장음표시 사용
211쪽
ro et Disputatio secunda Art. III.
tur ; quia nihil potest esse simplicius, quam ipsunt unum : nam uno nihil prius cst, & ideo soluin unum simplex est: quia si non
est unum , erit alterum ; necesse autem est cx uno alteroque compositioncni exurgere. Igitur ipsum unum crit in Deo simplicius, . quam ipsum esse : ac proinde ipsum csse non est id , quod est in Deo simplicius, ut erat ostendendum. Et hoc quidem non videbitur absonum iis qui noverint Philosophos antiquos Platoni. eos in hane abiisse sententiam , ut constituerent in Deo unum. supra cns, quin etiam & bonum supra ens constituebant , ut apud ipsos videri potest. ψ. .. Tum & D. Dionysius non videtur hac in parte a Philosophia , ..uthristitie, seu potius Theologia, Platonica discessisse. Sic itaque loquitur
9S Dion. εο Deo ut uno c. I3. de Div. Nom. Unus autem, inquit, quia est omnia unice secundum excellentiam unius unitatis , ct omnium causa, non amiιtendo suam unitatem, ac deinde: Neque quidquam est in rerum natura, quod non secundum aliquid participit unum in. illo , quod per omnia unicum es or omnia etiam tota universa ct opposita unice anticipavit. Et tandem addit: Neque quidquam reperies eorum ,
qua sisnt, quod non ex uno illo , secundum quod omnis Divinitas suis pra essentialiter nominatur , ct sit id quod est, ct perficiatur ae eonservetur , orc. Porro etiam firmat hanc S. Dionysii mentem in suis Scholiis S. Maximus Martyr & Vir eximie Platonicus his. r. s. h.ta, Verbis. Nimirum unum ipsum principiam ct primum es alleui, at
μ' - quodam modo existat r nam multorum , qua ex eo procedunt, cogi ' ' lationem inducit , ac deinde : 'sum vero unum supra omnia quoque Intemgitur et assectiones vero ut parvum ct meaeocre cum alio. quoque 'considerantur ; ct ideo neque simplices, neque elemenIares .... hoc autem est simplicissimum , nec ullam iusserentiam habet .....
Deus vero Ursupra essentiam ct supra id quod est, or unice, id est, eximie ct sine imitatisne supra id quod est. xxv 1 D. Simile quid legitur in Paraphrasi Pachynaerae, qui satis multo. ;im,ui , xςmpore post S. Maximum opera D. Dionysii explanavit i sierit,x doctis. enim ait super idem cap. I3. de Divinis Nominibus. Ergo unum is n.'' ''I simplex or expers assectionum , neque tanquam genus rerum ponendum neque punctum, neque proprie monas , illa enim conis
nexionem habent eum sequentibus ; hoc autem estsimplicissimum , erc. Ex quibus omnibus valde probabiliter insertur id, quod est D comaxime proprium, non cise ipsum esse, sed ipsum unum et ecita ruit assertio.
