장음표시 사용
341쪽
338 De Τheologicis Disciplinis
Nullam in hoc statu dari gratiam sussieientem, cui liberum ressis stat arbitrium, student cvincere ad veriarii argumentis ab auetoritato di. inae Scripturae, ab Augustini contra Pelagianos disputationibus, ct ab ipsa ratione depromptis . Ex Scripturis objiciunt I. Ouod divinae voluntatis proposito nullus resistit, ut habetur in Psalmo ii 3. U. I. Deus noster in caelo , omnia quacunque voluit, heis; & in Epist. ad Rom. ix. 19. Voluntati ejus quis resisti Z Igitur semper Deus per suam
gratiam quicquid vult, operatur , eique nemo resistit. II. Ut cap. ix. de H. P. demonstratum est, Sacrae Scripturae nobis gratiam describunt
tantummodo emeacem , ut Ezech. cap. XXXVI. V. 26. , ad Rom. IX. ,
I 6., in I. ad Corinth. cap. q. v. 7. , atque in aliis locis , quae ibidem expendimus. Ex Augustino autem urgent I. notissmum disierimen inter gratiam collatam Adamo , ct illam qua indiget homo lapsus in lucta concupiscentiae. De quarum prima docet S. Pater quod dabat posse, de
altera quod etia indat velle. Haec pariter sunt laudato cap. ix. ali inque in locis comprobata ex libro de Corrept. & Grat. ad Valentinum. Igitur per Augustinum in hoc statu locum duntaxat habet adiutorium
quo, sive gratia ossicax , quae nunquam ab effectu disjungitur . Praeterea opponunt, quae ad probandam gratiam Emcacem ex D. Patre memorato cap. delibavimus, veluti cum scribit de Praed. SS.cap. 8. uuia
si duro eorri respuitur . Et de Gratia & lib. arb. cap. I 6. ille fucit ut velimus , praebendo vires e cacissimas voluntati . Similia docent Prosper . Fulgentius, ct ceteri Patres. maxime qui floruerunt post exortam haeresim Pelagianam , ut vidimu& eodem capite.
Quae ex ratione depromunt, Omnia ad duo capita reducuntur ..
Primo: Si in hoc statu admittenda sit gratia suffciens , & talis, cui voluntas resistat, id foret, quoniam haec gratia dat posse . At hoc fal-stum est ἰ quandoquidem ut voluntas possit exire in actum, necessaria est gratia ab intrinseco emcax - Igitur gratia sussiciens ab emeaei distincta in hoc infirmitatis statu non datur. Deinde alia est notio suffocientis gratiae apud Molinianos , alia apud Thom istas . Illi propugnant gratiam sussicientem, versatilem & ah arbitrio pendulam, quae redditur emcax a voluntatis consensu absque uberiori auxilio: & vidcturhaec notio suffcientis gratiae propria & vera ς nam quisquis habet quod sufficit , nullo alio indiget adminiculo . Thom istae defendunt gratiam sussicientem, quae dat posse, sed nunquam exit in actum , nisi accedat e Scacis gratiae adjutorium t atque haec notio gratiae suffcientis videtur impropria, quoniam illud non est revera sufficiens , quod non complectitur quicquid requiritur, ut ponatur actus . Quid igitur Ian senistae negant gratiam sussicientem Molinistico sensu, nec
342쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 339
possunt hae de cauta reprehendi, eo quod hanc gratiam negent omnea Thom istae . Rursus Ian senistae admittunt gratiam quae producit parvam& invalidam voluntatem , respectu cuius voluntatis est emeax , ct negant illa in gratiam lassicere ad observanda praecepta , quia ad hoc ne cetaria est alia gratia tribuens voluntatem magnam , atque robustam,& consentientes habent Medistas asserentes non esse illud auxilium suia sciens, si aliud necessarium sit ad operis complementum. Nihil ergo paceant Iansenti assectae, dum negant gratiam sussicientem : sed cum Me distis docent gratiam sussicientem sensu Thomistico non esse revera sussi-eientem : & cum Thomistis negant dari gratiam susscientem juxta notionem Medistarum . De qua argumentatione plura Blasius Pasthalis
in priori hus Epistolis Provincialibus editis sub ficto nomine Ludovici
