장음표시 사용
351쪽
diuinis legibus astrictos,sed etiam apud Graecos,& Romanos, & AEgyptios, dccomplures alias nationes munita fuerunt, ut qui ex illis partem aliquam attigi siet, grauissimum in se celus admisisse existimaret,vix ullis piaculis cluendia. Et vera religione dicebant multo magis cotinendam esse hominum Christianorum cupiditatem: neque committendum , ut propter immanem qUOrundam auaritiam,quae nullis finibus arceri potet , sacra profana fierent. Decimequidem atque tertiae sacroruin vectigalium partes olim Alfonso nono, & post Alsonto undecimo coocella definito terti pore fueiunt.Verum .sed illorum patrimonium suerat .i tutoribus diis spatum,& influentes barbarorum copiae in Hispaniam irruentes, erant tunc templorum omnium faminitatibus, ct sacris ctiam valli, mrς atque merito repellendae. Rex Fernandus similiter & llabe lacum essent propter Portugalcnte bellum lumptibus exhausti,& bellum eis iustii in & religiosum contra Granatentes baracenos in Isaret, merito videntur eadem Pontificis benignitate sultentati. Id tamen Alli,nius primus Lusitaniae Rex,qui cum tenues admoduOpes possiderct, Saracenos innumerabilcs, opibus & potentia feroces, maxima atque diuturna belli contentione e Luli tant finibus expulit, nunquam ut faceret, in animum induxit Neque sancius illius filius, qui cum bellum durissimum Saracenis R. eticam incolentibus inferret, prope Hispalim , Betim fluuium eorum languine tinxit. Neque Ioannes hoc nomine primus, qui profligato,quod cum Castell. x Re serat, bello,Septa Vrbem expugnauit. Nec Allonius quintus, qui Tingi in & Argilam & Alcam- rem armis atq; virtute cepit. Nec Ioannes secundus, cuius non lAlum in bello Hilpamςnsi contra Fernanduna Regem inuictissimum admirabilis virtutis lumen eluxit , sed etiam in Africano bello clari nimiam specimen egregiae virtutis exhibuit. Si exemplis erat agendum,quando quod exemplo st, iure etiam fieri plerique iudicant, multo magis erat exemplis domesticis, quam alienis vestigiis inlinendum. Deinde illi, qui sacris rebus permissu Ponficis manus iniecerunt, excusationem egestatis habuere. At Emmanuel tunc tantis opibus circunfluebat,ut omnes Principes, a quibus ortum ducebat,ion issimo interuallo sit peraret Quod ii illi,quibus ea pecuniae sacrae summa donabatur, tota vitam, ut olim in sacro bello, pro CH nisi i lanci iis iiDa religione consumerent , recte videretur illud munus a Rege; ibi latum, Pontifice concessum. Sed illud incommodum accessit, quod in literis Pontificis, legato tum opera, quisa rae pecu nie lucris inhiabant, adiectum fuit, ut illa vectigalia non modo pro CHRisTi religione militantibus, sed quacunque alia ratione bene meritis a Rege donari possent. Hoc introitu ad hominum cupiditatem patefacto, factum est, ut vectigalia sacra multis in locis hominibus la uti simis, qui non solum nunquam hostis vultu aspexerunt, scd illata Africani belli mentione contremis tant, donarentur. Postremo quod Rex hominum sermonibus indu e tua sibi proposuit, consequutus minime fuit. Maritimas enim Mauritaniae
352쪽
ciuitates facillime tueri, sc nobilitatem opibus amplioribus deuinctam tenere, de aerarium demptis lumptibus amplificare cupiebat. Atpost illius muneris concessionem, nec Africae bellum eadem felicitate gestum fuit,& nobilitas maiore inopia c5flictari,& pluribus querelis uti coepit,& Regis aerarium,quo plures ve stigali si accessiones fiunt, eo lumptibus minus necessariis, & casibus interdum acerbioribus exhauritur. Sumptus quidem sacra pecuniae moderatos, dc hominibus,qui non militiae sacrae nomen usurpant Ad pro religione sanguinem profundunt,attributos, laudandos censeo: tantam largitionem ex sacris vectigalisus in luxum multorum hominum, qui nunquam gladium strinxere, fieri,minime serendu arbitror. Sed ut eo, unae deflexit oratio, reueatamur, Legati rebus ex animi lententia consectis,culi teris ipsius Pontificis,valde propensae in Emmanuelem voluntatis testimonium cotinentibus,in Lusitaniam redierunt. Emmanuel tertias atque decimas sacroru vectigalium remist,quod illi non mediocri laudi tributum