Rus2. & concedo majorem , quia id quod est in Deo simpli-
212쪽
ύuid sit magis proprium Deo. I 93
c Ius , est etiam incommutabilius, & ideo proximius spectans ad dis IntisItu. esse Divinum , Quod est esse incommutabile. At nostia λη ς . V 4
modum nego minorem , & pro illius probatione solvenda con- θα csta
tendo ipsum unum in Deo co sequi ad ipsum cste; neque enim illud unum aliud est , quam esse unum i & ideo ipsum unum est praedicatum, eujus ipsam esse subjedium est. De caetero ipsum unum non est tam simpliciter unum , nisi propter esse , quod est tam simplicitet esse : si enim istud esse essiet minus simplex , esset etiam minus unum : unum igitur non praecedit inc in Deo, nec proinde est id, quoci est in Deo simplicius , R ideo neque est id. quod est magis proprium Deo. Tum vero quod spectat ad Philosophos Platonicos , equidciri illi non modo unum, sed citam& bonum supra ens in Deo constituebant, ad id afferendum ad lucti per abstraetissima ratiocinia, in quibus illos evanuisse conniat vel hoc uno responso Dei dicentis, Ego sum qui sum , & Veis, misit me ad vos. Nisi quod illi constiti ientes in Deo unum & bonum sit pra ens , .non accipiebant, ut opinor, ens in ratione simplicissima entis ; ἡόἡ sed in ratione, veluti adventitia entis perseeti , sive completi bant os in per unitatem summam & per bonitatem mininam omnium in- hi in; hi. '' eclligibilium persectionum : in quo sensu valde minus contradi in emi xissent nostrae assertioni. Sed quidquid sit de ista contradictione, notum aliunde est Platoncm in assercnda primaria Divinitatis peris
sectione non discessita a doctrina , quae illam constituit in ipso esse , & erat Doctrina , ut ita loquar, Moysis, quam Plato cum in AEgypto esset, ut Iustino videtur, didicerat: naui ipto Iustino referente hoe unum hac in parte discrimen fuit inter Moysen k ru Ghon Platonem , quod isti Deus crat O , qui est, illi vero et Mν, quod est i ae tum addit: Annon hoc unum idemque videtur iis, qui recta sapiunt, articulo solo varians Nam Muses , existens ille , d xit ;Plago vero , existens illud. Utrumque vero iuctum semper existenti Deo congruere apparet. 0se enim solus est, qui semper existis or nun-ν- sit. .
Praeterea tandem aliunde constat Sanctos Patres, qui in caete- xxx I. ris multis dogmatibus Platonicis constantes lucrunt, ab illa Platonica doetrina de uno sit pra ens in Divinitate constituetulo in te disees unanimiter recessisse, ob authotitatem sacri illius nominis, quo Pi 'seipsum Deus insigniit, dicens , Ego sum qui sum , & cui es, m
sit me advor. Nec excipio S. Dionysium , cujus & ipsius inter . pretum testimonia hic laudata mentem S. Doctoris minus a nervi
213쪽
3 94 Disputatio secunda. Art. III.
insinuant, quani illud quod a nobis supra laudatum est ex cap. s. ile Divinis Nominibus n. s. ubi legitur: Ante alias ejus participationes praesupponitur ipsum esse, Ur ori um per se esse antiquius , quam esse per se vitam ct per se sapientiam π per se similitudinem Divinam , ore. Tum addit: Deus igitur eum sit, ut consentaneum est . omnibus aliis magis principialis , ab antiquiore donoso laudatur, utens , ore. Quare loca S. Dionysii, & illius Interpretum Maximi ac Pachynacrae, intelligenda equidem sunt de ipso uno ante eae tera, sed non ante ipsum perseesse in natura Divina constituendo i & ideo minus proprio Divinitati, quam sit ipsum per se esse, I. e. m. quia nihil tam proprium Dei , quam semper esse , ut loquitur S. Ain- ι' . '- brosius , qui licet in loco Exodi linies citato non putet Dei ap- ἡ. d. y ' pellationem , sed appellationis rem exprimi, nihilominus his verbis assertionem nostram invicte firmat. xxx II. Tandem ex dictiς hactenus liquido constat, quaecunque aliaci iis .. ' Divina proprietas afferatur, praeter jsum esse & per se esse , ea in xarum opi- non esse primariam , nec proinde Divinitatis constitutivana pri- . bbiblii 2 Dinario. Hinc ruit quod nonnullis Theologis visum est Divinita tem per infinitatem, aut per independentiam, aut per intelligentiam, sive radicalem, sive actualem constituit quomodo enim proprietates istas & similes Divinas omnes intelligibiles non anticipat ipsum esse, quod quia est totum esse , non potest non esse origo illarum , imo non esse, quidquid illae esse possitne, intelligi. Verum & haec veritas dilucidius jnnotescet ex dicendis in artuculo sequente.
