장음표시 사용
451쪽
4 8 De Theologicis Disciplinis
ab observantia legis retrahimur. Iccirco ajebat S. Pater , ctu; osueris, non potuerit, nondumse pisse velle reguoscat, ct oret, O c. PRop. VI. Est probabilior sententia auxilia , quae omnibus divina muni sicentia paravit, quibusdam aliquando deeste ob impedimenta , quae objicit humanum demeritum . Probatur. Quamquam misericordissimus Deus ex massa perditionis tum puerulos in sinu immundissimarum feminarum procreatos, cum infideles inter barbaros enutritos , ae homines iniquissimos ac scelestinsimos, ut ostendat divitias misericordiae suae, non Ium perdueat ad baptismum , alliciat ad fidem , moveatque ad resipistentiam, Uerum etiam quos vasa honoris elegit, faciat perseverantes , ct coronet in misericordia & miserationibus ς sunt tamen ex his nonnulli, quibus ad Oilensionem justitiae nec ampliora beneficia largitur, nec renuentes illos Vocat, nec trabit pervicaces, sed occulto, at iusto iudicio deserit au- cilia etiam communia subtrahendo. Hi autem sussicientem gratiam non habent. Ergo, &c. Maiorem probo generalibus primum argumentis . Nam gratia sumicus donum est, nec ulla foret in Deo iniquitas si Deus illam singulis denegaret; alioquin non seret gratia , sed debitum . Dando enim cinquit Aug. linus de Dono Pers. cap. I a. quibusdam quod non meretur , profecto gratuitam, er per hoc veram Iisam gratiam esse voluit. Non omnibus dando, quid omnes mererentur ostendit. Et D.Thomas I. 2. q. lo6. art. I. ad i. Dicendum quod humanum
geos propter peccatum primi parentis merait privari auxilio gratiae, erideo quibuscunque non datur , hoe es ex justitia, quibuscunque autem ciatur, hoc es ex gratia. Et licet Augustinus de perseverantia loquatur, Thomas vero de nova lege : tenet Doctorum sanctorum argumentatio de gratia quoque sussiciente r propterea quod etiam ista donum gratu btum est , ct post peccatum primi hominis indebitum beneficium . Sunt quidem aliqui huic argumento reponentes , debitam duntaxat esse gratiam sussicientem supposito legis praecepto, ut imputetur ad culpam transgressio illius. At satis de hac re dictum supra in tertia position 1.
Occurrit autem mihi satis opportune praeclara ratio Norisii cap. I.Vind. f.V . videlicet, quod peccatum Adae non exemit homines ab observarlat ia legis naturae perinde obligantis peccante Adamo, vel non Peccantu . S tamen ipse omne jus ad gratiam admisit. Praeterea S. Pater de Corrept. & Grat. cap. xi. ait: Nane autem, quibus des tale adjuxori m, jam poena peeeati es: quibus autem datur , secundum gratiam datur. Deest ergo nunc nonnullis adiutorium sine quo . De tali en ira .djutorio loqui Augustinum, non autem de emaci, nec de sola grati δhabituali, puto esse manifestissimum . Nam primo homini essicax gratia collata nequaquam fuit, sed accepit honam voluntatem & grλtiam sanctificantem, simul cum adjutorio , sine quo permanere in accepta iustitia non posset: qta proinde adjutorium est gratia actualis, cum sit
452쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. 4 9
superaddita habituali, & sussiciens tantummodo, cum sit contradistincta ah adjutorio quo, donante etiam perseverantiam . Et procul-hio de Gratia actuali necessaria infidelibus ut credere possint, ct impiis ut convertantur , disputat S.Doctor adversus Adrumetinos . Gratia eris suffciens non datur juxta Augustinum unicuique . Sed progrediuu-dum jam est ad particularia thesim articulatim probando . D s P VII si puerulis vita functis in utero matrum denegari adiutorium sussiciens inde eWincitur, quod cum nondum sint capaces perceptionis &voluntatis, nulla gratia in iis locum habet, nisi exterior, ideli, ministratio baptismatis. Atqui hujusmodi pueris baptisma non mini stratur . Ergo nulla his gratia actualis confertur . Tam plano argumento responderi solet Deum Velle iis infantiabus applicari Sacramentum regenerationis , non quidem voluntate Iconsequente , sed antecedente, qua prosecto vult illorum salutem . Cur autem non applicetur reipia , non voluntas Dei est, sed vel eulpa parentum, vel series caussa rum secundarum immaturam mortem inserentium . At nihil movet me communis ista responsio . Primo quia ad voluntatem antecendentem spectat Sacramenti institutio, Se praeparatio remedii ἔ ad voluntatem sequentem sacramenti ministratio.& remedii applicatio : ideoque concedendum est tantummodo pro iis parvulis medicinam peccati paratam & institutam ἔ quod extra omnem controversiam positum est. Deinde caussa, cur iis puerulis, . . non conseratur sacramentalis ablutio , non est semper culpa parentum.
