장음표시 사용
361쪽
318 . De Theologicis Disciplinis
braeos Ix. 28. ait: Chrsas semel ob itur es ad multorum exbaolanda peccata , cte. Igitur pro multis tantum , & praesertim pro praedestinatis
Christus mortem oppetiit. Resp. Laudatis testimoniis commendari nobis Christi redempti nem , quatenus ad fructum passionis attinet, cujusmodi est remittere S exhaurire peccata, ct oves tam solicite custodire, ut nemo de manu Pastoris eas rapiate quae responsio S ipsis allatis testimoniis innuitur , R traditur a Catechisino Romano P. a. cap. 4. num. 24. Cum igitur pro
vobis dieitur . vel eos qui aderant, vel delectos ex bu ora populo, quales erant discipuli , exeepto Puda, quibuscum loquebatur Anifieavit .. Cum autem addidit pro multis, reliquor elector ex Pudaeis, aut
Gentibus intelligi voluit. Retre ergo factum es, ut pro universis noudiceretur; eam hoe Deo tantummodo de stultibus pastoris sermo ess i, quaes statis fructum delectissolum attulit. Eritque hoespectant verha illa Apostoli, oris ut semel oblatus es ad multorum exhaurienda pec- eara . Et quod Dominus apud Ioannem inquit, 'o pro eis rogo : non pro mundo ruo ,sed pro his , quor dedisti mihi, quia tui sint. Haec omnia Romanus Catechismus. Possumus etiam multor priori ac postremo loco accipere pro omnibus,cum Augustino lib. I. Contra Iulianum cap. I. lib. 2. de Nupt.&Concup. cap.33. S de Peccat. meritis lib. I. cap. 24. eo prorsus modo , quo alibi explicavimus verba Apostoli ad Rom. v. is. Unius delicto multi mortui sunt . In qua acceptione Christus est mortuus pro multis, quantum ad institutionem remedii, ad pretii oblationem , ad Sacramenti virtutem, S in quantum crucifixus est propter communem hominum redemptionem . Hac ad rientia facile consimilia loca expediuntur,& cum productis contra Ian senium conciliantur.
Arguunt a. auctoritate Augustini. Qui exponens verba Ioannis , Ipse es propitiatio pro peccatis no diis, non pro nostris autem tantum, sed etiam pro totius muus, tradi. I. in Epist. Ioannis, nomine totius mundi docet designari Selesiam. Et tract. ioci. in Ioan. inquiti Pro isto mundo non rogat, neque enim , qui sit praedesiuatur ignorat. Item de adulterinis Conjugiis cap. i s. Non omπis, inquit, qui homo est , sanguiue Christi redemptus es. Igitur opinatus est Augustinus Christum non esse propitiationem pro peccatis hominum universorum , nec pro singulis orasse, & crucis patibulum subjisse . Resp. eodem modo, Christus non est pmpitiatio omnium pecca
torum, quemadmodum nec Mediator, nec Redemptor omnium , quantum ad oblationem pretii, institutionem remedii, Se Sacramenti virtutem , nego : quantum ad passionis fructum uberrimum, applicationem remedii, Sc redemptionis singularem proprietatem , concedo . Liquet responsio ex praenotatis, atque ex antithesi capitis praeced. Prop.U. Insurgunt: Si Christus noverat quinam essent praedestinati, &quinam reprobi, quomodo poterat pro omnibus fundere sanguinem
362쪽
Liber Decimus septimus . Cap. IV. 3ss
& orare Perspicua surat verba Sancti Doctoris lib. ai. de Cie. Dei cap. 24. n. i. Si de aliquibus cEccIesia θ ita certa esset, ut qcii stat tui etiam nosset, qui licet in b re vita adhuc set eonstituti, tameu praedontiati sunt in senem aeternum ire cum diabolo , tam pro eis non oraret, quam nee pro ipso . Christus ergo , quem reproborum numerus & exi tus non latebat, pro illis nequaquam oravit, quemadmodum no oravit pro diabolo. Variae a Theologis huic argumento adhibentur responsiones. Complures assirmant Ecclesiam non oraturam pro reprobo, quem talem esse certissime stiret, oratione ah soluta Se essicaci, sed tantum ines
ficaci & conditionata: atque hoc pacto Christum rogasse pro iisdem reprobis. Respondent alii Ecclesiam in hypothesi non oraturam, quoniam oratio conii uicta in habet spem obtinendi et tunc vero non remaneret spes salutis reproborum , cum spes non versetur circa objectum
