장음표시 사용
221쪽
aciet Disputatio secunda, Art. IV.
Den non rium, ad fundanda scilicet varia praedicata idoneum , sequeretue ι ' ' noni ina omnia, quibus notiones illae exprimuntur, cadere supra idem ubve- unum & idem omnino significatum. Atqui unum istud de idem omnino significatum admitti nullatenus potest. Ergo, &c. Sequela majoris uianifesta est : quia sublata varietate talium notio ianum obj cctiva, necesse est auferri varietatem per ea nomina, quibus notiones exprimuntur, significatam : ac proinde unum reidem omnino fgnificatum corresponderet nominibus aternitatis,
omnipotentia , immensitatis , sapientia, &c. Aut utique si illis varia significata responderent, obtineretur hoc ip in illud reale mul- iplex & varium, quod inquiritur , & aptum subjici variis notionum, de quibus agitur , praedicatis. F cis Tum vero minor in hunc modum probatur: quatenus per indue
omnes inse- tam unius omnino significati identitatem , inducitur, de omnium
usim eo. no ionum praedictarum caligo tam crassa ac tam palpabilis', ut rei fluia enunciari de Deo, nisi confusissimum , nihil possit. In hoc siquidem casu ad unum significatum tenderent nomina aeternitatis, omnipotentia , immensitatis, sapientia , &c. & ita dum quis Dei aeternitatem audiet compellatam , de omnipotentia cogitabit, nihilque intelliget hinc aeternitati, hinc omnipotentiae proprium: quin utriusque indiscri ininatim attributa accipiet, nec dubitabit . . aeternitati vim productricem , & omnipotentiae vim omni dura - . tioni coextensam tribuere t & ita de aliis. Quin etiam attributa proprictatum in substantiam, & attributa substantiae in proprietate, transmitici: nihilque tandem de Deo vel distincte enunciabit, vel distinete enunciatum intelliget; quia non pluribus prae dicati, subjecta plura; sed pro subjeistis pluribus unum indistinetum subjeetiim interpretabitur. Igitii r necesse est ut ex parte Dei subjedia multa praedicatis notionum nostrarum de Deo mul- 'tis subjaceant: de ita velificabitur nostra assertio. XXJ. Tum, ut ante praestiti, communio & hanc ratiocinationem ' .
I. uilioritate S. Basilii, cui pariter visu in est fore omnia, quae ded ei aut im Deo dicerentur, confuse & ab lonὸ intellectia , nisi varia de Deo ,-i,d . praedicata acl si ibjecta inexistentia Deo varia referrentur, quia sic confuse. nimirum quae de proprietatibus dicerentur, nihil vetaret referri ad substantiam: qua interpretatione nihil obscurius confusiusve aliquando contingcret, nihil tolerabile minus, nihil deridendum y Pys ni agis. Audiantur verba S. Doctoris. Quonam igitur pacto, inquit , non deridendus eris, si creanssi vir utem substantiam esse dicat.
si providentiam rursui substantiam , eodem modo praeme notam, et
222쪽
qualiter essentia Divisa sit, c. 2o 3
omnem itidem operationem substantiam putet Wa euncta , si ad . num tendant significatum , necesse est in inter se idem valeant, sicut D in iis , qui multis nominibus appellantur , sicuti cum Simonem ct Petrum re Cepham eundem dicimus. Uuare si quis audit inalterabilem esse Deum,ad ingentium cogitationem subiscet: or qui audit indSυμ sibilem,ad creand virtutem deferetur . qua confusione quid unquam absurdius siet , cte. Ac deinde r suomari igitur non fuerit manifesta ἰηsania , si dicas proprium unicuique nomini segni atum nansebus , sed contra veritatem .dem omnia posse nomina determines. Ex quibus verbis liquido intelligitur, in quam super hac ra XXII.
mentem S. Basilius abierit, 3e hujus mentis quanta vis sit in con-N. . iarii, fumationem argumenti praemissi. Patet etiam ex variis locis ora-s pie cum
rionum, quas S. Gregorius Nysianus adversiis Eunomium scrip a sitio. sit, eandem de germanam hujus magni Scriptoris de hac ipsa rementeni filisset nec abstineo , referemia illius aut horitate r nisi quia si isticit abunde illa, quae ex Basilio adducta est: & alias noni oleo , uti nec debeo esse nimius in Authorum testimoniis exscribendis. .