liquando cinquit Augustinus Epist. Io . ad Uitalem eupientibus .fesinantibusque parentibus , mini is quoque volentibus ae paratis . Deo nolente cbaptisma) nou datur , crem repente antequam detur expiaret, pro quo ut acciperet currebatur Pude manifestum est eos, qui huic resistunt tam perspicua veritati, non intelligere omnino qua locurione sit dictum , quod omnes homines vult Dearsalvos fieri, eum tam multi Disi non fiant, non quia ipsi, sed quia Deus non vult, quod sinentia ealigine manifestatur in parvulis . Et de Dono PerseU. cap. IE Flerumque festinantibus parentibus, ct paratis minifris ut baptismus
parvulo detur, Deo tamen nolente non datur, qui eum parvulum in hac vita non tenuit, ut daretur. Ruid etiam, quod aliquaπdo parvulis infidelium filiis potuit ne irent in perditionem , ct filiis fidelium Mupotuit baptismate subveniri Z Accipe & haec verba ex libro contra Iulianum V I. cap. I 4. Deus aliquando adoptat lassium, quem format imntero immundissimae feminae; er aliquando non vult sise suum suum. quem format is utero filia sua . Igitur his parvulis denegatur gratia baptismatis ob originale peccatum, non ob praescientiam futurorum.
453쪽
operum perperam iactatam a Pelagianis , non ob illorum voIuntatem
quam non habent contrariam , non ob culpam parentum volentium ae festinantium, quemadmodum cum Augustino commonstrat rerum exisperientia . Ouod vero dicunt, non teneri Deum generaIem Provisorem uaperturbandum ordinem causarum secundarum , unde insertur mors
peracerba ; id quidem verissimum est. Sed meminisse oportet, mortem peccato primi hominis in orbem terrarum fuisse inductam . Prae varicatio ergo primi hominis, quemadmodum immaturae mortis , ita non applicationis baptismatis, caussa est. Neque enim fato cogitur Ddus illis infantibus subvenire, iliis autem non subvenire , eum sit utrisque caussa communis: aut res humanas in parvulis non divina providentia , Ied fortuitis agi casibus opinabimur , cum rationales vel Δω-nandae , .el liberauda sint anima; quandoquidem nee passer ea sit iuterramsine voluntate patris nostri, qui in caelis es. Ita Augustinus eitato cap. xi l. de Dono Perse Uerantiae . Atque his Iucem afferunt quae
diximus Capite praecedenti: ubi ostendimus justo judicio Dei priwari
infantes istos Sacramento regenerationis propter peccatum, quod generatione traxerunt Da INFIDELIBUS.
