장음표시 사용
91쪽
nihil recte secerit, neque inter malos, quoniam nihil peccavit 7 Itaque
oportet, ut parvulus, qui damnatur, nec ullius reus est iniquitatis , sit malus conditione, ac substantia . Quid ad haec Augustinus Cum Manichaei fateri nollent originale peccatum voluntaria Adami praevari in
catione transfusum , conterit argutationes istas ex illorum assertionibus. Recipiebant novum Testamentum , sciebantque necatos ab Heroiade infantes ab Ecclesia cum Martyribus honorari. Quis ergo noetit cait de pueris , qui doloribus ac mortibus flagellantur quid ipsis parvulis in secreto judiciorum suorum hona compensationis reservet Deus Siccxplodit unam Manichaeorum instantiam , quod si nullum est peccatum in parvulis, temporales afflictioneS non erunt poena peccati, sed meritum occultae retributionis. Diluit eadem ratione quod objectabant Manichaei de parvulorum judicio. Potest, inquit, horum parvulorum vita em media inter recte factum , ct peccatum Z Igitur poterit etiam sententia judicis esse media inter praemium, & supplicium; ideoque nec
ex temporalibus cruciamentis , neque ex futuro parvulorum judicio insertur illorum malam esse substantiam . Haec vident omnes non caeci,
qui Iegunt laudatum caput tertium ac vicesimum. Quid ergo juvat AG versarios nostros locus iste Sequitur ne ex Augustiniana responsione parvulos morte non plecti propter Ad peccatum Minime . sequitur vitam parvulorum esse mediam inter peccatum & recte factum Minime . Sequitur in judicio futurum locum parvulorum inter justos &malos 3 Minime. Ergo nec sequitur sententiam judicis posse mediam esse inter praemium ac supplicium ; sed hoc sequeretur duntaxat, si parvuli nullum peccatum contraherent. Addo ex hoc Augustini testimonio Adversarios nostroS contendere S. Patrem hic admittere statum purae naturae possibilem. Nonne hinc statum illum medium inter justitiam S peccatum se evincere iactitant Z Igitur , velint, nolint, fateri debent sententiam illam mediam non spectare ad parvuloS Obnoxios originali peccato. Ad hanc responsione in meam accedunt observationes Norisii , Augustinum in Epist. ad Hieronymum 28. nunc I 66. cap. 7. disserte conte stari, quod in iii. de lib. arbitrio nihil dixerit de damnatione eorum parvulorum, qui sine baptismo emigrant de hac vita ; imo cum Pelagiani, ac Massilienses hunc locum S. Patri objectarent, respondet de dono Perseverantiae cap. 12. se minime de poenis parvulorum dubitasse , S adversius Manichaeos instituisse disputationem ς acetiamsi cum scri in psit de libero arbitrio in hae dubitatione versatus esset, neminem debere esse tam injustum , atque invidum, qui se proficere probiberet , atque in ea dubitatione remanendum esse judicaret. Unde lusit operam Bel Iarminus scribens Augustinum nunquam quae scripserat in eo cap. 2 3. retractasse. Ideo enim non retractavit quod olim docuerat de poenis
parvulorum , inquit Norisius, quia de iisdem non dubitaverat. Sunt Diu igod by Coi, d
92쪽
Liber Decimustertius. Cap. IX. 8
qui ulterins respondent, quod sicut vita parvulorum dieitur media inter recte factum atque peccatum, intellige trito peccatum actuale ; ita sententia sit media inter praemium & supplicium , accipiendo mercedem &poenam, quae retribuitur meritis persionalibas . Quemadmodum ergo pueri baptizati non habent retributionem adultorum , ha hent tamen animi corporisque beatitudinem : ita non baptizati non assiciuntur eum adultis aequali supplicio: sed assciuntur tamqn . Sed vera e t restionsio prior, quamquam ct haec contrariam argumentationem atterit & eliis
opponunt s. aliquorum Patrum auctoritatem , qui videntur ab Augustiniana sententia recedere . Sunt hi Ambrosius, Gregorius Na 4 et ianzenus, Berna iis, & cum plurimis Scholasticis D. Thomas , ac S. Bonaventura . Ambrosius libro a. de Abraham cap. ultimo seribit de parvulis sine haptismo ex hac vita migrantibus : Habeant taweu illam
