장음표시 사용
441쪽
438 'De Theologicis Disciplinis
in superioribus demonstravi . Instituitur itaque disputatio de omnibus ae singulis hominibus in universum . Iustis etiam sussicientem gratiam ladesse, & neminem deseri a Deo , nisi ipse Deum deserat, cum omni-hus Catholicis profitemur. Exteriores gratias , .videlicet exemplum Christi omnibus ad imitationem propositum, praedicationem Evangelii
saltem exhibitam, nec non oblatam pro omnibus Redemptionem , tuis statuta pro omnibus Sacramenta, paratam omnibus medicinam , promptissimum cx parte Dei auxilium conferendum , nisi in hominibus reportatur propriae voluntatis repugnantia , aut caussa alia justissimae indignationis, peneS nos extra Omnem controversam positum est. De ullo, quantumvis maximo Peccatore, donec vitam agit corpoream
desperandum non esse , ct quandiu est in Corpore Christi, aut illi potest adnecti , eum vel recipere actu , vel posse recipere salutares ejus instu-Nus , & vitam quoque cum suo Capite sempiternam , ct fides Christiana , & ratio ipsa demonstrat; quoniam , nemo est in hac vita , qui
gratiam non habeat, aut habere divina liberalitate largiente non possit. Haberi veram gratiam susscientem, etiamsi non ispiretur a Domino sancta victrix delectatio, quemadmodum aduersus secundam positioncm Jan senii propugnavimus, repetimus in prassentia. Illud itaque tantum in quaestione versatur , num reapse auxilia sussicientia singulis omnino hominibus non solum parata sint, & exhibita, verum etiam Pro qualibet temporis circumstantia,& praesertim urgente praecepto collata. Est ergo valde probabilis, S in Scholis recepta sententia omnibus indiseriminatim dari suffcientis gratiae adiutorium . istam propugnant celeberrim i Theologi Societatis Iesu, Molina , Vasque sius, Suarea , δε- Ientia, Deschamps , & qui priori loco commemorandus erat, Eminentissimus Bellar minus. Is tamen lib. a. de Grat. S lib. arb. scite animadvertit obduratis non omni momento gratiam adesse, sed quando opportunum Deo videtur gratiarum suarum munera distribuere . His consentiunt Thom istarum plures, quos inter veniunt digno honore celebrandi Magister Avita de Auxiliis cap. 8. AIvarea lib. xi. disp. II 2. Cardinalis Gotti de Reprob. q. i. dub. 3. Caietanus Benitea de Gratia Christi infideles & obcaecatos adjuvante disp. r. ct a. & Salmanticenses
TOm. .Tract.CXI. q. 1. dub. I. Non recedunt ab his, opinione nostra, Reiscentiores alii, qui putant adesse omnibus gratiam orationis, qua possint petere auxilium proxime lassiciens ad implenda mandata ; nam & prae
clarissimi illi Thora istae non proxime, sed remotes cientem gratiam omnibus indiscriminatim concedunt, qua si bene utantur, praesto sit uberior, fidem infidelibus , & conversionis potestatem fidelibus impiis sthministrans . Quam sententiam de orationis gratia praesente singuliSerudite propugnant in sua Instruct. Pastorali Antistites Lucionensis , &Rupellensis , Doctissimus Magister Bellelli in postremo opere de Mento
442쪽
Liber Decimus octavus. Cap.VIII. 43s
e iam orationis sine adjutorio efficaci aliquando hominem re ipsa orare , docuit olim Alphon sus Le-Moyne, & nuper Honoratus Tournely de Grat. p. 2. quaest. . concl. s. Laudari solet pro hae sententia Eminentissimus Norisius: sed huius assertum est , Gratiam orationis, quae adest Omnibus justis, non adesse infidelibus ς ut docet clarissimus Auctor in Iansentani erroris calumnia sublata cap. 3: in justis vero gratiam orationis tribuere potentiam proximam ad implorandum adjutorium sussiciens ad impIenda mandata , sed hominem libera suppositione judicii practici erronei interdum obicem ponere praedictae potentiae ad orandum proximae . Falsum est igitur gratiam orationis juxta Norisium vel dari omnibus, vel semper tribuere justo potentiam proxime expeditam ad orandum . Dogma de Gratia sussicienti singulis distributa ad fidem pertinere, scriptitarunt postrema hac aetate nonnulli. Iam quid intelligunt per gratiam susscientem Medistae, quid Theologi reIiqui, &quomodo Thom istae repudiant auxilium sufileiens MoIi nistico sensu . non semel libro superiori significatum est . . Sententiam praecedenti oppositam tradi ab Augustino, Fulgentio, . ac Prospero, nec non a D. Thoma , ejusque discipulis celebrioribus . . etsi nollent aliqui talia praesidia abiicere, fatetur Theophilus Raynauindus in Lugdunensi operum S. Leonis Magni editione , & Gabriel UaΩqueZ r. p. disput.97. cap.3. & a. p. disp. I93..cap.4. Liquet consession Salmanticensium , acerrime de sendi a Ledesina quaest. unica de Auxiliis art. i 6.GMoy Tract. 