subtrahere quandoque justis auxilium actuale& sussiciens . III. Quod profertur ex Augustino, Deum non praecipere impossibilia , sed admonere, ut faciamus quod possiimus, Petamus Uero quod non possumus, traditur etiam a Iansenio lib. I. de Grat. Chricap. II. his verbis: Praecepta homini justificato ad observandum non ofunt impossibilia , eo quod jubendo Deus moneat petere quod non possis,
oesti exaudiat, adjuvet ut possis . At gratia orationis non omnibus datur . Ergo neque omnes possunt divina praecepta complere . Re p. ad i . Apostolum neminem excipere. & Deum erga omnes iustos fidesissimum omnibus promissa servare, quia priusquam deseratur, neminem deserit. Quod si illos tentari, & interdum cadere sinit, facit ut bonus Figulus, qui postquam testam consecit ex Iuto , imponit mrnaci : sed nunquam ignem stiperaccendit, ut illam infringi necesse sit: quamquam ob Iuli vitium aliquando percrepat, & discinditur . Ita postquam ex massa damnationis sustum fecit, ut fiat vas in honorem , igni tentationis exponit: sed facit cum tentatione pro Uentum , nec patitur tentari supra id quod potest. Proinde si frangitur; aut vitium superhiae est, aut malitia Volliniatis, quae ad malum se ipsa sufficit. Legito Augustinum super Psalmum centesimum ac vicesimum . Ad Il. haec sit responsio et Iustificatis non solum consertur auxilium ad remissionem peccatorum, sed etiam ut praecaveantur futura, juxta tertium Canonem Synodi Mileuitanae . Atque ut Augustinus scribit de nat. & Grat. cap. 26. Sanat Deus non solum ut deleat quod pereavimus, sed ur ρω- stet etiam ne peccemus. Quod S. Pater explicat eodem loco afferendo discrimen , quod intercedit inter medicum cura em corporis vulnera,
Et Mediatorem Dei S hominum Christum Iesum , qui iustifidando impium spiritualiter sanat aegrotum. Ille eni in eum averit bomine L , tum de cetero sustentandum etimentis, aIimentis corporalibus , υι
eademsanitas aptoJubsidio eonvalescat atque persistat, Deo dimittit. Iste autem cum ad perfectam sanitatem , hoe es, ad perfectam vitam , jμ' Ritiamque perduxerit, non deserit, si non deseratur, ut pie semper νjusteque vivosar . Additse e vestigio hanc rationem et Sicut enim
334쪽
Liber Decimus septimus . Cap. III. 33 I
oeulas eorporis etiam plenissime savus , nisi eaudore lucis adjurus non potes cernere : ' homo etiam perfecti me justi atus , nisi aeterna Leo
iustitia divinitur adjuvetur, recte nou potes vivere . Ea Augustinum aperte docentem stinet iustificatum non deseri a Deo subtractione auxilii , sine quo impossibile est ut recte vi Uat, nisi prius homo deserat ipsum Deum. Ad tertium dico Ian senium suis propriis Perbis reselli. Ait enim , Si exaudiat, adjuvat ut possit. Ergo non habet potestatem ullam servandi mandata, qui destitutus est gratia essicaci orationis. qua & petat, & exaudiatur. At justus , et si non oret, potest orare , ct licet non habeat essicacem gratiam, habet sussicientem . Nam quid est hona illa voluntas, animique conatus, nisi gratia E An gratia
orationis detur omnibus, eaque necessaria sit, ut imputetur peccatum, noIo disceptare in praesentia . De justis in damnata propositione Iansenti fit ferino r neque omnium hominum eamdem esse rationem etiam ex hoc loco colligitur , quod cum I senius infideles quoque , Sobcaecatos complexus sit, tamen soli iusti in Propositione damnata commemorantur: S Catholici plures denegant nonnullis auxilia sussi-eientia , quae concordissime tenent iustificatis adesse . Ad secundum ordinem pertinent argumentationes proximae. I.