apertam paeuarum immunitatem, uescio an habeant regui bonoreω . Naisai an reatis orat. .quae est in Sanctum Baptisna, eorum, qui non baptietati ex hac vita discedunt statuit tertium genus , idest parvulorum , qui lavacrum nec contempserunt, nec consequi poterunt: de quibus ait ,
Nee caelisis gloria necfreppliciis a justo in ice adficientur , utpote qui liaeet signati που fuerivi, improbitate tameπ careant atque boue jueFuia
νam passi potius fuerint, quam fecerint. Habet consimilia Nysienus scriben: s Orat. i. hujusmodi pueros in doloribus ast tripitia non epse . Beris nardus vero in Ser m. de rcsiurrere 3. Gθος cinquit) voluntas propria,
ct infernus non erit. Porro D. Thomae aperta est sententia I. p. q. I. art. q. R q. s. de malo art. a. sicut & D. Bonaventurae in a. dist. II. art. q. q. i. hujusmodi pueros supplicium ignis eWadere. Resp. i. Gregorium Nazian Zenum & Nysienum , aliosque ante exortam Pelagianam haeresim , non tam fui me in hac controwersia verissatos , quantum in ea Augustinus & Asricani Patres sese exercuerunt , unde , quemadmodum in materia de Praedestinatione & Gratia . ita iahac quaestione post illam haeresim ventilata , Latini Graecis praeserendi sunt, madii me quod hi tantum duo Adversariis favere videntur , & si rigorose accipiantur , scribunt pueros ante haptismi Iavacrum carere improbitate & peccato, quod salsium est. Pro nobis autem stant Augustinus , Fulgentius , Patres Mileuitani, & Carthaginenses , & conissessione Petavit, & aliorum, Florentini Concilii decretum . Et nihilo.
minus ob horum duorum , necnon D. Thomae ac BonaVenturae reis
verentiam, oppositam opinionem Catholice propugnari fatemur , cique nos vel unam censoriam virgulam minime hoc nostro scripto adjicimus . Sed singula expendenda iam sunt. In Ambrosi cap. ultimo lib. 2. de Abraham opinantur PP. Benedictini Tom. r. pag. 3s i. nonnulla ab aliquo haeretico fuisse intrusa. Nee immerito ς nam supra num. 79. Ambrosius affrmate dixerat parvulo
93쪽
non baptizatos excludi a regno . Ou' modo ergo posthae scripsit: Nescio an babeaut re ut boubrem Z Deinde ultima pars postrem i capitis
cum praecedenti nulla ratione cohaeret. Insuper ab soli ite asserere quod hi parvuli habeant immunitatem pinnarum , videtur sapere Pelagianis num . Optima tamen cit responsio nostri Vanroy loqui Ambrosium per sieturam concessionis, siquidem ait, Hubeant, non, habent. Eleis nim ners hic uum eli illum tam de adultis, qua in de parvulis verba saec-re, & probare sancti lavacri promiscue nece nitatent. Solunt proferri S quaeda in de Ambrosii in Epistolas Pauli Commentariis 1 sed liquet haec perperam sub tanto nomine celchrari. Observarunt in iis viri doeii semina Pelagiani sint: nos autem suspicamur conscripta ab Ilitario Diacono , qui vixit sub Damas , & Luciferianis adhaesit, ut diximus cap. a. ad ob. ultimam . Idem asserendum est de AuEtore si ad Antiochum ,
scribente o. cui ν. do marvulis , qui non hapti Zati decedunt , ἐαι M. G-
entis nos eommiserest. Spuriae sunt cnim quae tiones illae, licet diu Athanasianae hahitae sint, ct alicubi nonnulla praeserant cx Athanaso translata . At continent longe plura obscuri & imperiti Scriptoris : atque cum Oli in non excederent num 3 s. t.: in extant i 36, Librariis c inquiunt cruditi Censores Tom. a. p. 2s 2. edit. PP. S. Mauri J utivas qui siones seu per ad eutibus. Laudatum D. Bernardi Sermonem habitum ad adultos liquet legentibus . Testimonium Nysseni premit eos etiam , qui ob poenam damni parvulos moerore aliquo uisci tenent, quod sentit Adversi. riorum nostrorum pars maior, ct si perpaucos Thom istas exceperis , omnes propemodum . Dubitat etiam Nyssenus an quaelibet auia