suit. Pontifices Sc sacerdotes illi pro tanta benignitate centum &quinquaginta nummorum aureorum millia tribus pensionibus obtulerunt. Literae,quibus animi eorum, qui certo pecuniae numero bellum Africanti iuuare vellent, expiarentur, Sc multis praeterea beneficijs,quae ad numinis os sentas obliterandas valerent, assicerentur, ministrorum auaritia dc improbitate grauissimas offentiones attulere. Fuit tamen Emmanuelis iussu in ministros animaduersum,&omnes vel humano iudicio,vel diuina vindiet italem exitum vitae habuerunt,ut intelligi posset,numen diuinum fuisse hominum cupiditati, qui ex hac senetione non mediocrem sibi pecuniaru comparabant,vehemeter insensum. Summa pecuniae,quae ex lacerdotijserat invium militta conserenda, & C H R i s T i, ut appellant, militibus assignanda, suit viginti millium nummorum aureorum , qui circiter bis centum auri libras ess-ciunt. In ijs etiam Em manuel moderationem adhibendam censuit. Primum enim Abbatias omnes, praeter paucas, quae iam eiusdem militiae obtentu ab hominibus , qui nunquam militauerant, occupatae fuerant, ea tyrannide liberauit. In reliquis sacerdoti js aequos iudices adhibuit, de ut omnia cum moderatione fierent, operam dedit. Sed iniuriae latellites atque ministri tantam industriam adhibuerui, ut nihil ex aequo &bono fieret. Sic enim aestimatione sua annuos fructus,qui erant militibus addicendi attenuabant,ut vi vilis fructibus summa expleri posset.Sacerdotibus vero non fructuum ullam parte,sed certam pecuniae iummam relinquebant:&ita paulatim eos possessionibus exturbabant. Cum vero fructus annui venirent, dc eorum pretium singulis annis augeretur, milites autem ditiores fierent, sacerdotes in eadem perpetuo
egestate relinquebantur. Sub id tempus alia quaedam legatio ad Emmanuele' Regem peruenit,quae suit illi gratissima. Quomodo vir quida Armenius,Matthaeus nomine Ab imperatore illius AEthiopiae,quae supra Egyptii est, ad Emmanuele missus fuerat,exposuimus. Eum Albuquercius honorifice acceptu, de
353쪽
benefici, ornatum in Lusitania misit Duces,quibus Matthaeus comissus ruit, odio Albuquercij inducti dicebant enim illum esse scurram atque praestigia storem,& Albuquercium insanum & temerariis,qui homini leuissimo fide babui siet eum multis iniurijs affecerunt, neq; sicut legatum, sed tanquam vile
mancipium acceperunt . ob quam rem fuere in custodiam dati, ut pro rationet maleficij poenam debitam luerent Qui tamen postea suere legati eiusde precibus e custodia liberati. Quae autem fuerit huius legationis occasio,est paulo alitius repetenda. Rex Ioannes Iecundus,ut dictum est, ardebat cupiditate i ncredibili Indicae regionis penitus explorandae. Cum vero accepisset,est e quendam Christianum Imperatorem mira sanctimonia praeditum, qui Indias imperio contineret,etimque Presbyterum Ioannem appellati, & cerneret saepenumero sacerdotes Christianos Ethiopas,qui Roma venerant,&Galliam Hispanaimque peragraba uspicari coepi eos ex ea Indiae parte profectos esse,in qua Presbyter ille Ioannes summum enim sacerdoti uim cum imperij regij maiestate obtioere dicebatur Iregnum possideret. Ipsiq; sacerdotes cum interrogarentur , an Rex illorum sacerdotio summo praeditus esset, &an Ioannes presbytee appellaretur,&an illorii patria terminis Indiae contineretur, baud abnuebant. Putabant enim, si ea suspicio penitus in Christianorum animis insedisset, fore, ut ipsi multo humanius a nostris acciperentur. Nemo tunc erat ijstiteris praeditus,ut quantum inter utramq; regionem interes seudistinguere posset Ioannes igitur cum de hoc Presbytero Ioanne multa percepisset , existimauit sibi vel ad nominis decus,vel ad religionis fructum,vel ad Indiae pervestigandae facili tate, nihil optatius cadere polle,quam cti hoc Christiano Principe foedere coniungi. Idcirco variis temporibus homines Arabicae linguae peritissimos mago prM-m ijs inuitauit, ut eas regiones perlustrarent. Inter hos extitit quidam, nomine Alsonsus Palua,& alter,cui nomen erat Ioannes Petreius. Hi prosecti e Lusitania Anno salutis.M. CCCC. lxxx.vj. AEgyptum mercatorum habitu