Quibusdam infideIibus non conserri actu gratiam sussicientem ut
credant, haud obscure demonstratur ex Scripturis . Gratia enim fidei praedicationi comes esse loIet, stribente Apostolo ad Rom. x. l . I uomodo credent ei, quem non audierunt Z Ruomodo autem audient e praedieante ξ Interdum tamen inspirari fidem divinitus absque exteriori praedicatione , satemur e sed beneficium hoc est extra communem oris dinem,neque est temere supponendum in singulis. Ergo quibus denegatur eX terna praedicatio, etiam gratia necessaria ad credendum comis muniter subtrahitur. At praedicationem non extendi ad universos singulatim , ostendit cap. xvi. Act. Apost. ubi vers. 6. S . legimus Apostolos aliquando prohibitos a Spiritu sancto, ne loquerentur verbum Dei iti Asia, & cum tentarent ire in Bithyniam , non permisisse Spiritum Iesu . Igitur antequam in ea provincia Evangelium praedicaretur , perierunt permulti absque ulla fidei supernae collustratione. Successivis quoque temporibus post Apostolos innumeras reperiri Gentes, quibus nondum praedicatum est Evangelium, colligitur ex Augustino de Nat. S Grat. cap. ix. Epistola Lxxx. ad Hesychium, R ex Prospero Car de Ingr. cit. 2. Prop. S lib. Sent. sent.4. & Resp. 4. ad capit. Gallorum. Pa tefacient S illustrabunt vim hujus argumenti quae ieribulat in Epistola Synodica PI'. in Sardinia Exules, S Augustinus de Dono Perse .cap.I9. Probatur insuper ipsorum Sanctorum testimoniis. Horum primus,
454쪽
Liber DecImus octavus . Cap. VIII. qs r
idest, Augustinus eodem libro de Dono Pers cap. 9. ait: Ex duobur aetate jam grandibus impiis , cur bis ita vocetur ut voeantem sequatur.
His autem aut non vocitur', aut non ita vocetur , ut vocantem sequatur,
ἐυertitabilia sunt judisia Dei. Apertissime distincto orationis membro doeet hic Sanctus Doctor negari aliquibus non solum vocationem em-cacem & congruam , sed etiam ineffcacem, atque lassicientem. Quid enim sibi vult disjuntava illa locutio, eaut non vocetur, aut πον ita eoeetur Deinde: Gratia suffciens ad credendum nequit aliud esse , quam sancta de amplectenda fide cogitatio &assectio, quam Augustinus contra Semipelagianos disputans appellat fidem inchoatam. Et hane pariter non omnibus dari S. Doctor assirmat cap. Ix. de Praedest. M. PLdes , inquit. ct ineboata ct perfecta δεπum Dei esset θω δε m quibusdam dari , quibusdam non dari omsino Mn dubitet, qui non vult manifest missaeris literis repugnare . Sunt ergo aliqui sine gratia sunficiente ad credendum. S. Prosper laudata sient. 4. habet: steti dieis quod son omnes voceπtur ad Gr atiam ,si se iis loquitur quibus chrisus annuntiatus non est, reprehendi nos debet, quiascimur quidem in omnes fines terrae Eetangelium desinatum, sed non putamus jam omnibus terrae finibus praedieatum ς nec possumur dicere quod ibi sit gratiae voeatis , ubi Matris Ecclesiae adhue nulla es regeneratio. Accedit testimonium S. Thomae scribentis a. a. q. a. art. s. ad i. Diceudum, quod si in potestate hominis dieatur aliquid excluso auxilio gratiae, fie ad multa tenetur homo, ad qua non potest sine gratia reparante , fleat ad diligendum Deam ct proximum : ct similiter ad eredendum artieulos fidei r sed tamen hoe potes eum auxilio Gratiae ἔ quod quidem auxilium quibus eunque divinitas datur, misericorditer datur, quibus autem uos datur ex justitia nos datur in paenam praeedestit peceati, saltem originalis , ut Augustiuus dieit is lib. de Correptiose ct gratia. Ergo per Divum Thomam non datur omni hus suffciens adiutorium, ut credant. Accedunt rationes Theologicae . Prima : quia fides est justificationis initium, ut definit Tridentinum Seg6. cap.8. Ouihus ergo deest Fides, deest gratia . Nec valet, si respondeas , praeter fidem expIicitam in Christum , quae est radix justifieationis , S dispositio proximior, dari fidem aliquam inchoatam , qualem habuit Cornelius: nam & haec fides q ibusdam non datur, hiquit Augustinus . Praeterea: Infidelitas pure Negativa peccatum non est, ut fatentur omnes contra articu tum Baii sexagesimum quintum. Si autem omnes infideles haberent: gratiam , ut crederent, possent superare ignorantiam , nec forent infideles uehariter aut e contra, fi superare ignorantiam possent, infidelitas negativa peccatum esset. De quo argumento legendus omnino est sapientissi inus Thomas Lemos praefato loco cap.x ir. Tandem : Cum
