장음표시 사용
431쪽
423 De Theologicis Disciplinis
aliud occurrere , non simul, non dari praeceptum omnia eukIBe viis tandi, neque iustum habere ad hoc liberum arbitrium , videtur salsa. Nam controversia inter Caelestium & Augustinum erat, num in corpore mortis hujus, ubi caro concupistit adversus spiritum, possit homo vivere absque ullo peccato, & collective vitare omnia, ita ut nullum omnino committat contra manisestum praeceptum omnia simul vitandi. Legitote librum Augustini de Perf. Iustitiae capite v ., & seinquentibuS.
Num donum Perseverantiae Gratia sit sperialis.
S Aepe quidem Dominus sie eundia adversa repellit,
Ut nullo attingi valuere possit homo . Sed mirabilior tune est manus omnipotentis , Iliata assidium cum mala non Iuperant. Laudetur Custos virtutem dans toleranti, Intima eorrumpat ne furor exterior . Nam non tartanti nulla es speranda coroMPPalmam , qua capitur gloria , finis habet ..
Disputaturus Augustinus de magno dono Perse Uerantiae praemonet cap. . institui dissertationem de perseverantia illa, qua usque ad finem vitae perseveratur in Christo , ut nullum sit ulterius cadendi periculum , & de qua legimus in M. cap. Mat. Rui perseveraverit usque is finem, hie salvus erit. Ad perseverantiam enim, qua justus continens est aliquandiu, sed esse desistit, & quam s perseverantiam placet appellare, nolumus de verbo contendere, iam ostendimus praeter gratiam babitua m a iustis actuale auxilium esse implorandum , atque istud efficax esse natura sua . De priori ergo, ae propria Perseverantia dicturi duplex munus gratiae in illa distinguimus, exteriorem stilicet dispositionem providentiae, & internam sanctae dilectionis inspirati nem , Et illa quidem specialis erga electos providentia in hoc maxime Vigilat, ut instante animae transitu, extremoque damnationiS pericu B V lida tentationum removeantur obstacula , ne justificatus succumbat , ct varii vitae ea sus ita dirigantur , ut morS corpus animumque dividat, dum gratia Iustificationis hunc ornat , ita ut in osculo pacis
432쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VII. 42s
revertatur ad Dominum, qui dedit illum . Quamquam enim mors corporaIis est secundum se post deperdi tam originalem justitiam , caus. sis quibusdam naturalibus , idest, corporis temperamento, insalubritate aeris, morborumque vi accelerata & inducta ς tamen ut coniuncta est cum aeterna praedestinatorum salute, idest, in quantum advenit dum justo sanctitas adest, & antequam de hono convertatur in malum. nectens extrema corruptibilis vitae atque perpetuae felicitatis, addit ad naturalium caussarum seriem beneficium supernaturalis ' vigilantissimae providentiae. Quicquid namque divina praescientia & voluntat in disponitur caussa conferendae beatitudinis, habet sub naturali rerum mundanarum devolutione ocultissimum Glorificatoris consilium, ac beneplacitum . Interna autem sanme delectationis inspiratio, gratiae habitualῖ superaddita, ct adeo valida atque robusta , ut concupiscentiae motus, omniumque tentationum, quarum in morte impetus solet esse vehementior, propulset oppugnationem , iis maxime necessaria est, qui nec immatura , nec repentina morte abripiuntur, sed cum
hoste luctari debent, ct caritate flagrantissima pugnantam vincere cupiditatem . Τales sunt qui aegritudine anxia atque acerba agunt animam , & dum terrena inhabitatio dissolvitur , mundi commoda, necessarios , & omnia temporalia bona, quorum cupiditate non tangi nequeunt, sentiunt a se deperdi: atque majori illustratione & inspiratione superna opus habent, si communibus hisce malis ob anteactae vitae teterrimam imaginem , vel insidias Satanae accedant deteriora; maiorem etiam postulant, dum truce Martyrium subeunt, vel mortem aliam violentam hominum aestimatione turpissimam.. Qua propicr habet donum Persieverantiae, quemadmodum de gratia in universum disputavi, graduS plures , ita ut magis in uno , quam in altero juxta periculi magnitudinem