possibile . sed probabiliter futurum . Dicunt alii non exoraturam , ne videretur veIle mentiri Deum , Sc falsum esse quod ab illo est certissimo manifestatum. Sunt qui reponunt per illam revelationem Ecclesiam moneri , ut a communibus orationum suffragiis reprobos manifestos cxcludat ἔ quemadmodum tenetur pro singulis deprecari, eo quod nullius in particulari futuram noverit damnationem . Illud quoque solet a nonnullis responderi. Ecclesiam deprecaturam quidem eme pro illis reprobis humano asserui , sed statim sese di Winae voluntati addicturam et atque ratione consimili Christum humana voluntate se pro omnibus obtulisse, sed divinae se accomodando ex univer cui erga omnes particularem erga praedestinatos effecisse: eo serme pacto , quo in horto Oravit dicens, Transeat a me calix ise, sed addidit, Veruntamen fiat voluntas tua . Ut ut haec omnia probabis ter dieta sint iario argumentum diluo eadem respolisione . Christus & oravit Semortuus est , quantum ad communem cautam pertinet, ut institueret remedia , quibus omnium hominum possint deleri peccata , pretium Sanguinis sui pro omnibus Offerens . Quomodo enim etat omnium Redemptor, Salo tor, Animarum Medicus , Sc Mediator Dei & hominum ; nisi pro omnibas pretium obtulisset, preces fuditat , remedia instituisset, nec non etiam inimicis , reprobis , obduratissimis paramet, atque exhibuisset Ili hac praeparatione atque exhibitione remedii omnes viatores aut habent aut possiunt habere partem , quia Uel sunt uniti Christo, vel possunt uniri οῦ licet aliqui viatores possintsbia potentia quae non reducetur ad actum : excluduntur omnino ab istiusnodi remodiis daemones & damnati, quia nec Christo uniuntur, nec sunt in potentia ut Christo uniantur. Ita docet iisdem sere uerbis β. Thomas I. p. q. 8. art. I. Vides , cur Iesus omnes & orando , & moriendo redemerit; etiam si nosteret plures en praedesti satos ad mor-t . Erm c ait Augii itinus Tract. xii. in Ioan. quantum is Medico
363쪽
36o De Τheologicis Disciplinis
es, fanare venit aegrotum. sese interimit, qui praeeepta medkἰ OMArvare non vult. Ecclesia nunquid orat, ut exhibeatur Redemptionis pretium, & remedia instituantur salutis Minime. Orat ut applicentur ; ut qui stant, non cadant, ut iniqui revertantur ad Dominum , ut a corde infidelium auferatur velamen, ut peccatoribus remittatur quodcumque scellis , ut aeternam tautem quillhet consequatur. Hare speciatim , ct absolute deprecari iis, qui a Domino sunt judicandi ut sempiterno igne cum diabolo puniantur, & habent cor impaenitens, S praevidentur certissime futuri intermino, ut poenitere non possint amplius, neque ex inimicis converti in filios , de quibus disputat Augustinus t id quidem superfluum est, nec faceret Ecclesia si nosceret, nec secit Salvator, qui novit. Quod ii quaeras , quomodo haec cohaereant cum iis , quae scripsimus in postrema Antithesi , pro omnibus crucifixoribus orassς Dominum , clamando, Sitio , S dicendo, Pater ignosce illisῖ Respondeo optiam e cohaerere omnia . Salvator enim offerens in ara crucis semetipsum hostiam & Redemptionem pro omnibus, in ea universaIi S misericordissima prece singulari assectu complexus est quos ex inimicis amicos, Sex crucifixoribus praevidebat futuros esse discipulos: atque ita cum oraret pro singulis solwens pretium , & instituens nostrae liberationis reis media , quantum ad horum applicationem oravit non pro omni hus Crucifixoribus, sed pro illis selum, qui erant praedestinati: atque his specialiter promit sanguis Christi, Sc mors ipsius prosuit; quemadmodum declarat iisdem Ioeis S. Pater, Prosper ad Oh. Gallorum , & S.Th maS 3. p. q. XI. art. q. ad 2. , ubi etiam demonstrat omnem orationem Christi fuisse exauditam, omnemque voluntatem ipsius cum ratione