infideles sint filii irae, filii vindictae, eccur Deus his omnibus gratiarum suRrum munera nequit denegaret An quia Deum cognoscere possunt, RLll a legem
455쪽
legem naturae quantum ad osticia virtutum implere Z Nulla naturalis actio habet supernaturalium Donorum meritum condignum , aut conis
gruum . Quia viget in illis lex , urgetque praeceptum 2 At jam Charybdim istam praetervecta est disputatio . Num hoc postulat lex aequitatis gratia , non de pensione disseritur . . His occurrunt vulgari res msione , destitutos esse infideles sufficienti gratia ad immediate credendum , non vero remota , & quae immediate suffciat ad diligendum Deum, & honum aliquod faciendum, per quod possint sese ad fidem obtinendam disponere : ideoque posse imsideles omnes, quibus nunquam annuntiatus est Christus, habere fidem quantum ad actum remotum , & mediatum , licet non possint quantum ad immediatum & proximum . Si auxilium remore iussiciens hi constituerent in collustrationibus nonnullis cito evolanti hus leviter excitantibus voluntatem , interdum unicuique a Deo inspiratis , sive in ipsa prasentia Dei, qui multimodis per creaturam sibi servientem
vocat aVersum , docet credentem, adjuvat conantem : quale adjutorium admittit Norisius in Vindiciis, cap. 3. g. 6. singulis hanc gratiam. dari concederem . Certissime enim persuasum mihi est, divinam misericordiam nemini defuturam, si nemo negligeret credere quod ignorat. Verum quia contendunt adesse singulis infidelibus gratiam proxime sufficientem ad actum mediatum, sive disponentem ad fidem , Radesse singulis momentis , praesertim dum urget legis praeceptum , nota videtur vulgaris illa responsio admittenda . Primo quia de gratia remota ad credendum , sive de primo fidei initio disputat Augustinus adversus Semipelagianos , ubi ait donum Dei esse, S quibusdam dari,
quibusdam non dari. Deinde quia de Corrept. & grat. a cap.6. ad XI sol Vens obiectionem , quod nulluS esset corrigendus , nunquam eo confugit, ut responderet, praesto esse unicuique gratiam sufficientem ad servandam legem naturae, quam gratiam si non pessundarent infide-Ies, adesset & donum Christianae fidei: sed mittens responsum istud , ait in infidelibus caussam cur sint obiurgandi , esse quia secit Deus hominem rectum, & gratiam negat ob pravitatem primi peccati . Ad indit adjutorium sine quo omnibus in hoc statu non dari; & alia plura , quae produximus supra. Sunt ergo per Augustinum aliqui destituti omni gratia proxime susscienti ad qualecunque opus honum sive fide
patratum, sive ad fidem disponens. Ulterius S. Thomas , uti obse
varunt Lemosius, S GonZales productis verbis ex 2. E. q.I. art. svi
affirmat in poenam praecedentis peccati saltem Originalis aliquibus denegari gratiam, & ad credendum , & ad diligendum Deum Sc proximum, idest ad actum fidei tam immediatum , quam mediatum ς & loquitur apertissime de Gratia, non emeaci, sed lassiciente , per quam dicitur aut fideS, Rut amor esse in hominis potesate . Illustriora sunt , . quae habet in 3 . contra Gentes cap. iis & i6o. quae legenda sunt cum antina
456쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. que 3
