장음표시 사용
371쪽
363 De Τheologicis Disciplinis
na, quomodo Tridentini P P. Sess. rv. praefatos libros decernunt esse Canonicos , neque de hujusnodi definitione mussitat ullus Catholico. rum Respondebunt Ianieni stte decreta illiusmodi firmari veterum Pa.
trum tradisione. Bene habet. Veteres autem unde hos libros accepe.
runt esse divinos Prosecto ab Apostolis . Hi vero unde Certe Spiritu Sancti assistentia donati & libros veteris Testamenti a Synagoga reisceptos, & aliquos qui non sunt in canone Haebreorum, S plures novi Testamenti tunc temporis editos, ct hos quidem sine majorum traditione, tanquam divinae auctoritatis receperunt. Insuper nego non esse
Traditionem in Ecclesia, qua possit iudieari de sensu libri Iansenti . Est
perantiqua traditio , & divinarum quoque Scriptutarum auctoritas , dari liberum arbitrium t hujusque traditionis intelligentiam certissimam habet Rector uni νersalis Ecclesiae. Ut autem hujus intelligentiae, ObI
to si hi libro Ian senii, potest irrefragabili judicio pronunciare sparsam iin ipso libro doctrinam esse libero arbitrio contrariam . Sequitur quinta ratio. Ecclesia damnare potest aliquam propolia itionem eo quod ex verbis ipsius potest judicium serre an obvius illius propositionis sensus sit salsus . Sed etiam judicare potest de doctrina alicujus libri ex verbis, ac textu ipsius . Igitur potest Ecclesia damn re etiam alicujus libri doctrinam . Postrema ratio moralis est hujusmodi. Est neeessaria disciplinae , ct regimini Ecclesiae divini Spiritus assistentia tam in damnando novo aliquo dogmate , quam in expendendo , & qualificando stripto, ex quo illud derivamus. Nam occasio subversionis S scandali, quae praeberetur fidelibus, si Ecclesia propositionem falsam definiret ut veram , exhi- sheretur etiam , si haereticum librum tanquam catholicum approbaret. Itaque si Iansentani fatentur irrefragabile esse pronunciatum Ecclesiae circa aliquam propositionem veram aut falsam ς & illud fateantur ne incesse est. non decipi Magisterium Ecclesiae circa doctrinam Iibrorum , ex quibus propositum dogma deducitur. His argumentationibus ex Scripturis, ex Historia Ecclesiasticata, ct ex ratione depromptis duas alias extrinsecas superaddo, unam ex doctrina Cleri Gallicani, & alteram ex scriptis ipsorum Iaia senistarum. . Obortis enim in Sorbona circa Propositioaes Ianseati dissidiis, Synodus Parisiensis anno i6so. Epistolam ad Innoc.X. subscriptam ab Episcopis Lxxxν. dedit, in qua haec leguntur : Mjorer eaussas ad Sedem e o - stilicam referre solemnis Ecclesia mos , quem Fides Petri uunquam de
sciens perpetuo retiueri pro jure Do postulat. Infra : Experta est nuper Beatitudo tua, quantum e postolica Sedis in Gemini Delesiae Capitis
errore prostigando valuerit autioritas: eontinuo sedata es tempestas , atque ad Grisi Meem , ct imperium venti, ct mare obedierunt . I temet
Dagitamur Eeatissime Pater, ut elara firmaque de propositionum i rumsensu proluta sententia , caliginem omnem Lycusiών, animos flu-
372쪽
Liber Decimus septimus. Cap. V. 3σs
Huantes eo Ouas, dissidia trohibear, Delesiae tranquillitatem , splen
doremque restituas. Haec est Cleri Gallicani ante damnationem propo. sitionum Iansenti erga Apostolicam Sedem observantia. Damnatis per Innocentium quinque Propositionibus, quanto dilausu summi Pontificis constitutio in Galliis fuerit recepta . commonstrat Epistola xxx. Episcoporum ad eundem Innoc. data die i s. Iuniian. I 6s 3. In qua gratulantur accidisse, ut quemadmo um ad Episeo. porum e frica relationem Iunocentius I. Felagianam haeresim damnaiavit olim , sie ad Gallicanorum Episcoporum eonfultationem haeresim ex adverso Pelagiana oppositam Iunoeentius X. auctoritate sua proscripserit. Hactenus videri potest quaestionem in solo dogmate versari. Ueruntamen ubi post Innocentii decretum Iansenistae spargere coeperunt quinque propositiones in sensu Auctoris non fuisse proseriptas; Clerus Gallicanus die a8.Martii anno I 6s . iterum haec ad Pontificem constriis