peragra runt, atque inde Adenam perue nerunt. Ibi cum intellexissem, in ea AEthiopiae parte, quae supra AEgyptum est,esse summum quendam Principem Christi anum,cuius imperium esset latissimum,&cui multi Principes obtemperarent, sit irati sunt,illum eundem esse, cuius cognoscendi gratia missi a Ioanne suerant. Sed eos Indiae nomen interturbabat. Missi namque fuerant,ut Christiamnum Indiae Imperatorem,nomine Presbyterum Ioannem coueo irent. At nec imperium,neque nomen,neque sacerdotii dignitas, in AEthiopiae Resem conueniebat. Cum igitur inter se quid optimum esset deliberarent,vitum est ut Ioannes Petreius in Indiam nauigaret, & videret, numqua mentio miniuillis Presbyteri Ioannis existeret niua in AEgypto Thebis Petreiopiaestolaretur. At verum suerat, Christianum quendam Principem nominis eiusdem , tecta Nestorianum, in mediterraneis Indiae los amplissimum imperium tenuisse: qui tamen fuerat Scytharum armis oppressus, &. regnum ill a ineupatum
354쪽
citius iam nomen erat obliuione sepultum. Christiani tamen non pauci in locis illis resederant, Nestorij tabe contaminati . Itaque Ioannes Petreius cum sine fluctu tempus a se conteri videret, in AEgyptum redijt, ut cum Palua, quid utrique agendum esset, deliberaret. Ibi duos Iudaeos Lusitanos reperit,cu Regis Ioannis literis ad illum atque Patuam datis. Sed niua,ut Iudaei assertierunt, iam obierat. Iudari Armugium sic enim Ioanes imperauerat in petiere, Petreius varijs regionibus peragratis,in montem Sinai,ut sepulchrum vi Ninis Cateri ne i nuiseret,le contulit: eil inde Adenam reuersus, Tellam,& Teila ad AEthiopiae imperatorem se tandem contulit.Nec enim dubitauit , cum non alium Christianum Principem in regionibus illis reperiret, quin is esset, ad quem missus a Ioan ne suerat. Rex Alexander appellabatur, qui Ioannis literis laetitia incredibiliter elatus est, Petreiumque lingulari humanitate tractauit.Sed accidit,ut is Rex tunc e vita discederet,antequam ad Ioannem rescriberet Cum verb nullum filium suscepisset frater quidam illius, Nau nomine, in regnum successit. aquo nunquam Petreius impetrare potuit,ut sibi in patriam redire liceret. Hoc Rege destincto filius illius,cui Dauid nomen erat, Rex creatus est qui tame in eo perseuerauit, ut nullo modo Petreium e regni siti finibus abire permitteret. Ingenio enim hominis,ut verisimile est,Reges indueti sunt,ne fructu prudentiae & sagacitatis illius carere vellent. Is igitur cum reditum in patriam omnino desperaret,uxorem duxit,& filios ex ea luscepit, stabilemque sedem in i lia regione nece Tario collocauit. Sed progressu temporis cum Valcus Gama primum in Indiam iter aperiret,®iones illas exploraret, cum deinde Lusitaniae classes,&Duces sortissimi in Indiam venirent,&insignes victorias adipi sicerentur, fama nominis Lusitani per omnes illas oras cum hominum admiratione vaga batur: & cum ad Dauidis aures peruenisset, & ex Petreio intellexisset, gentem illam Lia litanam eandem esse,acuius Rege is missus extiterat, miro studio incitatus est,ut legatum ad illum mitteret.Erat autem Rex adhuc puer,& Helena illius auia,singulari prudentia scemina, regnum nomine illius administrabat. Consilio igitur cum ea communicato,decretum suit,nihil fore vel ad nominis claritatem, vel ad religionis sanctitatem utilius, quam Principi virtute clarissimo, de religione lancti Limo singulari amicitiae foedere copulari . Ad eam autem legationem Matthaeum, quem diximus, natione Armenium, religione Christianum, virum non vulgari prudentia praeditum, qui diutissime apud Reges illos versatus cum non mediocri probitatis & industriae laude suerat ide- legere, qui munus id obire pro dignitate posset. Cum illo veniebat Ethiops quidam adolescensi amma nobilitate At mores nostros&instituta perdit ceret. Hi suerunt ab Albu quercio his honoribus accepti , quos supra retulimus , &1 Ducibus ea immanitate tractati, quam exposuimus. Fuit Olysippone legatus ab omni nobilitate, dc a Pontificibus cum maxima significatione Christianae
raritatis in Regiam deductus,& ab ipso Rege latis benigne & comiter acceptus.