8. de Praedest. disp. 3. k.4. GonzaIez ibidem, in m. . Banneso I .p. q. 23. art. 3. Goneto de Reprob. disp. s. art. s: Et licet aliqui distinguant inter auxilium quod immediate datur ad credendum, &illud quod datur immediate ad faciendum bonum quodcunque moraIe,& mediate ad fidem , & assirment non quidem primum, sed hoc postremum singulis dari , ut Didaeus Alvarea lib. xi. de Auxiliis disp. t i et cujus sententiam non pauci modo amplectuntur; ceteri tamen tradunt, infidelibus negative, Ohcaeeatis quibusdam , ct parvulis in utero matrum emorientibus nullum sussiciens auxilium dari, nisi dari accipiatur prout idem est, ac praeparari & exhiberi , quemadmodum expIicae Bannes laudato articulo concl. 6. & 8. Neque hi tantum ex Thomistis negant auxilium sussiciens recipi ab omnibus : sed alii plures , qui do Gratia stilo lasori seripserunt: quos inter principem locum obtinet clarissimus Lemos lib. . Panopitae P. a: Trares. , post illum vero Ioannes Gona alea Romani ColIegii S. Thomae Regens, ct Contro Versarium de Auxiliis scriptor doctissimus . Controν. v. art. 8. Mitto Auctorem Historiae de Auxiliis eamdem doctrinam propugnantem duobus postremis
capitibus libri tertii Hos autem omnes, non more atque instituto multorum attuli, sed singulos legere non praetermisi, animadvertens male Alvaresium , & Zumel a Goneto pro hac sententia citari, male an nullis pro priori partem Thomistarum:nobiliorem. Quod attinet
443쪽
ad parvulos praefocatos in utero matrum , non reperies antiquum Thoomistam , qui teneat iis suffciens auxilium applicari, si fides hab nda est , habenda est autem plurima, Thomae de Lemos cap. XV. eiusdem Tract. nurn. 2Is., & Bannesio citato art. Conclus. s. Imo Deum nolle LIutem parWulorum illorum existimavit Gabriel Vasqueet i .p. disp. 9s.& Cardinalis Ssondratus in Nodo praedest. I .p. seR. I. l .g., quamvis id nos minime probare possimus . Negant denique auxilium suffciens omnibus indiscriminatim conserri, praeter Augustinianae Scholae Doctores,
Theologi Lovanienses in Censura ad Affert. 7. & in Iustificat. cap. xi 3.S Duacenses ad eamdem 7. Affert. Abulensis ad caput 4. Exodi q. a. Nicolaus L'Herminier Tom. q. pag. o 6. & seqq. Atque hos laudavisse
Huic sententiae acerrimi quidam Propugnatores prioris vulgo dictutant accedere Ian senistas, ut hoc sorsitan terriculamento novitas dogmais tum vetustatem oppugnet. Sed quamquam Ian senius infideles & obduratos carere interdum gratia docuerit lib. I. cap. io. de Grat. Christi et coelo tamen toto distat a Catholicorum opinione decretum Iansentanum. Ut enim stilum in hanc haeresim exereendo demonstravi, Ian senius nec gratiam susscientem ab emeaei distinctam , nee indisserentiae libertatem admisit; & consequenter nullam in infidelibus , nullam in obduratis gratiam statuit effectu carentem, & tamen utrosque peccare credidie in eo, quod vitare non possunt. E contra quicunque ex Catholicis negant gratiam conferri promiscue omnibus . nullum peccatum dari existimat sine indifferentia liberi arbitrii, & fatetur frequentes esse sanctas inspirationes , quibus resistitur . Ouapropter non abs re futurum fore
crediderim , si placita Scholae vindicavero, ct rigidiora emollire , fatissaque revincere adoriar; uti agam , quoniam hisce de Gratia velitati nibus diem dixi satis laxam, contractis disiunctisque pronunciationibus. PROP. I. Deus pro omnibus , ac singulis remedia salutis instituit. paravitque, exhibuit, & quantum est ex se nulli prorsus mortalium denegat supernas illustrationes , aliarumque gratiarum heneficentissimam largitatem.