conjunctam suisse adimpletam. Tandem objiciunt. Eatenus Christus pro omnibus mortuus est, quatenus voluntate rationis Voluit una cum Patre omnes homines salvos fieri. At haec voluntas non respicit omnes, ac singulos homines . Primo quoniam in Schola Augustini Apostolica sententia , Deus vult omnes homines salvos fieri , accipienda est degeneribus singulorum . Deinde quia haec voluntas juxta Antiquorum placitum est in Deo duntaxat m taphorice . Rursus quia non conseruntur omnibus auxilia sussicientia ad salutem, quamquam id communiter docent illius voluntatis antecedentis propugnatores . Ulterius quoniam nequit intelligi quomodo Christus si uni Uersiorum Redemptor nisi vel quantum ad suffcientiam pretii, .el quantum ad applicationem. Primum non negat Ian senius: alterum vero juxta dicta hactenus, videtur a veritate alienum . Aut ergo subscribendum Ian senio ; aut repudianda Augustiniana dogmata probando placita Molini starum de Redemptione aequali affectu pro h minibus universis peracta . Resp. haec omnia priori, eodemque responso dispelli. Ad primum fateor
364쪽
Liber DecImus septimus. Cap. IV. Wr
fateor eamdem esse de voluntate antecedenti, & de morte Christi rationem; sed voluntas illa antecedens con notat sententia nostra institutionem remedii, pretii oblationem , redemptionis virtutem e non distributionem S applieationem beneficiorum , ct passionis Christi effecta.
atque munera , quae sint etiam extraneis communia . Uerissimum est ergo Apostolicam sententiam accipiendam esse cum Augustino pro generibus singulorum, non pro singulis generum , si Ioquamur de largitione gratiarum , ct praesertim de dono finalis persererantiae, quod Se mi pelagiani omnibus asserebant esse commune. At haec largitio non . spectat ad universalem Redemptionem, sed ad illius, ut inquit ad i. Ob. Vincentianam beatus Prosper, proprietatem. Similis est ad id, quoa
sequitur, responsio : nam voluntas antecedens est in Deo metaphorice. si comparetur ad actualem consecutionem salutis, & Redemptionis Proprietatem l sincera est autem & vera , & etiam effectum suum coninsecuta, ut refertur ad unam caussam humani generis a Domino in veritate susceptam , ad effusionem Sanguinis, ad institutionem Ecclesiae . ad virtutem pretii, ad praeparationem remedii, ad cationem Gentium , & ad efficaciam Sacramentorum. Proximum eamdem habet solutionem et siquidem conserre gratiam, aliaque Passionis Christi heneliacia non spectat ad rationem universalem Redemptionis, quae sita est in valore pretii, & institutione remedii, ideoque nec ad voluntatem Dei antecedentem : sed spectat ad applieationem, per quam qui Christo uniuntur poculo immortalitatis sanantur , aut alia a Capite spiritualis vitae initia, vel incrementa recipiunt; in quo locum habet consequens Dei voluntas. Ad ultimum eamdem responsionem adhibeto . Christum Pro omnibus mortuum quantum ad sufficientiam pretii , verissimum est, ct constat hoc passim affirmari a Patribus . & Theologis e necesse est autem , ut praeter susticientiam pretii ad uniwersalem Redempticionem admittatur hujus pretii exhibitio, Se institutio caussae liberationis . qua possint peccata omnia remitti, & a qua sunt penitus alieni quicu que Christo non uniuntur, nec possunt uniri; quales sunt daemones Rdamnati: ut supra diximus cum D. Thoma I.p. q. 8. art. I. Si enim ad redemptionem sufficeret sela pretii sufficientia, proculdubio et latria damnati & daemones serent redempti. Eapropter non est eadem caussa reproborum viatorum, & diaboli, ut temere, impie, & inscite scri psit Ian senius lib.3. de Grat. Christi cap. 2I. Illius ergo propositiones absque praesidio Scholae Molini starum, imo Sabsque subsidio earum reliquarum opinionum, quae Iicet probabiles, non sunt tamen ab omnibus communiter receptae, ita a me refelluntur Sc profligantur.
