장음표시 사용
231쪽
ao et Disputatio secunda, Art. IV.
et en tins rium , ad fundanda scilicet varia praedicata idoneum , sequereturriti' 'μ' nomina omnia, quibus notiones illae exprimuntur, cadere supra idem subjec- unum N idem omnino significatum. Atqui unum istud & idem μ' omnino significatum admitti nullatenus potest. Ergo, &c. Sequela majoris inanifesta cst : quia sublata varietate talium notionum objcctiva, necesse est auferri varietatem per ea nomina, quibus notiones exprimuntur, significatam : ac proinde unum Midcin omnino significatum corresponderet nominibus aternitatis,
.mnipotentia , immensitat.s, sapientia, &c. Aut utique si illis varia significata responderent, obtinerctur hoc ipsu illud reale mul- iplex & varium, quod inquiritur , & aptum subjici variis notionum, de quibus agitur , praedicatis. . ὐ- Tum vero minor in hunc modum probatur: quatenus per induc-
omnes inse- tam unius omnino significati identitatem , inducitur, & omnium: si in En MOLionum praedictarum caligo tam crassa ac tam palpabilis , ut perfluae. enunciari de Deo, nisi confusissimum , nihil possit. In hoc siquidem casu ad unum significatum tenderent nomina aeternitatis,
omnipotentia , .mmensitatis, sapientia , &c. & ita dum quis Dei
aternitatem audiet compellatam , de omnipotentia cogitabit, nihilque intelli set hinc aeternitati, hine Omnipotentiae proprium et quin utriusque itidiscriminatim attributa accipiet, nec dubitabit . . atCrnitati vim productricem , & omnipotentiae vim omni dura- . tioni coextensam tribuere t de ita de aliis. Quin etiam attributa
proprietatum in substantiam, & attributa substantiae in proprie aes transmitici: nihilque tandem de Deo vel distinete enunciabit, vel distinoid enunciatum intelliget; quia non pluribus Prae
dicati, subjecta plura; sed pro subjectis pluribus unum indistinetum subjectum interpretabitur. Igitur necesse est ut ex parte Dei subjedia multa praedicatis notionum nostrarum de Deo mul- tis subjaceant: de ita vcrificabitur nostra assertio. XXI. Tum, ut ante praestiti, communio δέ hanc ratiocinationem ' .Hia.. m. yillioritate S. Basilii , cui pariter visuin est fore omnia , quae de diei aut i Deo dicerentur, confuse & absonὸ intelleota , nisi varia de Deo. τ' praedicata ad subjecta inexistentia Deo varia referrentur, quia sic confuse. nimirum quae de proprietatibus dicerentur . nihil vetaret referri ad substantiam: qua interpretatione nihil obscurius confusius,e aliquan lo contingeret, nihil tolerabile minus, nihil deridendum magis. Audiantur verba S. Doctoris. Quonam igitur pacto , inquit , non deradendus erat, si creanssi virtutem substantiam esse aecat,
232쪽
si ualiter essentia Divisa sit, c. 2o 3
omnem itidem operationem se stantiam putet ua euncta , si ad unum tendunt significatum , necesse est ut inter se idem valeant, sicut sis in iis , qai multis nominibus appellantur , sicuti eum Simonem ct Petrum re Cepham eundem Heimus. Guare si quis audit inalterabilem esse Deum,ad ingenitum cogitat Onem subducet: or qui aωHι indiυμ sibilem, ad creandi virtutem deferetur qua eonfi sione quid unquam absurdius flet, cte. Ac deinde : Quomodo igitur non fiserit manifesta L . insania , si dicas proprium unicuique nomini signi atum non subesse ,
sed contra veritatem idem omnia posse nomina determines. .
Ex quibus verbis liquido intelligitur, in quam super hac ra XX M. mentem S. Basilius abierit, & hujus mentis quanta vis sit in con-Nγῆ idinfir inationem argumenti praemissi. Patet etiam ex variis locis Ora- sentit cunationum, quas S. Gregorius Nysenus adversus Eunomium scrip s Ei sit, eandem &.germanam hujus magni Scriptoris de hac ipsa rementem fuisset nec abstineo . referemia illius aut horitate i nisi quia sufficit abunde illa, quae ex Basilio adduicta est: & alias noni oleo , uti nec debeo esse nimius in Authorum testimoniis exscribendis. .