ma ante Pudicis tribuno stetur, cum postea id fuerit definitum , ut cap. praecedenti dictum est: unde qui negat parvulos judicandos , auctore Reda in Proemio Canti eorum , contradicit Catbolicae fidei. Quare dicendum cst cum Norisio Gregorium Nyssenum in ea quaestione , quam appellat discitem atque perplexam, dubitanter locutum esse: alioqui erit . in hae parte ipsius opinatio penitus rejicienda . Unus restat Gregorius Nari angentis . Hunc Nostrates satis commode exponunt ἰ quod sicut dum ait parumlos earere improbitate , cti uti urain potius pati quam facere , loquitur de negleetu haptismatis et ita dum addit, nec eae si gloria, nee supplicio illos a fici, accipiendus est de punitione respondente huic Ded eritii, ac despicientiae; ob quanta proculdubio adulti contemptores baptismatis suppoicio multo acerbioriplectentur . Atque hane responsionem magnorum virorum consensione probatam refutare non ausim . Nagian geni tamen sententia videri posset
aliquibus manifesta; nam paullo ante seri serat in dium quid intercede
Tum Post ea, quae nobis objiciuatur, scribit non Pr Ptorua quumquam
94쪽
Liber Decimustertius. Cap. IX. si
aliquo dignum esse supplicio, quia non meretur honorem: οῦ γαρ Du uri, , ηδε η κολα εος et par Vulos vero sine lavacro decedentes neque gi i ii honorem , nec supplicium subituros, μίτε δοξασΘήσ σθαι, μητε καλασθησιθώ.
Insii per Graecus illius Scholiastes Nicetas ad hanc ipsum Urationem ua Nagianaeni sententiam explicat: Nec coelesis regis voluptates sentiunt, nee paenis aliis torquentur. In nonnullis etiam latinis editionibus , ut in Parisiensi an . I 6o9. additum est in margine , Parvuli nulla petua fensus mustiantur . Sed primum animadvertendum est Nazian Zcni verba etiam eos premere , qui censent pueros poenam damni sentire . Deinde haec scripta esse ante exorta dogmata Pelagiana; postea vero medium locum inter gloriam & supplicium a Patribus, & Conciliis suisse explosurn , atque exsibilatum . Scholia autem , atque interpretationes non sunt eadem cum textu aestimatione probanda. Quid vero de Divo Tho. ma Aquinate λ Is quidem communem Scholasticorum sui I: vi sentenistiam tutatus est : sed ut erat Augustini studiosissimus , hujus sparsit ubique semina . In 4. sent. dist. 46. q. a. docet, Peccato originali non tantum deberi carentiam visionis pro parua , sed etiam subjecti a Silationem : ex quo probat Godoy celebris & peracutus Thomi ita disti. 38. de peccat. β. I. originali peccato obnoxios etiam poena sensus fuisse ex rigore mulctandos. Subiecti enim anni hilatio est poena omnium gravissima , & ideo poena sensus est vere poena , quia ad subiecti anni hi lationem quodammodo tendit. Plura sunt, quae idem evincunt, ab eodem Aviactore ex D. Thoma deprompta. Sylvius in I. 2. q. 86. num. 6. ait, Deatum Thomam variis quidem in locis loqui iuxta tententiam suo tempore communem . Si tamen sitam Summam Theologicam absolvisset, non deest ratio existimandi cum in partem alteram fuisse declinaturum, quia lib. III. contra GenteS cap. Is 6. habet pro absurdo , quod sint aliqui homines, qui nec beatitudinem consequantur , nec poenam a Deo patiamur , quod iuxta Scripturam Matthaei et s. omnibus in divino judieio existentibus dicetur, Venite , possidete paratum vobis regnum, vel . discedite in ignem aeternam . Multo magis ad nos accessis et, si postremum contra Iulianum opus datum ei esset perlegere, ubi sententia nostra traditur expressissime , lib. 1. n. 48. lib. I. n. acio, &c. Dictum sitis pra, quod in Epistolam ad Ephes. ledi. i. scribit ob originale peccatum nasci unumquemque poenae, & gehennae addictum . Verba Beati Τhomae
sunt: Hoe es quod dieit, Eramus natura, ides per origiuem ualuisse , ncu quidem Natura, ut uatura es, quia sic bona es, oe' a Deo ;sed naturae tit vitiata est, Filii irae, ides vindictae, poena, ct gehennae ct hoesicut ει ceteri, ides Gentiles . Haec pauca pro mea erga D. Thomam observantia satis sit innuisse. De D. Bonaventura , omissa responsone Vanroy Tom. I. pag. 288. tantum commemorabo Apostolicam
ad Rom. xi v. s. hortationem, Uuusquisque in suo sensu abundet, quae nec Ovenum fugit dicere solitum,
95쪽
His ero ee uerim vetus hoc debere reponi,
Illa tibi plaeeaut, dum malis ista mibi.