365쪽
3σ1 De Theologicis Disciplinis η
Demonstratur Romani Ponti is circa Facta Dogmatica
EVERTENDA nunc est postrema Iansenistarum, circa Romani Pontis, eis in definiendis Factis Dogmaticis balallibilitatem . machinatio. Pontificem ipsum, eique tanquam supremo Pastori S Capiti conjunctam
GEcelesiam proferre certissimum circa dogmata aut credenda aut rejicienda iudicium , negare verbolenus non audent. Est autem Dogma, ut hoc loco accipitur, doctrina vera, Vel salsa, fideique Catholicae conformis sive repugnans, V. G. Est in Deo cum unitate substantiae Τrinitas Personarum , Uerbum Patri consubstantiale est , ct consimilia , quae credere ac profiteri tenemur : sive , In Deo est una duntaxat persona , Filius est creatura, &alia haereticorum asserta, a Catholicis singulis eliminanda & damnanda . Ouaestiones autem circa istiusmodi dogmata appellari solent quaestiones juris et atque in his finiendis errare aut Pontificem aut Ecclesiam , nemo unus, nisi Ecclesiae refractarius, affirmat.
Versatur itaque controversia circa solas quaestiones Facti. Quaestiones huiusmodi sunt, quae non doctrinam in se, sed ut prolatam in homine , vel seriptis expressam , attingunt. V. G. an Sabellius nequWerit in Deo plures esse personas , an in Scriptis Arii Uerbi consubstantialitas impugnetur . Facta istiusmodi alia personalia dicuntur , aliata . dogmatica . Prioris generis sunt, quae personam solummodo spectant, nulla facta dogmatis complexione οῦ ut si quaeratur, num Sabellius re Vera hiasphemiam illam protulerit, an Arius ips' scripta ediderit adversus Verbi divinitatem. Facta dogmatica appellantur, quae simul cum dogmate sunt coniuncta : Sit in exemplo , Uerbum non est Patri Omousio a in sensu verborum Sabellii, Filius non ost Patri substantia similis juxta sensum Arianorum , aut Semiarianorum . Itaque in
Caussa Iansentana possent tres excitari quaestiones . Una , an quinquo Propositiones haeresim contineant. & merito damnatae sint: Alteraia ,
num I senius illarum sit auctor, & Iiber qui inscribitur Aa usinus sit -b illo constriplus. Tertia sint ne hae propositiones juremerito prostri- Pt M in sensu, quem praeseserunt in ipso libro Iansenti. Prima est quaestio juris, si- de puro dogmate : altera quaestio facti personalis et Po strema quaestio facti dogmatici.