Addidi in asseri ione hate verba- Absit vero ullam hac via induci Uta
multiplicitatem realem Ditiina Ampticitatis iasivam. Et ideo haec νε sectionum verba addidi i quia mihi cavendum erat , ut & cautum fuit, ne P R. .. , alia in Deum induceretur multiplicitas, quam aequivalens , aut obiectiva. aequivalenti potius praevalensi de haec quidem una est, quae inducta est. Sensus eni in assertionis is est , videlicet proprietates Divinas notionibus de Deo nostris ac multis correspondentes, esse equidem in Deo res, quin etiam multas; at multas non alia multitudine, quam quae cst objecti iva. Haec autem multitudo rerum objectiva , quantacunque sit, non pugnat in Deo cum simplicitato cntis Divini: imo quo major est, eo magis adornat illius simplicitatem, cujus dignitas hinc crescit, quod sine multiplicitate sit multiplex, quia unitatem habet multiplicem , quin &omni multiplicitati praeeminentem. . XXIV. Et ioc quidem commune cimi sit rebus omnibus spirituali ..Hμjust; ο-bus, entitatis videlicet suae partes habere nullas, & persectiones, , C. nihilominus habere multas , privata & singulari cum praecellen- iψηψ' otia comperitur in Deo, persectiones videlicet omnes una entitate complecti; quia haec una entitas est omnis entitas, & ita est simplicissina formaliter & subjectivὸ , licet compositissima objedii- ve & eminenter. Quae equidem Divina praerogativa adeo sublimis cst, ut non possit satis ab humano ingenio comprehendi; sed cu-
233쪽
a p 4 Disputatio secunda, Art. IV.
jus tamen eona prehensionem juvat argumentum , quod attuli ee creaturis spiritualibus , & aqua alienum non esset exemplum rei alicujus materialis pretiosissimae, ut illius margaritae, quam ut emeret negotiator is margaritarum, de quo loquitur S. Mat- Mart. e. thaeus,veniussit omnia qua habuit, ct emit eam. Vide igitur quot ri bus valore suo margarita ista praevaleat , praediis scilicet multis,
multis frumenti & vini copiis, multis murcibus, stipellectilibus
multis, &c. xxv. , Nec tamen sunt in ista margarita fingendae partes , quarum simia 'L. praecisio fiat, una aequivaleat uni praedio, & altera aequi- modo in te. valeat alteri, &c. hujusmodi enim partes sic praecitae & sejune-- I A tis: M, si lxm fierent infinito minor s, ac tandem evaderent nullius .epetaur. pretii: lino & fere nullius essent pretii, etiam non praecisae & s
. iunctae, si de caetero essent faciles praescindi & sejungi. Quare ad pretii summam minus confert, quaecunque illa est , partium multitudo, quam ipsa partium multarum unio, quae dens stima est , ac tenacis na. Hinc sicut in uno valore prae didiae margaritae valores continentur objective multi , licet
subjective multi non sint , quia sunt indivis r ita in una perfectione entis Divini, perfectiones quidem multae sunt objective : at subjective multae non sunt ; quia nec , se invicem , nec a subiecto cujus sunt , divisae sunt ; & ita in Deo coinpositionem nullam efficiunt, ut magis intelligetur ex solutione objectionis sequentis. Obiicies primo. Nihil simplicitati tain opponitur, quam pli
quisa sim=li ralitas : igitur nulla est in Deo pluralitas , quae nostris pluribus ei 3 Pra de ipso notionibus correspondeat et atque ita ruit assertio , quae v Itan plura admittit notionibus nostris circa proprietates Divinas correia Mi.- .siz' polixi pro ex parte Dςi aliquid reale, ratione cujus, &c. Conseiativam. quentia evidens est: quia Deus non est ens utcunque simplex, sed ,