Ipsis Augustini verbis de Grat. & lib. arh. cap. i6. Ideo jubet aliqua, quamn possumus , ut noverimus quod ab illo petere debeamus, ct ex pr ductis stuperius ex cap. I. de Natura R Gratia , demonstratur justos aliquando non habere gratiam, qua possint mandata adimplere. Noa enim habent, quod orationibus debent petere : Debent petere, ut ponsint: Ergo non possunt. II. Innumera sunt in Augustino loca positioni Jansentanae simillima, ut in 1. Retract. cap. 22. In potestate hominis es mutare tu melius ΦοLutatem, sed ea potestis nulla est uis a Deo detur. Dari autem hanc potestatem a Deo demonstrat ex verbis Scripturae . Praeparatur voluntas a Domino , &, Dedit potestatem misi Dei fieri ;quibus commendatur gratiae emacia . Ubi ergo non est gratia e cax, nulla erit boni potestas . Nec per Augustinum sussicit ut possimus parva illa voluntas , qua interdum justi excitantur ἔ quia potius de habentibus parvam illam voluntatem stribit laudato cap. I 6. de Grat.& lib. arbitrio , RHergo vult facere Dei maxdatum, 9 non potest, jam quidem habet voluntatem bonam, sed adhue parvam , ct invalidam:
poterit autem eum magnam sebaerit, er robusta a. Et Tradi. 34. in Ioannem, Conaris, inquit, ambulare, ct non potes. III. De Petro
Apostolo , qui Christum negando excidit a justitia stribit Augustinus serm. I 24. de Temp. Sed quid es homo siue gratia Dei , nisi quos fuisPetrus eum negaret Cissum , O nisi quod ait 'opbeta, Omnis caro 'num Petrus ergo adhuc justus caruit gratia , sine qua nihil poto rat, idest effcacii sine qua nihil boni fieri posse innumeris argumenti nititur ostendere Antonius Arnaldus P. i. Dissertationis Quadripartita .
335쪽
Hoe Petri exemplo usius antea suerat Iansenius cit. lib.m. de Gratia Chr.'
Resp. ad i. in lib. de Grat. & lib.arb. cap. I 6. Augustinum demonstrare adversus Pelagianos possibilitatem obserWandi divina inraecepta non esse ex nobis et quod optime probat ex orationibus, quibus a Deo petimus , ut tantum velimus, quantum D est, ut volenδε faciamus . At justi gratiam frequenter inspirantem voluntatem bonam habente igitur & potestatem, quae non est ex nobis, ut existimabant Pelagiani. At dices: Haec voluntas parva est, & invalida, de qua ait Augustinus, Leni vult facere Dei mandatum, Er non potest, cte. Haec est altera obiectio, cui respondeo duplicem esse potestatem , unam ab actu separatam , aliam cum actu conjunctam : illa dat posse, idest, constituit potentiam in actu primo ut possit exire in actum , ut est in homine virtus & facuItas videndi, aut ambulandit ista facit ut potentia EAeat in actum , E. G. ut videat, ut ambulet. Constat autem plura xcquiri ad amim ipsum , quam ad potentiam : unde ex ista nequit deduci usus , si ve exercita potentiae operatio. Haec doctus Τhom ista AI-
VareZ disp.79. n. a. & Caietanus in I. a. q. IO9. art. Io. Potentia autem separata ab actu alia est proxima, alia remota, alia rei notissima . Proxima est, quae ad operandum non eget nisi motione , qua determine tur ad actum , ut est potentia videndi in oculo sano & clara luce persu- ω , etiamsi clausus teneatur aut aversus . Est autem potentia remota . quotiescumque expedite S immediate Exerere actum non potest , aliquo remorante impedimento, ut oculus tenui luce illustratus, aut
pes in via praecipiti & lubrica . Remotissima erit, si vix supersit naturalis secuItas omni adiutamento expoliata , ut oculus in tenebris , pes cum podagra . Hanc remotissimam potentiam Augustinus in unoquoque peccatore agnoscit, quia potest quisque esse sine peccato, dummodo ipsa natura Gratia Dei per Iesum Cissum Dominum nostrum , vel sanetur quia vitiata es , vel quia sibi non Dincit adjuvetur , inquit de Nat. & Grat. cap.s9. Potentia remota est in eo , qui habet, ut diximus, voluntatem parvam . Proxima in illo, qui magnam habet&robustam, cum qua faciente Deo ut faciamus per inspirationem victricis delectationis, habetur etiam potestas , quae conjungitur cum actu. Hanc solam veram cse potestatem censuit Ian senius , qui scripsit esse eXtra potestatem arbitrii actum oppositum , quotiescunque prae Ualet carnalis delectatio , R sub ista nullam esse potestatem justitiae, sed vinculum arbitrii, & necessitatem peccandi. Ex qua perversa doctrina quomodo fluant quinque famota propositiones vidimus priori capite . Itaque dicimus, in eo qui habet voluntatem parWam & invalidam , esse potenti in proxime sufficientem ad orandum , ct sussicientem remote ad obser .ntiam praeceptorum, quae poterit proxime implere, dum Perorationem obtinuerit magnam, S robustam voluntatem : quod ex ip
336쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 333
sis verbis Augustini perspicuum est . At nego cum voluntate illa parva S in .alida obser Wandi praecepta stare horum impossibilitatem ζ quoniam contraria voluntas carnalis, quantum is prae Valeat, non obstri
git arbitrium vinculo necessitatis , sed relinquit indisserentiam judicii, S potentiam ad oppositum , ut dixi ubicumque disserui de libertate , rubi etiam explicavi, quomodo dicatur ab Augustino aliquando impoΩshile, quod perarduum est, ct dissicile, sive quod caret potentia proinxime suffciente atque expedita, quam nunc declaravimus. Expediuntur dictis omnia, quae Arnaldus memorata differtatione prosert ad prohandum , non esse potestatem bonorum operum sine gratia per se essi- caci : nam ea si accipiantur de potentia conjuncta cum actit, sive de ipsemet operatione, vera sunt: si de potentia indifferente ad agendum, aut de facultate operandi, falsa penitus . Exemplum tamen Petri inscite nimis a Ian senio. & Arnaldo adhibetur, ut demonstrent gratiam aliquando deesse iusto , & hunc deseri a Deo subtraetione auxilii actualis, antequam Deus ab eo deseratur . Probatur enim lapsu, S c Xemplo Apostoli oppositum. Adest justis lassiciens gratia adorandum , cum habent notitiam praecepti, cupiunt illud implere, atque propriam agnostentes infirmitatem ex hujus consideratione ad implorandum . Omnipotentis Dei adjutorium moventur. Igitur si proprii arbitrii virtute eIati existiment posse se ipsis id impIere, ponunt obicem gratiae, unde habebant potentiam proximam adorandum: quoniam, ut Augustinus seribit lib. 3. ad Bonifacium cap. . ista implicuis superbia ad
gratisi m non convertuntur juvantem. Videatur Norisius hoc demonstrans more suo, solide stilicet, & erudite in Iansentani erroris calumnia sublata cap. 3. 3. a. Atqui Petrus, juxta Augustinum, de propriis viribus praesumens posuit obicem illum gratiae tribuenti potentiam pro imam ad orandum. Igitur non ipsum justificatum divina gratia deseruit, sed ipse superbia implicatus , ct divini adjutorii necessitatem negando, illud sibi abstulit. Probatur minor ex eodem Serm. I 24. de Tempore citato ab Arnaldo pag.3 2. Caussae Arnaldinae . Nam verbis ab Arnaldo productis haec sunt adiuncta: Per solum enim liberum arbitrium , non addito etiam Dei adjutorio , promiserat se pro Domino moriturum . Item in Psalmum s8. Petrus prasumendo ignorabat, ct uegando didicit quales vires haberet. Et de Grat. & lib. arb. cap. i . Putabor se jus , quod se velle sentiebat; idest, ut explicat noster Desi-rant in Thesibus Lovaniensibus anni 168 . S liquet ex allatis contextibus , putabat se posse viribus naturae, quod se velis sentiebat viribus
gratiar. Productus ab Arnaldo sermo Iet . de Tempore spurius est , Screjectus in Appendicem Tom. ν. n. 9. Sed cum S. P. habeat consimilia cap. I . de Iib.arh. & Tract.92. in Ioannem, praemita in dedi responsum. Tenent tertium ordinem quae sequuntur . I. Sensus Ian senii est explodore , S iustis denegare Gratiam Molinistice si issicientem, illam scialicet s
337쪽
licet, quae cum actu conjuncta est sola accedente cooperatione voluntatis . At sensus huiusmodi rejicitur ab omnibus gratiae per se effectricis
propugnatoribus . Igitur perstringenda est horum omnium. sententia , aut a censeriis notis etiam Iansentana est immunis . I l. In omnium Th ni istarum opinione necessaria est, ut actu impleantur praecepta , gratia
hysice praedeterminans. At haec saepenumero justis subtrahitur. Ergo etiam in nomistica Schola deest aliquando iustis gratia, sine qua observantia divinorum praeceptorum est impossibilis . III. Ualidius poterunt Ian senistae se defendere sintentiae nostrae praesidio. Ota inpe nos propugnamus gratiae gradualitatem ἰ ct contendimus illam non esse essicacem , cui obsistit validior concupiscentia . Atqui haec eadem cst
dod trina Ian senii, qui non ait ah solute praecepta esse iustis impossi-hilia, sed esse impossibilia secandam praesemes, quas habe ut vires,
hoc est comparate ad majores gradus concupiscentiae. Igitur aut sententia nostra Augustiniana non est, aut Augustiniana est sententia Iansenti.