versionibus P. Lemos Cap. I 4. n. 2o2. Prolixa enim sunt, ae piget reis ferre omnia ad amussim. Perspicua etiam sunt verba superius allata ex I. a. q. Io6. art.3. Denique si in potestate hominis est aut dilectio Dei, aut temperantia , aut alia virtus, per quam disponatur ad fidem; nul la erit mysteriorum fidei ignorantia invincibilis et quoniam si poneret medium illud remotum, daretur proximum; ideoque non datur, ex illatione sententiae oppositae, illius cuIpa libera, ct voluntaria. Da OBDURATI . Aliquibus in stetera damnabili obstinatione ruentibus subtrahi aliquando suffcientis gratiae auxilium , videtur conforme Scripturis, Patribus, & rationi. Nam Dominus per Esaiam cap.v. v.f. S 6. ait: nnum ostendam vobis, quid ego faciam vinea meae: auferam sepem ejus enerit in direptionem , diruam maceriam ejus dr erit in con Datiovem. Et ponam eam desertam : nos putabitur , ct non fodietur ἔ ct Ucendent vepres si spinae: ct nubibus mandabo ne pluantsuper eam imbrem. IIaec. non tantum de populo Israel, quantum de anima multiplicant peccata exponunt Ecclesiae Patres . Est ergo aliqua anima praeVaricatrix a Deo derelicta ct deserta in conculcationem & direptionem . Repetit Dominus per Ieremiam Li. 9. Curavimus Nabonem dr non est sanata , derelinquamus eam . Quae verba interpretatur Hieronymus Comment . in hunc locum de subtractione auxiliorum sussicientium, proferens exempIum medici, qui videns infirmitatem resistentem remediis adhibitis aegroto nulla alia medicamenta ministrat. Item de Iudaeis Ioannis I 2. v. . repetuntur re rha Isaiae: Excacavit oculos eorum , ct induravit eor eorum e ut non videant oeulis, ct non intelligant corde. In quem locum ait S. Pater Tract. s3. Me enim exeaecat , sic
durat Deus deserendo , ct non adjuvando, quod oeeulto judicio facere potest, iniquo non potes. Apostolus etiam.ad Rom. I. 24. ait tradi in eos impios a Deo in desideria cordis eorum, deserendo eos, ct subtrahendo lucem sapientiae , uti diximus de H. Calviniana cap.V. IIaec ex
S. P. Augustinus his verbis deseribit obcaecati miserrimam conditionem de Nat. & Grat. cap. 22. Nee eogitat praevaricatorem legis quam digne lux deferat veritatis . Rua desertus utique fit excur , er. plus neeesse essendat, or eadendo vexetur, vexatusque non surgat, ut ideo tantum audiat voeem legis, quὸ admonetur implorare gratiam
Samaroris . Paucis interpositis : Utique isa obseuratio vindicta er pae. ua jam fuit: ct tamen per banc poenam, ides per eordis excitatem, quae sit deferente iura sapientia , in plura er gravia pereata coli si sunt. Et de I erf. Iustitiae cap. i9. obcaecatum appellat desertum omnii mise veritatis . Porro qui tantum audit vocem legis, S interiori inspira- Distrigod by Corale
457쪽
spiratione dilectionis penitus destitutus est, nullam habet gratiam sus
scientem , quae proprie ac vere sit talis . Deinde animadvertens S. Pater obviam quorumdam objectionem, non peccaturoS excaxatos, si
gratia sint destituti, occurrit, ut diximus supra Prop. I. dicens justis.s me corripi, quoniam in malam vitam sunt propria voluntate relapsi, S acceptam gratiam amiserunt suo libero in malum arbitrio . Atque de pers. Iustitiae cap. 6. Pereatum inquit est, enm vel non es caritas, qua esse debet: et et minor est, quam debet; sive hoc voluntate vitari
possit, sive non possit: quia sipotes, praesens et oluntas hoc fuit. Si autem non potes , praeterita voluntar boc fecit. Et tamen vitari potes , non qua udo voluntas superba Iaudatur , I ed quando Bumilis adjuvatur . Similia babet Prosper ad sextum objectum Gallorum : Priusquam a
dominatione diaboli per Gratiam Dei 'sius liberetur, in illo profundo jaeet, is quod sejua libertate demersit, amans interim languorerisor, ct pro sanitate babens quod a rotare se nescit, donee prima baee medela Ueratur aegroto, ut incipiat nobse quod langueat, ct possit opem me- diei desiderare qua fingat. Vides adeo impium aliquando demergi, ut