Addidi in assertione haee verba- Absit Oero ullam hae via indaci XX II multiplicitatem realem Divina simplicitatis iasivam. Et ideo haec νειsectio mverba addidi i quia mihi cavendum erat , ut & cautum fuit, ne alia in Deum induceretur multiplicitas, quam aequivalens , aut objecti.a. aequivalenti potius praevalens r ει haec quidem Mna est, quae inducta est. Sensus enim assertion is is est , videlicet proprietates Divinas notionibus de Deo nostris ac multis correspondentes, esse equidem in Deo res, quin etiam multas; at multas non alia multitudine, quam quae est objectiva. Haec autem multitudo rerum objectiva , quantacunque sit, noli pugnat in Deo cum simplicitato entis Divini: imo quo major cst, eo magis adornat illius simplicitatem, cujus dignitas hinc crescit, quod sine multiplicitate sit multiplex, quia unitatem habet multiplicem , quin &omni multiplicitati praeeminentem . . XXIV. Et aoc quidem commune cum sit rcbus omnibus stirituali. bus, entitatis videlicet suae partes habere nullas, de persectiones tua , 'is e
nihilominus habere multas, privata & singulari cum praecellen-tionum uti a comperitur ita Deo , perfectiones videlicet omnes una entitate ritualibui.
Complecti; quia haec una entitas cst omnis entitas, δc ita est sini-pliciis ma formaliter de subjediivὸ , licet compositissima objecti- ve N eminenter. Quae equidem Divina praerogativa adeo sublimi cst , ut non possit latis ab humano ingenio comprehendi; sed cu- Cc
223쪽
a o 4 Disputatio secunda, Art. IV.
ius tamen comprehensionem juvat argumentum , quod attuli excreaturis spiritualibus, & a qua alienum non esset exemplum rei alicujus materialis pretiosissimae, ut illius margaritae, quam ut emeret negotiator is margaritarum, de quo loquitur S. Mat- Mart. e. thaeus, vendiaet omnia qua habuit, ct emit eam. Vide is itur quot ri M- bus valore suo margarita ista praevaleat , praediis scilicet multis.
multis frumenti & vini copiis, multis mercibus, lupellectilibus
multis, &c. xxv. . Nec tamen sunt in ista margarita fingendae partes , quarum si iiis .. Praecisio fiat , lina earum aequivaleat iam praedio, & altera aequi- modo in te. valeat alteri, &c. hujusmodi enim partes sic praecisae de sejune-- tatis , at , statim fierent infinito minoris, ac tandem evaderent nullius pei tui. pretii: imo dc fere nullius essent pretii, etiam non praecisae & s . iunctae, si de caetero essent faciles praescindi de sejungi. Quare ad pretii summam miniis confert, quaecunque illa est, partium multitudo, quam ipsa partium multarum unio, quae denissssima est . ac tenacissina. Hinc sicut in uno valore prae dilatae margaritae valores continentur objediive multi , licet
sibjective multi non sint , quia sunt indivisi r ita in una perfectione entis Divini, persectiones quidem multae sunt objective : at subjective multae non sunt ; quia nec , se invicem , nec 1 subjecto cujus sunt , divisae sunt 3 8e ita in Deo coinpositionem nullam efficiunt, ut magis intelligetur ex solutione objectionis sequentis.
η .. .. Obiici ςs prim. Nihil simplicitati tam opponitur, quam pluc
quot simpli ralitas : igitur nulla est in Deo pluralitas , quae nostris pluribus M 3 Dei de iplo notionibus correspondeat i atque ita ruit assertio, quae ' fiu . admittit notionibus nostris circa proprietates Divinas corxe iaii Mςn . ei pondere ex parte Dei alinuid reale. ratione cujus, dc C. Conse-e m. qu entia evidens eli: quia Deus non est ens utcunque umplexaeu a.
lco simplex, ut nullum excogitari possit eo simplicius: ac proinde omnis pluralitas ab illo exulat: quin etiam & pluralitas vel tanis tum intellectar nam vel ob istam non esset Dei simplicitat, qua nulla majori & saltem major esset simplicitas unius attributi Divini, quὶni Dei , ut ita loquar , totius, qui pluribus , quam
unicum attributum posset conceptibus apprehendi. Tum neque antecedens eget probatione ulla r quatenus, ut aeque evidens est, ' Omnis simplicitas unitas est, & unitas quidem una: Omnis autem e contra pluralitas quid est , nisi unitas multiplex , sive unitates plures Igitur sicut simplicitati arithmeticae, scilicet uni-
224쪽
ssu lisee essentia Divima sit , sc. aos
eati arithmeticae, nihil lain opponitur, qu 1m pluralitas arith metica , ita sinapiicitati physicae nihil talia opponitur , quana pluralitas physica : at illa pluralitas , quae admitteretur in Deo per correspondentiam ad nostras de ipso notiones, esset pluralitas quaedana physica, quae proinde Divinam pbysicam simplicitatem destrueret.