splendeat; quamvis sit in praedestinatis omnibus magnum & sngulare beneficium . Duo haec, externam providentiae directionem , R internam specialis gratiae inspirationem complecti donum perseverantiae, ex Scripturis S. P. Augustinus evidenter demonstrat. Primum quidem in lib. de Praed. SS. cap. i4. ex verbis Sapientiae, Raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus. Quae verba , cum Semipelagiani assererent praedestinationem ex praescientia, ita explicat S. Pater, Dictum es enim secundum perieula vitae hujus, non seeundum praementiam Dei, qui Mepraescivit quod futurum erat, non quod futurum non erat, idest, qui ei
mortem immaturam fuerat largiturus, ut temationum subtraberetur inserto . Idem docet de Corrept..S Gr. c.um. S de Dono Per s. c. l7. AIte. rum vero de interiori gratia, per quam Deus operatur nostras cogitationes & voluntates, demonstratur a D. P. permultis textibus Scripturarum Paullo infra, ne eadem pluries repetantur, producendis : ex quibuS IN
quet perseverantibus etiam internae gratiae inspirari virtutem. Cur
433쪽
43 o De Theologicis DisciplinIs
autem assis concedatur. ut ex oujus vita perieulis dum iusti sunt auferantur , alii vero justi donee a jugiitia eadaue, tu et em perieulis , visa productiore teneantur, quis eo vovit sensum Domini ὶ ait Augustinus citato cap. i . de Praede L Ss. Ac statim demonstrans ex divino pariter
heneplacito repetendam esse adultorum perseverantiam , addit: Nise
intelligi datur, etiam illis justis, qui bonos, piosque mores usque o
sene iuris maturitatem , ct diem vitae hujus ultimumservant, non igia suis meritis, sed in Domino esse gloriandum i quoniam qui vita brevitate rapuit justum , ne maIitia mutaret inteIIectam ejus, iue in quan- saeuuque vita longitudine eustodit justam, ne malitia mutet intelletiam ejus. Illam ergo divinarum gratiarum distributionem iustissimis, sed inscrutabilibus sudiciis Dei relinquendam certum est in Perseverantibus
Fuit ergo Pelagianorum error posse hominem perseverare usque in finem absque gratia Redemptoris per liberum arbitrium : quem er-xorem de H. Pelagiana pluribus refutavimus . Suhorti Semipelagiani, qui electionem secundum propositum , quasi libertatem e Verteret, tra ditam ab Augustino aegre ferebant, docuerunt a nobis esse initium fidei , ex cuius praestientia Deus sufficientem gratiam impertiretur , Scsi huic liberum cooperaretur arbitrium , adderet dona ampliora , quihus posset perseverare si vellet. Nunquam tamen adduci potuerunt, ut ad porseverandum necessarium faterentur adjutorium , qao per Verantia ipsa donatur , neque ut probarent divisionem gratiae in eam quae
dat posse perseverare , qualis fuit gratia primi hominis , ct gratia su D ficiens hujus status , S in eam , quae donat ipsam perseverantiam , ut praedestinati in regnum nonnisi perseverantes sint. Ouam esse Semipelagianorum dogmatum compIexionem liquet ex Epistolis Prosperi, &Hilarii, nec non ex nostris de hoc argumento diss)rtationibus. Post, quam ergo cetera capita Semipelagianismi contrivi, S istud nunc oppositum dono Perseverantiae contundam. Paucis enim exceptis, qui cum DuWallio tenent Perseuerantiae adjutorium in iis tantum , qui post iustificationem diu in terris vivunt specialem gratiam esse , non autem in iis , qui justificatione accepta protrahunt vitam ad breve tempus , fert communis Theologorum Augustinensium maxime , ct Thom ista inrum sententia , finalem justorum perseverantiam esse speciale donum ab ipsa gratia sanctificante, ct ordinariis auxiliis eam comitantibus disjunctum ς non repugnantibus Scholasticis aliis , tametsi in hac singulari gratia explicanda ab invicem distrahantur , juxta statutam a se
supernorum auxiliorum oeconomiam . At plus sorte, quam praenota tio postulabat, traduxi temporis. PROPOSITro . Mirabilis manus omnipotentis saepe euncta adversa repellen , beneficium specialissimum impertitur , cum hominem lay sum illata non superant, & finem certaminis consequitur Palma ,
434쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VII. 43I
Se corona non speranda aut non certantibus , aut in pugna prostratis. Hanc positionem ex verbis beati Prosperi exprompta M sacris primum literis confirmat S.P. Augustinus . Proseri cap. a. de Dono Perserinu in. a. Verba Apostoli ad Philipp. I. v. 29. Vobis donatum est ero ciri largou solam ut credatis in eum, veram etiam ut patiamini tro eo. Fides ad initium salutis pertinet, passo spectat ad finem. Atqui fides donum est specialis gratiae. Ergo & finis . Addit verba Ieremiae x XX i I. I. Tim rem Domini dabo in eor eorum , ut a me non recedant. Non recedere a Domino nihil est aliud , quam ei perseveranter adhaerere . Perse ran ter ergo adhaerere Domino, illius datum est. Laudat cap. . verba Psalanistae : Fiat manus tua super virum dextera tua, er supersilium bominis , quem eousirmasti, ct non discedimus a te . Iste homo certe non est Adam , in quo discessimus a Deo . sed Chresus, cuius meritis membra
Corporis ejus uniuntur ac permanent. Cum ergo confirmamur in gratia , ut in Deo simus permanentes per Christum , ad noS utique per Uenit opus dexterae Domini. Demonstrat S. Pater a capite I. ad 6. eamdem Veritatem ex Ecclesiae orationibus. A Deo enim sorte persevcrantia nostra non poscitur Z An vero quisquam credit habere a se ipso , quod petit a Domino Id quidem absurdum est cogitare : irrisoria quippe esset petitio, si id ab
eo peteretur quod ipso non donante est in hominis potestate . Peti autem a Domino perse orantiam ipsa Dominica oratio demonstrat. Cum enim dicimus: Sanctificetur uomes tuum , non petimus, ut Deus sanctificetur orationibus nostris , sed ut nomen ejus sanctificetur in nobis ἀAtque ut sanctificatur in susceptione haptismatis, in quo de gratia Delfuinitur vivificatio, ita sanctificatur perseverantia , per quam virificatio illa perficitur , ut quod esse coepimus, nunquam desinat. Et cum dicimus, Adveniat regnum tuum; quid aliud poscimus, nisi ut Veniae nobis quod confertur Sanctis perse rantibus usque in finem Z Tertia petitio, nat voluntas tua Mut in exu , ct in terra , quid aliud poscit nisi ut terra imitetur coelum, homo angelum, viator comprehenso rem , S sit quod nondum est mortalis homo, non ut perseveret quod est In proxima orantes Panem nostrum quotidianum , sive hic panis intelligatur quotidiana gratiae subministratio, sive Eucharistia , pro Perseverantia illum petimus ; nam ut corporalem cibum accipimus , ne anima separetur a corporis memhris, ita petimus panem ἐπάπων, ut hic habet Graecus , ne separemur a Christi Corpore . Ouinto orationis loco dicimus: Dimitte nobis debita nostra ; quibus verbis, etsi vidzmur tantum petere remissionem praeteritorum peccatorum , instruimur & docemur nos peccare quotidie, & indulgentiam a Deo petimus, qua Permaneamus in Ecclesia non habente rugam , neque maculam . Iam Vero cum dicimus, Et ue uos inferas in tentationem, quid aliud
Precamur, nisi ut accepta gratia perseverantiae sanctitatem servemus tDigitigoc by Corale
435쪽
43α De Τheologicis Disciplinis
Si ergo alia doeumenta non essent, hae Dominica oratis nobis ad eauffam gratiari quam defendimus, sola sufficeret. Haec susiori stilo Augustinus, qui haec omnia corroborat auctoritate beatissimi Martyris Cypriani. Probant eandem thesim definitiones Conciliorum . Arauxicanum secundum canone x. Adjutarium Dei, inquit, etiam renatis ae sanuis Iemper est implorandum , ut ad finem bonum pervenire, vel in hora possint opere perdurare. Tridentinum can.xvi. sessionis vi. donum Perseverantiae Magnum appellat et & canone 22. Si quis dixerit, inquit,
jus eatum vel sine speetati auxilio Dei in areepta justitia perseverare Iosse, vel cum eo non pose, anathema sit. Legatur S cap. 13. ubi ait donum perseverantiae haberi non posse , nisi ab eo , qui potens est eum qui flat statuere , ut perseveranter siet, se eum qui eadit resiluere, o c.