Resp. ad i.&a nobis, &a Thomistis rejici gratiam Molin istice susscientem et sed non libra & abimadversione Iansentana , quasi Pelagiana sit, quia tali gratiae potest voluntas resistere , aut quasi nullam Christi gratiam habeat, qui non habet victricem delectationem , qua vigente carnalis cupiditas praeualere non possit. Sed dicimus Molin istas. imo & Catholicos omnes recte cum gratia defendere potestatem reluctandi; et fi per nos ad ponendum actum requiratur auxilium suapt a natura efficax , cum quo persistit potentia ad oppositum : quod Ianse-nius negans damnatur merito a Theologis omnibus, si Qe Moliniani sint, si .e Thom istae. si .e Augustinenses. Ad a. respondeo Thom istas non defendere necessitatem gratiae praedeterminantis ut voluntas constituatur proxima potens in actu prim , sive ut compleatur , ut inquiunt, in linea potentia: sed illam gratiam praedeterminantem requirunt ra tione alius secundi, hoc est , ut voluntas reapse applicetur ad actum . Constat enim ex supradictis plus requiri ad actuin, quam ad potentiam.
Is ego itaque deesse justis potentiam implendi prorepta , dum illis subtrahitur gratia efficax , per quam eadem praecepta acta adimplent. Ad tertium dico sententiam nostram toto coelo distare a sententia Ian senii ἰprimo quia in victrici delectatione non constituimus gratiam sussicientem, quae dat posse, sed gratiam emeacem , quae inspirat voluntatem magnam Si robustam , ct facit ut faciamus t gratiam autem illam sus-ficientem ab operatione seiunctam agnoscimus etiam in voluntate parva S invalida. Deinde negamus cum delectatione victrici non consistere indifferentiam judieii & potentiam ad oppositum , id oque premente quacuΠque Cupiditate, si νe vigente quacunque laneta delectatione tam num quam malum est in nostra libera potestate. Ouae cum in ptu ribus locis sint demonstrata, habent etiam ex hoc volumine confirma tione ma
338쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 3 3 s
tionem , de H. P. cap. VI II. Thesi 4. & cap. XI. ad i. ob. Item de H. Calv. cap. a. & I. S hac etiam differt. cap. i. Postrenio Ioco non promereri Iansentanum assertum tam acerbam censuram , probant hoc argumento . Discutiunt Theologi, quomodo
aeeipienda sit illa Tridentini definitio, Deus impossibilia non jubet, neque omnes conveniunt. Molinistae ita illam accipiunt, ut velint praecepta possithilia esse quoniam adest singulis gratia sussiciens, quam Volunistas pro suo lubitu flectit ad actum. Thom istae exponunt de illa possibilitate, quae necessitatem non excludat uberioris auxilii. Sed auctore Bellar mino, Estio, aliisque viris gravissimis Concilium apponitur errori Lutheranorum & Calvinistarum, qui omnibus justis, etiam dum spiritu Dei aguntur, arbitrabantur impossibilia mandata Dei, quod concupiscentiae labes singula justorum opera inficiat. Id profecto nunquam docuit Ian senius ς nam si justis conferatur gratia concupiscentiae
debellatrix, ct praecepta observant, & bona illorum opera concupiscentiae vitio non corrumpuntur. Ouomodo ergo propositio Ian senii hac notatione prostribitur, anathemate damsata λResp. i. quod etiamsi positio Iansenti non fuisset anathemate damnata a Synodo Tridentina; fuisset tamen a Pio V. in articulo ς . Michaelis Baji. Deinde respondeo , utique sensum Iansenti non esse undequaque Calvinianum . Conveniunt tamen in hoc, quod liberum arbitrium sub dominatu concupiscentiae non possit implere mandata, &motum atque excitatum a gratia non possit dissentiri, si velit. Hinc fluere quinque propositiones Ian senii liquet ex dictis: illa autem duo
errorum principia , in quibus utrique conveniunt, damnata esse a Tridentino constat e sess. ν I. can. 3. 6. Sc 18. itaque Tridentina Synodus in Luthero, & Calvino haeresim quoque Iansentanam confixit. PROUsITIO II. Iansenius etiam asseruit interiori fratiar in statu naturae lapsae nunquam resisti: cum apertissime contrarium tradiderit Augustinus.