355쪽
Post triduum fuit admissus,ut summam legationis exponeret. Is prudenter a que diserte muneri sibi commisso satisfecit,&literas Helenae Reginae quinque Dullis aureis co signatas Regi detulit,deinde crucem e ligno Crucis, qua Christus pro generis humani salute mactari sustinuit, Regi nomine Principis sui d0n uit. Hanc Emmanuel obortis lacrymis venerabundus accepi ummast gratias Deo egit,quod in longinquis illis regionibus, hostium immanitate va-1 atis, Christianae religionis & pietatis semina conseruasset. Alteras deinde lite
ras arundine aurea inclusas eduxit,quas David Rex ad Emmanuelem dederat. Omnes hae literae eran t Arabica & Persica lingua conscripte . Sententia illarum haec erat. Principio quidem Rex trium personarum disti etionem una natura &diuinitate coniunctam debita veneratione prosequutus, Regi Emmanueli sal 'em S selicitatem precabatur. Deinde gratias de epistolis ad Reges AEthiopi
missis agebat,&suam potentiam & opes exaggeraba quibus confidebat futu-rxim, si Rex Emmanuel mari,ille vero terra in Mahumetanam nationem inuaderent, ut impij&scelerati Mahumetis nomen ex omni memoria hominum euellerent, & C H R i s T i sepulchrum in libertatem vindicarent Matthaei legati auctoritatem costituebat, & Crucem,quam Rex ipse in amoris signum mittebat, e ligno Crucis, in qua generis humani liberator lilblatus fuerat, perfecta fuisse confirmabat ad societatem belli atque pacis Em manuelem inuitabat,&ius etiam connubij libenter offerebat. Nihil enim sibi gratius fore dicebat, qua illam amoris coniunctionem, & religionis consensionem matrimonil etiam foedere sacrosancto inter utriusque Regis liberos icto cofirmati. Laudabat po-sstremo facinora, tu in India Regis Emmanuelis Duces ediderant,eάque dic bat non absque CHRisTi praesentia gesta fuisse: &,ut quod instituerat, ad exitum perduceret, hortabatur. L ectis literis Emmanuel Mattharum in hospitiudeduci,& illi omnia copiose pMberi iussit. Locus autem hic postulat,ut de huius Christiani Principis imperio pauca dicamus.Regnum illius a Septentrioneia e . . u.. AEgypxi finibu4 , ab Austro montibus Lunae terminatur, ab ortu, mari, quod λ L per Osinim Arabici sinus influens d Heroum ciuitatem pertinet,definitur. In
V occasum vero latissime protenditur,ita,ut cum gentibus atro colore,&crispo dc adusto capillo,quae ad fgesimbam regionem pertinen colungatur. Montestamen multos in illius regno Saraceni tenent, qui illi non obediunt. reliqui Principes illi parent,&multi tributi nomine ei no mediocrem auri vim singulis annis pendunt. A Lunae montibus Nilus exoritur, qui inde varios lacus Minsulas efficiens, AEgyptum interfluit, usque eo, dum per Alexandriam innostrum mare influat. Regni totius ambitum septingentis milliaribus patere dicunt. Multi in ea regione montes editi & excelli contineri dicuntur, undique praerupti,aditu perangusto , adeo,ut unus tantum homo per ostium penetrare possit. In summo autem fastigio sunt mirae planicies latepatentes, aquae perennes,pabula & fruges laetatimGam spellucidi,pecorum,&boum multitudo, alvearia
356쪽
alvearias quibus vis ingens mellis exprimitur . Regio maxima ex parte est sertilis & opima, multisque auri , argenti, & aeris metallis abundat: equos nu trit, gossipij copiam ingentem profert: vino caret, sed incolae potionem e melle M aqua conficiunt potu iucundam,& corpori valde salubrem. Medicis atque marmacis raro admodum utuntur . Gens tamen qsst supra modum ignaua, cpropter ingentem desidiam,& artificum penuriam, telluris bonitate frui ne-liat. Rex cum finitimis gentibus continenter bella gerit,&ideo urbes non incolit, sed in castris perpetuo aetatem desit. Tanta autem es: hominum &tabernaculorum multitudo , ut castra circiter duodecim millibus passuum in longitudinem pateant, & totidem in latitudinem. Eo