dco simplex, ut nullum excogitari possit eo simplicius: ac proinde omnis pluralitas ab illo exulat: quia etiam & pluralitas vel tanis tum intellectat nani vel ob istam non csset Dei simplicitat, qu1 nulla major: & saltem major esset simplicitas unius attributi Divini, quam mi , ut ita loquar , totius. qui pluribus , qua in
amicum attributum posset conceptibus apprehendi. Tum nequet antecedens eget probatione ulla r quatenus , ux aeque evidens est, ' Omnis simplicitas unitas est, & unitas quidem una: Omnis autem e contra pluralitas quid est , nisi unitas multiplex , sive unitates plures Igitur sicut simplicitati arithmeticae, scilicet imb
234쪽
ssu lite/ essentia Divima sit , Fc. ao s
tati arithmeticae, nihil lain opponitur, quam pluralitas arith metica, ita simplicitati physicae nihil tam opponitur , quilia pluralitas physica r at illa pluralitas, quae admitteretur in Deo
per correspondentiam ad nostras de ipso notiones, esset plura
litas quaedam physica, quae proinde Divinam pbysicam simpli
Praeterea si verὰ esset tu Deo talis ulla pluralitas , qualem admittimus, Deus in se pluralitatem illam adverterct, videlicet ob summam Divini intellecti1s , quem latere nihil potest, comprehensionem. At Deus in se pluralitatem nullam advertit, excepta pluralitate personarum, de qua hic non est sermo, tum quia actus intelligendi, quo Deus se intelligit, non est actus multiplex & successivus . sed est unicus , & aequE primo attingens omnem totius Divinitatis intelligibilitatem : alias enim Deus nunquam se totum intelligeret, vel intclligere posset: quia nunquam nisi aliquid sui intelligeret,& exinde in tot& tot intelligenda iucurreret, ut nusquain intellectio compleretur. Tum rursus quia Deus . etiam volens, non potest unum attributum
seorsim ab alio cogitare, uti justi dam seorsim inisericordiar hic enim cogitandi modus , e. quod sit praecisivus, est imperfectus , quia in adaequatust at si attributa Divina suam seorsim haberent intelligibilitatem realem , non mod6 Deus polset illa seorsim cogitare; sed sic necessario cogitaret; quia non essent aliter, quain seorsim cogitabilia ob intelligibilitatem ipsoru in diversalia r aut si utique illa aliter cogitaret, falso cogitaret rquod a Divina cogitatione plane abhorret. Praeterea quoque Beati, qui vident Deum intuiti vὸ , quatenus illum vident intuiti τὰ , neque vident, neque videre valent
attributa illius seorsim i hoc ipso vidclicet, quod visio Dei intuitiva est visio Dei si euti est: & in hoc necesse est, ut conformis sit ipsi visioni intuitivae , qui Deus se videt i ita quod sicut visio, qua Deus se videt est simplex, ita etiam sit simplex visio, qui Beati Deum vident, in quantum scilicet illum viis dent i quod idem est ae si diceretur Beatos quaecunque in Deo vident, ea videre simpliciter, & ideo sine ulla distinctione inter ipsa. Et haec quidem est apertissima Maignani lententia , quae non videtur posse conciliari cum hactenus dictis de pluralitate intelligibilla correspondente ex parte Dei pluribus nostris de ipso notionibus. Igitur falsa est illa pluralitas , vel praesertim quia esset inductiva compositionis omnino alienae Deo, & ob
Item quod Deus sua illam plura is litatem agmnosemeti rehoe repugnat smpliei. tati Divinae
Deus non se cognosceret per cognitio nem intuitiis
235쪽
pluralitas pei scit re desistat diis
et o 6 Di puratis secunda , Art. I V.