Ian senius lib. N. cap. 4. postquam plura disseruit de distrimine , inter adjutorium sine quo , ct adjutorium quo ἔ S de illo scripsit, quod si daretur in hoc statu, Oel nihil omnino eonferret, vel pro adjumento offerret perniciem ς haec insuper de adjutorio quo scribit: Seeundi generis adjutorium facit insuere facultatem suapte essicacia , nee facultari us libero arbitratui Iubjaeet: ct Gratia sanae voluntatis in ejus liabero relinquebatur arbitrio , ut eam si vellet desereret, aut si vellet
teretur : gratia vero lapsa aegrotaeque voluntatis natis modo in ejus re-ύπquitur arbitrio , up eam deferat, Er arripiat si voluerit. Excludit igitur Iansenius a statu naturae lapsae omnem gratiam suffcientem, si mulque
339쪽
33s De Τheologicis Disciplinis
mulque docet medicinali nullo modo posse arbitrium obsistere . Atque id expressus tradit eodem libro cap. 24. sicribens: Gratiam Dei inuiuia sinati ita viilricem statuit supra voluntatis arbitriam , ut non raro diaeat hominem operanti Deo per Rratiam ποπ posse resistere. Proximo cap. as. ait, Nulla omnino medicinalis Christi stratia effectu Do earet. Libro denique iv. cap. 7. Naturasi ordiue, inquit, ex delectatione dilectis , ex dilectione operatio consequitur. Ex quibus sequitur directe secunda positio Iansienti. Enim vero adjutorio quo , sive gratiae per se emcaci nunquam resistitur . Atqui per Jan senium in statu naturae Iapta nulla datur interior gratia, nisi suapte natura ossicax. Igitur per Ia senium interiori gratiae in statu naturae lapsae nunquam resistitur.