Qualiter essentia Diνί sit radix suarum proprietatum , siue suo
rum, ut Theologi commvn. ks loquuntur, attributorum.
x. O T A N D UM primo non esse minus numeri , pondcris , &mensurae , imo Ionge plus , inter persectiones Divinas , do ν Maio- qua in inter pers.ctiones creatas , in quibus quidquid numeri , . . .s . PQΠ cri S& mensurae est , a Deo est e nisi quod ubi de Deo asi- νε-deua tur, non alius intelligi dcbet numerus, quam qui universos iu - ψ . peret numeros; non Pondus aliud , quod omni ponderi non prae
valeat; non mensura alia , quae mensuram omnem non. excedat.
o pacto si quid ordinis cit in rcrum omnium creatarum , aut
214쪽
qualiter essentia Divina sit , s c. ips
e reabilium numero, si quid Hiloris in pondere, si quid proportionis & rectitudinis in mensura, id totum comperitur in persectionibus Divinis anticipatum cum praee minentia infinita. Nunc autem hic non attenditur, nisi ad Ordinem persectionum Divinarum intelligibilem , ratione cujus concipiuntur aliae praeire aliis,& omnes prodire ab una & communi origine , non quasi tumul
tuatim & contaia , sed distribi uini R distincte, & in hunc quidem modum , ut a tota multiplicissimae derivationis illius serie procul sit deordinationis omnis & perturbationis umbra, vel omisniuo levissima. Quod equidem mirabile est ob unitatem Divinae naturae sum- am , quae non videtur posse multiplicitatis ullius successionem
admittere, vel certe in illa multiplicitate indistinctionem & lconfusionem maximam non subire; nam quidquid pluralitas :distinguit, unitas confundit. Sed cinii in rebus creatis simpli- scibus comperiatur sine pluralitate unitas , R rursus non sine uni- tate pluralitas, ut in spiritualibus creaturis, quarum perfec- iones plurimae, quibus abundant, inoffensam relinquunt simplicitatem naturalem, qua gaudent; hine minuitur occasio stu- Pendi, quae praelibata sunt de numero persectionum Divinarum abeunte in infinitum , & simul in unitatem absolutis sinam A in identitatem , ut ita loquar, unissimam coarctat O. Et de inta quidem perscctionum pluralitate dicetur postmodum contra Arianos & Anomaeos, quam sit vera pluralitas, licet per praedictum identitatis nodum in unitatem summam constricta.
Notandum secundo perfectiones, quarum hic radix & origo inquiritur praesertim, esse utique illas, quae simpliciter simplices ii Theologis dici solent, eo quod ob exclusionem omnis impersectionis , meliores in sub ecto , in quo sunt, ipsae sint, qu1m non ipsae : & hae quidem persectiones sunt in Deo , ut aiunt, foran aliter; caeterae vero quae infra illas sunt & dicuntur persectiones secundum quid, ob permixtam imperfectionem, quae non est cum per. Retione majori sociabilis, non sunt in eo, nisi eminenter. Sic itaque persectio, qua aurum est aurum , est equidem in Deo , perinde ac est a Deo; sed non est in illo, nisi eminenter; quia videlicet perfectio auri imperfectionem admixtam habet coi pore ita. tis , quae sociari in Deo cum simplicitate non potest at perfectio, qua homo est intelligens, aut sapiens, aut justus, &c. cum in s ciabilitatis nihil habeat cum per feetione qua 'maque maiori, ex hoc videlicet quod permixtam non involvat imperfectionem, Ob
215쪽
Mna de eadem sit ea si κomni im per sectioni motrinarum.
tium eo alianet in se rem ires omniumentiam mia
t 6 Disputatio secunda, Art IV.