quam a Deo amovendam censuit oli in Eunomius melius esse si reputaretur nostras de Deo notiones non esse, nisi transitorias
locutiones , quae in Deo differentiam importare intelligibile iis nullam possint. Resp. & concesso antecedente, si intelligitur de pluralitate rerum absoluta , secus vero si intelligitur de pluralitate rerum o jectiva , dico ad solutionem consequentiae similiter distinguendae pluralitatem illam , quam ex parte Dei admittimus, non esse nisi pluralitatem objectivam in lioc positam, quod Divinitatis perseetio tota , licet revera sit omnino simplex, sese tamen nota tris conspectibus repraesentet in ratione perfectionis multiplicis ἔ sic autem se repraesentat , quia repraesentat se in ratione unius perfectionis omnibus , singulis perfectionibus aequivalentis ', unde fit ut in una persectione dignoscamus perfectiones multas , quas per praecisi vos Sc in adaequatos conceptus nostros attingimus. Et sane quomodo negabuntur isti in adaequati conceptus nostri, quos utique probat ipsa experientia, qua Deum nunc cogitamus jumina , iNox misericordena , postea immensum, exinde omnipotentem, & c. Aut quomodo rursus negabitur adesse ex parte Dei objectivam illam ad inadaequatos conceptus nostros correspondentiam ; quandoquidem alias nihil a nobis in Deo praeter solam substantiam attingeretur 'sine uIlis aliarum persectionum, aut personarum proprietatibus, quae incognitae laterent , nisi se divisim cognoscendas ostenderent, sicut aiebat D. Basilius contra Eunonium , his verbis: Nisi enim aliquid esset, quodsubstant ιam propria quadam nota designaret, nulla ratione perveniret ad intelligentiam nostram. Nam cum aena sit Deitar , fleri non potest ut Patris vel Filii propriam capiamus notionem, nisi proprietatum additione informetur ct quasi arriculetur eogitatio nostra. Hinc evidenter colligitur, quidquid de Divinitate inadaequatuna di praecisum est in nostris conceptibus, id totum esse sic in adaequate& praecise ex parte Divi uitatis repraesentatum, & ideo tale
esse in ratione objecti, quod licet unum , non se tamen in ratione unius offert captui nostro , sed in ratione multorum, quibus , licet unum , aequivalet. De caetero gratis omnino Adversarius metuit , ne summa entis Divini simplicitas per objeetivam illam pluralitatem Oblae datur et quin inro hinc magis commendatur ; quia Ionge Pζrscctior est res, quae licet una, multis aequivalet, quam quae aut non multis, aut uζcunque paucioribus aequivaleret. Tum vero
236쪽
si ualiter esentia Divina sit, σα et o
exemplum ductum ab unitate aridi metiea infimi omnino momenti est , quia unitas arithmetica est infra omnem numerum a tantum abest ut sit supra omnem numerum : at unitas simplici in talis Divinae est supra omnem numerum omnium perfectionis inint iligibili uni; nec illas continet , nisi quatenus supereminet omnibus ;& ita nullatenus per multitudinem illarum laeditur , sed potius S: perficitur & decoratur. Nisi etiam quod aliter cia sentia Divina proprietates suas complectitur, & aliter numerus suas unitates. Iste continendi modus est formalis, S ideo formalem compositionem inducit r ille est eminentialis, & ideo induccre non potest , nisi eminentialem, quae facile, imo necet-sario jungitur cum simplicitate absoluta , de qua agitur. Ad id vero quod additur , rei pondeo videre Deum equidem xx x Lillarum pluralitatem objectivam , 8e dignoscere illam quatenus est pluralitas respeetu nostri; sed non quatenus sit pluralitas rese iis Isis iv. pectu sui: quia nempe Deus non se ipsum novit per notionem in daequatam , sed per adaequatam 3e comprehensivam , ratione ' μέ ujus aeque primo videt quidquid in ipso est, & ita aequE primo
videt in se sub ratione unius, plura illa quae nos , nisi sic-ς silvc non attingimus. Et prodesse quidem potest ad hujus dii criminis intelligentiam exemplum familiare viri docti, qui uno
ac primo intuitu videt axiomatis cujusdam philosophici am-- plitudinein in plures ac plures consequentias dilatatam , interim dum alius eruditione pari destitutus vix axiomatis ejus leni videt unam alteramque consequentiam , nec nisi cum lenta suc. cessione cogitationum. Ac tum, ut haec comparatio promoveatur , videt nihilominus vir ille docitus illarum consequentiarum pluralitatem tanquam successud representabilein aliis , quin & repraeseutatam. Itaque similiter Deus plura illa objem quae in ipso sunt, videt equidem ut sunt plura respectu nostri; sed simul videt
ut non sunt plura respectu sui. Unde ex nostris inadaequatis notionibus, quas Deus videt, non sequitur neccistas ulla in Deo similium notionum, sed oritur potius illarum impossibilitas abloluta. Tum ad illud alterum additum respondeo Beatos, qui vident xxx Iti in Deo plura attributa , non equidem illa videre ut plura & dinti nicta , quia non se exhibent illis videnda, nisi ut sunt: in se deatis pius..ipsis autem neque sunt plura, neque distincta; sed saudent simplicissima unitate , quae Beatis repraesentatur 3c ab ipsis videtur. Dei. At nihilominus vident Beati unitatem illam virtualiter multiplicem, dc hauc illius virtualem multiplicitatem clare adve
237쪽
etos Di putatio secunda , Art. IV.