Praeterea si vere esset tu Deo lsis ulla pluralitas, qualem ad- 'Xxus Lmittimus, Deus in se pluralitatem illam adverteret, videlicet α', ob summam Divini intellecti1s, quem latere nihil potest, comis illam plWr prehensionem. At Deus in se pluralitatem nullam advertit, ςxcepta pluralitate personarum, de qua hic non est sermo, tum hoe repug
quia actus intelligendi, quo Deus se intelligit, non est actus multiplex & successivus , sed est unicus , & aequὸ primo attingens omnem totius Divinitatis intelligibilitatem : alias enim Deus nunquam se totum intelligeret, vel intelligere posset: quia nunquam nisi aliquid sui intelligeret,& exinde in tot& tot intelligenda iucurreret, ut nusquam intellectio compleretur. Tum rursus quia Deus, etiam volens . non potest unum attributum
storsim ab alio cogitare, uti justi iram seorsim , misericordiar hic enim cogitandi modus , eo quod sit praecisivus, est impersectus, quia in adaeqitatust at si attributa Divina suam seorsim haberent intelligibilitatem realem , non inodo Deus pollat illa seorsim cogitare; sed sic necessario cogitaret; quia non essent aliter, qu ni seorsim cogitabilia ob intelligibilitatem ipsoru in divellam : aut si utique illa aliter cogitaret, falso cogitaret et quod a Divina cogitatione plane abhorret. Praetere, quoque Beati, qui vident Deum intuiti vὸ, quate- xx v i i Lnus illum vident intuitive, neque vident, neque videre valent attributa illius seorsim i hoc ipso videlicet, qilod visio Dei in- o. . . 'λω tuitiva est visio Dei sie uti est: & in hoc necesse est, ut conseris cognosceret
mis sit ipsi visioni intuitivae , qua Deus se videt i ita quod sitiit visio, qua Deus se videt cst sint plex , ita etiam sit simplex vi- vain. sio, qua Beati Deum vident, in quantum scilicet illum vident i quod idem est ac si diceretur Beatos quaecunque in Deo vident, ea videre simplieiter, & ideo sine ulla distinctione inter phil. Le. ipsa. Et haec quidem est apertissima Maignani sententia , quae p. 4. . non videtur posse conciliari cum hactenus dictis de pluralitate intelligibili correspondente ex parte Dei pluribus nostris de ipso notionibus. Igitur falsa est illa pluralitas , vel praesertim quia esset inductiva compositionis omnino alienae Deo . & ob
225쪽
et o 6 Dispuratio secunda , Art. I V.
quam a Deo amovendam censuit oli in Eunomius melius esse. si reputaretur nostras de Deo notiones non esse, nisi transitorias
locutiones , quae in Deo differentiam importare intelligibilena nullam possint. Resp. & concesso antecedente, si intelligitur de pluralitate rerutri absoluta , secus vero si intclligitur de pluralitate rerum objectiva , dico ad solutione in consequentiae similiter distinguendae pluralitatem illam , quam ex parte Dei admittimus, non esse nisi pluralitatem objeetivam in lioc positam, quod Divinitatis persectio tota , licet revera sit omnino simplex, sese tamen notatrix conspectibus repraesentet in ratione perfectionis multiplicis; sic autem se repraesentat , quia repraesentat se in ratione unius perfectionis omnibus & singulis perseetionibus aequivalentis; unde fit ut in una persectione dignoscamus perfectiones multas, quas per praecisivos & in adaequatos conceptus nostros attingimus. Et sani quomodo negabuntur isti in adaequati conceptus nostri, quos utique probat ipsa experientia, qua Deum nunc cogitamus justum , iNox misericordem , postea iminen sum, exinde omnipotentem, &c. Aut quomodo rursus negabitur adesse ex parte Dei objectivam illam ad inadaequatos conceptus nostros correspondentiam ; quandoquidem alias nihil a nobis in Deo praeter solani substantiam attingeretur sine ullis aliarum persectionum, aut personarum proprietatibus, quae incognitae laterent , nisi se divisim