quam non ipsa melior sit, qua in ipsa , in Deo formaliter comperitur ; sic tamen ut comperiatur juxta gradum modum incomparabiliter digniorem. Hujusinodi ergo persectiones sunt in te Iligentia, sapientia, justitia, misericordia, libertas, omnipotentia , aeternitas, &c.. Et illae quidem omnes ac caeterae sine numero, co quod in ensentia Divina sejungi ac rc scindi non pollini, imo concipiantur eum illa tam necessario revinciri , quam exoriri ab illa , essentiae Divinae proprietates a Theologis nuncupantur, uti sunt illi reve-ia propriissimae r communius vero dicuntur attributa, quasi dixerint, praedicata Deo propriistimὸ tribuenda r quare & in sc-quentibus articulis familiarius nobis crit nomen attributorum, ite quorum divisionibus ac subdivisionibus non omittentur, quae sunt generatim scienda. Interim hic exponetur, iit ut a nobis poterit , modus is, quo praedictae proprietates concipi rationabilius possint in essentia Divina radicari inhaerenter, & ex illius immenso ac inexhausto sinu prodire constanter: ac tum rursus qualiter& aliae ab aliis veluti dependentes possint verius considerari secundum intelligibile in illam prodeundi successionem , , qua notio prioris cujusdani ac posterioris emanationis non prorsiis
Dico igitur proprietates Divinas eonsiderari posse veluti totidem gradus essendi specificos, quihus nec deest suus intelligibi
lis essendi modus particularis ac individuus. Tum quia ex articulo praecedente id , quod maxime Deo proprium est, est ipse ni esse , crit hoc ipsum csse veluti quoddam essendi genus infinitum sub ie omnes illos essendi gradus & modos complectens ; neque enim illud ipsunt esse, quod est Deo maxime proprium , est esse
Utcunque non integrum ac deficiens; sed e contra ex integro &4bunde cum illatissuruin cum plenitudine omnes essendi division CS ac modificationes , nulla excepta , omnino comple Stente. Hinc quomodo esse intellectivum v. g. non erit radicatum &comprehensitin in illo esse totali Divino: quomodo non & in illo radicabitur ae continebit ut esse volitivum , atque ita de aliis THinc rursus quia illud ipsum esse, quod est Deo maximὁ pro prium , non est utcunqtie ipsum esse, sed est ipsum esse a se , hinc, inquam , esse inici lectivum & volitivum, quatenus sunt 1 st, obtinebunt pro radice S: origine sua illam rationem entis a se, quam
illud ipsum esse totum & integrum ac Deo propriissiniuin ii se Dio ' Ad by Corale
216쪽
siualiter essentia Divina sit , s c. sy
complectitur. Hoc pacto proprietates Divinae ili ratione entium acceptae habent illud ipsum csse Divinum, jam toties dictuin, sinstar originis & radicis ; ac tum in ratione talium entium habentie illud ipsum esse pro origine & radice sita, videlicet sumptum
in ratione talis ac talis modificationis , quam in se continet τquia nempe & omnes gradus & omnes modos essendi continet ;alias non esset plenum ac integrum, ea videlicet plenitudine Jc
integritate , cui nulla ullius intelligibilis entis , aut pertinentis ad ullum res modificationis persectio possit adjici.
Praeterea& hoc pacto concipiuntur proprietates Divinae prae- UD. cedere aliae alias, & aliae in aliis radicaliter inseri r sie in esse intellectivo inseruntur scientia, sapientia, providentia, &c. ut in sectionum esse volitivo libertas, misericordia, omnipotentia, &c. Ac postmodum quia hinc radicationis, hinc eruptionis una eademque miniti imest intelligibilis forma & ratio, hine ut elinque satis innote se it & 'proprietates omnes Divinas ab illo Divino esse completissimo Praedicto , ac tum & alias qui dein ab aliis mediatius aut immediatius derivati ac scaturire velut ex fonte supra modum Omnem uberrimo & diffusissimo .Fatendum nihilominus est nihil hae derivatione, nihil hac scaturigine, si enucleatior illius disquisi-rio ambiatur, sublimius esse , excelsius nihil, nihil in evidentius:
ncque, nis temerὸ potest humana mens sese in penitiorem latriarcanae praecontinentiar, tam occultae eductionis theoriam se inferre ; nam Iongissim E abest, quin possit ad eam assii rgere quidquid cum illa conforri potest & peti ex his nostris infimis con ecturis.