Di Ximus circa primam quaestionem inter nos convenire . De se Cunda non agitur, nec Theologi consentire videntur. COMPlures in . quaestionibus facti personalis censent Pontificem possis errare, quoniam
hujusmodi quaestiones solent resolvi ex incertis principiis , rumore vulgi s
366쪽
Liber Decimus septimus. Cap. V. 3s3
gi, hominum testimonio, & opinione Scriptorum . Nec mea opinione non satis castigate dicuntur . De huiusmodi enim Faetis prudentissimus Ecclesiae Rector definiti νe pronunciare non solet. Non enim quicquam Ecclesiae interest, an libri, cui titulus est Augustiuas, sit vere Auctor Ian senius, an Sancyranus , an alius quispiam . Sunt facta plura etiam personalia , quae certissimis argumentis possunt definiri, V. G. Muinque propositiones mee tar esse ex libro Panserit. Id enim non definitur sola hominum relatione, sta examine libri ante omnium oculo&positi& non ignoto , sed notissimo charactere procu si . Sunt ergo facta etiam personalia , in quibus E Iesiae judicium est penitus irrefragabile ; ut quando damnat haereticum coram ac palam falsi dogmata proinstentem , aut prohibet librum non sanae , aut pera iciosae doctrinae . Et si aliquando animadrertit in aliquem ob indicia non adeo certa ἰ id facit caussa prudentissimae oeconomiae. Quod si dixeris nullam aliam esidi in fallibilis iudieii regulam , nisi Seripturam ct Traditionem , quae duo ita iacto personali atque individuo minime intersunt; respondeo, etiam Philolophum certam habere scientiam per ideas rerum & universalia principia, quae singularia objecta non repraesentant; attamen dum hae Evivido sensu praesentia sunt, mens rationalis ideis illis, vel principiis instructa, absque erroris pericula judicat hunc esse hominem , illum lapidem . Ita Ecclesia universali hus fulc regulis percip t Elius dogmatis veritatem; & nihilominus dum audit haereticum , aut librum legit, v inde sectibilis Iuminis Iudicat illum esse damnandum , bune prohiben dum; nec tamen fallitur . Haec est mea de personalibus famis sententia brevi quidem exposita, sed non obscura, ut arhitror , comparatione 4 Ad facta dogmatica quod attinet et demonstrandum est, posse Romanum Pontificem absque periculo erroris de iis pronunciare , & definir non selum librum Ian senii continere quinque propositiones haereticas .
sed etiam illas haereticas esse in sensu Iansienti, scilicet iuxta doctrinam ab eo traditam in libro, qui inscribitur eAugustinus. Et quod dixero de Ian senio, idem omnino tenendum est de Propositionibus Baji, R
PRO sirio . Iudicium Romani Pontificis de Factis dogmaticis nuper expositis est Omnino infallibile.
Demonstratur I. Ex Scripturis. Petro, eiusque successori Roma. ni Pontifici, Io. xx i. i . a Christo dictum est, Passe oves meas . Quoniam Pastori cura ovium commissa est; non tantum Pastor debet italuti seras a veneficis herbis secernere, verum etiam arcere gregem a pamstuis, ubi germina ueneno imbuta nascuntur. Ex quo Romanus Ponti sex sit Pastor Ecclesiae, consensu Ian senistarum , sine erroris periculo
distinguit inter herbam ct berbam, idest, inter dogma Catholicum Rdogma haereticunt, ne oves fallaci, & venefica doruicia pascantur .
krgo debet certissimo judicio distinguere inter pratum pratam, ubi
367쪽
3 σε De Theologicis Diseiplinis
herbae nascuntur , idest, inter libros & libros , in quibus dogmata
continentur, & dignoscere ubi salubria inveniantur, ubi autem veneis nata ac pesti sera . Itaque non tantum definiri potest propositionem aliis quam in se esse haereticam , verum etiam esse haereticam , ut traditur inhoe libro . Imo quemadmodum magis dignostitur herbarum salubritas ct venenum, si advertitur, quibus in pascuis, *lvisque nascuntur rita melius patescit falsitas aut veritas dogmatis, si attenditur doctrina libri, unde scatet, & germinat. Similiter Petro, & Successoribus eius dictum est Mat. xra. I 8. Tu es Petrus, ct super hane Petram aedificabo Ecclesiam meam , di pomiae inferi non praevalebunt adversus eam, scilicet nec per falsa dogmata