psiti Nos in hae Urbe Parisiensi congregati rensuimus , ct per Epia
polam moelieam bis literis adjunctam declaravimus, Propositiones il-Ias ct Opiniones es Cornelii Passenii a Sanuitate vestra damuatas di- se is se manifesis verbis . Quam enim auctor ille usurpatione privata novam doctrinam sub specie veteris indueebat, πecessam fuit ut 4 o- solisa Sedes judisio lato ex publiea edi antiqua traditiose refelleret. Rursus tentantibus Ian senistis Innocentii Rescriptum eludere facta distinctione quaestionis juris & saeti, Galliarum Antistites Synodali Epistola Alexandrum VI l. Successorem Innocentii anno i 6s6. certiorem
reddiderunt, declarantes se firmissime credere , Daurisam Pausenii, Iam opere tuo itu explieavit in ropositionum eos arum materia , 'Ont eis Constitutione fuisse damsatam. Id vero postquam Alexander absque ulla ambiguitate Kalendis Novembris ejussiem anni definiis vit, quanta reverentia Galliarum Praesules Pontificiam Constitutionem susceperint, constat ex iteratis Epistolis ad eundem Ponti fieem . atque ex Synodalibus Comitiis anni i66 I. & I 6 s. Ouae omnia, cum lagi possint eruditis notationib r, illustrata in Controv. I . memorati P. Ioannis Laurensii Crepans ci , nec non postrema Parte Documenti Pastoralis Arehiepiscopi Cameracensis, nos brevissima narratione
Tandem consessione suorum Iansentani revincuntur . Ipse Ianse. nius extremis Tabulis de opere suo hare protulit e Si Romaua Sederosiquid mutare voluerit, sum obediens Atas; atque eap.a9. libri Proemialis scripserat: Mihi eonstitutum erat, eandem quam ab infantia secutus sum , sensuum meorum ad extremum piritum usque , ducem
sequi Romanam Gelesiam , ct beatissimi Petri in Romana Sede Sue cessorem. Super illam Petram aedifieatam Eeelsam Rio . Ω Heunquo cum illa ποο eosilit, spargit, apud que olum incorrupta loco M.
373쪽
serxatur haereditat . Suidauid ab isa Petri ealbedra, lax eatur eom. muniose a teneris vixi, er porro vivere θ' mori fixum es, ab isto ori-J Domini nostri mearis , ab isto Delesiae oris ianae universae Capita , Moderatore , Pontifice praescriptum fuerit, hoc teneo r quicquid imis
probatum improbo , damnatum damno, anathematizatum auatbema tias . Sequantur ergo Iansen istae Romanam EceIesiam non solum dodimatum, sed etiam sensuum suorum judicium proferentem: atque ne dispergant, dum voIunt colligere , quicquid ipsa improbat, impro-hent , S anathemate damnent quicquid damnat . Antonius Arnaldus fatetur quaedam esse Facta, qua spectant ad Traditionem , nuIlo patio conjunsia cum illo pronunciato Theologorum, qui volunt Delesiam non esse in faciis Hiudicandis imminem ab errorirperieulo . Idem scribit Vallonius , ct insensor Silentii obsequiosi, alii. que sectae homines, apud IlI. Archiepiscopum Cameracensem P. i.& 3. Verum est , quod negant id de Facto Iansentano UaIere .. At e sui sinee positionibus refutantur. Docent enim facta quaedam absque erroris periculo diiudicari, quoniam dici ρlaue θ' omnino non potes hujusmodifacta non esse νmelata, cum habeant cum perpetua Traditione vinisculum connexionis . Sed, ut paullo ante dicebam, est in Feclesia de rivata a Patribus traditio circa libertatem & gratiam , a qua Traditi ne num deflectat sensus Iansenti optime debet percipere Magistra veritatis Ecclesia. Igitur in diiudieando Facto Iansentano erit ab omni periculo Apostolica Sedes immunis
Ad ea , quae objicium Iansenisae, responsio .