Id vero non assero facta comparatione inter eximium Ecclesiae Docto. rem, nosque miserrimo S in summa ignorantia versantes : sed propositis mihi Angustini, ac Bonaventurae doctrinis hac in parte pugnantibus, in utrumque obsequentissimus illius placita debito filii ossicio complector et huius sapientiam condignis laudibus prosequor . Atque hoc idem,
ubicunque Divi alicujus oppositam sententiam non sequor , aut verba absque interpretatione praetermitto, me profiteor sensu animoqueia
Sexto obiiciunt argumenta quaedam a ratione petita . Ac primum: Poena sensibilis non est Originali peccato proportionata et non ergo hac poena mulctantur pueri e vita migrantes absque baptismate . Probant antecedens I. quoniam peccatum originale non cotrahitur per actu in propriae voluntatis r ergo nec illi respondet mulcta, ac supplicium proprii sensus . II. Peccatum illud est vitium naturae , non perinae, igitur ejus caussa persena plecti non debet. III. Poena sensibilis debetur conis versioni ad bonum commutabile ; quae non est in puerulis . IV. ob pravam inclinationem & pronitatem ad malum , quae ratione concupiscentiae posset sensui puerorum haerere, nemo damnari potest, nisi illius motibus obsecundet. U. Nec quispiam reprehendi potest in eo , quod nequit vitare . VI. Etiam Augustinus lib. de duabus Animabus cap. il. an firmat illud impio imputandum esse, unde illi liberum fuerat absinere. VII. Nulla ob originale peccatum injungitur poenitentia : non ergo ei deinbetur mulcta , qua animadvertitur in adultos ob actualia . Haec omnia placuit simul congerere, quoniam facillimae sunt solutionis , scitumque Augustinianum quatere non valent, magisque corroborant . Itaque nego antecedens. Ac priorem probationem primuinin adversarios retorqueor Parvuli non contrahunt noxam originalem actu propriae voluntatis , & nihilominus eorum voluntas a summo bono , quod appetit, cum poena ac tristitia divellitur : Ergo licet non dein liquerint proprio sensu , julle poterit illorum sensus flammarum cruciamenta experiri. Deinde nego consequentiam ς nam cuicunque peccato mortali, sive Origine contrahatur , sive propria voluntate, cum displi-ccat Deo summo hono , debetur , si Deus velit, omnis poena , etiam in ite acerba fi dari posset, inquit S. Thomas in et . dist. 42. q. I. art. s. ad a. Praeterea peccatum quod in Adam fuit actuale, in posteris originale est: ideoque omnis poena, quae debetur peccato actuali primi hominis , instigi potest peccato originali ceterorum . Insuper Doctores , qui ad Wcrsum nos haec obiectant, putant Originale peccatum esse proprium omnibus , quia omnium voluntates censebantur in Adam . Si id sum-cit, ut Pu ri Voluntate propria peccaverint, cur non sussicit ut in proprio spassu tormenta percipitat Rursus: damnari ροῖζst exciusione re
96쪽
' Liber Decimustertius. Cap. IX. 93
gni anima, quae non continebatur in anima Adae: ergo plecti potest supplicio ignis corpus , quod praeexistebat in Adae corpore.