autem ordine locan- iri ut quamuis crebro mutentur, facillimum sit cuiuis,castrorum vias oculis designare, &in hominum, quos conuenire velit, tentoria sine 'llo errore peruenire,&principes quos velit adire,& tanquam in urbe notissima versiari. In castris septem paroeciae sunt,&singulis parcecijs lacerdotes praesecti, ciuisacra peragunt, conciones habent, stibditos disciplinis instituunt,& rebellei poenis a flagitio deterrent, & ad Christianam moderationem frequenter erudiunt . Urbes regionis exiguae sunt, aedes humiles, muri fragiles: templa tamen magnifica, & monasteria maximis sumptibus aedificata. Rex se tanquam numen coeleste coli faciebat: vultum ne principibus ciuidem apertum nisi stantis diebus ustendebat. Illis qui eum conuenire volebant , aliquando pedem tantum, aliquando vero manum demonstrabat: reliquam speciem regii in tueri, nefas existimabatur. Cum vero respondere volebat, internuncijs Vtebatur,&e cortinnis, quasi ex aditu oraculum ederet, responsa per interpre ttes edebat. Sed haec ineptissimae diuinitatis ementitae fabula, posteaquam Lu
sitani gentibus illis in ultimum discrimen adductis opem attulere, dc morem Christianorum Regum exposuere, derila fuit. Iam nunc Reges intueri , iam illos alloqui, iam audire licet. mod vero ad religione attinet, mult4 ab Herebraeis desumpta conseruant. Marei octauo ab ortu die circunciduntur,&s η- minis etiam aliquid amputatur, ut no omnino incircuncis e videantur. Quod dicunt se sacere,non quod in circuncisione vim aliquam ad lalutem constituat, sed ut Abrahami,&aliorum lanctorum Patrum exemplum sibi ob oculos pro-punant , & illo monimento commoniti,acrius & ardentius in similis sanctitatis studiu incitentur. Quadragesimo deinde a circuncisione die mares, octogesimo autem sceminae lalutaribus aquis expiantur, &Eucharist iam eo die infantes initiati in mica panis assumunt. Singulis annis diem,quo G H R I S T V a Ioanne aquis Iordanis ablutus baptismi iacramenturn instituit, eiusdem lxi-Prationis renouatione celebrant: & tamen asserunt, unicin tantum baptism0 peccata deleri, reliquas lustrationes quotannis in stau rata , corpus tantum tin gere, animum vero non expiare: le tamen id facere, ut cis RisTi diuinum
neficium , qui,ut nostras sordea elueret, sanguinem A aquam e laxero siIO pro
357쪽
fudit, saepius in mem a redigant. Foeminae si mares ediderint, quadraginta
diebus, si sceminas, octoginta a templorum liminibus arcentur. Sacerdotes uxores ducunt: si uxores decesserint, coelibes pcrmanent,&summa cassimonia vitam peragunt: Sc si adulterio se contamina uel in i,au t post uxorum mortem aliqua se libidine commaculauerint, sacerdotio priuantur. Ante quam rem diuinam faciant, aliquot diebus ab uxoribus abstinent, ut libidinis impuritate dierum numero sublata , sanctius CHRISTI lanctissimum coipus immolent, &attentius de rebus diuinis cogitent, de sic facilius perlitent. Monachis uxorem ducere, nefas. Nemini, nisi nudis pedibus, ingredi in templum licet . In fanis flagitium est ridere, sermocinari, deambulare, aut aliquid denique meditari, quod non ad coelestia atque diuina reseratur. Cum ieiunant, usque ad Solis occasum nec edere quidquam, neque bibere solent. A cibis, quos antiqua lex vetabat abstinent. Flagitia sacerdotibus saepenumero confitentur. Sub utramque speciem Eucharistiam sumunt. Monachi Antonium AEgyptium auctorem religionis habent. Pontifices a Rege creantur. Patriarcha a monachis deligitur,&a patriarcha Alexandrino conhi matur. Multa sunt, in quibus Iudaicis ritibus atque caeremoni js adhaerescunt, quanquam assii mei, se non illis, sed C H R i s T i tantum virtute atque meritis inniti . Multos dies se-stos agunt. Sanctos homines hac vita perfunctos colunt, atque venerantur. Hi sunt AEthiopum Christianorum mores, quorum