infirmitatem suam nec videat, nec velit sanari, destitutum proinde omni sancta dilectione & cognitione , ct peccare tamen , quia libere se mersit in pelagus iniquitatum Z Et S. Thomas lib. I. contra Gentes
cap. i . disputans de auxilio, non emcaci, non congruo , non proxime susscienti, sed de illo, sine quo nullus Babere potest ea, qua funt
necessaria ad tendendum in ultimum Anem, haec de obstinatis habet :Ωuumquam autem illi, qui tu peccato sunt, vitare non posui per propriam potestatem, quis impedimentum gratia praestent vel ponant, nisi
auxilio gratia praetentantur; nihilomiπus tamen Boe eis imputatur , quia hie defeeius ex eulpa praecedenti in eis relinquitur. Licet ergo possit quilibet praevaricator converti potentia remota, quatenus potest recipere beneficia gratiarum omnibus praeparata : licet possit plura legis praecepta implere quantum ad substantiam operis & ossicia virtutum , & minora impedimenta objicere gratiae vocanti: Iicet peccet mala sua voluntate , & libero arbitrio ad malum istud , aut illud nunquam naturaliter determinato; attamen potest in poenam peccati deseri a Deo , ut nullo excitetur stimulo conversionis , undequaque noxiarum cupiditatum repagulis praepeditus . Atque haec ex Patribus. Ad ratiocinationes quod attinet; si gratiam constituas in misericordia Dei substantialiter ubique praesentis , & adjuvantis non repugnante S ς habent hanc profecto obcaecati. Si illam constituas in qualitate transeunte nobis incomperta , insanias ero, si quod ignoro, aut propugnare ausim , aut refellere . At si concedis gratiam actualem es se mentis illustrationem , aut inspirationem caritatis , aut utrumque ἔnumquam Porsuadere mihi poteris, scelestissimum quempiam omni momento, etiam cum instat praeceptum , cogitatione. aut delectatione
458쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. que si
sancta quomodolibet excitari. Fallor enim , aut impudentissima mulier captans meretricios quaestus , ampIexusque impudicos , avarus restrictus S mrax, qui aliorum fortunas quotidie vorat, tabescens invidia, veteri simultate , & ulciscendi cupidine , aliique huius generis homines traditi in desideria cordis eorum , & evanescentes in cogitationi hus suis non habent continuo piam aliquam cogitationem, & voluntatem . Nam, ut Bellar minus scribit lib. a. de Grat. S lib. arb. cap. 6. Cum vocatio , passus, tradius , excitatio illa Dei sit aetio nostra, quamvis non libera, nempe bona cogitatis , honumque desiderium repenteae divinitus immissum, quomodo fieri potes , ut non sentiatur in nobis , si Ν ποnsolam in nobis, sed etiam a nobis 2 Constat igitur experientia. gratiam obduratis non semper adesse, eo saltem momento quo peccant, ct vocationem Dei non percipiunt. Legito D. Bernardum strin.8 I. in
PROP. VII. Quisquis non adiuvatur a Deo per gratiae subministrationem , queri debet de prava sua Vesuntate, non de ipsb Deo beneficentissimo gratiarum suarum largitore . Probatur I. Quia Deus quantum est ex se gratiam Iargitur omni is hus , ut vidimus Thesi prima. II. S. P. Augustinus de Peccat. meritis
lib. 2. cap. I . ait: Nolunt homines Deere quod justum est, sive quia latet an justum fit, sive quia non delectat. Ut autem innotescat quod latebat , o Dave fiat quod non delectabat, gratia Dei es , quae homi
num adjuvat voluntates; qua ut non adjuventur in ipsis itidem eausses, non in Deo . III. S. Thomas, ut nuper diximus, in tertio contra Gentes , ait homines per propriam voluntatem gratiae ponere impedimentum : & I. a. q. I I 2. art. 3. ad 2. Defectus gratia prima caussa est ex
nobis, sed eouationis gratiae prima eaussa es ex Deo , secundum illus
ea ia. Perditio tua Israel, tantummodo ex me auxilium tuum o ..