STRuum nunc aciem , ut evertant superius dogma, sectarii. Aeprimo texunt catalogum Scriptorum , qui affrmarunt judicium Pontificis in dirimendi, quaestionibus facti esse obnoxium periculo erroris. Quod tradunt Cardinalis Turrecremata Iib. 2. de Ecclesia cari.*6. Bellarminus lib. 4. de Summo Pontifice cap. I a. Petavius lib. I. de Pse nitentia publica cap. I. Sc alii Scriptores innumeri .. Uerum responden dum est, opinionem istorum veram tantummodo esse in quaestionibus facti personalis: neque in omnibus, sed in iis duntaxat, in quibus Crimen aut error alicui per nae trihuitur ex sela hominum relatione , quemadmodum in damnando Iatrone e sola depositione testium posseterr ' Iudex . At plura sunt facta , etiam personalia , quae cum certis indiciis dignostantur, non solum infallibilitatem fidei habere possunt. sed etiam naturalem evidentiam, ut dum attente perlcgens librum ali quem , in eo video Propositionem expoesse constriptam , quemadmo dum Uigiti Zod by le
374쪽
Liber Decimus septimus. Cap. VI. 37 I
dum habet iudex evidentiam de homicidio latronis, si viderit perspieue
illum infligere vulnera, & hominem interficere . Ita neque in hac quaestione facti, An quinque propositiones sint in Uenio , dici potest
Ecclesiam errasse, cum librum viderit, legerit, assiduoque examina
cribraverit. Quamquam huic definitioni, Propositiones ista in se a ,
quem habem, damnato, excerptae sunt e libro Janserit, non assenti. mur assensit naturali, sed fidei, ob haereticum sensum singulis haerentem ἰ quem talem esse definit Ecclesia non ex verbis expressis, aut a qui-Malentibus, sed ex dogmate in talium verborum significatione coα- tento et id est, quia ex libro illo derivatae creduntur, non tantum quoad verba . sed etiam , & prataeipue quoad sensium verbis singularum pro-Positionum expressum . Ad summum ergo posset errare Ecclesia in facto tantum historico : quale Hret, hune librum E. G. re νera fuisse M. Cornelio Iansenio conscriptum ς id vero prudentissime supponit ex nomine quod praesert Auctoris, ex hominum consensu, ex Iansciustarum ipsorum consessione .