Prob. I. ex Scripturis . Sap. 12. v. i. habetur. Ob quam bonus ct suavis est, Domine, Spiritus tuus in omnibus t Cap. xv III. Ezech. 23. nquid voluntas mea est mors impii, dicit Dominus Deus , edi non uteon*ertatur aviissuis, ct vivati Ioannes I. V. 9. Illuminat omnem hominem. I. ad Timoth .a. q. Dui vult omnes bomines salvos fieri. In Epist. i. Ioannis a. g. 'se es propitiatio pro pereatis nostris, non pronoris autem tantum, sed etiam pro totius mundi. Innumera sunt huius generis loca ab unoquoque Theologorum collecta . Confirmatur ex Conciliis : ex Senonensi in decretis Fidei cap. is . Gratiasemper es in promptu, nec momentum quidem praeterit, in quo non flet ad sium,
ct pulset . Ex Trident. Sess. 6. cap. xi. Deus impossibilia nos iubet, sed
444쪽
monstratur ex Patribus ς nam scribit Innoc. ad PP. Carthaginenses :Deus quotidiaua praestat remedia . Serm .i6. de Passione S. Leci : γαμῆUalpraeepto , qui praecurris auxilio . August. Tract. in Ioannem ra. Disontum in medico est, sanare venit agrotum . Stabilitur postremoratione, quoniam Deus vult omnes homines salvos fieri, & pro omnium salute tradidit Unigenitum Filium suum . Igitur, quantum iu se est, Deus optimus, ac beneficentissimus omnes complectitur, Omnium
miseretur, omnibus opitulatur . .
PRoposirio II. Non est de fide, quod auxilium gratiae omnibus
misericorditer exhibitum ac praeparatum omnes reapse recipiant. Probatur I. testimonio, & consessione Adversariorum . Salmantiis censes de sententia illorum, qui negant sussicientem gratiam recipi a singulis Tom .s. Tract CXI. q.XI U. dub. I. I. I. Praedicta opinio, inquiunt,
probabilissima es , o satis communis inter graves Neo eos . Antoninus Mas uli) differt. 4. de Gratia Adami q.I. art. a. Compertissimum es, minimὸ ad errorem Pansenti pertinere , si quis obduratis , excae- eatis denegari a Deo gratiam contenderet, qua praecepta impleant :Cum enim in eodem Pa enii loco universalis a Me propositio refer tur , Infidelibus, exeacatis, obduratis , justisque etiam interdum deesse gratiam, qua possUilisfiant, ultimam de jussis partem sanctus Pontifex outaxat proseri tς alteram vero intactam retiquit. Expende Thesim Iansentanam Cap.I. Prop. r. Eminentissimus Gotti citato loco docet, Catholicos Douores loquendo de hominibus justis convenire : Alfi de aliis hominibus loquamur, non ita cossentire. Benitea adversus Pau- Ium Lugdunensem positionem hanc nostram non solum probat, sed ma- raraeterea argumentorum copia collustrat. Uasque sit ingenuam .ssionem, ac magnum simul animum videas, quae , humanissime Lector, cap. 3. disp.9 . in I. partem. TOurnely de Grat. pag. edit. Uen.