IV. Cum inclinatio rationalis appetitus ob corruptionam sequatur bonum privatum , licet indisserenter & libere , dum ad illud convertitur, retrahit mentem ab incommutabili veritate, & animum flectit ad voluptateS noxias, ut quaestionibus praecedentibus demonstravi: atque ita obcaecatur deserente luce sapientiae ob pravam inclinationem , cui libere obtemperat , Nec te moveat quod hanc pravam inclinationem refrenare, iagratiae impedimenta non ponere nemo possit sine gratia. Haec est objectio Pelagianorum, quam Augustinus solvit lib. i. ad Bonifacium cap. 2.seribens : Liberum arbitrism usque adeo in peccatore non periit, uoper illud peccent maxime omnes, qui cum delectatione peccant, ct amore peceati boe eis placet, quod eis libet. Unde ct Apostolus, Cum esse-tii , inquit , servi peeeati, liberi fusis justitia . Dee ostendunturetium peceam minime potasse nisi alia libertate servire. Liberi ergo a jUina son sunt, nis arbitrio voluntatis; liberi autem a peccato Nora fiunt Di tirod by Corale
459쪽
η so De Theologicis Discipliciis
Antii nisi eratἰa Salvatoris . Igitur sine gratia habetur liberum arbitrium sumetens ad peceandum, S ad ponendum impedimentum ipsi gratiae, licet sine gratia non sit liberum arbitrium suffciens ad vitandum hoc impedimentum , & ad faciendam iustitiam . Et ratio est , quia homo alienus a gratia habet circa actus singulos peccati liberam , &indifferentem optionem, ut docet S. Thomas I. 2. q. IO9. artό8. ad 1.,& demonstratum est Theli I. Hac methodo his pertractatis, constat omne opuS omnipotentis esse aut iustitiam , aut pietatem , & utrumque bonum in terras descendere, deseri S damnari elatos , & humiles augeri donis, quemadmodum ajebat Prosper in Epigrammate . Conis stat praeterea Majores nostros non immanem ac ferream , sed aequissimam, & ad coercendos impios aptissimam tradidisse doctrinam : quam- quam pia est etiam, probabilis, S Catholica sententia contraria plurimorum Doctorum suffragio probata.
OBIECTIONEs REFERUNTUR ET REFUTANTUR .
Momenta illorum Doctorum ex dictis eliduntur facillime : at ne quid praetermittamus ad Tironum rudimentum & commodum , ea nunc subjicimus diluenda . Aliqua depromunt ex Scripturis , nonnulla ex definitionibus Ecclesiae, quaedam ex Patribus, alia ex Theologicis argumentis . Hauriunt ex priori fonte sequentia . Legimus Deum optimum maximum omnes hortari, ut ad tuum convertantur , uti EZech.
