Apolloni Alexandrini De syntaxi seu constructione orationis libri 4 a Francisco Porto ante aliquot annos e manuscripto codice passim & correcti & suppleti; tum Latine redditi, & notationibus illustrati nunc denuo a Frid. Sylburgo cum bonis exemplarib

발행: 1590년

분량: 483페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

121쪽

APOLLONII ALEXANDRINI

linequibuslibet nominibus si muntur. Hoc si ita est,sequiariit ut pronomina couenienter careant congrua nominu declinatione: ne videlicet ea quae pro quolibet nominent mutur, una terminatione, idque sita,finirentur.Eam ob causam genera cita, quae sita terminatione no distinguuntur habent positionem congruam, & aptam tribus generibus una dumtaxat voce: IO-s a Miτων

siquidem eorum quoque demonstratio hoc tantum indicat,siibstantiam inqua. etenim si coincidat in pron minu positionem nominum tetani natio, ea postioperc

mitantem numerum, no co

gitur sequi declinatione quae inest nomini, sicuti est pro

nominum . proferunt enim tho ο,3c bHI, non sicut in nO- ακη, ονομοι ς ηδη O πιαδεδε-

men demonstrativum,&ιω- 3 o Zως relativum. habet aliquam inter se oppositionem. nam ita, derivationis potius quam pronoministe minationem habet: quei modiun adverbium quoq; α οπι candem do

minibus Ayώδεω, vel Gin.A. Posseisitium tamen sequitur voce nominis, cuius terminationem iam recepit, eaque inclinatur.itaq; in dia- , icctis etiam recipit 'eandem oram terminationem. na dicimus

sA. sicuti vi ,A: id quod minime dubium est. Relatiaua igitur aut demonstrativa

pronomina, no ind gent nominis accidentibus. ἐκεινος ta-

122쪽

DE sYNTANI LIB. II.

iluationem sortitum est. Neq; vero fuerit absurdum. duo pronomina esse inter se opposita; cum omnia receperint liguram sibi conueni-cntem. fortasse enim non sine recta ratione etiam voce

ipsa 'propositam persenam j-m

finire valuerunt. nam inte auallu, quod iis duobus pronominibus intelligitur, facit remissiorem eorum demonstrationem: eamque ob causam succedit genus, non Vt praesentem sillat substantia, i ed ut distinguat genus. nam ea quae commune genus h bet, appellativa inquam nomina,vi equm,homo, si ex loci interuallo percipiatur, ge'nus distinguere non valent: snaccc dant propius,& g

nus eortam innotescat, tum vero etiam articillii asciscui. Hoc facit inulto magis m ne pronomen .nam cum absit tes te: tias pei sonas resera Sr genere dc voce comone-

facit. Rc liqua est illa quaestio; cur pronomina hac syllaba re terminentur potius; cum plurimae aliae sint nominum terminationesZAnquia terminatio in ec est magis seniuersalis: eamque ob causam articuli, qui omnibus nominibus apponuntur, haeterminationem obtinuerunde ipsa derivata possessiua pronomina, ut , & eius coniugata ;& propemodum omnia interrogatiua casu lia,quaerentia quodlibet n-

--ι. Addita est particula prvcmodum i propter

123쪽

quod ne ipsum quidem est

expers huius terminationis: siquide apud AEoles nominatiuuin ος obtinuit: adiuuante etiam articulo sit, sin iunctivo z:, quod habet aequalem potestatem ; eiq; etiam astaciaturi,ut in illo σ

Dicendum etiam est de iis quae voce sunt articuli, pro- io nomina transsumptione fiunt :Sγ,-λαι MA-

extrinsecus articulum: idque recte. Ac primum illud inv- niuersum de istiusmodi exemplis statuendum est, nominandi casus. & pronomi-

affectionem uniuscuiusque i

124쪽

fectum nominis articulo relinquere costructionem: atque ita fieri articulum nihil aliud quam pronomo, quod pro quolibet ait limitur no-

125쪽

i APOLLONII ALEXANDRi Ni

per incertae persoluae anti. pationem,transsuinit infiniatin articulos. qualia sunt e emplaismusinodi; ο ecturam MM-- :&in subhincti uis, πια bc ἰυ - .αιαγνωσκε . idq; iure optimo. nam articulus, qui sociatur cu quolibet iam mine, ad quodlinet etia n men insitum potestate rocurret. Recte igitur articuli aut in pei nas definitas au

na aut in nomen maxime in

finitum,ut cst nomen Q. Etenim haec oratio, οἴκι - , non ditiat admodsi ab illa,ει πιι --τει, - ειτ : neq; ista, ο - ελει ab illa, anς---

L. Quare si quod nonae iiii

gatur cum superioribu uructionibus, ipsit in quo i

stium sensum obtinebit; ο -

cte igitur in istiusmodi constructionibus haec etia pr nomina dicentur; quatenus aliae quoque partes orati ius,quae a fila constructione traductae, aliarum proprietates complent, mutata ratione, earum appellationem obtinent;vifaciunt adverbia quae speciem nominum ha

- --.in quibus illud raim

126쪽

quem, articulo .ci significante non articuli, sed pronominis co structionem, in ordine pr nominum concessit. neque

enim G est primigenium,

ut nonnulli existim .runt. λdem namque faciunt hoc es se derivatum, accidentia. Aquolibet masculino terminante in G,siue sit primitiuu. sue derivatu, formatur foe-

νει ci C: et ρου, λςνω τὸ ς Orsum est: pronomen et

τ η γ m Q τὸ , τ ηρ ao um a V. Quinetiam in cas-cepto isto derivativo de quo agitur. huiusmodi enim derivatio reciprocatur ad suum primitivum in unoquoque