Montalli. Ad argumenta ex Scripturis, S ex Augustino petita, respondere possumus uno verbo , iis probari gratiam efficacem , sed non excludi sussicientem, aliis cum divinarum literarum , tum Augusti.ii testi inoniis evidentissime comprobatam . Si enim dixisset euius Dratia interiori e cui πιο resisti, nihil a fide , vel a castigatiori Thrologia diaxisti extraneum: totque baberet fuae assertionis patrosos, quot SS. LM-x lini er Nomae numerantur SeHatores, inquit Franciscus Uanrast Τom. 2. Veritatis in medio positae pag. y9. Ad singula specialiter respondent Thom istae distinguendo in Deo duplicem voluntatem , antecedentem conditionatam omne sive ho in ines respicientem generaliter; & voluntatcm consequentem, speciale in atque absolutam . Iuxta quam distinctionem , dicunt non resisti quidem hule voluntati, resilli tamen priori; & sussicientem esse gratiam , quae a prima illa voluntate desce
dit, essicacem vero , quae consertur voluntate postrema . Explicarimus horum Theologorum Doctrinam cap. r. lib. u. Placuit nobis duplicem illam voluntatem explicare ratione effectuum, siwe con nota tortim et
S diximus semper voluntatem Dei esse essicacem respectu alicujus esse-dius , ut Deus voluit emcaciter salutem & Redemptionem omnium , quantum ad impositionem ordinis, sive institutionem status, in quo omnes possient salvari, oblato pro omnibus ac singulis pretio redemptionis, institutis Sacramentis, ac praeparatis, collatisque non P nentibus obicem amplissimis gratiarum muneribus. At non semper voluntas Dei est essicax comparate ad effectum ulteriorem , ad quem necessarium est amplius adjutorium ob malitiam & infirmitatem humanam et atque hoc pacto Deum essicaciter nolle reproborum salutem, quantum ad executioncm ordinis, idest , quantum ad actualem gloriae consecutionem . Ex quibus insertur, omnem Dei voluntatem ac similiter omnem gratiam effcacem eme comparate ad aliquem effectum , at talem non eme respectu operationis, quam impedit nostra Pra a voluntas . Neque id negant Thom istae, qui docent Omne auXi-
343쪽
liiim sussciens comparatione alicujus actus esse essicax res ectu aIterius,' ut vidimus de H. P. cap. VI II. ad 4. ob. Gratia ergo inspirans Voluntatem parvam Sc invalidam respectu hujus voluntatis est emcax, quoniam actu hanc voluntatem insi irat; respectu operationis liberae , V. G. Conversionis , Sc adimpletionis praxepti, cst sussiciens tantummodo , Sc redditur emcax dum impetratur a Domino voluntas magna &rob sta. In sententia quoque Congruistarum , aliorumque omnium constituentium naturam gratiae in actu indeliberato intellectus & voluntatis c quen. iactum non valeo percipere quid sit, si non est sancta illuminatio & sancta inspiratio) omnis gratia comparatu ad notitiam piamque assectionem illam indeliberatam essicax dicenda est; licet sepe saepiussi inessicax in ordine ad operationem , reluctante ac resistente libero arbitrio . Iam satis , ut arbitror , rem declaravi. Expedita est ergo responsio , Omnem voluntatem Dei, & omnem gratiam esse essicacem in ordine ad effectum proximum & immediatum, V. G. ad inspirationem sanctae dilectionis; non in ordine ad cflaetum , quem , dum inspitatur sancta delectatio , liberum arbitrium vult, sed non vult semper
ea caritate, a voluntate roh usta , quae facit, ut faciamus . Atque ita Verum cst quicquid de divina voluntate tradunt Scripturae; verum quicquid de Gratia aut par ga , aut magna , scribit Augustinus : falsiLsmum autem quod tenet Iansenius assirmans naturali ordine consequi ex dilectione semper operationem aliquam cum libertate , quae per Ian- senium susscit ad meritum , coni anctam, Sc nunquam interiori gratiae resisti. Exiguus restat scrupulus circa traditum ab Augustino auxiliorum discrimen . Iam diximus supra Cum Noris o , S. Patrem Augustinum .