634. Uuum ait hie diligenter observate de mera Schola quaestione his , non deside moveri quaestionem . Hoc enim unum bis fides statuit impii non deesse gratiam, qua possibilia ipsis sint Dei mandata. De solis justis loquitur Cone. Tria. Sess.6. cap. II. 9 Cas. i8. Desolis etiam μω sis actum es in prima ex quinque famosis Pansenti propositionibus .
Proseri posthae praedictam P. Antonini Matauith contestationem .
II. Probatur : quis enim, nisi natura malevolus & maledicus tanquam fidei adversam traduxerit sententiam clarissimorum viroruinis ,
Lemosi, Bannesii , Ledesinae , Goneti, Duacensis , ac Lovaniensis Academiae, Driedonis, Gregorii, Norisii, Abulensis , aliorumque multorum , quorum nomen nulla erroris tetigit, hac saltem in parte , suspicio; scripta autem praeclara studiosorum manibus teruntur, habentur in pretio, laudibusque frequentissimis exornantur Z
445쪽
4 2 De Τheologicis Disciplinis
samur, spectare ad fidem Non ex Scripturis, quoniam his probatur
duntaxat, Deum quidem Omnibus opem ferre , & gratia: lumen undeia quaque diffundere ς sed non pauca occurrunt loca minitantia perversis . ablaturum Dominum sepem vineae producenti labrustas , derelicturum Babylonem , excaecaturum subtractione Iuminis oculos improborum .
nee solam misericordiam & pacem, sed justitiam quoque indignati
nemque commemorant. Plura etiam fas est de exterioribus gratiis i terpretari, nonnulla de vi & essicacia instituti remedii, inulta de auxiliorum praeparatione . Neque rem conficient traditione , eo quod hoc ipso responso Patrum pronunciata expediuntur ἰ & pro negativa senistentia contendunt Theologi inclyti stare Augustinum , Prosperum, Fulgentium , Gregorium Magnum , Thomam Aquinatem, D. Bernardum , aliorumque numerum maximum, auctoritatemque praecipuam . Atque id num verum sit, postmodum est inquirendum : ad hanc enim . . thesim comprobandam susscit, id sentire Catholicos plurimos , neque omnes repugnare adversarios . Sed nec suadere poterunt sententiam suam voluntate divina generali salvandi omnes. Enim vero voluntas ista antecedens est ἰ quam enim appellant sequentem, non est in Deo nisi comparate ad genera singulorum , Sc quatenus nemo salvus fit nisi Deo adjuvante & voIente . Ex voluntate autem antecedente in singulos actualis gratia non derivat, sive voluntatem illam dixeris signi, non beneplaciti: sive illam explicaWeris comparate ad universum humanum genus , at non adsiuius generis individua in certis circu instantiis constituta ; sive ejus effectum dixeris institutionem ordinis , non consecuintionem e quam postremam sententiam nos amplectimur, praecedentes
duas complures alii tutantur . At ad Voluntatem antecedentem uno ex
his modis acceptam sat est, si remedia sint instituta , Se auxilia parata. Quod etiam sufficere ad generalem Redemptionem , cujus certissinum dogma ad sensa Patrum sacrorumque Conciliorum , non ad discrepantes opinationes Scholasticorum exigendum est, dein onstravi quarto capite in haeresim Iansentanam . Atque haec cum ita sint, verbis Prosperi Adversarios alloquimur Iγlim quia Iummatim, ut potui, sententia vestra Decursa es: die unde probes , quod Gratia Christi
Nullam omnino hominem de eun iis qui generantur
Praetereat, eui non regnum visamque beatam
Impertire velit rPROPos. III. Non est necessaria ad imputationem peceati praesens Sc actualis divinae gratiae inspiratio ω Prob. I. susscit ad merendum vel demerendum libertas indisse Π-tiae quosd exercitium , nec requiritur quoadspeeificationem , sive satis est, si adsit libera potestas agendi vel non agendi quod opere ipso CXerce tur . A t haec Jibera potestas reperitur in iis etiam , qui sufficienti gratia
446쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. θε 3
sunt destituti. Igitur demereri possunt, & re era peccare. Minorem propositionem sequentibus momentis demonstro. Sit primum. Liberum habemus arbitrium ad malum sine gratia; non enim ad hoc vel ad illud privatum , noxium, ac prohibitum opus vOIuntas est naturaliter determinata, sed omne particulare bonum sive honestum sit, sive apparens semper amandum proponitur cum indisserentia iudicii, quoniam nisi honum sit summum ac persectissimum , S in se inspectum sine ullata specie & aenigmate, facile in eo deprehenditur ratio aliqua mali. Atqui peccando prosequitur voluntas bonum apparens, sine naturali determinatione & cum indisserentia judicii. Igitur peccat libere . Praeterea Iansenio objicienti Christum promeritisse absque libertate indifferentiae , quia peccare non poterat, optime respondetur , Quod voluntas Gripi licet sit determinata ad bonum , vos tamen es determinata
ad hoc vel illud bonum; ct ideo pertinet ad Grisum elixere per liberum arbitrium. Est enim haec responsio D. Thomae 3. P. q. I 8. art.4. ad 3. Possumus ergo objicientibus hominem derelictum a gratia non peccare, quoniam est determinatus quoad Decificationem ad malum, re- .spondere , quod illius voluntas non est determinata ad hoc malum vel illud; ideoque peccat per liberum arbitrium unum aut alterum elige u do. Rursus: Asserebat Calvinus peccare homines extincta licet arbitrio , cum peccet etiam Diabolus arbitrio carens . At haereticum refellit doctissimus Bellarminus lib. v. de Grat. & lib. art. cap. lψ. ad tertium his verbis : Respondeo tam an eos sanctor, quam malor damoves respectu sinis ultimi iuu babere Iiberum arbitrium a necestate : tamen respe tu mediorum liberam arbitrium etiam a necessitate habere , quiis
musta faciant qua possunt non facere, ct e contra : ct in bujusmodi da
mones Pere peccare, dr bonos auxesis opus vere Dadabile facere; quamvis nec poena, Nec praemium essentiale crescere postsit, cum utrique simis termiuo , e r omnia ipsorum opera ad exercitium darusatiouis, vel gloriae sempiternae pertiueant. Videte etiam Estium in lib. 2.Sent. dist. v II. j. s. S diit. ultima lib. . D. Thomam t. a. q. 89. art. q. Si ergo peccant in operibus deliberatis damnati ac daemones , qui gratiam nequeunt habere , quanto magis mortaIes , qui illam habere possunt Insuper Theologi clarissimi refellunt hoc argumento Iansentanos obtendentes priva tionem gratiae, ut dogma suum libertati contrarium propugnent: Etiamsi nihil boni absque gratia possimus perficere, habemus tamen in faciendis malis optionem ac libertatem : Igitur ex privatione gratiae non insertae Peccandi necessitas. Et sane, me iudice, facilius hoc responso illorum Ora obstruuntur, quam si respondeas gratiam adesse singulis; quoniam hoc postremum in controversia est, & Iansentana consecutio pleno Catholicorum ore damnata Sexplosa. Neque enim, nisi omnia me fallunt, minus ego exagitavi Iansen istas eorumque tela contrivi concor
dissimis Scholasticorum decretis, quam alii praestiterint proprii ac si ''
447쪽
gularibus, licet istorum disputationes longe superent meas erud tionis copia atque ornata, Saltem ne ambitiose haec videar effundere , protegit me stilus&eloquentia Petavit ita Ian senistas vellicantis lib. iv. de