Imperator David legatum , quem diximus, ad Regem Emmanuelem misit. At inuidi , di inimici Albuquercii, legati auctoritatem apud Emmanuelem importunis sermonibus eleuabant, eumque omnia finxiste contendebant, ut quantum de illius fide detraherent, tantum Albuquercius, qui eum ornarat, de prudentiae existimatione deperderet. Hoc anno Albuquercius Georgium Albuquercisi Malacam misit, ut eam cum imperio obtineret, &Rodericum Brittium Palatinii, cui iam tempus eiusdem muneris illi commissi exactum fuerat,Goam reuocauit. Georgius Albuquercius Tamatram praetervectus,ad Pace mensicm portum
naues appulit, ubi intellexit, Regem contra principem regni sivi, qui ab illo desecerat, bellum moliri. Lusitani eo quod Rex foederatus esset, illi opem at tulere , & hominis rebellis exercitum fudere. Inde Malacam prosecti sunt. Post aliquot menses, Georgius Albu'uercius ab Albuquercio Praetore literas accepit, quibus imperabat, ut Ninachetuense dignitate deiecto, Regem Camparensem Bendaram crearet. Regnum illius erat angustum,&ad Austrum pertinebat . in munere vero Bendarat tanta dignitas inesse videbatur, ut Camparen sis Rex,qui suum regnum eius muneris obtinendi gratia relinquebat,ieno mediocri dignitatis adcessione cumulatum putaret. Quid vero Albuquercius sequutus sit, ut Ninachetuensem honore priuaret,incertum est. Vel enim munus sibi creditum male gesserat, vel homines illi subditi nouitatem illius contemnentes, ab Albuquercio petierant, ut alium sibi rectorem, qui sanguine. regio
358쪽
regio esset, assignaret, ves quacunque alia de causa, sic statuit, ut Ninache
tuense amoto, Rex Camparensis, qui singulari studio Lusitanum nomen cesebat, illud munus obtineret. Georgius Albuquercius Regem Camparensem arcesiuit. Georgius Rotellius chinesset Regis amicus , ut illum deduceret, in regnum illius cum biremi concessit . Eo tempore Rex Bintamen sis Camparensem obsidione premebat. Botellius a Georgio Albuquercio auxilium per Iiteras postulauit, ut Regem amicum obsidione liberaret. Is continuo Franciscum Melium cum nauibus quatuor,& Lusitanis centum,& septingentis Malacensibus, auxilio misit. Botellius hoc auxilio stetus, per ostium fluminis, quod Camparensem regionem interfluit, penetrare constituit. Cum vero suburbijs appropinquaret, stationem munitissimam , quam Linguae Rex, est enim Lingua ciuitas illi regno finitima,excitarat sis enim eam a B in tamensi Rege prouinciam susceperat, ut Regem Camparensem euerteret oppositam reperit. Quo autem nostri magis progrediebantur, eo flumen angustius, re alueus prosundior,& ripae altiores apparebant. Erat igitur periculum, ne cum undique ripae nauibus imminerent, hostes laxis atque missilibus nostros opprimerent. Itaque Botellius belli genus mutandum censiuit. Fauces namque, quibus in mare flumen erumpit, nauibus obseruandas esse putauit, vives intercluso commeatu, hostes fame vexaret, vel in locum commodiorem ad dimicandum eliceret. Conuersa igitur biremi retro concessit. Rex Linguae icum nauibus octoginta, dc sex millibus hominum in nostros inuehitur. Bo- lius in naui, qua Rex ipse cum nobilitate serebatur, pilis frequentibus emi iasis, caedem magnam facit,&ingentem terrorem praebet. Navis clauda atque mutilata cum te transuersam suis opponeret ita namque haesit in imo, ut nullo modo remis agi posset) exitum nauibus reliquis interclusit. Botellius harpagone coniecto in illam insiluit: hostes acri animo restitere. Omnes tamen vel caesi, ves exturbati sunt. 2Estus decedebat: hostiles naues nec progredi , eo quod regia nauis obstaret, nec regredi, quod aestus esset impedimento, poterant. Erant igitur adeo constipatae, ut nullam in partem mouerentur. Franciscus Melius in ostio fluminis classem habebat, & Regis impetus non δε-lum ob id, quod valde repentinus extiterat, sed etiam propter varios fluminis