Τraditio Patrum satis est hoc in puncto explorata . Ex Augustino plura hactenus fuerunt producta. Optamus tamen ut legantur praeclarissima ipsius scripta de Dono Perse νerantiae, de Praedest. SS. cap. I 4. de Corrept. & Grat .cap. 8.9.io. II.& la. De nat. & grat. Cap. 26, Epiit. S9. ad Paulinurn q.6. Videatur etiam Prosper lib. a. de Uocat. Gent. cap. 23. in Resp.6. ad Capitula Gallorum , & i . ad obiectiones Vincentianas .
Gregorius Magnus lib. 23. Moralium Cap. 28. , atque ne Percenseam omnes, DivuS Thomas a. a. q. I . art. . & I. z. q. 29. art. lo.
Rationes Theologieae . doctrinae Augustini in hoc nostro Oper expositae undequaque conformes , petuntur primo ex praedestinatione
secundum propositum . Etenim iis, qui praedestinati sunt conformes fieri imaginis Filii sui, paravit Deus misericorditer tale donum, per quod perseverantes iisque in finem salvi fiant: quale donum iis, qui noria pertinent ad illam praedestinationem secundum propositum , inscruta-hili judicio Dei denegatur . Unde, cinquit S.Pater citata ad Paulinum Epistola J nisi quia non pertinent ad Ulam praedestinationem secundum propositum, ae sine paenitentia vocationem E Cur autem ad eam alii peristineant , ani non pertineant, occulta caussa esse potest, injusta non potes. Perseverantia ergo solis Electis divina praedestinatione praeparataeit: & hanc praedestinationem sine operum praestientia fieri probat hoc etiam loco Augustinus. Atque frustra hunc aliquis niteretur exponere de gratuita praedestinatione ad gratiam , & vocatione ad fidem et cum dubitationem omnem penitus tollant, quae istic habentur : Non sunt in ista vocatione, qui in fide , quae per dilectionem operatur, etiam si aliquantum ambulau, non perseverant usque in finem . Et de Dono Perseverantiae cap. VI II. Ex duobus autem piis , cur huic donetur perseverantia usque infinem, tui autem non donetur, inscrutabilia sunt jumeia Dei. Porro donum illud , cujus largitio pro inscrutabili divino
hcneplacito uni consertur , non alteri, heneficium est , non commune , sed speciale. Si igitur perseverantia justis , piisque hominibus tali
436쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VII. 633
Menitissimo iudicio vel consertur, vel denegatur, gratiae munus est maximum & eximium , in hoc fidei, eeterisque gratiarum donis aequale , quod divina liberalitate eoneeditur; longe tamen praestantius , inquantum consertur solis Electis in Christo ante mundi constitutionem, eosque ad salutem certo perducit. Huc spectat, quod eum Christus pro omnibus mortuus sit & sanguinem fuderit,quantum attinet ad oblationem pretii, institutionem remedii, &assumptam a se caussanr humani generis ς oravit tamen pro ovibus suis , & crucem subiit , ne quis eas raperet de manu eius , quantum ad singularem passionis proprie:atem , fructuumque eius participationem uberrimam. ouorum fructuum praecipuum esse finalem perseverantiam puto neminem contradicturum
Altera Augustiniana ratio petitur ex divina dispositione , per quam ita ordinavit Angelorum & hominum vitam, ut in ea prius Ostea deret quid posset liberum arbitrium , deinde quid sitae gratiae beneficium . Ouapropter primo homini in bonis posito Conditoris dedit perseverantiae potestatem, lapsis vero perseverantiam ipsam largitur, quoniam virtus in infirmitate perficitur, ne quis in Domino glorietur et a per hoc nec de ipsa perseverantia voluit Deus gloriari Sanctos suos nisi in ipso ; qui in hoc loco miseriarum, ubi tentatio est vita hominis super
terram, animadvertens hominem inter tot, ac varias tentationes infirmitate succumbere, & seipsis perseverare non posse , si sortissimo dimiserat facere quod vellet, infirmis servavit, ut ipso donante invictis. si me quod honum est vellent, S hoc deserere invictissime nollent. Atque hoc postremum est donum perseverantiae misericorditer praeparatum praedestinatis in regnum Dei. Ouapropter sententia nostra donum quidem gratiae , sed non speciale, fuit praedestinatio ac perseverantia Angelorum. Atque hoc idem sentire arbitramur D. Thomam , docentem in a. a. quaest. S artic. su p. citato, quod primo homisi datum es non ut perseveraret, sed ut perseverare posset per liberum arbitrium , quia nulla corruptio tune erat in humana natura , qua di ficultatem perseverandi praeberet. Et in i. a. pati ter ait hominem lapsum indigere ad perseverandum diviso auxilio ipsum dirigente ct protegeute confrare utationum impulsus . Ex quibus apparet D.Thomam, ubi ait memorata quaest. secundae partis gratiam necessariam esse ad perseverandum , quia arbitrium de se es vertibile; vertibilitatem appellare inclinationem appetitus rationalis in bonum privatum , ob quam in statu naturae corruptae necessaria est homini gratia medicinalis, ut dictum est Proposit. 