haereticorum , nec per Tyrannorum persecutionem . Ex quo portae inis
seri non possint adversus Ecclesiam praevalere falsis dogmatibus , consequens est hujus Ecclesiae Pastorem in definitione dogmatum falli non posse. Igitur cum praevalere non valeat contra sensum & doctrinam uniwersalis EceIesiae doctrina ac sensus privati Scriptoris , sequitur summum Ecclesiae Rectorem in pronunciando de sensu eiusdem Scriptoris decipi atque errare non posse. Rursus : Quod olim praescriptum est Israelitis Deut. xvii. 8. Si
di flaue ct ambiguum apud te iudicium esse perspexeris inter famulnem ct sanguinem, eaussam ct causem, lepram ct lepram, ct judia
eum inter portas tuar videris verba variari et fur e , O astende ad Deum , quem elegerit Domiπus Deus tuus. Veniesque ad Saeerdotes L
mitiei generis , ct ad judicem qui fuerit illo tempore r quaresque ab eis, qui indieabunt tibi judicii ver tatem . Illud inquam , praeceptum nunc etia m viget: nam , ut persectum sit Ecclesiae regimen , debet esse Iudex unus , atque supremus. Fuit inter nos olim ambiguum iudieium de quinque Iansenti Propositionibus. Disputatum in Galliis, in Belgio, S ubique terrarum , ct audivimus inter portas verba Pudicum variari. ventum est ad Apostolicam Sedem, S ad Deum, quem elegit Dominus, ad Pudieem, qui fuit illo tempore , ad Innocentium X., neque ad hunctantum , etiam ad Alexandrum VII. Innoe. XII. & Clementem XI. Hi autem quinque Propositiones damnarunt, S damnatas esse in sensu Iansienti declaraverunt. Igitur iudiearunt judicii veritatem. Non est quid huic argumento respondeant, nisi Iudicem ad hane Controversiam dirimendam esse, non Romanum Pontificem , sed universam Ecclesiam i ideoque non desuere qui in caussa Iansenti & Que- mellii a sententia Pontificis appellarunt ad futurum Generale Concilium. Sed audacter nimium. Primo enim quorumdam sententia de appellatione a sententia Pontificum ad Concilia , & de infallibilitate Romanae ct Apostolicae Sedis dependenter ab aliorum Episcoporum approbatione, licet tanta animositate tantoque argumentorum apparatu a nonnulli. propuguetur, fessissima est, ut alio in loco probabitur . Nam tria
368쪽
Liber Decimus septimus. Cap. V. 3σs
praesentia sufficit asserere cum Augustino cap. ult. librorum ad Bonis cium, rarissimas extitisse haereses , propter quas damnandas opus fuerit mregatione SInodi: quod confirmatur perantiqua Ecclesiae consuetudine , cum damnaverint Pelagianam haeresim Innocentius & disimus, errores Berengarii Leo IX. . Glibertum Porretanum Eugenius IIl. , a que , ut alios mittam , articulos Baii Pius V., & Urbanus Uli I. Praeterea dato, nunquam tamen concesso , Iicitam esse istiusmodi appellationem , ea locum non habet in caussa Ian senii, aut Quenellii Quando enim major Ecclesiasticorum pars subscribit decretis Pontificum , etiamsi nonnulli repugnent, etiam juxta recentiorum Gallorum doctrinam nobis , quod ad hanc materiam attinet, adUersantem, Ioiscus non est hujusmodi appellationibus. Alias nulliussi aere sis mussa fi . nita esset, cum nulli haeresi defuerint patroni & pervicacissimi desensores et quorum tamen non obstante repugnantia, quis non dixerit aut Arianorum , aut Donatistarum, aut Pelagianorum , aut aliorum haereticorum dogmata fuisse proscripta concordissima Ecclesiae Catholicae auctoritate ὶ Atqui judicium Romani Pontificis de Baii, Iansenti, Se Quenellii assertionibus , si paucos refractarios excipias, ab universa Ecclesia receptum est, ut diximus primo capite