cognoscendas ostenderent, sicut aiebat D. Basilius contra Eunonium , his verbis: Nisi enim aliquιd esset, quodsubstantiam propria quadam nota designaret , nulla ratione per veniret ad intelligentiam nostram. Nam ctim una sit Deitas, fleri non potest ut Patris vel Filii propriam capiamus notionem, nisi pro- prretatum additrone informetur or quasi articuletur cogitatio nostra. Hinc evidenter colligitur, quidquid de Divinitate in adaequat uni& praecisum est in nostris conceptibus, id totum esse sic in adaequate& Praecise ex parte Divi uitatis repraesentatum, & ideo tale esse in ratione objecti, quod licet unum, non se taliaeta in ratione unius offert captui nostro , sed in ratione tanticorum , qui bus , licet unum, aequivalet. De caetero gratis omnino Adversarius metuit , ne summa entis Divini simplicitas per objectivam illam pluralitatem Oblae datur: quin imo hinc magis commendatur ; quia longe perfectior est res, quae licet una , multis aequivalet , quam quae Rutnon multis, aut utcunque paucioribus aequivaleret. Tum v O
226쪽
qualiter esentia Dioina sit , s c. et o
exemplum ductum ab linitate alit metiea infimi omnino momenti est, quia unitas arithmetica est infra olianem numerum ;tantum abest ut sit supra omnem numerum t at unitas simplicitatis Divinae est supra omnem numerum omnium perfectionuinin taligibili uni; nec illas continet , nisi quatenus supereminet Umnibus ;& ita nullatenus per multitudinem illarum laeditur, sed potius & perficitur & decoratur. Nisi etiam quod aliter ciasCntia Divina proprietates suas complectitur, & aliter numerus suas unitates. Iste continendi modus est formalis, & ideo sormalem compositionem inducit : ille est eminentialis, & ideo inducere non potest , nisi eminentialem, quae facile , imo nec el-sario jungitur cum simplicitate absoluta , de qua agitur. Ad id vero quod additur , respondeo videre Deum equidem xx O. illarum pluralitatem objectivam ,& dignoscere illam quatenus est pluralitas respeetu nostri; sed non quatenus sis pluralitas rvs iri ci =iu, si pectu sui r quia nempe Deus non se ipsunt novit per notionem inadaequatam , sed per adaequatam & comprehensivam , ratione
ςujus aeque primo videt quidquid in ipso est, & ita aequὸ primo videt in sedi sub ratione unius, plura illa quae nos , nisi successuc non attingimus. Et prodesse quidem potest ad huius di GCriininis intelligentiam exemplum familiare viri docti, qui uno ac primo intuitu videt axiomatis cujusdam philosophici am-- Plitudinein in plures ac plures consequentias dilatatam , interim dum alius erudisone pari destitutus vix axiomatis ejusdem
videt unam alteramque eonsequentiam , nec nisi cum lenta suc. ccssione cogitationum. Ac tum, ut haec comparatio promoveatur , videt nihilominus vir ille doetus illarum consequentiarum pluralitatem tanquam successivE reprcsentabilem aliis , quin & repraesentatam. Itaque similiter Deus plura illa objecta quae in ipso sunt, videt equidem ut sunt plura respeetu nostri; sed simul videt ut non sunt plura respectu sui. Unde ex nostris inadaequatis notionibus, quas Deus videt, non sequitur neccistas ulla in Deo similium notionum, sed oritur potius illarum impossibilitas absoluta. Tum ad illud alterum additum respondeo Beatos , qui Vident xxx I l. . in Deo plura attributa , non equidem illa videre ut plura & dis- , , Η Ης tincta , quia non se exhibent ii Iis videnda, nisi ut sunt: in se dea, piis ..ipsis autem neque sunt plura, neque distincta; sed S udςnt sim t A ... tiplicissima unitate , quae Beatis repraesciatatur & ab ipsis videtur. Dei. At nihilominus vident Beati unitatem illam virtualiter multiplicem, dc hauc illius virtualem multiplicitatem clare adve
227쪽
etos Disputatio secunda , Art. IV.