Secundum ita diluitur . Primo retorquetur in Adversarios Quod originale peccatum sit vitium naturae, non personae , non evincit, quin haec persona sit peccatrix , dcheatque damnari ad tartara : Ergo nec es.ficit , ut haec persona gehennae cruciamentum non sentiat. Deinde diis stinguo ant. Originaria culpa naturae vitium cst, non personae, idest., inducta Voluntate protoparentis, qui naturam communem vitiavit, concedo: propagata per voluntatem Adae, itaut vere ac proprie noα sit culpa omnium posterorum, nego antecedens .
Est tertium ejusdem similaginis . Principio in Auctores evibratur. Tametsi parvuli non sunt actu voluntatis suae aversi a bono incommuis tabili , assiciuntur poena damni: Ergo etsi conversi non fuerunt ad commutabile bonum, ptem poterunt poena sensus. Deinde distinguiturant. In parvulis non est conversio ad bonum mutabile, actualis per determinationem arbitrii sui singularem , concedo : habitualis per concupiscentiam in seminatam origine , nego. Et quoniam in idem recidit quod sequitur quarto loco, similiter retorquetur: Ob concupiscentiam, cui inest hahitualis aversio a Deo, parvulus non baptizatus plectitur poena damnit ergo ob pronitatem cui inest habitualis propensio ad illicita, mulctari poterit poena sensus . Deinde distinguo propositi nem : inclinatio mala non castigatur nisi accedente voluntatis consensit, ad Tribunal Magistratus , qui curat duntaxat externam civium politiam , concedo: ad Tribunal Dei, qui strutatur renes & corda, sub distinguo ; si pravae inclinationi adhaereat reatus & macula peccati, ut adhaeret concupiscentiae non haptiratorum , ct habituali peccato no dum remisso, nego: si concupiscentia , ablata interclusione , quae separabat a Deo, se luta sit a reatu, ut est in baptigatis, atque in adultis,
quibus peecatum habituale dimissum est, concedo Vide quae scriptamus ad propositionem 3. quinti Capitis. Quod proxime sequitur, recidit in caput adversariorum . Parvuli
posita Adae praevaricatione vitare nequeunt reatum originarium , & ni hilo secius illius caussa condemnahuntur . At qui pote it damnari , PO teli ctiam vituperari ac reprehendi. Ergo parvuli reprehendi possundob praevaricationem Adae, quam evitare non potuerunt. Praeterea distinguo antecedens : Non potest quis vituperari ac rcprehendi ob origi Dale peccatum , tanquam malus arbitrii electione, coacedo : tanquam malus nativitate , Sc vitiata naturae origine, nego. Si enim hoc paet nequit filius Adae objurgari; quomodo est natura filius irae , filius vin-d me Z Cur audient insantes , qui sine regenerationis Sacramento eXtre mam diem obierunt, Iudicem sic eos alloquentem : Ite in ignem aeternum Z Etiamsi flammarum tormenta vitarent, an non ignominiossim est,
97쪽
gere sub daemonis potestate ξ Num probrum, ac ignominia non est.