2. capite quarto, verbis ex ipsis D. Τhoma productis . Postrema ratio est , quoniam vel inquiritur de dono perseverantiae parvulorum , vel eorum qui post justificationem acceptam , priusiquam Occurrant graves tentationes & salutis pericula , mortem
obeunt, vel eorum denique, qui veniunt ad acerrimum, turbuleΠ
437쪽
434 De Τheologicis Diseiplinis
tumque distrimen. In his autem omnibus perse Werantia est munus Deroptimi & beneficentissimi. In parvulis apparet singularis providentiae dispositio paullo supra delineata verbis Sapientiae cap. . R rptus es, ne malitia mutaret intellectum ejus . ne quibus verbis , etsi plura dixi. mus, placeat iterum audire Augustinum Paulino, scribentem : Ne quisquam praesumptor ita de Oeeultis judiere alienis i quid dicturus est de infantulis parvulis, quorum plerique aecepto tu tua aetate Christianae gratia Sacramento, cum sine dubio pertinerent ad vitam aternam , si continuo ex hac vita emigrarent, sinuntur crescere, dr nonnulli etiam apostata sunt. Unde Z nisi quia non pertinent ad illam praedewnationem, Et de Corrept. & Gratia cap. 8. Respondeam, qui nos irrident quando in rebur talibus exelamamus. ιam inserutabilia sunt judieis ejus er investigabiles, via duri' Neque enim Deus θοenos donat quibus voluerit, aut vera Seriptura illa mentitur , quae de morte velut immatura bominis justi ait, Raptus es ne mantia mutaret intellectum ejus, aut ne fictio deciperet animam ejus . Cur igitur hostram magnum benefietum aliis dat, . aliis non dat Deus, apud quem noues iniquitas, nec aeeeptio personarum, ct in cujus potesate es qua/ diu quisque in bae vita maneat , quae tentatio ditia est Iuper terram Z Meut ergo fateri reguntur donam Dei esse , ut finiat bomo vitam istam ,
antequam ex bono mutetur ἐπ malum , eur autem aliis donetur ,. aHis
non donetur , ignorante ita donum Dei esse tu bouo perseverantiam δε- undum Scripturas , de quibus testimonia multa jam posui , . fateantur nobiseum , O eur aliis detur . aliis non detur , sine murmure adversus Deum dignentur ignorare nobiscum. Atque haec Augustini ratiocinatio valet in iis etiam . qui post acceptam justificationem diu vitam non protrahunt, Ac in ostulo Domini moriuntur . De quibus cap. l . de Dono Perseiri. ait S. Pater : Videte jam a veritate quam sit alienum , negare donum Dei esse persevεrantiam usque in Mem hujus vitae , cum vitae bujus quando voluerit ipsie det finem , quem si dat ante imminentem lapsum, facit hominem perseverare usque in finem. In illis ergo, qui
post acceptam justificationem cito rapiuntur, perseverantia finalis ii num speciale est, quoniam specia Ii Dei providentia ante imminentem lapsum animam efflant. In illis Uero, quos postremo loco memora Ui,.quoniam ulterius egent divino auxilio ipsos dirigente θ' protexente comtra tentationum impulsus , perseverantia censenda est amplius, gratiae
Dei beneficium . Multo quippe di milius perseveratur c ait S.Pater campi te ejusde in libri secundo ubi hoe agit qui persequitur ne persevere tor , ct propterea usque ad mortem sustinetur tit perseveretur . Illam proivde difficilius perseverantiam, isam Deilius es habere; sed cui nihil difficile es, Deile es utramque donare Atque his argumentatione
438쪽
Liber Decimus oelavus. Cap. VII. 63s
Sed obiices : Per gratiam habitualem Deus sanat animam. Auctore autem Augustino de Nat. ct Grai. cap. 26. Sanat Deus, non δε- tam ut deleat quod peeeavimus , sed ut praestet etiam ne peccemus. Qui Lquis ergo ad justitiam perductus est, habet in ea perseverandi adjutorium . Insuper, ut ibidem docet S.Pater, & definit etiam Tridentina
Synodus sessi 6. cap. xl. Deussua gratiasemeijusti aras non defixit.