Eadcin est ratio in Γαῖα:,de , tι. Idem accidit etiam his. ti, G:cuius scemininum non . , sed rursus facit -o:de in neutro, is inquam, a litera τ

perspici in omnibus primia geniis . dicimus enim αυτα , is , z: & GA , t Ais, si careat productione: & - . , ολ Mis: neq; est dubiu M uis deduci a deriti Ais a se . Idem igitur accidit Ahis, Q, iam . na quoniam λ- quit vicinam de luationε,

127쪽

εαι APOLLONII ALEXANDRI Ni

eorum quae ante memorata ρ ρ ' . 'i

nomina enuntiari non pol - - . sunt, vel cum sunt enuntiata. 1ians,VEL M,111 L 11 11 1βLa. -οντα ς ε ' ων G ,παλιν ob J

tas, quae sub aspectum cadiit, spici: -υυ νsed referunt; existimandum et ν νο- φέρεται ως-μ υ

ο- φ νω, reponat nomεZs , non referet utramque

illam orationem ad Iouem, sed 'alterius orationis principium instituet. Eade ratio est in omnibus quae eodem inodosumuntur. licet enim pro relativis pronominibus nomina ponere,orationem ut variare. Ouoties tamen uob cpronoinina, Ocin dem non demonstrat rescer- est eorum demostrationeni ad mentem referri:ita ut aliqsint oculorum, aliae mentis demonstrationes. Cum igitur natura demonstrativa snt,recusant articulum, qui hese constructioni adueri rius est.

rra milia per in tertia ea mili res meti necessario.

Terti qu m; pronominu personς,pocillimum diuersa

128쪽

pere. at non ita in pronominibus: siquide diuersa est vox resativi αυέ ,dc dei nonstratiui ἐκεῖνοι, de praeterea demostrativi qiiod demostrationis interuallo disteri a si1- periore. Eade est ratio pr

nominis οδε. F. Cur pro mina in tertia persena

O δαον demonstrativa pronomina

, , . , strationem; voces aute istae, α -- hqri Grais de quibus iam agitur, no po-

re ι ας δεδή m. tio monstratione priuatur, pri-

' mitiuo tertiarum personarii.

U dest igitur cur Abro stul

, A 2 vitiole dixerit, pronominarac em πιο ras ατ idiων, 'γ -- esse coniugata in personis: quatenus haec definitio vel borum ellam communis est, de potnis verborum. naan in verbis voces coniugantur,tum qualitate licerasum,tum quar

earum amnes, propter grauem tenorem, quem in ex

tremis habent syllabis deo

sunt productae litera ι,& tenorem acutu ad extremam syllabam traxerunt,ut mai rem intensionem indicaret;

129쪽

oc APOLLONII ALEXANDRl Ni

titate syllabarum;quinctiain ut constatὶ teinpore, ac tenore : id quod deest pronominibus. ii a iidem pleraque carciat coniugulone: quod declinanti ea perspicuum fit. Constat enim Aristarchum non vocem pronominis, sed eius significatum definiuille. id quod omnes definitiones faciunt. dicimus enim etiam

pronomina carere articulis:& tamen quod ad vocem attinet mus

, L -- τες oi εχιm. ςαm P μυ ασαυαρ- inet, non carent. nam dici' I O--ων ωας. λ οσον 'ει cpω- nus, η ε's , per se habet acu- , 'tum tenorem:η : sγε, est Atticorum. Illud igitur est pronomen, quod loco nominissumitur, cum demonstratio. ne,vel relatione; luod nimirum caret articulo. nam ec. cedemonstratio,&perlbnarum finitio ad tertiam usque progressa est. etenim & cum referuntur,finiuntiari,quatenus personae, quae fini in tu not. ae sunt: & cum demonstrantur, finiuntur; quatenusin, e . ει-να γα φωι επιι φαμυν, η εγο, o. ως V Umητ' ηιγωγε, ααι

iugatio. nam verba carentista coniugatione . quami

enim in ptima de secundataniuntur,in tertia tamen persona infinita sunt exceptis de-

de aliis nutus modi verbis in quibus actus eiusta odi praecipuus refertur ad Iouern. itaq; verbum non finitur,seo qui est generis&senificationis eius auctori,

130쪽

L I B. I I. Io essent infinit :siquidem Madictio plura significas. signia ficationis infinitae causa est.

Praeterea cetera casualia, posito recto casu, ad eius c5- sequutiam genitivum & co-teros formare solent casus, articulo non excepto eliquiadem demonstratu est, ipsum quoque articulum inclinati iuxta congruam consequen-

pronomine genuiuas se ἰ non inclinatus,sed primi uuam spcciem retinera,

mitiua, de quibus est dis p ratio, primitive inclinantur. nam ἐν non potest iuxtaregulam casualiu rec re genitivum ἰHI: neq; genitivus

εμό dativum εssi, neq; dati-utis accusativum ἐμε:atq; ita rursus numeri multitudiis nis merito variantur,& ipsi quoque primitive enuntiam tuta fieri citim non potest ut genitivus, quia recto ded Aus non est, num um com consequetes: eamq; ob ca fana nomina heteroclita comitatur alius casus; qitoniam penitivus reliquas figuras exhibet: veluti genitivus ille ἀμ μου ormat rectum pluralem ει --οia itaque risus .Hγαλος adbuc reperitur, qui est huius inclinamenti. Eaderatio est in geniti uis υία ro μυα Mς, α πιψου, qui habent

rectos pluralcs

SEARCH

MENU NAVIGATION