Reponunt Ianseniliae. At Innocentius X. & Alexander VII. quinque propositiones damnarunt ex sola relatione quorundam Epitcopo rum Galliae. Eit ergo haec quaestio facti, in qua potuit Ecclesia in er- re versari. α Respondemus splendidissime Iansentanos mentiri; nam post consultationem Episcoporum Galliae , adhibitam Romae diligentiam , qua maior desiderari non poterat. librosque Iansenti matur examine fuisse lustratos, manifestum est ip rum Romanorum Pontificum testimonio, & renim gestarum narratione in priori capite hujus disquisitionis praemissa. Inquiunt, Iongiorem esse librorum Iansenti textum , nec videri verisi inite Pontifices hujus Scriptoris mentem penitus fuisse strutatos. Verum haec sunt triplici responsione iam confracta S illisa. I. quia non plura scripsit Ian senius magno Protoparente Augustino, cujus de gratia doctrinam Romana tenet Ecclesia. II. quia sensus Iansenti sua sponte ex iis, quae docet de superiori delectatione injiciente vinculum libertati , evidentissime erumpit. III. quia per biennium selecti Theologi uni Versium lan senti Opus accurate versarunt: neque ad omnia illius Auctoris placita directe spectat animadwersio Censurae, sed ad quinque
positiones obvias , certisque capitibus coarctatas . Contendunt insuper Iansenti gregales illius sensum non aliunde disquirendum, nisi ex rigidissimis regulis ac praeceptionibus artis criticae. Respondemus autem bellam hanc esse lusionem . Ars enim Critica tradit quasdam regulas ad dijudicandam germanitatem , aetatem que Scriptorum , quae disciplinarum sunt instrumenta: Sc nihil valeeta pronunciandum de Scriptorum illorum veritate, dor trina , & or thodoxia. Sic regulis Critices, nempe ponderatione itili, notarum sit nul gicarum, contextuum , formae disputauoais, Synchrou Aa a a rum
375쪽
3 et De Theologicis Disciplinis
rum Auctorum , inquiro num Poemander sit genuinum opus Mercuriuan prodierit primis Christianis saeculis , an Dionysio Areopagitae libride Divinis Nominibus sint accensendi, num Augustinus aut Gennadius seripserit opus de Ecclesiasticis Dogmati hus , an Inscriptio huius Numismatis, aut lapidis his aut illis Consulibus quadret, ct consimilia plurima . Id vero quid , ut iudicium seras an in opere Mercurii sit Catholica de Trinitate Doctrina , si νe in libris Dionysii tradatur Uerbi
Divinitas , sive in eo , qui inscribitur de Theologicis Dogmatibus existem vestigia Pelagianismi, sive in hoc aere vel marmore sint aureae latinitatis vocabula ὶ Hoc te non Critica docet, sed vel dogmatum scientia , vel ars disputandi, vel grammatica, vel alia demum facultas , ad quam inquisitio illa pertineat. Ergo ex praeceptionibus Criticis , v. g. ex collatione Martis Galliei, disquires num Ian senius seripserit librum, eingustinus: ex Epistolis agnosces an Baianae editus , an limatus Ypri. Doctrinam ab eruditione Theoloetorum , & Orthodoxiam
a judicio Apostolicae Sed is perquiras , necessiam est. Persistunt obiectare Iansentani distinctionem duplicis Fata, quorum unum dicatur Personale, aliud Dogmaticum commentationem esse recentiorum Scholasticorum, atque antiquioribus Theologis incompertam . Respondemus e X adverso, primum hanc distinctionem non esse adeo novam, ut iactitant, cum in terminis tradatur etiam a Ciero Gallicano in libro , cui titulus Relations des Deliberations o Gerge de
Franse, ante plureS annos conscripto. Dicimus praeterea , quod etsi haec distinctio sub iis verbis non inveniatur in Antiquiorum lucubrationibus, frequentissima est tamen , si rei significatio attendatur , coquod non tantum dogmata, sed etiam haereticorum libri, libroruinque doctrina quovis Ecclesiae saeculo prostripta fuerint. Addimu S, Omnes haereses quasdam intulisse quaestiones, quibus diligentius Catho Iica Fides defenditur; ac talem esse quaestionem de Factis dogmaticis . Assirmant Iansen istae, Factum , de quo controvertitur em' factum quoddam decimi septimi saeculi, nullatenus dirimendum pervetusta Ecclesiasticorum dogmatum traditione. m In promptu au .em responsio est,
novum quidem esse factum istud, si spectetur scriptio libri, & propositionum enunciatio, quo sensu nova suit quaelibet haeresis cum primum coepit vulgari. Non est autem novum comparate ad doctrinam Fidei, cum repugnet dogmatibus perpetuo in Ecclesia explicite , aut saltem implicite creditis .