tunt; quia nempe revera est in Deo illa multiplicitas vi riualis& illeo non pugnat visio istius multiplicitatis cum visione intuitiva attributorum illa,quam admisit Maignanus,& nos sinit iter
admittimus. Ut autem constet de illius mente, tum circa visionem illam intuitivam , tum simul circa multiplicitatem istam objecti vana , audienda su ni haec ejus verba: Quia tamen, inquit, prater insessi Aentiam illam dictam intellectus no . in ordine ad eam - . . , n cav3 ita praestantem Dei perfectionem uno eonceptu includendam , t p. i. v. s. non des ex parιe Dei ratio , ob quam illa ejus per fictio idonea es ex se, ut pluribus hujusmodi conceptibus inadaquatis respondeat: ne mispe ad stea, quam dixi , aquivalentia plurium perfectionum , propinter quam in Da entuare multiplex est, licet non re aliιer , sed tamen virtualiter ; inde es ut intellectus noster non sine fundamento in radi Anguat attributa Divina alia ab aliis, atque etiam a Divinitate, seu essentia. Vident itaque Beati hoc fundamentum: & aliunde ha-jus fundamenti visio sufficit ad omnino conciliandam P. Mai-gnani de praemissa visione beatifica inentenae cum nostra asscrtio.
ne. Quod autem speetat ad id , quod olim visum est Eunomicide compositione physica in Divinitatem per assertionem nostrairi. indueta, ex mox dicendis patebit, quam parum solide simul ac quam multum astute haereticus ille id senserit , vel simulaverit id sensisse. x x x iii. Objicies secunίν. Non est aliter de Diviniς omnibus proprie- , ψ ' t'tibus disci irrendum, quani de qualibet oina earum assignabi-
iEri, is .is; τ atqui adest aliqua aliarum assignabilis , cujus notio non eis noxio- potest, iris ad substantiam Divinam resertit ergo idem sentien
misi. a. iiiii ' caeteris z ac proinde ruit assertio , quae pro variis proprietatum Divinarum notionibus varias in Deo admittit realitavcs Ob; esstivas. Major constat; quomodo enim non est par& una omnium ratio circa materiam, de qua agitur ; quandoquidem vel
unius Divinae proprietatis nimia distinctio a lubstantia Divina , compositionem induceret pariter nimiam , & in Deo minime tolesandam. Minor autem probatur assignando proprictatis illius, nempὸ esse ingenitum , notio ira, pro qua ad Divinam substantialia.omnino ac formatissime reserenda, sic argumentabatur Lib. . apud S. Basilium Elinomius. Si igitur, aiebat, nee ipse Deus AE teso Uum , nee quicquam aliud ante ipsem processisse demonstratae. ro. tum est, jse autem omnia praeessit -οῦ ingentium esse inias est consequom ς imo vero substantia ipse es ingenita. Et deinceps : ET
si ingenisΜm esse . . . de Deo ccisur, necesse est ingenisum esse βω-
228쪽
qualiter essentia Divina sit, c. 2 ost
rantiam. Addit postmodum : Ingenitu autem cum sit nun- D. ν. o quam ita generationem suscipiet, ut cum genito naturam seam commu- I.. p. 26. nicet 3 sed omnem utique particiPationem ac comparationem cum se
nito fugiat. Haee Eunomius apud S. Basiliu in . Tum & apuit S. Gregorium Nyssenum sic ait: Non pors dici de Deo quod si ge- - , , nitas ct non genitus , ut de homine non potest disi quod sedet cre non eain. E...is. sedet. Itaque si esse ingenitum videtur pertinere formatissime ad 8 g. 3ψ . . ipsam Divinam substantiam, ad illam etiam formatissime per- atinebit esse sapientem , esse Iustum , cte. Et ita notiones nostrae de Divinis illis proprietatibus veluti distinctis ab invicem , aut 1 . substantia, sutiles sunt. de simul cum sonis, quibus ad illas
declarandas utimur, evanescunt.