nisi prius deferatur .. Etsi autem nonnulli haec verba explicant de se tractione gratiae sanctificantis, quam interpretationem nec improbare videtur Nicolaus L'Herminier Τom. IV. pag. 23o , sunt tamen etia in a cipienda de gratia actuali, ut demonstravimus in velitatione adversus primam thesim Iansentanam . At si justificatus per gratiam babitualem,S ordinaria auxilia perseverare non posset, desereretur a Deo, antequam Deum ipse desereret. Ergo potest perseverare . Resp. ad I. concedo Deum sanare praestando etiam, ut non peccemus. Sed hoe, ut ibidem addit Augustinus, agit judicio suo, nee ordinem sanandi aeeipit ab agroto . Itaque quos firmissimos vult essicere . non solum sinat ne ulterius peccent, si velint; sed praeparat etiam in eis Voluntatem ut velint non peccare, ct sint perseverantes usque in finem . Ad secundum concessa maiori, nego minorem. Oui enim non perseverat usque in finem , prior deserit Deum ς quoniam libere & voluntarie ponit obicem , ne actualis gratia conjuncta cum habituali imis Pertiatur ei potentiam proXime expeditam, connexam cum ipsa actuaIi perseverantia . Atque ita subtrahitur ei gratia essicax, quae desinit esse talis superveniente superbo tumore, aut pugnaci cupiditate . Explicavi rem totam exagitando citatam thesim Iansenti. Atque Augustinua
proximo cap. de Nat. & Gratia, Per voluntatem nostram inquit sine qua bene non possumus operari, cito potest subrepere auimo humano, uequod bene operatur suum ranIummodo existimet, dieat in abunda,inria sua, Non movebor in aeternum. Et de Corrept. & Grat. cap. II. Hi
ergo qui non pertiuent ad Utum Praedestinatorum certissimum Ofelieissimam numerum, pro meritis justissime judicantur . Aut enim j
tam Jub peccato , quod originaliter de generatione traxerunt , ct cum tuo haereditario debito hine exeunt, quod non est regeneratione dimissum : aut per liberam arbitrium asia insuper addiderunt: aut gratiam
Dei suseipiunt, sed temporales sunt; nec perseverant: deseram ct d
seruntur. Dimiis enim sunt Iibero arbitrio, non accepto perseverantia
dono, judisio Dei justo dr occulto.
Ob. 2. Caussa, cur permulti non perseverent, ex solo Iibero arbitrio petenda est. α Resp.propositionem universaliter prolatam esse falsam et infantibus enim, qui rapiuntur ante baptismum nondum capaces
439쪽
usus rationis, non perseverantia poena est peccati, quod originaliter traxerunt; ct ex adverso in iis , qui decedunt accepto regenerationis Sacramento , finalis perseverantia est absque libertatis usu; ut demonstratum est supra . Deinde respondeo verbis Augustini de Grat. & lib. arb. cap. I 6. Certum est nos mandata servare si volumus, ct farere eum facimus: sed praeparatur voluntas a Domino , S' ilis fuit ut Diaeiamus , cto. Nobis itaque imputatur non per se Verantia, quia libere Dei praecepta transgredimur ἰ Deo autem perseverantia, quoniam ne transgrediamur ipse praeparat voluntatem, viresque nobis praebet esseacissima S. Ob. I. Iustus, eum si filius Dei adoptivus, habet jus ad gloriam. Ergo & ad finalem perseverantiam; per quam Gratia cum gloriae coro-Ma coniungitur . α Resp. dist. ant. Habet jus remotum, & si usque ad mortem in gratia perseveret, concedo: habet jus proximum, eique gloria conceditur, nisi perseveret re ipsa , nego . Nam Matthaei X. v. 22. legimus : ui autem perseveraverit usque in 'em , hic salvus erit. Si dixeris non denegari media necessaria ad consecutione in salutis jus ad illam habentibus; constat ex dictis respondendum esse, quod utique Non denegantur media susscientia, sed ponentibus obieem justo Dei judicio denegatur auxilium efficax, sine quo nequit homo lapsus proxime