mne; quia nempe revera est in Deo illa inultiplicitas vi reualis r& ideo non pugnat visio istius multiplicitatis cum visione intuitiva attributorum illa, qua in admisit Maignanus,& nos similiter admittimus. Ut autem constet de illius mente, tum rca visionem illam intuitivam, tum simul circa multiplicitatem istam objectivam , audienda sunt haec ejus verba: Quia tamen , inquit , prater insuspicientiam illam dictam intellectils no . in ordine ad eam unicaui ita praestantem Dei perstilo nem uno conceptu includendam , non deest ex parte Dei ratis , ob quam illa ejus perffilo idonea es ex se, ut pluribus hujusmodi conceptibus inadaquatis respondeat: ne mispe ad st ea, quam dixi , aquivalentia plurium persectionum , propter quam in hua entitate multiplex est, licet non realiter , sed tamen virtualiter ; inde est ut intelle Ius noster non sine fundamento in redistinguat attributa Divina alia ab aliis . atque etiam a Divinitate, seu essentia. Vident itaque Beati hoc fundamentum : & aliunde hujus fundamenti visio lassicit ad omnino conciliandam P. Mai-gnani de praemiisa visione beatifica mentem cum nostra assertione. Quod autem spectat ad id , quod olim visu in est Eunomicide compositione physica in Divinitatem per assertione ni nostra inducta, ex mox dicendis patebit, quam parum solide simul ac quam multum astute haereticus ille id senserit , vel simulaverit id sensisse. x x x iti. Objicies secungo. Non est aliter de Divinis omnibus proprietatibus distiirrendum , quam de qualibet oina earum assignabii is, aliet atqui adest aliqua aliarum assgnabilis , cujus notio nou. ess n Mo- potcst, iris ad substantiam mvinam reserti: creo idem sentien
sis milia. iiiiit ite caeteris : ac proinde ruit asscrtio , quae pro varras proprietatum Divinarum notionibus varias in Deo admittit realita-tcs Obaeetivas. Major constat; quomodo enim non est par & una Umnium ratio circa materiam, se qua agitur ; quandoquidem vel unius Divinae proprietatiς nimia distinctio 1 lubstantia Divina , compositionem induceret paritet nimiam , & in Deo minime tolerandam. Minor autem probatur assignando proprietatis illius, nempὰ esse ingenitum , notio aem, pro qua ad Divinam substantiam omnino ac formatissime reserenda, sic argumentabatuc
Lib. apud S. Basilium Eunomius. Si igitur, aiebat, nec ipse Deus γ ...- - se-, ως g icquam aliud ante ipsum processisse demonstrapis. io. t m est , iis autem omnia precedit: ingenitum esse ipsius est conse- μου , imo vero substantia ipse es ingenita. Et deinceps Erg.
se ingenisum esse . . . de Deo dicisur, necesse es ingenitum esse se F
238쪽
uualiter essentia Divinast, s e. et o o
rantiam. Addit postmodiini: Ingenitu a tem c m sit nun- D. p. so qnam ita generationem suscipiet, ut cum genito naturam Dam commu- ιι. p. 16.nicet ἡ sed omnem utique ParticiPatιο nem ac comparationem cum genito fugiat. Hare Euno inius apud S. Basilium. Tum & apuit S. Gregorium Nyssenum sic ait: Non potes dici de Deo quod βι ge- . nitus cst non genitus , ut de homine non potest diei quodsedet cst non GH. E ... sedet. Itaque si esse ingenitum videtur pertinere formatissime ad s* - . ipsam Divinam substantiam, ad illam etiam formatissim E per- .imebit esse sapientem , esse justam , cte. Et ita notiones nostrae de Divinis illis proprietatibus veluti distinctis ab invicem , aut 1 substantia , futiles sint. de simul cum sonis , quibus ad illas
declarandas utimur, evanescunt.