admittere quidem in hoc infirmitatis statu amplius adiutorium, sed non denegare adiutorium fine quo non . Addo adjutorium istud colla tum Adae Se dari in hoc statu, & non dari. Datur, quia datur gratia
sussiciens non conjuneta cum actu, & adjutoriumsine quo ποπ erat gratia sussiciens cum actu pariter non conjuncta. Non datur , quia non datur gratia sussiciens sensu Moliniano, cujus ope voluntas actu bene agat
s ne uberiori auxilio; & adiutorium illud Adami erat ipsa gratia suffciens Molin istice, pensilis a sexu arbitrii, quemadmodum praemonui
Prima ratio Ian senistarum convellitur distinguendo minorem. Gratia sussciens non dat posse conjunctum cum actu , ct proxime comple eum S expeditum, concedo. Non dat poste ab actu seiunctum S in Ompletum , nego. Vide quae dixi ad i. propositionem Jan senii in B-lutione argumentorum et . classis . Addendum unum est, ne Thom istae, qui docent per gratiam sussicientem constitui potentiam proxime Rcomplete potentem producere essectum, verborum meorum sensum re
ipuant, me cum Norisio cap. . Calumniae sublatae S cum Theologis
344쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 3 r
probatissimis ibidem enumeratiS appellare potentiam proxime expeditam illam , quae ut ponat actum, gratiam uberiorem non postulat: qualem habuit Adam cum adjutorio siue quo , & habet homo in si mus cum adjutorio quo, sive cum gratia efficaci etiam a Sanctis imploranda , juxta canonem X. Synodi Arauxicanae . Ouamobrem etiam
renati ac Sancti , cum gratiam & adjutorium petere debeant , ut in bouo possint opere perdurare; cisi gratiam habeant sussicientem, non habςnt semper proximam perseverandi potentiam . Atque hoc docet Augustinus dicens, Iut vult facere maudatum , dr nou potest, iam quidem habet τοluntatem bonam , sed adbuc parvam er invalidam , poterit autem cum magnam habuerit , ct robustam. Igitur
per Augustinum cum sola gratia suffciente non potest mandata sacere, qui caritatem non habet magnam atque vehementem : idest non potest proxime, complete, expedite; poterit Vero cum impetraverit gratiam uberiorem , congruam, & essicacem . Invaluit in Scholis nostris
illa distinctio : potentia alia est expedita ab omni impedimento impotentiae, alia est expedita ab omni impedimento nolentiae ; prima est cum gratia sussciunto, altera cum emeaci . Utere, si lubet, hac distinctione : non aliud dices barbarietatis, quam plane, & latine Norisius
Nunc venio ad argumentum Blasi Paschalis, qui belle confundit quaestionem Grammaticalem cum Theologica exhibens in Epistola exercitationem quamdam lud ricam, S iocularem . Aliud est verbo contendere , aliud dogmate . Dogma Ian senii est sub delectatione victrici tale vinculum injectum esse voluntati, ut necessitate sectatur, nec actus oppositus in eius sit potestate. Ergo per Ian senium sub gratia par-Va, premente perversa cupiditate, non est potentia recte operandi; S sub gratia magna & robusta non stat potestas peccandi, ct necessitate alligati illud tantum facere possumus, quod magis delectat;
ita, ut alternantibus delectationibus , nec una alteram superante , ne-