flexus, A riparum altitudinem, animaduerti non poterat. Cum tamen tormentorum fragorem, & armorum strepitum auribus accepisset, eo se contulit. In nauemque regiam transcendit. Inde nostri ex alijs in alias transgressi, cum primas hostibus nudassent,& in alias deinde eodem impetu peruasi sent, hostium stragem ediderunt. Linguae Rex metu conturbatus aufugit. Rex Camparensis Ducibus ingentes gratias egit, & ex literis, quibus Beniara creabatur, magnam voluptatem cepit. Regia nauis, quae impegerat,extracta atque resecta fuit. Eam Melius Camparensi regi concesiit, qua Malacam veheretur. Ex reliquis hostiu nauibus quasdam eduxit, reliquas incendit.
359쪽
At Ninachetuensis cum accepisset, Regem Camparensem accersiri, ut munere Bendare iungeretur, eam contumeliam minime serendam e sie statuit. Itaque tabulatum editum Sc oblongum, columnis fultum extruxit, illudque tapetibus de peristromatis instrauit, multisque floribus de odoramentis aspersit. Severo vellibus auro fulgentibus,& gemmis clarissimis ornatum de cultum in hominum conspeetum dedit,&per gradus in tabulatum ascendit. Erat in loco inferiore pyra ex odoratis lignis instructa de incensa. Cum Ninachetuensis hac tam insolita lpecie ora multitudinis uniuersae in se conuertisset, ignorantis , quorsum illa omnia tenderent, oratione lane lugubrem habuit.Commemorauit enim merita, quibus Lusitanam gentem, ante quam Malacam caperet, obligarat: quae poli urbem captam Regis Emmanuelis gratia gesserat: quanta constantia in fide data permanserat: quanta virtute, ne fidem falleret, maximum multis in locis vitae discrimen adierat. Eam vero sibi pro tantis meritis a Lusitana gente gratiam relatam, ut illius senectutem tanto dedecore deformaret, quantum nemo, qui decoris aliquo studio duceretur,pati ulla conditione posset. Spoliari namque se a Lusitanis dignitate, qua suerat a Lusitanis ipsis affectus, de debitis honoribus priuari, dignumque iudicari , qui extremam vitae partem in dedecore & ignominia, cum Omnium mortalium derisone consumeret. Se nunquam honestati vitam praetuliste, imo vitam deserendam esse, depellendi dedecoris gratia, secum semper statui lia. Idcirco nuclibenter, ne in te tantum dedecus admitteret, mortem cum vita commutaturum. Haec cum diceret, se in pyram praecipitem dedit. Omnibus genus illud
mortis indignum de miserandum visum est , cum animis reputarent de hominis erga Lulitanos merita, de fidei in omni rerum statu constantiam, de calamitosum extremae leneruitis exitum, qui multorum animos horrore perstrinxit. Dum haec Malacae perebantur, Albia quercius legatum ad Regem Cam- baiae mittere decreuit: de cuius regni situ, de telluris fertilitate, & moribus getis in primis pauca dicenda sunt. Cambaiae regnum, est prima Indiae pars ad Solis occasum, quae Arachosiae terminis definitur. Eam fluvius Indus, unde India nomen duxit,interfluit. In eum ab ortu de occasu fluuii complures illabuntur. Sinus ingens, in quem Indus influit, Canticolpus a scriptoribus antiquis appellatur. Regionem tanta sertilitate praeditam esse perhibent, ut paucis iugeribus incredibilis hominum multitudo ali, atque sustentati possit. Fruges varias, sacchari magnam vim, de fructus multiplices effundit. Pecora&armenta innumerabilia nutrit. Oram maritimam maxima ex parte Sarace
ni , mediterraneam regione homines dediti simulachris colunt. Est gens quaedam acris, quae montes incolit: quae postquam reges Mahumetis disciplinis imbui coeperunt, ab illis descivit. Homines Resbuci nominantur,& cum regibus faepe bella gerunt. Mercatores sunt ditissimi,vectigalia Regis amplissima, milites externi uberrimis a Rege congiarijs alliciebantur, de ita fiebat, ut
360쪽
midesis palma'qu arre communis existimaretur. olum est ciuitas huius .