perseverare. Si reponas, nullum Patrem, nullumque amicum negare uis debitam mediorum sithministrationem ς pariter respondeo , nec Deum necessariam gratiarum dispensationein denegare justis , sed tantum extraordinariam ac specialem paratam iis iustis duntaxat, qui filii sunt & haeredes, S qui perseverantes in caritate in Deo permanent. Si addas justis simul cum caritate habituali Deum ceteras virtutes largiri; Iiquet respondendum esse, praeter habitum sirpernaturalium virtutum,
in figere hominem gratuito auxilio Dei cosservantis ipsum in bouo usque adfinem vitae, atque istud in hoc statu esse adiutorium , quo dirigamur S protegamur eoutra tentationum impulsus: ut dictum supra, & de
opp. ultimo. Homo iustus potest ad breve tempus sine specta It
gratia vitare peccatum mortale . Si ergo in eo statu moriatur, dicendus erit perseverasse usque in finem. At positiat ills caussae naturales mortem in serre ab universali Dei providentia ordinatae ac directae. Igitur in eo casu non erit perseνerantia donum gratiae peculiaris . is Resia. falsam esse consequentiam . Quod enim homini justo mors superveniat, antequam procellae tentationum insurgant, euinque rapiat priusquam malitia mutet intellectum ejus, non caussis naturalibus tribuendum est, sed latenti in caussis hujusmodi altissimae , & erga Electos beneficentiesimae Providentiae. Verum haec in Praenotatione, S in postremo prinsententia nostra argumento satis enodata fuerunt.
Habes ex dictis veram intelligentiam verborum Apostoli ad Rom.ν.
440쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VII. 43
v. i . Si enim unius delicto mors regnavit per unum: multo maxis abundantiam gratiae, O donationis , ct justitiae accipientes in viis regnabant per unum Iesum Chrsum . Ut enim S .Pater ait de Correpta Sc Grai. cap. 32. Primo homini, qui in eo bono quo facius fuerat rectur, acceperatpsise non peccare , posse non mori, pqse ipsum bonum non de serere , datum es adjutorium perseverantia, non quo fieret ut perseveraret ,sed e quo per liberum arbitrium perseverare non posset. Nuna vero Santris in regnum Dei per gratiam Dei praedestinatis . non tantum tale adjutorium perseverantia datur, sed tale, ut eis perfuerantia ipsa donetur: non solum , ut sine isto dono perseverantes ebse nonpo sint, verum etiam, ut per hoc donum nonnisi perseverantessint. Et similiter D. Thomas l. 2 . Io9. art. Io. ad 3. Homo in primo statu aecepit donum, per quod perseverare posset, non aurem accepit ut perseveraret: nunc autem per gratiam orsi multi accipiunt dr donum gratiae quo perse verare possunt, ct ulterius eis datur quod perseverent. Etsic donum uorsi es majus, quam delitiam ias . At satis in hac quaestione no
De variis Geologorum puritis eireas cientia auxilia pro omnibus insituta.
Omibar ἐα rebus geminam es opus omnipotesttritum justitia es quod geris, aut ρ Nas:
simul in terris deflendunt lucis ab arce, Ne euiquam parti desit utrumque bonum . Et quoniam eunesi auxilio miserantis Pegemus,
Praecedit semper gratia justitiam
Damnantem elatos, Disantem justificatas, duos Deus er donis auxerit, er meritis.
Amplissimam, ac perdissicilem disputationem aggredior: in qua cum nec latum unguem velim ab Augustino discedere , necessum sit autem cum Adversariis plurimis congredi, oportet, me veritatis praesidio, Doctorum suffragiis , rectaque methodi partitione praemuniam . Principio quibusdam etiam infidelibus, atque pervicacissimis peccatoribus interdum conferri divinas inspirationes, imo & essicacem gratiam
Per quam ante fidem S justificationem aliquando bene operantur, satis Disiligod by GO le