hujus Dissertationis. Ergo dato etiam, S non concesso, qαid fas esset a definitione Pontificis appellare ad Concilium, id nequaquam licitum est Iansenistis r a que , ut Augustinus scribit loco nuper laudato, audacter istorum superbia.... hane gloriam eaptare intelligitur , ut propter illos Orientis ct Oeeidentis Θnodus congregetur . Ut modo ad propositionem nostram revertatur oratio, Ponti cem , nec non Concilia ab ipso approbata , in definiendis Factis dogmatici P nunquam falli, demonstratur secundo ex praxi vetustissima, qua in damnatione haeresum fimul damnati sunt illarum auctores, numquam quaestione facti a quaestione iuris distincta. Etenim in Concilio Ephesino Sess. r. art. . legimus, Anathematizamus omnes haereses Aric
nomii, dr Nestoria, or eorum qui dieant earnem Chrisei fuisse δCoeo. Concilium Constantinopolitanum primum praecepit Theodoreto non solum ut doctrinam Nestorii, Werum etiam ut Nestorium ipsum damnaret, feriens eodem anathemate eiusdem Nestorii dogmata, epistolas, S personam . Martinus V. in Synodo Constantiensi sess. ultima Praecepit, ut omnes non tantum profiteantur iure, ac rite damnatas fuisse bae rhses Ioannis Us . Witclefi, & Hieronymi de Praga, sed horum quoque persenas, libros, & documenta. Sunt autem in Historia Ecclesiastica evmpIa id genus innumera . Igitur Ecclesia non solum propositiones, ct dogmata, sed etiam per nas, librosque conde
In super probatur thesis nostra factis Dogmaticis Iansentano, &inenodiano simillimis. I. An in tribat Copitulis, idest in scriptis Thoo dori Digiti co by COOste
369쪽
. . De Theologicis Disciplinis
dori Mopsuessent, Theodoreti adversus Anathematismos CyHIll, & In
Epistola lbae ad Marim Persam eontineatur Nestoriana haerelis , quaestio facti Dogmatiei est, & tanta eontentione agitata, ut non soluta ad Wersarios haberet Episeopos plurimos, verum etiam diu Vigilius Papa sententiam dicere detrectaverit, veritus ne fraude Origenistaruiri elevaretur Synodi Chalcedonensis auctoritas; ct nihilominus tria illa Capitula damnata sunt a P.Sunodo can. I 2. x I. & i . ab ipse vigilio ias Judieare anni s 8. R in Epistola ad Eutychium Archiepiscopuin Coninstantinopoleos , in qua etiam quintam Synodum approbavit , atque a Pelagio siueee re vigilii,& Ioanne Ill. ut in Dissert.de U.Synodo demonstrat Eruditissimus Cardinalis Norisius. Neque trium Capitulorum damnatio personas auctorum di necte spectat, c excipe Theodorum Mopsucstenum, sed textum, doctrinamque eorundem, uti colligitur ex verbis praedictorum canonum , probatque in suo Documento Pastorali P. . cap. X. Illustrissimus Arehiepiscopus Cameracensis. Potest ermgo ratione consimili tam Pontifex, quam Generale Concilium pronuntiare certum firmissimumque iudicium de propositionibus Jansentanis ,
etiam ut in textu scriptorum Ian senii verbis aut expressis, aut aequi valendibus comprehenduntur. Secundo, ut ex multis alte. um produeam exemplum ς in Synodo Lateranensi celebrata anno 649. damnati sunt Cyrus , Sergius , Pyrrhus , aliique Monothelitae . ex temerariis ipsorum scriptis juxta e o polleam sententiam, Ex ore tuo te judico, Θ, Ex verbis tuis ustificaboris,'ex verbIs tuis condemnaberis: quemadmodum Maximus Aquileiensis exoraverat summum Pontificem Martinum I. Ibique canone XVIILanathemate percussi sunt nefandissimi haeretici, eum omnibus impiis eorum confir0tis usque ad unam apicem, Et si plura exempla desideras, vide citatum Documentum Ducis, & Praesulis Cameracensis, Hon ratum Toumcly de Ecclesia q. v. art.3. , atque ut domesticum Script Tem aliquem proponam , eximium virum Ioannem Laurentium Caepanshi in Controversis de Ecclesiae Regimine. Ulterius demonstratur propositio rationibus Theologicis. Quarum sit I. Romanus Pontifex infallibilis