regniin intula quadam parua, exiguo sane secto a continenti disiuncta , quae propter portus bonitatem opultos undique mercatores: ad commercium alliciebat', ita', ut fieret emporium valde celebre, opibusque multis opulentum. Albuquereius in eainsula arcem aedificare cupiebat, de ut ea sibi potestas fieret, rei cis ossici jς animum regis ad suam amicitiam pollicere contendebat : qui mbus Rex id, ut antedsctum est oncedere statuit. Verum Melichiagius, urbis, illitis praesectus, in eo verti gentis libertatem, & salutem iudicabat, dc idcircoierat impedimento, quo minus arx aedificaretur. Melichigupius fuit vir qui dam primarius, qui multum apud Regem gratia & auctoritate poterat. Huncisi, benescijs deuincire Albuquercius statuit, ut fauore illius id quod cupie', ut multo tali ius impetrarer . Melichagupius literis spem ostendit,illurnqum ac monuit,vi ad Regem legationem decerneret. Albuquercius Iacobum Fer inandiam Begiensem cum legationis administris,& viginti praeterea Lusitanis hominibuς, qui illius comitest essent, legatum instituit. Surrate ciuitas effit, portu si ta,quae intimo sinu, ni quem Indus influit, definitur. Ea vero adlMehehigupij clitionem pertinebae. In eam adtieetus legatus ,1ciuitatis recto α'.&a prima ijs ciuibus multis honoribus acceptus fuit. Cum vero intellexisset,animum Regis esse a Melichigupio dissidentem,&tota legatio Melichigu
pio nixa sui stet, parum absint, qmne vestigio reuerteretur. Fuit tamen, ne id
seceret, a ciuitati; illius principibus impeditus. Multi namque Melichinii
Oilio negotium Lusitanorum bene conlatriam cernere cupiebant. Itaque i gatum ad spem meliorem erigunt illi tres eu triginta equos attribuunt,i&p dema currus assignane, quibus supellex veheretur. Milites praeterea cum yta mitru nt,.ad eum quispiam violare audσret. Vnde quatriduo ChampanAhims,quae ciuitas est regni illius ampla & egregie munita , peruenit, ubi Mel elligarium oriendit: uo suid latis honorifice & hospitaliter exceptus ,α ad mom cuς, ut diligentissinie Melachinii viri scelestissimi dolos de insidias praeeaueret. Ibi tribus diebus in conuiuijs & hilaritate consumptis,.stud a Meli-ebigii pio commearu Se praesidi, instructus ,& admonitus, ne unquam diuerreret, nisi apud quem dux, quem illi ad custodiam corporis dedit,ostenderet: vr - periculo diuersari posset. Aliter enim eum maximum discriminsalutivadleurum. Inde Madauam sin ea tunc ciuitate Rex morabatur m dicis icineribus profectus, peti . Rex in lecto decumbens, rillum comiter e cepa tis vicissim Regem moin Lusitano tautauit. Et idem reliqui Lusitani tacerunt. Oremesque vestibiis de pecunijs donatr sunt, de ni hospitia deducti, multisque muneribus affecti. Quod aurems ad arcem adcinebat, sic erat tam Melichiagij oratione ab ea mente deductus , et n ullo modo i quod iam comcessurae, confirmam veller. Se numque dicebat vel Surrate Jei Bombaimo, vel diuinis via Dourig*,quae ciuitates in ora illuas regiu maritima sicaeciam,