surcae alligari, damnari ad triremes , ctiamsi cervicem non frangat caris nisex , nec remigare opus sit, vitamque arreptilio pane miserrima IT
agere ξ Compellabimus , si hoc verum est, Adversarium nostrum ii Ddem ver his , quibus Augustinus alloquitur, 1erm. I . de verbis Apostoli, hominem Pelagianum , Videris tibi misericors, quia non aufersei zitam, damnas tamen quem separas a rexuo caelorum. Damnas, nomeum percutis, Ied in exilium mittis. Quod ex libro Augustini de duabus animabus addebatur , eidem a Iuliano fuit objectum et sed respondit S. P. in primo operis Impers. num. 48. se ibidem definisse peccatum . actuale, non illud quod peccatum est, & sinu I poena peccati: idque necessarium est Catholicos profiteri; alioquin originale, quod infantes
ante usium libertatis contrahunt, non posset reputari peccatum. Atque istiud contendunt Pelagiani hac eadem fallaci argumentatione ducti, quod nemo potest damnari ob id, a quo liberum non est abstinere. Postremum argumentum potest similiter retorqueri. Enimvero mors, & vitae hujus calamitates, exilium, ct concepta illine amaritudo , sunt in poenam originalis peccati. Falsum ergo est filios Adae ejus dein peccati poenitentiam non agere . Ad haec Cathec timenus priusquam baptismate abluatur, monendus est, se inimicum csse Dei, ac subdaemonis potestate captivum : quod audicns, inquit Norilius, dolore corripitur. Parvuli quoque paenitentcS sunt modo suo, cum per zecta testantium Diabolo 9 hale faculo renanctare mouetrautur, ait Augustinus in I. de peccat. merit. Ca P. I9.
Oppones . Parvuli, cum gratia destituti sint, nequeunt poenam gehennae patienter sufferre : ergo in cruciatilius in impatientiam proxumi cnt, ac Deum blasphemabunt. Rursus : quis ignorat hoc Augustinianorum pIacitum seritatem , ac immanitatem olere Z Denique, ut ut sit, hujus sententiae promulgatio plura inter rudi ore S scandala . parere , ct piarum matrum animum perturbare, ac frangere potest. Resip. ad i. Nego consequentiam et ex quo cnim ob originatu peceatum gerant parvuli voluntatem a Deo aversiim , non sequitur, ut
debeant mox in Dpi odium , & blasphemias prorumpere , & casiadem malitiam habeant cum peccatoribus scelestissimis , ac sint a dominante malitia in Omne scelus abrepti; ut commentus est Bajus proposit, q8. sic q9. Urgeri ctiam potest istud argumentum de poena damni: quam si aegre ac moleste serant; blasphemabunt ne Z Ad alterum dixi nuper , quod si carent pueri peccato; nec in cos misericordes sunt, qui damnant , eosque in exilium mittunt, etsi non percutiant. Si peccatum ContraXere, ut fides docet; exclamandum est, Ouam inscrutabilia
iudieia Deil vidimus etiam superiori capite, hanc esse veterem Iuliani querimoniam . Ad postremum respondere possumus , sertasse si haec nostra divulgaretur asserito, nec rusticos tam auda ter caesuros
98쪽
Liber Decimustertius. Cap. IX.
praegnantes uxores, nec tam frequenter compressas puellas curaturas abortus, nec allaturos conjuges interdum vel intemperantia, vel alia
caussa filiis nasti turis interitum . Tunc enim illacrymantes cIamarent: Veli in sempiternum ignem infantulus dejectus est i Dignosceretur etiam facilius orietinariae culpae demeritum , atque ex illa , quam acerbum serumque sit actualium criminum supplicium . Verum quandoque non
expedit omnia dicere , nec in aures omnium , nec coram omnibus .
O p. 8. Ouibus ergo deserviet terra illa noWa , quae futura praedicitur Apocalypseos primo ac vicesino, Et vidi eaelum novum er terram novam Quibus, inquam , nisi parvulis immatura morte peremptis Z Hi enim licet av/3rsi a Deo auctore supernaturali, naturalem ordinem servant, ideoque visione quidem Dei privabuntur, at non communicatione ceterorum bonorum.