Si tamen quis attente prae conceperit quotquot sunt in uni vaesiis sontibus, fluviis, stagnis, δέ c. guttae aqueae, cas fuisse in exemplum mari prae contentas. & vere jam ad integritatem Maris pertinere , η ita ut nihil sint, nisi totidem portiones maris , e quo enatae sunt, hae en an
& in quod sunt relapsurae; aut si quis meditat E praecognoverit
omnes lucis Solaris quaquaversum diffusae radios praefuisse in pieanda. Sole, nec esse nisi illius veluti totidem portiones & ad illius ea- propter integritatem pertinentes ac redituras, hinc leviter saltem coniiciet ac parumper suspicabitur modum, quo Divinae omnes . persectiones , veluti totidem immensae essentiae portiones innatae in illa suerint & enatae, & aliae quidem, aut post, aut ante alias , prout exigit singularum major minorve cum essentia illa col fio i sie enim nec omnes latices aeque cito e mari fluunt, nec omnes radii aeque primo e Sole proficiscuntur. De caetero valde plures de valde inextricabiliorcς excitantur
217쪽
r 98 . Disputatio secunda, Art. IV.
' a ' f. anibagra holasticae circa praedicta de exordio & successione oristo. eaete. Divinarum proprietatum, quoties praeter illam , perquam Deunt. . t . ' - Uum esse ρ r Ρ, Mumitur alia quaevis pro prima ; non en invDei. perinde patebit quomodo ex illa caeterae oriri possint ae defluere , cum non perinde pateat illam suo recondere in sinu caeteras. Α feratur in exemplum illa, quae communius in scholis reputatur pro capite ac germine caeterarum , videlicet inrclligentia, sive, ut alii volunt, actualis, sive , ut malunt alii, radicatis. Hae itaque intelligentia , si praeci se, ut par est, accipitur , quomodo
immensitatem , aeternitatem , Omnipotentiam , &c. non excludet
potius, quam includet Quomodo ab illa pendere poterit vel ipsa Divina independentia 3 Quomodo ex illa derivabitur libertas Divinae voluntatis; neque enim videtur potentia libera prae- contineri posse in potentiae necessaria gremio ps; μ;eia Nisi quod immaterialitas una est e proprietatibus Divinis a. as pi ae ser im riim vero Deus ante est intelligens propter illam , quam lininatς-hiza; hy''.b rialis sit propter intelligentiam di quare nulla milii visa fuit un-m qiligen, quam doctrinae cohaesio inter hoc , quod Thom istae plerique docent hine de intelligere actuali Divino, tanquam de vera Origine omnium perfectionum , quae in Deo sunt, hinc dς immaterialitate tanquam de causa, ob quam Deus sit intelligens. Verum in his non immoror, quia jam aliunde litis ostensuin est , uepropositi mei fuit, qualiter essentia Divina sit radix suarum proprietatum , videlicci per illud ipsum esse per se, quod est Deo maximE proprium; & ideo est primarium Dei attributum , ex quis x caetera pendeant, & in quo radi dentur. Quid een- Redeo jam ad illam , de qua supra die tam est, veram Di.- ἡ 'ερ Irio. Irarum proprietatum , quamquam sui limae alias identitatis nodo
nisi de pio' adstrictarum, pluralitatem , Quam csse merd nominalem , nec mi-ν- sectionum nus quam ipta nomina, ut prolata sunt, in auras evanescere con-
Dei. tendebant olim tum Ariani, tum Λnomaei; in specie quidem ut certare viderentur pro summa simplicitate Divinitatis, sed revera ut hinc argumentum eruerent tollendae ac blasphemandae Trinitatis. Aiebant itaque Omnipotentiam, aeternitatem, providentiam , immensitatem , &c. non esse nisi nomina nostra , seu usui nostro accommodata, quibus ex parte Dei nihil singulatina correspondet, sed correspondet tantum generatim natura Divinλquae est unissimE & indivisissimὸ illud totum , quod tota illa vari ecas vocabulorum significat. Sic autem aiebant, quia si omnia attributa Divinitati propria fuerint, nulla erunt Personis pr*t
218쪽
aliter essentia Divina sit, sc. is
pria: R ita tollendo veram pluralitatem attributorum, auserebant veram pluralitatem Personarum. Et haec quidem eorum fraus omnino impia magis patebit ex illorum instantiis infra solvendis. Aiunt ex adverso Catholici non obstare simplicissimam Divini. x r Liatis unitatem , quin abundet Divinitas proprietatibus vere mul- ;ii'. .. . tis, & vere seorsim designabilibus per notiones & compellati O- timeenseaMnes nostras, ita ut ex parte Dei sit aliquid, inoffensa unitate Divinitatis, verὰ multiplex, quod per inadaequatos conceptus &discursus nostros vere attingitur atque exprimitur. Nec omitto certasse imprimis pro hac veritate Catholica contra Eunomimi Α nonaeae Sectae Principem post Aetium, conjunctissimos fratres S. Basiliu in Magnum Sc S. Gregoriunt Nyssenum. Extant utriusque adversiis illum nominatim Opera multa , in quorum variisqocis error perfidus,de quo hic agitur,invictὸ oppugnatur : mihi vero satis erit e multis loca aliqua indicare , & nonnulla eruisse Iaziocinia, quae sequentem asscrtionem firmabunt.