est in Canon iratione Sancto. rum . At sicuti quaestio Dogmatica est , propositionem aliquam esse haeretieam ζ factum vero dogmaticum , haeresim hujus propositionis contineri in hoc libro ς ita dogma est Wiros eximiae virtutis post mortem cultu & veneratione dignos esse , factum autem , eximiam virtutem in hoc uno splendescere . Si ergo in Canonigatione Sanctorum Pontificem credis esse in fallibilem , quare titubas, eundem salii in definienda doctrina hujus libri Ouod si dixeris, nec in Sanctorum Canonizati ne Pontificem infallibilem esse; aliorum, nostraque confutatione alibi revinceris . Si autem reponas in Sanctorum Apotheosi haberi testimo niuIn miraculorum , quae cum patrari non valeant niti divina virtute,
370쪽
Liber Decimus septimus. Cap. V. 3ο
eertissimum exhibent veritatis argumentum ἰ Valet adhuc nostra ratiocinatio. Nam si dogma est, opus divina virtute patratum esse verae
fidei, & νirtutibus conjunctum etiam sanctitatis confirmationem : quod hoe individuum opus sit factum superna virtute , spectat η:d Factum. At in Canonigatione Sanctorum Ponti sex definit hoc individ. . m opus patratum esse sola virtute Dei. Ergo definit quod spectat ad 1 afrum. Sit ratioci latio altera. Textus , qui continetur in Canone aliquo, E.G. in quarto sessionis sextae Tridentini Concilii, est Dogmaticus, quoniam proponit doctrinam de Gratia S libertate. Igitur textus libri Ian senii pertractantis de Iibertate S de gratia erit consimili ratione Dogmaticus. Atqui impium , horrendumque est asserere poste Eccle-sam falli in consecranda doctrina quae continetur textu illius Canonis rErgo execrabilis pariter error est assirmare, quod Ecclesia possit errare in condemnanda doctrina, quam textus hujus libri complectitur . Fu. tilis autem , ct prorsus inepta est responsio I sentanorum , quod ille textus sit brevior , iste longior & implexus . Nam prim ti hic quoque textus fusus ac perdissicilis de gratia S libertate pertractat: est ergo dogmaticus . Deinde librorum Augustini contra Pelagianos textus nonne est longior Iansentano , & tamen Iansen istae fatentur illum fui s. se ab Ecclesia jure , & rite probatum Z Praeterea sensus Iansentani operis sine ulla ambiguitate percipitur ex paucis verbis librorum de Grat. Christi, ubi statuit systema victricis delectationis tollentis libertatem,
ut demonstravi cap. I. Scripsisset itaque Ian senius longe ampliora volumina ἔ non possent quinque propositiones millenis aliis operiri. Accedit tertia ratio . Ideo Iansentani nolunt fateri propostiones recte fuisse damnatas in sensu Auctoris , quoniam contendunt talem es in se sensum Augustini, ideoque Constitutiones editas e tra Ian senium.& Quenellum contrarias esse definitionibus Pontificum , qui probarunt S.I'. Augustini de Gratia doctrinam. Si revera contraria: Hrent, quod
vidimus esse a veritate alienum , Versarentur circa eandem materiam ,
adloqui nulla esset hujusmodi contradictio . In rebus igitur ad eandem materiam spectanti hus Jan senistae volunt Ecclesiam fallibilem , atque . in fallibilem. In fallibilem in approbatione doctrinae Augustini: falli.
hilem in condemnatione doctrinae Iansenti. Ouorsum haec monstra , &Pugnantium animorum Iovitas, atque inconssantia ὶ Plura hujus generi S argumenta vide apud nostrum Paludanum prima parte Apologiae P. X., ct sequentibus. Quarta ratio est hujusmodi. Librum a spiritu Sancto veritatem insilirante dictatum esse divinae auctoritatis, S recipiendum in Canon
est dogma fidei; hune librum, E. G. Iudith , aut Sapientiae , aut alium smilem amante Spiritu Sancto fuisse constriptum, est quaestio Facti dogmatici. Si in hujusmodi definienda quaestione Christi Ecclesia erroriqu/ndoque subjici tur ; quomodo Galasius Papa in Cap. Sancta Rom