Producunt exemplum Uigilii Papae, qui olim tria Cupitula decretorio judicio probavit, quae postea damnavit quinta Synodus ideoque aut judicium Uigilii, aut Iudicium quintae Synodi circa Fa
376쪽
Liber Decimus septimus. Cap. VI. 373
hile & firmissimum , & tamen versatur circa Factum Dogmaticum . . Igitur neque Srnodus Oecumenica approbata a Pontifice , neque ipse Ponti sex errori unquam subjicitur in dirimendis Factis Dogmaticis. Iam vero quod asserunt Uigilium Papam tria Capitula approbasse , falsum est penitus. Concilium Chalcedonense in suas Sedes restituerat Theodoretum atque Ibam, posteaquam impium Nestorium damnaverant οῦ neque in ea Synodo dogmatice tria Capitula di scussa sunt. Cum ergo de trium Capitulorum damnatione ageretur , Vigilius Papa veritus ne contra definitionem Chalcedonensis Concilii e suis Sedibus The
. do retus exturbaretur, haud ignorans inimicorum ejus machinamenta.
prudentissime ohstitit: & cum anno s48. scripsit Iudicatum, & tria
Cupitula damnavit, adjecit clau sulam , Salva in omnibus reverentia Θnodi Chaleerinensis. Ob eamdem caussam die i . Maii anno damnatis a v. Synodo Tribus capitulis , timens aliquid fuisse innovais tum in Causa Theodoreti, &Ibar, quos Synodus Chalcedonensis prustina decoraverat dignitate , edidit a Mersus Quintam Synodum compitutum. Ceterum ubi Vigilio compertum est, nullum a Sinodo U. anathema pronunciatum cor ra Persenas Theodoreti ct Ibar, sed tantum adversus istorum scripta; solus enim Theodorus Mopsuesten duode imo Synodi anathematisino cum suis scriptis damnatur: Uigiislius Synodum, simulque trium Capitulorum condemnationem firmavit. Animadvertas hoc loco , magna fraude Apologistas Ian senii seri- here eamdem caussam missu Theodori, & duorum aliorum Episcop, rum, ut inserant Theodoretum & Ibam a Synodo Chalcedonensi absolutos ,.S a V. Synodo suisse damnatos. Est enim una , eademque Caussa in quantum spectat ad doctrinam trium Capitulorum, non quantum attinet ad trium Episcoporum personas. Rursus opponunt Iansentitae factum Honorii, quod potest hac, vel consimili argumentationis serma proponi. Habemus judicium Ecclesiae in quaestione Facti Dogmatici Iansentano simillimi fallax & erroneum in Caussa Honorii, quem Sexta Synodus tanquam Monothelitam damnavit, non ex aliquorum relatione , sed ex Epistolis ejunem Ηο- norit ad Sergium . Etenim quemadmodum olim instituta fuit quaestio ,
an haeresis asserentium unam in Christo Voluntatem contineretur in Epistolis Honorii; ita nune controvertitur an sensus haereticus quin-Τue propositionum contineatur in libro Iansenti. At in priori quaestione salsum judicium protulit Synodus Oecumenica . Potuit ergo similiter falli in hae de facto Ian leniano quaestione Romanus Ponti sex . Respondeo quaestionem de anathemate dicto adversus Honorium Perplexam esse, nullatenus tamen suffragari Iansenti Apologistis. Onu-phrius Patavinius, Baronius, Severinus Binius, & alii permulti arbitrantur Acta Sextae Synodi fuisse salsata, nec levi ducti ratione, sed Rrgumentationibus plurimis in libris de Incarnatione proponendis.