v. II. clamitare in eapite turbaram, di in foribus portarum urbis proferre verba sua , ut Prov. i. v. ao. sare ad ostium , ct pulsore , ut A pocalypseos tertio, v. 2 o. Rursus Deum velis omnes homines salvos fieri, ad Timoth. I. cap. 2. v. . notis aliquos perire 2. Petri 3. U. 9. pro omisibus filium suum tradidisse et . ad Corinth. s. v. i q. Rursus illumina-νe Omnem hominem venientem in buuc mundum, apud Ioann. I. V. 9.nemiuem se abscondere a calore ejus in Psalmo I 8. V. 7. Praeterea conqueritur per Esaiam s. v. q. Ruid est, quod debui ultra fuere vineae meae ὶ Et Matth. 23. 2uoties volui congregare filios tuos 2 At si non daret singulis vires susticientes , quo jure a mereret se velle conversionem peccatorum Z quid clamitaret, & pulsaret ad ostium 3 quomodo illuminaret omnem hominem, & calorem suum undequaque diffunderet quomodo vineae omnem culturam adhibuisset ξ Cunctis ergo Rfingulis gratiarum sine lentium dona largitur . Generalis responsio est principio Deum quantum in se est gratiam singulis paravisse, ilIam exhibere universis, conferre etiam volentibuSS Petentibus; & reluctantiam , tenebras , caecitatem pendere ab humanae Voluntatis arbitrio. Deinde vocare omnes per lumen ratioris , quo duce omnes percipiunt Dei existentiam , & naturalem legem honestatis ac veritatis, ita, ut sint inexcusabiles, si Deum non glorifi-
460쪽
Liber Decimus octavus. Cap. VIII. 6s
eent, turpesque voIuptates sectentur : nam si praecedit lumen rationis, libera optio maIorum, & electionis potestas οῦ habetur plenissima liberiatas ad malum, licet ad bonum necessaria sit gratia. Insuper etiam speciale adjutorium elargiri omnibus , secundum distributionem quam vocant aceomodam. Haec responsio ex ipsis Scripturis insertur. Vidimus enim supra quibusdam non praedicari Evangelium Spiritu sancto prohibente, derelinqui Babylonem, auferri sepem vineae & dirui maceriam , ambulare complures in tenebris , ct umbra mortis , excaecari oculos impiorum , ne videant. Est etiam familiare divinis eloquiis , ut omnet nonnunquam dicant, nec tamen singulos velint intelligi; ut probat imbb. de Incarnat. & Gratia Fulgentius ex consimilibus Scripturae locis, In novissimis diebus effundam Spiritum meumjuper omnem carnem , o
prophetabunt filii Osri : Omnes gentes , quascunque fecisi, venient .er adorabunt coram te, Domine: Conclusit Deus omnia in tueredulitate. ut omnium misereatur, o e. Ouis enim diXerit si naulos homines pro is phetasse. singulos venisse ad fidem , singulos consecutos fuisse misericordiam Z Vult ergo Deus omnium conversionem, clamat, pulsat, it Iuminat , vineae culturam adhibet, si consideras universitatem humani generis , institutione , ac praeparatione gratiarum ; si autem homines singulos in individuo, largitate & distributione inaequali, adeo ut illum adjuvet, tuum nos adjuvet; illam tantum , illum autem no L tantum: imum isto, isum illo modoseeundum aequitatis secreta rationem.
er excellentiam sua potestatis, ut Augustinus docet lib. 2. de Peccat.
Est praeterea quid ad omnia singillatim possimus res,ondere . Nam Ezechielis xxx m. domui Israel scelera objiciuntur , nec dominus Iudaeos per se , sed per Prophetam alloquitur et Tu ergo, Hi hominis , dio ad Domum brael: ideoque & de solis credentibus , & de solis gratiis exterioribus textus il Ie concludit. Nam per gratiam internam loquitur Deus illapsu, S subministratione Spiritus sui, nec Objurgat & invitae tantummodo , sed etiam inspirat suavitatem ac dileAionem . In Pro- Verbiorum I. ad Iudaeos pariter dirigitur oratio, S in mundi opificio is in promulgatione Legis, S in Prophetarum oraculis sapientia Dei commendatur . In tertio Apocalypsis non dicitur Deus pulsare ad ostium. singulorum , nec semper: & satis superque verbis Bellarmini num productis exploditur haec objectio. Attamen si omnium , excepto nemine , velis corda interiori gratia pulsari, necesse non est, ut id fiat si gulis momentis vel horis , nec. etiam urgente praecepto, sed certis tempori hus ad Creatoris beneplacitum . Adde ihi orationem institui de prae- dilectis, & ovibus , quarum Christus est Pastor , ut constat versu praemcedenti , S expressione verborum . De voluntate salvandi omnes , α generali humani generis redemptione, fatis dixi in primo volumine Lap. I.libri v. ad a. & q. Propositionem Jan senii, ac prop. a. hujus Capitis.