Adde quod si formalitates istae notionum nostrarum locum XXIII. in Deo aliquem obtinerent, possct per has formalitates conclu- quλd im=eriadi Deum non esse liberum a variis impersectionibus, uti entis geniti & corruptibilis r quia videlicet ratio formalis , ob quain Deus est incorruptibilis, non est haec ipsa, ob quam est ingenitus ; &similiter ratio formalis , ob quam est ingenitus, non est 'haec ipsa ,'ob quam est incorruptibilis, quare ratio ingeniti permittit esse corrnptibilem , & ratio in eorruptibilis permittit , esset genitum : Guod se, aiebat Eunomlus , ad severiorem πιε. -υ.
oportet strationem venire , neque essentiam ipsam impermixtam est a Z- .mium deterioribus cst contrariis puram pervat i ac tum sic arguebat : Sise. V.,
eundum id , quod vita sne caret ,ssim es incorruptibilis , est seeundum quod principii est expers, solum est inlenitui, quatenus non estineorruptibilis, corruptibilis erit, ct qua non est ingenitur,eris genitus.. . E, it igitur secuniam id, quod prine ii es expers,ingenitxssimul ct eom ruptibilis: est secundirum quod inem non habet, incorruptibilis simul est
genitus. Igitur sor malitates notionum nostramnv nullum in Deoloeum habent; & ita falsitate apertissima laborat nostra assertio. x xxv. Respondeo prἰmo, & concessa majori nego minorem , pro cujus probatione solvenda dico universum Eunomii ratiocinium A stirieui in aequivoco ludere; nempe in hoc , quod Eunoinius semper i xς confudit .venitum substantiae eum ingenito personis et imo non substaia . . agnovit nisi ingenitum substantiae , cum ali 1s tamen agnoscere debuerit & ingenitum personae. Itaque hic non probat, nisi ingenitum substantiae este ad substantiam reserendum : sed non excludit hoc suo discursu & alterum ingenitum, quod ad personam reserri possit ac debeat , videlicet ad Patrem, qui verὰ
est ingenitus , & nihilominus Filium habet vere genitum. Quin Tomus I. D d .
239쪽
aio Disputatio secunda , Art. I T
etialia neque hinc probatur, nisi insenitum substantiae esse rea. litet identice ipsa in substantiam, sed non soriualiter identicδrde quo tamen controversia instituitur : nam non negamus omnia quae in Deo sunt , esse realiter identice substantiam Divinam ; sed ii rgamus esse substantiam Divinam in sensu foris mali & intelligibili identico, secundum quem contendimus nec sapientiam esse substantiam ipsa in , quae est origo & radix sapientiae, nec rursus sapientiam esse justitiam , quae est altera pro-1:ι prietas substantiae; de ita de ratione ingeniti ad substantiam rese-aνa Etiva. renda : Proprietates enim ac nota, inquit S. Basilius , quasi is p racteres quidam ct forma in substantia inspecta d inguunt quidem quod commune est propriis characteribus et commanicationem vero substantia non amputanι r ut verbi eausa , Deitas eom nis est , proprie later ainem paternitas ct filiatis et ex connexu vero utriusquε, commmunis dico ae proprii, eamprehensio vestruis nobis in stitur. AC deinde '. Hac enim propriaratam natura est, ut in identitate substantia d inctionem ostendant, M. Quo pacto patest disi , contra-- quam putaverit Eunoinius, de Deo quod sit genitus ct non genitus secundum ratio aes diversas, uti quod sit genitus in ratione Personae , quae est Filius , & non sit genitus in ratione Personae , quae est Pater, aut etiam in ratione substantiae , quae utique nota est genita. Nec valet paritas ducta ex contradictione hominis sedcutis & non sedentis ; nam facile quoque est, iit haec con eradictio tollatur per respectus Si sensus varios, juxta quos pomtest idem homo sedere & non