377쪽
Dilabitur, iuxta horum sententiam , prant icta argumentatio e neque enim verum est Sextam Synodum dixi me anathema Honorio, quod narrare nequaquam praetermisissent Theophanes &Gregorius Monachus Graecus , qui ex autographis voluminibus gesta in hac Synodo literis consignantes Honorii damnationis non meminerunt. Censent alii damnatum a Sexta Synodo Honorium , non quod haeresim Mono thesitarum
in Epistolis ad Sergium docuerit, sed quod haeresi illi quodammodo
indulserit, non satis prudens in fovenda familiaritate cum Sergio, neque in Oppugnanda haeresi nimis solicitus . Atque in hac pariter sententia argumentatio illa exarescit. Potest enim probari ingenua fides
Honorii, tametsi non probetur oeconomia . Nonnulli cum Turrecremata lib. 2. de Eccl. cap.93. putant Concilium revera errasse in quaestione facti: sed neque haec responsio juvat Iansentitas ἔ quoniam eo loco Τurrecremata scribit, ideo Patres fuisse deceptos. quoniam de Honorio Iudicarunt, non ex ejus Epistolis cin quarum una de duplici in
Christo voluntate altum habetur silentium , in altera Honorius Sergium tantummodo hortatur. ut devitet vocabuli novitatem; & consequenter neque una, neque altera Epistola poterat sensum Honorii
demonstrare :) sed pronunciarunt iudicium ex falsa informatione , ct ex falsis rumoribus. Unde ad immum sequitur potuisse Eccle iam errare in desinienda Facti Iausenii quaestione , si rigidiori Censura iudicium
pronunciasset ex sola quorumdam Epistoporum relatione ς quo in casu Factum diceretur historicum , non Dogmaticum . Petiti id ter scribit quaestionem Honorii ad hanc minime pertinere , quoniam Honorii Epistolae non continent judicium Pontificis definientis ex Cathedra , ct docentis uni Uersalem Ecclesiam ς sed commonentis tantum Constantinopolitanos praesules . Iudicium vero de propositionibus Iansentanis, definitivum esse , publicum, universale , & Apostolicis Censuris communitum , nullus ignorat. Noster demum instrant in Hosorio Vindicato probat iudicium Sextae Synodi ferire Epistolas Honorii male in Graecam linguam translatas, non latinum exemplar; sed de Honorio alibi. Adhuc Ian senista argumentantur . Haec enunciatio e B rinque
propositiouer Oresim continentes damuatae sunt in sensu Pansuit, aequivalet his duabus . Quinque propositiones haeresim continent, S , que propositiones sunt iis libro γausenii : quarum prima est purui .
dogma, altera purum factum . Igitur judicium de hac postrema ambiguum & incertum est , etiam prout primae conjungitur; quicquid enim de se est dubium, ubicumque ponitur, dubiuin incertumque est Res p. nego consequentiam ς priino quia etiam de puro facto , quod
non pendet a sola hominum consultatione &. relatione , quale est in hoClibro, quem Omaes Widere ac legere possint, contineri haereticam
aliquam propositionem, est mea senteatia Pontificis judicium irrefragabile, Dipsi rem by Go le
378쪽
. Liber Decim, septimus .. Cap. VL 3 1
gabile & invictum, praesertim si Fidelibus proponatur credendum S juramento confirmandum . Deinde licet hara propositio, Rugsque ilia artieuit extant in libro Iansenti, solitarie & divisim accepta non esset obiectum certae & invariabiIis definitionis; est tamen . fi cum . priori, idest, cum dogmate conjungitur. Nam si dixero , F.G. oriasius non est Deus ct homo juxta fessam Nesio , haec satae enunciatie aequivalet duabus. orisus mon est Deus 9 bomo, & . Gripum esse
Deum ct hominem Aetiis Nestorisv - At quoniam prima Propositio est dogma fidei secundum impiam doctrinam Nestorii, non debet utraque accipi solitarie, sed conjunctim ς atque hoc pacto accepta redolet dodima firmissime Apostoliea auctoritate damnatum . Atque ex dictis reliqua omnia I sentanorum objecta in nihilum reciduut -