Not onibus nostris eirca propristates D vinas eorrespondet ex parto Dei aliquid reale , rasione cujus prassicatum, quod uni convenit
proprietati V non convenit alteri ἔ uti neque convenit natura, cujus est hae aut illa proprietas , ct cujus eapropter notio est Hversa a notione hujus aue illius proprietatis. Absit νero ullam hae via .nduci x Utiplicitatem realem Divina simplicitatis la am. . Probatur primo. Notiones, quibus mens nostra seorsim attin- xii Lgit proprietates Divinas, vel naturam Divinam seorsim a Divinis Qualiter proprietatibus, non sunt inanes fictiones, aut utcunque aliter Pisis bis, 'dis ludificationes chimaricae r atqui omnino pro inanibus fictionibus Deo eorres.& Iudi fieationibus chimaeri eis incnt habendae, nisi verificaretur τοῦ .ila'. praemissa assertior ergo,&c. Major constat: quia in hujuscemo- ω oddi apprehensionibus mens sibi ipsi testis est se nihil tale, aut da ' ta opera, aut ex industria cogitare, quasi cogitarc aliter possit , sed nolit; ut accidit quando vel testudo volans, vel humi repens aquila contra nativae apprehensionis evidentiam cogitatur; sed ex adverso convicta est stbi tem ipsam per sc omnino repraesentari, si
cui dignoscitur. Hi ne ipsi planὸ persuasuin est se nihil fingere ;cumque alias suspicari non possit te esse a Deo sic seipsuin reprae- ω
219쪽
Afferetuentiti A. Basrii erantra uno rium
eoo Diloutatio secunda , Art. IV.
sentante ad figmenta apprehendenda in diuitain , quid evidentiusquam notiones de Divinis proprietatibus nostras non esse vel inanes fictiones, vel ludificationes chimaericas Tum vero minor probatur; quia praeter illud reale , quod anserimus correspondere praedictis variis notionibus circa Divinas proprietates , & naturam illis praemici lectam , quid superesset,
nisi aliquid non reale Quid vero esset illud aliquid non reale, nisi nihil prorsus Nihil itaquc esset inter Divinas proprietates invicem , N praeviam ad illas naturam distinguibile ; & nihilo
minus notiones nostrae sunt illarum distinetivae t essent itaque falso ac mendaciter distinetivae t iamque non tantum pro figmentis inanibus essent habendae , sed damnandae tanquam mendaces , tanquam spuriae , quin de tanquam sacrilegae. Igitur ex parte Dei comperitur aliquid reale , ratione cujus verificantur ,& ab omni mendacio cxiniuntur notioncs illae nostrae de propri tatum Divinarum ab invicem , de ipsarum a natura, cujus sunt,
distinistivae, ac tum distin tae. Non absimili ratiocinio usus est S. Basilius lib. I. adversus
- Eunomium: Nam qua ex commentatione dicuntur , aiebat Euno-mius , cum in nominum prolations sol. m sint, eum vocibus simul dissolvuntur: ubi Interprcs Latinus per commentationem intelligit aliud nihil, quam notionem, sive considerationem, cogitatio nem , aut quidvis aliud simile, quod Graecis dicitur Sensus itaque Eunomii in his verbi, fuit notiones nostras de Deo, si quid praeter ipsam naturam Divinam enunciant, perinde evanidas Oile, ac sunt ipsae voces, quibus efferuntur , qualem nempe in Deo nulla est proprietatum distinguibilitas. Unde inserebat nomen ingeniti Deo debitum & reddendum, naturam ipsam Divinam attingere, & ita Filium , qui ingenitus non est , Dcunt noncsse. Tum Responsio Basilii haec est. Destruit ex commentatione in
Deo ingenitum esse pero ei: putat enim Deilem hine sibi aditum fra