opis. sex dierum cap. t x. num. 3. Mihi quidem profecto insulsum , er absurdum videtar, iis hominibus , qui alienisum a Chrisi gratia , liberum inesse ooluntatis arbitrium ob id vexare , quod vel boni nihilsese pere polunt, vel ejus saltem boni, quod natura superat captum: ex eoque coiistere determinatam , is' uni alicui sic alligatam , loluntatem , ut indifferentiam non habeat. Quid enim ξ non saltem eo ipso babet ancipitem , indifferentemque motionem, quod veI in malis unum quidem optare potest e pluribus: vel cum istis naturalia bona, honesta comparare Z quod ad eleelionis, arbitriique suspensionem, hoe est libertatem fossicit. lgitur alieni etiam a gratia , cum habeant liberum malorum ipsorum delectum , ct plures species , in quibus possunt vim ct facultatem suam experiri, peccant plenitana libertate . Confirmatur praeterea thesis Patrum auctoritate , ct primum Augustini. Ipse enim objicientibus Pelagianis excusaturos se homines , qui nolunt recte vivere dicendo Gratiam , unde bene viveremus non accepi - .mus, nunquid respondet, non esse inexcusabiles, quia adest unicuique sussiciens auxilium Z Nulli bi responsionem istam invenie&. Respondet in F pist. ad Sixtum , verbis Apostoli, o homo , tu quis es , qui respou eas Deo ξ Respondet de Corrept. S Grat. cap. 6. Si uoudum re enerati sust, primam esse caussam . eur objureati quod i inobedienter Deo sibi debeant displicere , quia Deit Deus hominem reflum ab initio humana creaturae , or non es iniquitas apud Deum Si autem jam regeneratus er justificatus in malam vitam sua voluntate relabitur, eerte iste Non potest dicere, Nos accepi , quia acceptam gratiam Dei suo in malum libero amisit arbitrio. Respondet lib. i. operis Impers ia. 98. Dcum ad peccata non cogere , eo quod homo peecare θ' nou peccare potes ἰ sed alterum horum non facit, nisi adjutus a Deo . Respondet q. so. in Deuteron. Si adjutorium Dei desit, non ideo exessubile est hominis vitium: quoniam judicia Dei quamvis occulta, tamen justa sunt. Quae omnia sine interitu libertatis humanae accipienda esse, ostendimus capite tertio de H. Calviniana. Nequeunt autem verba Augustini intelligi de Gratia habituali, sed debent accipi de illa gratia , quae ad conversionem , & observantiam divinorum praeceptorum est nece Lnria, id est , de actuali; alioquin inepta esset ad obiecta Pelagianorum , S Massiliensium querelas S. Patris responsio; ut animadvertit Van-royde Oeconomia Grai. cap.4. q. 4. R Lcmos memorato Tractatu Panopitae cap .XI I. Similiter Prosper in Carin de Ingratis cap. 32. ait: Non autem retie , nee vere dicitur, illos Qui sunt exortes divini muneris , θ' quos Grouu neglexit, degentes mortis in umbra Pee
448쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. qqs
Pereati non esse reos,. quia recta gerendi Non data sit virtus . Consentiunt Fulgentius de Veritate Praedest. cap. go. libri 2. Sc S. Th mas pluribus in locis productis & vindicatis a Lemosio cap. Iq. prinnarratae lucubrationis.
Munitur insuper assertio nostra argumentatione sequenti. Ut homo possit converti , non requiritur ut babeat gratiam δε eientem eo ipso tempore, quo posse dieitur, se satis est, si babere illam ct obtinere
possit. Istuomodo dicitur homo posse manducare panem, etiam cum panem non habet, neque etiam quicquam unde sibi panem comparet: ut etiam dieitur videre potest, qui non bubet lucem, sed in tenebrosum carcerem injectus est , quamvis sine luce .ssurus sit nunquam . Haec est doctrina Lovaniensium in Iustificat. cap.xi i. Revera semper est in natura posse recipere gratiam , ideoque semper est in hac vita Iibertas in utramque partem flexibilis, in malum se ipsa, & in bonum adminiculis suffulta divinis . Atque haec est potentia , ut dici consuevit, remotu . Hi no Thomas Aquinas docet illud non esse impossibile, quod possiimus cum auxilio divino, quoniam, ut Philosophus ait in I. Ethicae, stuve per miror possumus, aliqualiter per nos possumus . Ita Angelicus Doctor