Res nond. i. cum S. P. Aug. go. de Civit. Dei cap. iς suturum nI-vum caelum, ac novam terram, ut mundus tu meliur innovatus apte Iae moritur hom uibus etiam carne in melius innovatis . Quapropter non erit nova illa creaturae facies pro iiS, qui veterem hominem non exuerunt. Cum soleat praeterea prophetica locutio propi iis verbis metaphoras admiscere , co sensu dictum est caelum novum ac terram minet Im , quomodo noWa creatura, novum figmentum , novus homo ,
atque ipso in et Ioco nova Ierusalein . Illud Vero, quod de aversione a Deo dictum est, ex praecedentibus abunde revincitur, cum in obii xiis originario peccato sit virium omnium inordinatio, imago Dei subjecta daemoni, tota, inquit Augu: tinus , natura turbata . Rursus nec peccatum actuale naturalia prorsus tollit, cui tamen respondet gehennae supplicium. Ac tandem, cum naturalia hona sint mediurria, ipse autem Deus finis ultimus creaturae rationalis, atque ut D. Thomas docet l. a. q. 7 l. art. 6. ad 3. aversio a fine omnes alias in ordinationes secuin asserat, fieri non potest, ut qui avertitur a Deo , in recto ordine erga res creatas sese contineat. Tandem sunt aliqua argumenta pro illis pueris, quos optarent parentes ad baptismum perducere , sed in utero inatrum prae cantur , vel stati in ac nati sint moriuntur priusquam. sacro lavacro abluantur .
Quos diximus Gersonem cum aliis perpaucis caelestis patriae civibus accensere. Pro qua opinione haec possent proferri. Primum , volvvras , ut seri commune proloquium, reputatur pro facio, & aliud, AI iis sibile nemo tenetur. Insuper: in pueris ante usirm rationi&locum habet baptis nus sanguinis , cum inter martyres habeamus omne S infantes , quos Herodes Bethlemi interemit: ita potest illis prodesse baptistius flaminis, scilicet votum , ac desiderium parentum . Item fides Elisabeth promeruit, ut Joannes Baptilla sit .actificaretur in uterois Praeterea liberi Iudaeorum ante diem Octavam sine circumcisione morientes hautquaquam divina te; e damnabantur; ideoque privatio sola
99쪽
sacramenti in necessitate non ducit ad perditionem. Tandem effectus sacramenti impletur iuvisibiliter , cum msterium baptismi non contemptus rellaionis ,sed articulus necessitatis excludit, ait Augustiniis lib. 4. de baptismo contra Donatistas cap. 2 i. Ambros . in orat. de Ohitu Uais
Ientiniani , Innoc. III. in cap. e spostolicam, & Divus Beria ardus episto. Ja 77. Iam diximus supra lianc Gersonis opinionem falsam este , ct sere ab omnibus resutari, quoniam & Evangelium Christi, ct Concilia, &Patres non renatos haptismo excludunt a regno Dei. Nec votum parentum potest infantibus opitulari, quoniam spiritus ubi vult spirat, nee beneficia liberrimae Dei voluntatis pendent ab hominum desiderio :sacra montis autem sent vi Elius divinae institutionis coniuncta . Eam ob rem Augustinus iure negat connumerandos inter filios Dei pueros
decedentes s ne regenerationis sacramento, etiamsi moriantur, paratis ministris, ac parentibus festinantibiis, eo quod non sint de numero praedestinatorum , quos secundum propolitum elegit Deus ante mundi constiti itionem . Sed de his alibi. Nunc ad argumenta, quae adversus . hactenus dicta de parvulorum damnatione, militant, CX ordine rein spondendum est. Ac prima ratio , uti excusat parentes qui veIlent filios renasti, ita non prodest pueris qui voluntatem propriam non habent. Neque hi damnantur , quod non accesserint suomet neglectu ad baptismum , quod exequi non potuerunt, sed quoniam traxerunt ex Adam iniquitatem . Altera eliditur, quoniam in martyrio in se recipiunt infantes stigma ta Salvatoris & sanguinem suum ad confirmandam fidem effundunt, ideoque merito', ut suos recipit Ecclesia fidelium .