cessario inessicae ihus desideriis Irareat animus . Agnoscis , Iansentane, sermonem dompsti cum . Dicas, te amabo , audis talia proserentem Me- distam λ Is ad Versum te clamat, liherum arbitrium nunquam deperdere potentiam reluetandi, sed per lassicientem gratiam esse in aequilibrio Virium , ut agere possit utrumlibet. Negat tale aequilibrium Thom ista, S me quidem judice , optime , quia ad ad tum gratiam exigit essicacem. in sola autem gratia sussciente docet consistere veram , ct in actu primo eXpeditam potentiam recte operandi, quemadmodum sub gratia emcaci defendit cum determinuione actus persistere indifferentiam potentiae. Num in hac sententia dici debeat humana voluntas sine essicaci adiutorio potens completa potentia, an incompleta , verborum lis est : & completam illi dicunt in astu primo , ct in linea potentiae; incompletam istisco operationis& in alia secundo . Mitte logomachiam . Sententiar Moli 4
345쪽
3 a De Theologicis Disciplinis
Molinianorum ac Thom istarum conveniunt in admittenda gratia, cui voluntas resilit. Talis non est gratia parva Iansenti; quoniam hae esuum habet e Rctum non solum indeliberatum Si necessarium, qualis est in nostra sententia mentis illustratio, S pia voluntatis affectio; sed etiam essectum perfecte liberum, quia in s msu Iansenii, ubi est voluntas, ibi est libertas . Merito ergo exploditur gratia parva Ian senii, & rejicitur illius dogma concordi Catholicorum omnium refutatione. De quaestione Grammaticali, idest, an Gratia suffciens Thomistico sensu , sit vere & proprie lassiciens, non opus est definite sententiam . dicere. Ego sane mallem appellare inescarem, eo quod non inspiret voluntatem illam robustam , quae inspiratur ab emeaci. Idcirco habui frequentius in consuetudine sermonis vocabulum istud, quam iis elemtis : quod tamen in sensu Thomistico proho maxime , ut explicavi ila cap.8. de H. P. At num inspecta significatione vocabuli, Gratia illa Tho-mistarum notione suffciens vere sit talis , Scholastici non consentiunt. Negant talem esse Medi star omnes, & cum illis Honoratus Tournely
P. 2. de Grat. q.UI I. art. . Concl. 3. , quia ea gratia insuffcienS censen inda est, quae non complectitur totum id, quod requiritur, ut actus ponatur , ver saltem ut impetretur auxilium ad ponendum actum necessarium . Videtur consentire Norisius , qui, ut dictum est modo, negat dari sine adjutorio effcadi potentiam proxime expeditam ad perse Uerandum in accepta iustitia. Solam gratiam effcacem esse proxime sussicientem defendit Cum et Tom. 3. disp. s. s h. i. Cardinalis Brancatus de Laurea Opusc. I. de Gratia cap. 4. Franc. Macedo in Scrinio cap. VI Il. S in Cortina pag. 3 i 8. Ex nostris Basilius Poncius I. P. Relest. de Grat. icap. 17. Joannes Schu veit Zerus dissert. 3. de Praxl. dub. 6. & Petrus Cle-naeris de Grat . emcaci cap. 6. g. p. not. . Consentiunt Theologi Lova nienses in Iustific. cap. X ri. n. i . Horum , aliorumque sensus est, Gratiam ineffcacem non esse revera susscientem, si gratia sussiciens accipiatur grammaticaliter , quatenus cum illa potest poni actus absque gratia validiori. Iuxta hanc notionem esset suffciens illa gratia , quam propugnant Molinistae, si in prassenti statu daretur, ct suffceret naturae infirmae adjutorium collatum Adae innocenti. Alia ex parte non desunt Τhomistis rationes atque exempla ad pro bandum gratiam inessicacem appellandam esse vere ac proprie suffcientem . Primo docent plura necessaria esse ad actum , quam ad potentiam; quod verissimum est, prohatumque a nobis superiori propositione eo dem exemplo apud Τhom istas frequentissimo oculi, qui potest vidςre, etiam si ut actu videat, necessaria fit lux. Verum posse oculum cernere, nisi praebeatur Iuminis adjutorium, negat Augustinus lib. de Gestis Pelagii cap. I. De natura & gratia cap. 26. De peec. meritis cap. s. libri a. Epist. io 6. nunc i86. Sed Thom istae reponent, loqui Augustinum de po
346쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 3 3