I. 2. q. IO9. art. q. & 2. a. q. Is 6. art. r. Neque dicas illus brie hoc dici, si auxilium quoque divinum nobis desit. Deest quippe nobis volentibus, & libere ponenti hus impedimentum , cum simus etiam sine gratia liberi ad malum , quod optione nostra eligentes Domino vocanti Scextendenti manus suas dorsa vertimuS . Postremo , vel de infidelibus loquimur, vel de credentibus . Si. de illis, aut negative infideles sunt, ct non audierunt Evangelium , nez potuerunt audire , aut non sunt tales . Si sunt negative infideles , impossibile illis est credere in Christum , Iaborantque fidei Catholicae ignorantia in vincibili. Iis infidelitatem non imputari in peccatum , certis, smum est ; cum ignorantia in vincibilis tollat libertatem , & excuset a culpa . Hujus nodi ergo infideles tenentur ad solam Iegem naturalem servandam , ct ad bene moraliter operandum . Ad hoc vero opuS ne habent gratia , aut non habent 2 Si opus non habent; eccur requiritur gratia , ut imputetur peccatum Si gratia indigent: non ponant immpedimentum aliquod libero judicio practico repugnantes inscriptae naturaliter legi; atque gratia non deerit. Si infideles sunt positive et vocati sunt, & renuerunt: id perditionis ipsorum caussa est. Denique si credunt ἰ certe non possunt dicere , Non accepimus. Ut ergo sive fidelis, sive infidelis inexcusabilis sit, non requiritur actualis gratiae participatio ς sed sufficit si vel collata fuerit aliquando, vel caussa cur non detur, i ex ipso sit repetenda, habeatque in opere ad culpam imputabile Iibertatem indisserentiae .
PRO LIV. Cuilibet fideli, nisi libere ponat obieem 1 adest gr -
449쪽
η is De Theologicis Disciplinis
tia orationis, qua impetrare potest auxilium immediate suffeiens adimplenda mandata : hac tamen gratia destitutus est infidelis . Probatur. Fidelis enim credit si hi mandata a Domino esse praestripta: novit scriptum in Evangelio , Petite ct dabitur vobis: Sc nisi superbe de se praesumat, propriam infirmitatem agnostit, S retrahen. item a bono concupiscentiam experitur. Atqui si credit, nec super heia praesumit, habet gratiam suffcientem ad orandum . Ut enim Augustiis c. iis scribit de Grat. & lib. arbitrio cap. i6. Ipsa est fides, quα orando limpetrat, quod lex imperat, Et Epistola ad A licum , Utilitas legis es, ut bomines ae sua infirmitate cotiviueat, cy' gratia medicinum , quae tu Gripo es, implorare eompellat. Igitur , nisi fidelis praesum.
ptionis Obicem ponat, gratiam habet orandi, eaque nisi in poenam liberae elationis non caret. Hinc S. Pater de Nat. & Gratia cap. 44. ait:
Deus impusibilia non jubet: Ied jubendo movet, Er facere qβοὸ pem, lta' pe re quod nou possis. Quae verba Tridentinis decretis sunt consecrata . Et eodem lib. de Natura S Gratia cap. is. Qui voluerit, θ' Non potuerit, nondum se plene velle cognoscat, ct oret, ut habeat tantam voluntatem, quanta sufest ad implenda mandata . Ex quibus colligitur i. non habere infideles gratiam adorandum,co quod non credant sibi a Deo mandata proponi, imo neque Deum esse legislatorcm cognoscant: unde Paulus ad Rom. X. ait: tomodo imet cabunt , in quem non erediderunt Colligitur a. fideles non semper habere potentiam proximam ad orandum: quoniam non semper propriam imbecillitatem animadvertunt, θ' sa implicati superbia , ad gratium nou convertuntur juoantem: inquit Augustinus contra duas Epist. Pelagianorum lib. I. cap. . Vide quae seripsimus contra Primam Propositionem Iansentanam . PROPOS. V. Nullus absque gratia per se essicaci habet potentiam orandi conjunctam cum actu . Probatur i. ex nuper dictis r Quisquis enim implicatur superbia, nec vincit legem stam in membris suis , S repugnantem legi mentis suae , ponit obicem orationi faciendae , nec est in potcntla proxima adorandum, ut erudite demonstrat Norisius in Calumnia sublata cap. 3. f. a. Atqui