CONCLus T ci Postrema hac dissertatione uniuersa Iansentandi Haereseos machinae evertitur . Prolatas a Iansenio quinque Propositiones, praedamnato ab Augustino, digna Censura prostriptas, ac suprema auctoritate anathematigatas, quantum patiebatur ingenium , otiumque nostrum . demonstrare curavimus . Neque est , cur moremur studentium juvenum progressionem re lIendo etiam defensores obsequis silentit; eos scilicet, qui Formulario substribunt simulatione & hypocrisi , interiori animo a Iansienti sensu non alieni . Hi quippe errorem obtendunt sola fallaci opinione , quod Ecclesia in quaestione Facti Iansentani dirimenda potuerit errare . Id verum non esse hactenus commonstraviamus . Sed , etiamsi hac in re Apostolica Sedes obmxia esset errori . quod ab omnium mente aVertat Spiritum veritatis, non est quomodo homines isti excusare se valeant. In Formularis exhibentur quinque propositiones, ut excerptae ex libro, cui titulus Augustisus, & damnatae in sensu ab Auctore intento, absque ulla ambiguitate verborum ἔita ut mendacissime profiteatur obedientiam Ecclesiae quisquis hoc idem jurejurando confirmare detrectat. Sed & seipsos obstringunt gravissimo periurii criminet quoniam Alexander VII. veram , ac totalem obe. dientiam se velle declaravit, nec aliquam in tam gravi negotio eXceptionem seu restrictionem unquam admissurum et uti testatur in Bullata. Vinea Domini data anno i os. Clemens XI. Si autem hunc in exponenda Praedecetaris sui mente , veI in damnanda haz nova jurandi meth do , similiter errasse autumahunt et videant se Pastori universalis Ecclesiae hoc etiam denegare, quod definire valeat quale sit licitum , Scquale illicitum Iuramentum . Si autem hoc non audeant asserere ς abstineant prorsus a Iuramento, quod Pontisex pernicioium, & impium eta declarat. Nec Pontifex tantum, sed & Τhcologi prorsus omnes; necno
φ MMI sentana quamplurimi, qui ceteris periurii crimen objiciunt
379쪽
3 s De Τheologicis Disciplinis Liber XUII.
Nescio tamen, an istorum pervicacia illorum superet impietatem . . Neminerint scriptum in lege Domini, Exodi xx. . Ne enim habebis ἀου fontem Dominus eum, qui assum ferit nomen Domῖπi Dei sui frustra: quod Sc Grates tanquam Deorum oraculum apud Herodotum serva. verunt:
Idest, At Furamento quaedam est sine πomine proles, nunea manus , ct trunea pedes ς tames impete maino Advenit, atque omnem vastat stirpemque , domumque . Legant & Zachariae Prophetiam cap. v. vers. 3. & q. Ego namque ut Ii-hrum ad extrema perducam , ct novissima conseram primis, haec , aliaque scripta omnia Romanae Ecclesiae Pastori S Capiti omnino subiiciens Pelagianam , Semipelagianam , Lutheranam , Calviniana tria, R Iansentanam haeresim . ceterasque omnes damno atque anathematiisgo, non obsequioso Ian senistarum silentio , sed manifesta confessione . sincero corde, ac simplicissimo, apertissimo, Purissimoque jurejurando.
380쪽
Complectens Scholastea Commentaria in quaedam Orgrammata divi Prosperi circa divinorum Auxiliorum ad singula bona opera necessitatem.
AsRafraus adversus Christi Gratiam , ct humani arbitrii libertatem, quantum instituti nostri ratio postulahat , hactenus resutatis , progredimur ad illas quaestiones reselvendas , in quibus exerceri solent disputantium Scholasticorum in genia , & quae praesertim spectant ad ejusdem Gratiae necessitatem . occurrunt quippe in his quaestionibus dissicilia quaedam , ct scitu summopere necessaria , circa ossicia moralium virtutum , infidelium opera , observationem praeceptorum S tentationum victoriam r quae ita a nobis sunt propugnanda, ut continuo insectemur recensitos errores , neque ab Augustiniana doctrina ullatenus diWellamur. Fuerunt enim Scriptores permulti, qui de his differentes tradiderunt liberum arbitrium posse absque Christi gratia facere quod non Potest, aut eX adverso nequaquam posse quod poteth: atque hoc in li-