in uno genere, quamquam alia in alio genere sint necessaria . Quod commonstrahunt facile in omni genere causarum , cum erudito Τ homissa Francisco Sylvio in I. 2.q. I.art.3.& Aurelio nostro Piette Lovaniensi
Τom. I. cap. a. q. 2- Afferent eXemplum ex Angelico Praeceptore p. p. q. 6 i. art. I. ubi pertractans de necessitate Sacramentorum, cum I. loco
obiecisset: Posita caussa sussistenti nibu aliud videtur ueeessarium asest fiam : Sed passis Christi effussisiens causa nostrae salutis: Non errorequirantur Sacramenta a salutem humanam; ita dissicultatem solvit:
Ad tertium disendum, quod passio Gripi es ussisiens eaussa humauae
sotatis nee propter hocsequitur, quod Sacramenta nou sint necessaria ad humanamsalutem et quia operantur in virtute passiouis orisi, di passio Chrisi quodammodo applicatur hominibus per Sacramenta . Ita
iussiesens est gratia quaelibet, quantumvis minima , licet requiratur gratia praedeterminans, ut ad actum reapse applicetur. Accedit comparatio naturalium omnium potentiarum, quae completae dicuntur singulae in suo genere, quamquam actu non operentur, nisi prima caussa Imovente Itaque pro libito gratiam , quae opponitur essicaci, dicito aut ineffcacem , aut sussicientem ἰ mea enim non refert, utrum horum dixeris : dummodo fatearis contra Ian lenium interiorem aliquam gratiam , cui etiam in statu naturae Iapsae resistitur .PRopostrio III. I senius protulit & enunciationem illam haereticam : em merendum er demerendum in statu natura lapsa non requiritur in homine libertas a necessitate, sedsufficit libertas a coaeZione . In qua assertione opponitur Augustino. .
Enunciasse haec Ian senium probatur I. quia in soIa immunitate a coactione contendit sitam esse persectissimam libertatem, scribens lib.ur. de Grat. Ch. cap. 6. Duplex neeessitas Murusino : eoactionis; Os-plex, sea voluntaria : illa , non hae repugnat libertati. Et lib. .cap. I9. Nulla necessitas actibus voluntatis liberis formidanda es, se ola vis. coactis, idi necessitas violentiae . II. quia libertatem , per quam homines viatores aut sub victrici delectatione merentur, aut iub dominatu concupiscentiae delinquunt, lib. 6. de Grat. Ch. cap. 7. comparat libertati Dei, qua peeeare , injustus este , ct j eipsum negare Non potes: S cap. proximo aequiparat voluntati Beatorum , qui Deum amant, sublata omni indisserentia θ' eontrarietatis , contradictionis . Affert & 9.cap. exemplum arhitrii Christi , qui promeruit, etsi iaeo indifferentia ad non pereandum non remanserit: IlIc Fluit haec tertia positio sponte sua ex Ian senii principiis .. Nam , ut constat ex dictis, ullum peccatum fit ab hominibus , quis voluntas, quadam delectatione prius titillante, er pruritante provocetur , ac pari formiter recte nota Per tuc voluntas, nis sancta delectatio saperet pugnantem cocui sceπ-
347쪽
3 4 De Τheologicis Disciplinis
flentiam . Conflimis est inter utramque delectationem , quisopi I nos potest, nisi altera alteram Isuperaverit, adeo, ut urgeute dele tiatioue carnali , impossibile sit, ut virtutis di bove satis consideratio praevaleat: &similiter , δε- aute solasuavitate1piritus ardentissi ne voluntas Deum ita immobiliter diaigat, ut peccare nou possit. Haec Jans unius lib. I v. de Grai.Ch. cap.9. Ergo per Iansenium qtiis quis merctur, necessario abriis pitur a superiori sancta delectatione; qui vero peccat, necessitate succumbit sub premente cupiditate , ct tam maritum quam demeritum . nulla alia ratione dicitur liberum , nisi quia est voluntarium.