At Augustinus tradita in libro de Corrept. & Grat. cap. XI. cete
herrima auxiliorum distinctione , inquit: nune autem, quibus deesrale adjutorium ci dei , sine quo, jam poena peccati s ς quibus autem datur, seeundum gratiam datur, non seeundum debitum : 9 tauto simplius datur per Pesum arsum Dominum nostrum, quibut is dare Deo placuit; u: ποu solum adsit siue quo permaπere non possumus,
etiamsi velimus . verum etiam tantum , ac tale, ut velimur. In priori parte, cinquit Cardinalis Norisius in Calumnia sublata cay. I. I. I. destribi auxilium sine quo non, si We pure sussiciens , Omnibus est manifestum . Atqui S. P. Augustinus asserit hoc adiutorium aliquibus in hoc statu misericorditer dari, aliquibus denegari in poenam ἰ ac praeterea nunc homines adiuvari per amplius adjutorium , quod facit etiam ut velimus. Ergo Augustinus agnoscit in hoc statu non stilum adiutorium quo, sed etiam adjutorium siue quo son, sive pure sussiciens . Praeterea voluntas parva ct invalida. sive motus inessicacis gratiae, quibus nota movemur tam Ualide ut exequamur praecepta , proculdubio non sunt adjutorium quo, idest, amplior illa iv essicax gratia , qua, ut ibidem loquitur Augustinus fit ut homo velit, ct tantum velit, tantoque ardore dii ut, ut euruis voluntatem contraria eoncupisceutem voluntate spiritas viscat. At certissime S. Pater in hoc infirmitatis statu admittit huiusnodi voluntatem par Wam , ct invalidam , ac motus inessicacis gratiae, quibus non ita movemur , ut ardore caritatis VincamuS Uoluntatem carnis concupiscentialiter rementem . Ergo S. Pater certo agno
scit in hoc statu auxilium aliquod di itinctum ab adjutorio quo , S a gratia per se essicaci . Minorem uero probo , quoniam S. Pater Parvam illam S invalidam voluntatem expertus est initio Conversionis suae in seipso , ut evineunt testimonia allatta Puperius de H. P. cap. Vm. thesi iii. Agnovit & in Petro de quo cap. i . de Gratia & lib. arh. ait: fam caritas m Apsolus Petrus nondum habuit, quando timore Dominum
340쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 337
minum ter vexavit. Et taweu quamPis parva, cy' imperfecta uot deerat, quaiso dicebat Domino , Nimam meam pro te pouam. Atque ibidem voluntatem ipsimi adhuc invalidam docet adesse singulis, qui volunt observare praecepta, sed nondum magna caritate inflammantur , scribens , Qui ergo vult facere Dei mandatum , ct noupο- res, jam quidem babes voluntatem bonam, sed actue parvam , ct --oalidam. Sed de his plura memorato capite VI i I. sunt praeterea in Iubris A ligustini complura , quibus ait nos interiori gratiae interdum reis si itere, ut in Psalm. Ia . n. 2. Cor eorum congelascit adversus Deum,
fit taram adversus imbrem oracis Vsiora, ne fructum ferat. De peccatorum meritis lib. I. cap. 39. dum de puero baptizato, & de concupiis scentia quae remanet ad agonem, ait: Si post baptismum vixeris, ad aetatem capacem pracepti pervenire potu rit, ibi babet cum qua pu-guet , eamque adjuvanto Deo superet, si ποπ in vacuum gratiam ejursus perit, si reprobatur esse nolucrit. Et ne plura exscribam, Hom. inter I . duodecima ita peccantem compellat: Cum per Dei adjutoriam tu potestate tua sit atrum consistias diabolo ς quare nou magis Deo . quam ipsi obtemperare deIiberar Z Multi ergo ad Wersus gratiae imbrem durescunt , in vacuum gratiam recipiunt, & cum possint per gratiam servire Deo, Diabolo Obediunt: ideoque interiori gratiae resistunt.
De hac secunda positione Jan senii pronunciavit summus Pontifex
Innocentius: Haereticam declaramus, uti talem damnamus. Et quidem jure optimo. Nam Matth. xl. v. 2 l. habemus, habitatores
Coroetaim & Bet Didae Christi Domini miraculis S praedicationi non
credidisse , ct consequenter non obtemperasse vocanti. De quibus Augustinus de dono Perseu. cap. I . scribit quod poteraut credere, unde non erant interiori gratia penitus destituti; at non credidisse, quia Deus induratis eor lapideum noluit auferre, idest, ob cordis obdurationem non habuerunt gratiam per se essicacem . Similiter Stephanus Act .v li. v. s I. obstinationem Judaeorum redarguens, inquit : Vos semper Spiritui Sancto resistitis: quae verba accipienda esse etiam de interis no Spiritus Sancti adjumento definit Concilium Senonense celebratum adversus Lutheranos an . Is 28. P. I. cap. is . A Concilio pariter Tridentino definitum est, non solum quod liberum arbitrium divina gratia mois
tum & cxcitatum possit dissentire, si velit; verum etiam quod justi possunt divina implere mandata, quae tamen saepe transgrediuntur , ut liquet ex praecedenti propositione. Sacris ergo literis , ct Conciliorum decretis opponitur Thesis Iansentana; ideoque juste ac legitime de illa inquit Romanus Pontifex, mretieam declaramus, ct uti talem dam