ut ostendat ingentium e sepubstantiam Dei, ex quo , nullo reprinante, alterius esse substantia unigenitum Filium , quam Patersit, concludet. Idcirco in voce commentationis inharet, quasi nihil omnino significer ὐ sed in sola prolatione vocis substantiam habeat Sed quidnam sit eommentatio ista ipsum tibenter interrogarem, num nihil omnino hae nomen significet, sed sonus quidam sit, qαι in vanum str excidit. At quod hujusmodi est, & haec si ne verba, in quibus splendet vis ratiocinii laudati, non magis mentis conceptio , quamamcntia atque nugaιιο appellabitur. Ves 7 cincessit nonnihil unis--8Disitir ora le
220쪽
Vualiter essentia DiSina sit c. et or
e re commentationem hanc , se assum quiddam penitus or quod revera non existit, ut in fabulis centauri atque chimara , quo pacto id quod falso significatur, una eum sono oris dbsolvitur , cte. Ubi S. Doctor duo agnoscit genera notionum , Quarum aliae XV .
sunt verae notiones , propter carum Ohaeeta vere realia; aliae Ve- auena, sunt
ro non sunt, nisi falsae aut migatoriae notiones, ob carum Ob- gςne a jeista chimaerica . vel ridenda. Notionem omnem primi generis σVOcat S. Doctoi emνειαν : omnem autem notionem secundi generis vocat quoin, quasi diceret priores notiones ad cogitandi sapientiam , posteriores vero ad aliquam cogitandi amentiam pertinere. ' .
Confirmat fle illud ratiocinium S. Basilius altero isto , quod X V II. eruit ex variis nominibus, quibus se ipsum Christus insignite, iii ' L. relatis utique ad varios effectus, quibus orsa nos ferebatur. Do- Baslii. minus noster imus Christas , haec sunt verba S. Doctoris , c-m iodes Us verba faceret, ct Deitatis in homines affectum ac Incarnationi/ gratiam subaperiret, quibusdam proprietatibus , quat in 'so speculari possimus, eam significavit. Portam enim se Usum , viam , panem , vitem , pastorem , lucem nominavit, non quod multis nominibus prassitus siti nec enim euncta hae nomina eodem inter se leniant. Siquidem atiud lux , aliud vitis, aliud via, aliud pasorsigniscat: sedom vn m quiddam sit , quatenus subjecti rationem habet, una substantia simplex σ non eo ossa,aliter atque aliter se 'seum nominat, 'commentatione diversas interse appellationersi accommodans, ctc.
Contendit itaque S. Basilius varia illa porta,via, panis, visir, pψο- ' i
ris, lucis nomina non esse utique nomina vacua, quibus nihil reale Christit, .a- ω& varium correspondeat, quandoquidem ipsis correspondent verae v mi ac variae proprietates affectuum , quos Christus erga nos gerebat: relli.it.& ideo talium proprietatum, quas nostris speculationibus offerebat, notiones, verae notiones sunt. Igitur'pari& verae sunt notiones, te quibus hic agitur, ob vere realem & variam ex parte Dei
correspondentiam objeetivam, quam illae attingunt. Et hoc ipsum est,quod S. Basilius concludit his verbis : Uu nam ergo sic paratam ad blasphemandum habet linguam, ut d cere audeat simul eum vocibus his , videlicet portae , viae, panis , dcc. etiam commentatio- .nes dissolvi t Cur itaque esset absuriam in Deo quoque omnium quadam ex commentatione hoe pacto concipere , ct eum primis hoc jsum ingenisum , de quo universa nobis instituta est disputatio. Probatur secundo. Nisi variis praedictis notionibus proprieta- tum Divinarum corresponderet ex parte Dei aliquid reale dc vδ- λει, εἴ Tomus I. Ce