At magnus Augustinus, quamquam fatetur, tanto esse ad quacumque mala perfereu is quemque tuiquorum dariorem , quanto tu eo
major est cupiditas mundi; ct quemque justorum tauto esse ad quacumque mala perfereuda fortiorem, quasto in eo es major caritas Dei, De
Patient. cap. i . Quamquam docet i. i hoc statu, in quo caro concupis it adversus spiritum , in tali certamine Iaborantes ac periclitantes indigere gratia , quae carnis voluntatem coutraria concupiscenteis lo-lantate spiritus viscat, de corrept. & grat. cap.Xl. Quamquam in vo Iuntate , prout naturali instinctu fertur in fiaem, agnoscit, eon enitam mertatem immutabliis voluntatis, lib. V l. Op. lmp. n. II.; nihilo tamen minus liberum arbitrium, cujus proprietas est mediorum electio, negat liberum habere motum , nisi potestatem babeat motum suum cohibendi et lib. I. de lib. arb. capsi: negat esse peccatum , uuti non es liberum abstinere : negat hominem, quandiu corruptibili corpore rationalis antina detinetur, non posse res irre gratίας da nat . ct grat. cap. 6 . Ergo docet Augustinus non posse cum necessitate permanere libertatem arbitrii, non motum culpabilem , non proprie acceptum peccatum , non meritum spectans ad mediorum electionem , non demeritum, non opus aliquod dignum retributione, vel poena . Sed de his plura cap. a. & 3. praecedentis differt. de H. Luthero-Calviniana . AE QU ITΛs CENSURAE.Τertia Ian senii propositio eadem cum precedenti censoria animad- Versione damnata est. Et quidem merito . Positio enim Ian senii colic rot articulis 39. & s6. Baii, & propositionibus Lutheri & Calvini anathemate damnatis a Tridentino sess. vi. canone 4. & 6. , ut constat excitata dissertatione: in qua et lain Haereticoruin, Novatorumque qu 'libet argumenta diluimus. PROPosITIO IU. In hoc etiam absurdum Iansenius prolapsus est. ,
ut . scripserit, demipelagitiuos admisisse pravenientis grasia inreriori
348쪽
Liber Decimus septimus. Cap. III. 3 s
neeessitatem ad tutor anus, etiam ad initium fidei, ct in hoe fulmis Boetisor, quod vellent eam gratiam talem esse , m posset humaua υσα tantas obsistere , vel obtemperare. Ouod est plane salsiuit, & a doctrina S. P. Augustini alienum.