sedere r uti sedere ut unus E plebe , quae iudicio interest , & non sedere , ut unus E Iudicibus , qui sententiam suam dicunt ac decernunt. XXXV . Respondeoseeunisi praemissum Eunomii ratiocinium non essea.sis j in valdὸ aequivocum , ut aiebam ; sed esse praeterea turpissima quem Euno- circumventione & infelicissima astutia plenum , ut observavit S. o s. i. .. B si lius, qui clarὸ vidit Eunomium non facete vim in proprieta ius viii. te ingeniti, caeteris proprietatibus neglectis, uti incommutabiliri invisibilis I incorruptibilis, &c. nisi ut tolleret Divinitatem Filii , quein non licet vocare aut reputare ingenitum : cum E con-- tra, si vim fecisset in aliis jam dictis proprietatibus Filio utique communibus, hine Filii Divinitatem, vel invitus, inserendam vidissi. Reseram verba S. Doctoris. Ss enim hae omnia, inquit , cum de Deo ae Patre Leuntur, substantiam significant, incommutabimis dico, st invisibile or incorruptibile , palam es quod similiter etiamia unigenito Dei Pilia dicta substantiam significabunt et invisibile- Dissiligod by GOoste
240쪽
si ualiter essentia Divina sit, sc. ali
enim , ineommutabilem , incorruptibilem ae incvisibilem ea era uai hujusmodi, Filium Dei nominamus. Itasubtilis eorum argutia in YposAum 'sis revolvetur. Non enim magi3 propter unius appellario innis ἀυerstatem , dissimilem insubstantia Fitium poterωnt demonstrare, quam propιer plurium conusnientiam similem necessaris , ex iis qua dederunt, confiteri cogentur. Ae tum addit: Quod si dixeris in sola ingeniti voce tali uti reve. rentia , in cateris vero id non observare : rursus ipsum interrogablamus , quanam hae sit distributio , ut cum tam multa sint, qua de Deo
dicuntur , in hoc uno tantam curam ostendat, oec. Quae verba nobis exhibent modum tutum ac facilem retorquendi , & hac reis
torsione instingendi argumentum Eunomii. Sic ille arguebat , Nomen ingeniti cadit in substantiam Divinam : sed solus Pater est ingenitus : ergo solus Pater habet substantiam Divinam ;hoe est, solus Pater est Deus. Nos autem sic retorquebimus. Nomen incommatabula cadit in substantiam Divinam: sed Filius aeque incommutabilis est ac Pater : ergo atque habet substantiam Divinam; id est, ergo atque Deus est. Et sic quidem ast tia Eanomii tum retegitur, tum retunditur. Ad alterum vero, quod additur, Eunomii ratiocinium, quod apud S. Gregori uin Nyssenum legitur, & ex illo relatum cst, dicam in eo nihil esse , nisi garrulitatem planὸ sophisticam , Nei similem , qua quis vellet demonstrare hominem non esse rationalem & corporeum , quia videlices non est rationalis, nisi qua enus est capax sciendi, procedendo ab una cognitione in aliam; & haec ratio non excludit incorporeum et uti neque est corporeus , nisi quatenus ex variis membris in unam organi eam molem ordinatis compactus est . & haec compago . non pugnae eum statu irrationali. Erit itaque rationalis & incorporeus r&iterum eorporeus atque irrationalis :.quo sophismate clarius aesolubilius nullum est ; quia patet non sufficere quamcunque xonceptuum reduplicationem ad tollendum statum rei specificum di de ita homo specificativE est rationalis corporeus, licet corporeus non sit per eum conceptum , per quem prout rationalis reduplicativὰ accipitur , & vice versae. Affert ibidem S. Gregorius Nyssenus exemplum non absita i-le sophismatis nugatorii, quo quis vellet ostendere hominem non cise capacem discurrendi & intelligendi, quia nempε non sub eodem respectu factae reduplicationis discurrit & intelligit: ae tum concludit esse perinde nugatorium Eunomii argu-