Voluntas aut cm parientium non est vOIuntas natorum . Redimens enim
terram Salvi tor per crucem ct in latere et uiseratus sanguinein oeaquam emisit, ut alii quidem pacis tempore in aqua baptizarentur , alii vero impore persecutionis propriis fumuinibus baptizeutur , inquit Catechesi rit. Joannes Ierosolymitanus . Ret rquetur S illa argutatiuncula hoc pacto e Martyrium parentum nihil prodest natis , qui martyr S non occumbunt: igitur votum parentum non prodest filiis, qui votum illud minime eliciunt. De Ioanne Baptista videtur esse opinio Augustini, fulta quidem repletum Spiritu Sancto in utero , ct saractificatiim in maternis visceribus, ut praeconem Christi se gereret; sed nondum CXornatum ea sanctitate , quae Uinculum solvit saccessionis obnoxiae, idest, repletum per Spiritus Sancti gratiam dono prophetiae, sed noxa originali adhuc obstrictum , priusquam circumcideretur octavo die . Quod Augustinus non ibium scripsit Epist. s . nunc I 87. ad Dardanum , sed etiam lib. 4. Operis imperfecti contra Iulianum num. I g. De qua sententia perlegendae sunt Norisianae Vindiciae cap. s.f. xi. Responderi tamen potest, quod de lyraecursoris exultatione Rprophetandi munere docet in eadem Epistola S. Doctor, privilegia
100쪽
Liber Decimustertius. Cap. IX. . t fr
humanae exemplar natura, ct de illo mirabiliter praedieari, quod Maliis non invenitur. Memorata ad Dardanum Epistola cap. Io. num. 33. singulare supis peditat argumentum, quo non solum evincitur adversus Gersonem vota praegnantium matrum non praestare salutem pueris mortuis in utero ipsarum , sed etiam adversus recentiores quosdam irritum esse
baptisinum eis collatum priusquam illinc egrediantur. 2uod si quisquam dieit jam esse natum hominem, etiam cum ad c est iu utero manis , testimoniumque adhibet ex Evangelio , quia dierum es ad Psepode praegnante Virgine Domini Matre , aeuos enim in ea natum es de Spiritu Sancto est: nunquid nam Bute nativitati aeeedit secunda naiatisitas lioquin non erit jam feeunda , sed tertio . Dominus autem eam bive loqueretur , Nisi quis, inquit, reuatus fuerit deos, eam a filicet eomputans primam nativitatem, qua fit matre pariente, nou coveipiente atque prae nante , quae fit ex ea , non qua sit in ea. --que enim renatum dicimus hominem, quem mater peperit, tanquam
iterum natus sit, qui jam semet natus fuerat in utero : sed illa satisntate non computata qua gravidam facit, natus dicitur homo partu, ut possis renasci ex aqua ct fpisitu. Haec vero , cum tam aperta sint, ct duplicem quaestionem dirimant, non erant praetermittenda . In veteri lege quemquam sanctificatum sim aliquo sacramento , sive circumcisio fuerit, sive aliud ignotum , negat in cadem Epistola S. Pater . Num itaque pueri ante diem octavum decedentes falutem aeternam consequerentur, incertum omnino est; ac nisi eis subventum erat vel parentum sacrificio, vel alio gratiar instrumento , certissime credimus condemnatos . Immo solam in sacris literis Circumcisionem invenimus, ob quam Deus pepercerit infantibus, ut exemplum commonstrat filii Sephorae, ac Moysi, cap. IV. Exodi vers. as. Diximus quippe in primo capite huius libri, non solum in signum populi Dei, verum etiam ire remedium originalis peccati Circumcisonem fuisse institutam. NihiI
ergo prohibet, quin pueros omnes non circumcisas , quorum eadem crat cum decedentibus in uteris matrum or inalis culpa & naturae conditio, asseramus fuisse simili, rectissimoque iudicio damnatos . In quarto denique libro de Baptismo cap. ai. docet S. Pater impleri invisibiliter effectum haptismatis , cum exterius sine contemptu praeter mi
titur , Sc vaIet quod ait Apostolus, Corde creditur ad justitiam, ora autem confesso fit ad salutem, videlicet in adultis ob fidei credulitatem& animi praeparationem . Idem docet Innocentius in cap. e spostolicam, de Presbytero non baptizato, qui tamen Ecclesiae diu humiliter ministraverat, eique se devovisset suscipiens regenerationis lavacrum is ubi accepisset se non renatum . Eadem est in Epistola . doctrina Divi Bernardi. Hujusmodi ergo testimoniis nequit comprobari salus is
rum , qui gratia fidei, ac animi praeparatione sunt destituti. Atque To.III. N haec Diqitigod by Cooste