Ilane propositionem esse Ian senil legitimam Ac genuinam puto nullum Iansen istarum negaturum, modo legerit quae habentur lib.ν Illis de H. P. cap.6. , ubi Iansenius inquit: Massiliensium opinionibus, re Augustini doctriva quam diligentissime ponderata, eertum er indu-hitatum esse debere sentio , quod Massilienses praeter praedicationem atque naturam , veram etiam ct intersam ct actualem gratiam ad 0-fam etiam fidem , quam bumana voluntatis ae libertatis adscribunt viri bus , necdfriam esse fateantur . En primum quartae propositionis membrum . Audias alterum : In hoc ergo proprie Massilensium error situs est, quod aliquid primaeva libertatis reliquum putant, quo sest Adam si voluisset, poterat perseveranter operari bonum , ita laesus homo Diatem credere posset ,si vellet, neuter tamen absque interioris gratiae adjutorio , cujus usus θ' abusur relictus esset in uniust usque arbitrio potesate. Et de grat. Chr. cap. ia. lib. a. appellat Semipelagianos gratiae meditanalis deseratiores, liberi arbitrii praesumptores , meritaque tacensurae severitate damnati; quoniam admittebant libentissime adiutorium Dei, quo possent credere & orare , si vellent, ita ut & adstatorium , S ipsum velle & nolle in eorum libero, quemadmodum hominis
primi, relinqueretur arbitrio. Atque haec scribere , ut singula con Venirent , necessum erat novo Dogmatistae non admittenti gratiam medicinalem , nisi victricem , cui humana voluntas indeclinabili obtemperet necessitate. ANTI THEs Is Aucius TIM 2ANA.
Gratia interior , quam adversus Pelagianos propugnavit Augustiunus, & profitetur Ecclesia, non est solum liberum arbitrium, si Vegratia legis S doctrinae tantqmmodo mentem collustrantis , sed ill minatio tangens cor hominis , & faciens ut innotescat quod latebat , S suave fiat quod non delectabat. Haec major propositio est Augustini lib. 2. de Peccat. meritis cap. t . aliisque in locis productis de H. P. cap. v III. Hanc Gratiam ad initium Fidei Semipelagiani minime neces sariam esse putarunt, auctore ipso Augustino de Praed. SS. cap. 3. in Ep. 227. ad Vitalem num. 9. & alibi, prout ostendi inus de H. Semip. c P. ultimo. Ergo iuxta Augustinum Semipelagiani non admiserunt necessitatem interioris gratiae ad singulos actus . etiam ad initium fidei
349쪽
34s De Theologicis Diseiplinis
Quod vero Massiliensium error situs non fuerit in hoc , quod homo Iapsus possit cum adjutorio gratiae credere , esset tamen in potestate arbitrii non credere, tam falsum est, quam est falsum non pertinere ad libcrum arbitrium potestatem agendi vel non agendi, S libertatem a necessitate. Illud vero per Augustinum est salsissimum , quomodo vidimus disputantes de Iibertate in praecedenti Velitatione . Igitur per Augustinum falsum est in hoc errasse Massilienses, quod vellent initium fidei esse a gratia, cui posset liberum. arbitrium vel obsistere, vel ob
Agaeu ITA s CENSURAE. Damnata est haec propositio tanquam falsa, ct haeretica . Falsa est, si Semipelagiani ad fidei initia non ad iniserunt interiorem Gratiam adjuvantem voluntatem per subministrationem Spiritus Sancti. Haeretica est autem , si reluctandi gratiar agnoscere potestatem sit dogma fidei, non error Massiliensium . At demonstratum est, Semipelagianos illam interiorem gratiam non admisisse: posse vero liberum arbitrium dimentire gratiae excitanti ac moventi, non error est, sed definitio fidei expressia IV. Canone Sess. vi. a Synodo Tridentina . Igitur quarta Ian- .senii positio summa aequitate declarata & damnata est tanquam falsa , Achaeretica . Si autem moveris argumentationibus contrariis Positis cap.ride H. Semipelagianorum ad subscribendum illorum opinioni, qui tenent Semipelagianos ad initium fidei non denegasse auxilium