sine adjutorio quo, sive gratia per se essicaci non possumus praesumptionem vitare, & carnem reprimere concupiscentem ad Uersus spiritum, scribente Augustino de Corrept. S Grat. cap. xl. quod in tali certamine laborantes dari sibi pagnandi , viueendique virtutem per risi gratiam poscunt; & cap. proximo : In infirmitate propter ela iovem reprimendam perfici virtutem oportebat. Igitur sine gratia Frse essicaci sedante rixam earnis & spiritus, Sc comprimente superbi tu morem , hebcscit vis orationis & languet. Deinde aut nihil probant argumentationes Augustinensium ac Thom istarum pro necessitate gratiae essicacis productae de H. P.c. IX. aut
450쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. 447
probant gratiam per se essicacem necessariam pariter esse ad orandum. Enim vero Scripturis eo loco productis aequiparantur istae: Spiritas adjuvat infirmitatem noram : nam quia oremus , sicut oportet, πescimus: fd 'fespirithis postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus , ad Rom. vi ii . 26. &, Miset Deus Spiritum filii sui in eorda vestra eum-tem , eAbba, Pater , ad Galatas i WA. Nam ut Augustinus inquit in Epistola ad Sixtum , Iuterpellat, quia interpellare nos facit; nobisque interpellaudi, ct gemendi inspirat assee7um . Et infra: Nos hic ait, is quo elamamus; sed ipsum Spiritum fautrum clamantem disere maluit, quo es tur, ut clamemus. Ecclesia pariter orat: Fac ea, qua tibi sunt placita postulare : Aperi Domine os meum ad benediceuom nomeusanctum tuum : Cuncta nostra oratis er operatio a te semper incipiat, Oper te coepta finiatur, o c. Quibus non solum petimus potestatem orandi, sed etiam assectum, adium, initium , exercitium , Se complementum . Patres quoque eodem prorsus modo de oratione loquuntur , ac
de operibus reliquis. Et Augustinus quidem Iaudata ad Sixtum Epistola etiam de oratione ait: εAdjutorium igitur Spiritusfantii se expressum est, ut Vfe facere diceretur, quod ut faceremus Deit. Probat
enim eo loco ipsam orationem inter gratiae munera reperiri, cxplanatque verba Pauli superius ex Epistola ad Romanos producta . De Correptin Grai. cap. i. demonstrat, neminem confugere ad gratiam , nisi cum a Domino gressus hominis diriguntur. Atque libro II. de peccat. meritis cap. t 9. docet necessiariam esse ad orandum certam Mentiam, di vis Dicem delectationem, caussiim afferens , quod praecedit in voluntate hominis appetitus quidam propriae potestatis, ut fiat inobediens per superbiam : quod vitium nisi adjuvante gratia superetur, nemo ad iustitiam convertitur . Fulgentius in lib. a. de Uerit. Praedest. cap. . Admonemur cinquit ut a quo nobis datur praeceptum, ab tuo petamus auxilium: quod tamen nou possumus petere , nisi Deus in nobis operetur est' velle. Habet consi initia Prosper capite contra Collatorem tertio ac vicesimo. Si praeterea orare possimus absque gratia effcaci potentia ab omni impedimento expedita , non absurdum erit asserere quod unum distinguit ab altero oratio sua : quod praeparatio uberiorum auxiliorum non est ex praedestinatione inscrutabili, sed ex praescientia orationis : quod esseax gratia reprobis non denegatur occulto judicio ς sed quia noria orant. Quae si assirinentur, corruit systema Augustinianae doctrinae, Scfrustra adversus Molin istas pugnamus . Cum itaque systema illud concuzi nequeat: gratia per se efficax necessaria est ad Orandum : quamquam voluntas,quae est adhuc parva comparate ad observantiam praece-Ptoruin, potest eme valida S robusta respectu orationis: obex enim , nequis oret, est superbia arbitrii, per quam non convertimur ad gratiam
juv ntem; quo obice ablato alia restant superanda obstacula, per quae Diqitirod by GO Ie