indifferens Ruersatile ; stat adhuc aequitas Pontificiae Censurae , sive dixeris cum Gonet, inter Scini pelagianos suisse aliquos , qui nullam gratiam, aliquos vero, qui gratiam pedisequam ad primordia fidei faterentur , atque ita propositionem Iansenti universaliter esse falsam: sive potius, complexam hanc esse; & censurae notam inustam postremae parti, stilicet, Et in hoe erant harenei cte. , . nulla notatione illata priori propositionis membro , in quo comprehenditur quaestio sal hi in utramque sententiam apud Theologos distracta οῦ & in qua supervacuum foret stilo luxuriem disputationis ostentare ..PROUsITIO U. Iansentana est , resutata ab Augustino, debitisque tensuris compressa atque illisa insequens enunciatio: Semipeuelauum es dicere, Grsam pro omnibus omiano bomiuibus mortuum esse, μι
Scripsit Ian senius lib. iit. de Grat. Chr. cap. ai. Omnibus illis , pro quibus C risus Sanguinem fudit, er quatenus pro eis fudit, etiam soss cient auxilium donari, quo non solum possint ,sed etiam rei a velim, o faciant . Di ti 2 by
350쪽
Liber Detimus septimus. Cap. III. 347
Deiant id, quod ab iis volandum, e r faciendum esse decrevit. Non ergo , si Iansenio fides habenda est, obtulit Salvator noster Iesus Christus divini sanguinis pretium pro iis, qui emcaci gratia privantur. II. Periagit Novator: Nullo modo principiis ejus idest Augustini J eonfutaneam est, ut ciri ur Dominus, vel pro infidelium, vel projustorum mn perseverantium aeterna salute mortuus esse sentiatur. Ex quo fat7ames, ut nos magis Patrem pro aeterna liberatione tuorum , quam pro Diaboli depreeatus fuerit. At Christus diaboli nullo in o Redemptoe
est. Igitur nullo modo, suxta enormem Iansenti sensum , erit Redemptor non perseverantium . III. Haec profert eodem capite Yprens s eme enim juxta doctrinam antiquorum pro omnibus omuino Christus passus aut mortuus es , aut pro omnibur omnino generaliter singuinem fudit, eum hoe potius tanquam errorem a fide Catholica abhorrentem doeeant esse respuendum et & ibidem dogma de generali hominum Redemptione appellat Maebinam a Semipelagianis intro actam. Repudiavit ergo Ian senius Redemptionem pro omnibus tanquam Semipes gianismi purum , puluinque commentum . ANTITA Es Is AUGUsTINIANA. Contra Augustinus Christum pro omnibus Se singulis pretiosum sanguinem effudisse innumeris locis commonstravit. I. Docet demonia stratque verbis Pauli a. ad Corinth.s. I . Si aπus pro omnibus mortuus est , ergo omπes mortui sunt, contrahi ab omnibus originale peccatum, quemadmodum pro omnibus mortuus est Christus: At originarium. peccatum contrahitur ab omnibus ac singulis hominibus , nemine pro Gsus excepto : Igitur Christus pro omnibus Ogulisque mortem oppetiit. Est Augustini prima haec argumentatio lib. XX. de Civ. Dei cap. 6. qua morte ait e solus , Ergo omnes mortui sunt, O pro omsibus mortuus es unus ς ut qui vivunt iam uos sibi vivant, sed ei , qui pro ipsis
mortam es, ct resurrexit. Omnes itaque mortui sunt in peccatis , nemine prorsus excepto, sive originalibus, sive etiam seuorando additis: ct pro omnibus mortais vivus mortaus es unus . Lib. v I. contra Iulia num cap.4. Nega igitur orsum etiam pro parvulis mortuum , ut ex mas eos de numero mortuorum, ides de eontagio precatorum . aeui fieri potes, inquis, at res arbitrii conditioni semisum miseeatur Si fieri non potes, non esset unde parvulos nondum de eorpore egressos mortuor
diceremus. Putas orsus ct pro ipsis mortuus est, ergo ct ipsi mortui
sunt. Audis Iuliane Z mee postoli verba, non mea sunt. Similitee' lib. 2. op. Imp. n. i s. Ruicquid argumeσteris, quicquid Apsoneorum erborum eoπeria evertere Ave pervertere, a morte qua in pereato sparvulos non intendis immunes, quia θ' pro eis orsum mortuum π