Adde quod si formalitates istae notionum nostrarum locum XXXIV. in Deo aliquem obtinerent, posset per has formalitates conclu--imgetiadi Deum non esse liberum 1 variis impersectionibus, uti entis geniti de corruptibilis r quia videlicet ratio formalis, ob quam , . Deus est incorruptibilis, non est hae e ipsa, ob quam est inge- -- nitus ς & similiter ratio formalis , ob quam est ingenitus, non est haec ipsa , ob quam est incorruptibilis , quare ratio ingeniti permittit esse corruptibilem , & ratio ineorruptibilis permittieesse, genitum : Quod se, aiebat Eunomius , ad severiorem πιε. -
portet orationem venire , neque essentiam ipsam impermixtam ct a Σωπεμ umdeterioribus est contrariis puram servat: ae tum sic arguebat : SU- z., eundum id , quod vita sine caret, selum es incorruptibilis , edi secundum quod principii est expers, serum est inlenitus, quatenus non estineorruptibilys, corruptibilii erit,est qua non est ingenitur,eris genitus.. .Eνit igitur secundum id,quod principii est expers, ingenitas ulct eorruptibilis : ct secundum quod sinem non habet, incorruptibilis simul est
genitus. Igitur sor malitates notionum nostrarum, nullum in Deoloeum habent ;& ita falsitate apertissima laborat nostra assertio. x xxv. Respondeo primo, de concessa majori nego minorem , procu-jus probatione solvenda dico universum Eunomii ratiocinium 4 st heu; ae in aequivoco ludere; nempe in hoc , quod Eunomius semper ν' confudit .ngenitum substantiae eum ingenito personae r imo non suba.es . . agnovit nisi ingenitum substantiae , cum alias tamen agnoscere debuerit & ingenitum personae. Itaque hic non probat, nisi ingenitum substantiae esse ad substantiam referendum t sed non excludit hoc suo discursu & alterum ingenitum, quod ad Personam referri possit ac debeat , videlicet ad Patrem, qui verὸ
est ingenitus , 8e nihilominus Filium habet vetὸ genitum. Quia Tomus I. D d .
229쪽
a i o Disputatio secunda , Art. I T
etialia neque hinc probatur, nisi ingenitum substantiae esse rea. Iiter identice ipsa in substantiam, ted non soraualiter identieε rde quo tamen controversia instituitur : nam non negamus omnia quae in Deo limi , esse realiter identice substantiam Divinam ; sed negamus esse substantiam Divinam in sensu foris mali & intelligibili identico, secundum quem contendimus nec sapientiam esse substantiam ipsain , quae est origo & radix sapientiae, nec rursus sapientiam etae iustitiam , quae est altera proprietas substantiae; & ita de ratione ingeniti ad substantiam reserenda : Proprietates enim ac nota , inquit S. Basilius , q si characteres quiaam est forma in s stantia inspecta H inguana quidem
quod commane est propriis characteribus et commanicationem vero substanta non a utant et ut verbi eausa , Deitas tam nis est, Voprie tales ainem paternitas est filiatio : ex eounexu vero utrissent, com munis dSco ac proprii, comprehensio vetitaris nobis innaseitur. Ac deinde '. Hac enam proprietatam natura es, ut in iisntitare substa
tia H inctionem ostendant, cte. Quo pacto potes dici , contra-δuam putaverit Eunomius , is Des quadsis genitus es non genitasecundum rationes diversas, uti quod sit genitus in ratione Personae , quae est Filius , de non sit genitus in ratione Personae , quae est Pater, aut etiam in ratione substantiae, quae utique non est genita. Nee valet paritas ducta ex contradictione hominis sedentis & non sedentis ; nam facile quoque est, ut haec contradictio tollatur per respeetus S sensus varios, juxta quos potest ident homo sedere & non sedere : uti sedere ut unus e plebe , quae iudicio interest , & non sedere , ut unus e Iudicibus , qui sententiam suam dicunt ae decernunt. Respondeo secundo praemissum Eunomii ratiocinium non ine modo valde aequivocuin , ut aiebam ; ted esse praeterea Nirpissima quem Eu-- circumventione & in seliciis ma astutia plenum , ut observavit S. . ., ' . . Baslius, qui clarε vidit Eunomium non facete vim in propriet te mgoniti, caeteris proprietatibus neglectis, uti incommutabui invisibilis: in eorruptibilis, &e. nisi ut tolleret Divinitate tu Filii , quem non licet vocare aut reputare ingenitum : cum e comera, si vim fecisset in aliis jam dictis proprietatibus Filio utique communibus, hine Filii Divinitatem, vel invitus, inserendam vidissct. Reseram verba S. Doctoris. Si enim hae omnia, inquit . cum de Deo ac Patre a cuntur, hubstantiamsignificant, incommutabiu diso , est invisibile cr ineorruptibile , palam est quod similiter etiam vi unigenito Dei k dis dicta sebsantiam Agnificabant i invisibilendi
230쪽
qualiter e sentia Divina sit c.
2 II enim , ineommutabilem , iseorruptibIum ae ind visibilem eateraque hujusmodS, Filium Dei nominamus. Ita subtilis eorum argutia in opis positum ipsis revolvetur. Non enim magis Propter unius appellatronis Κιerstatem, H similem in substantia Filium poterunt demonstrare, quam propter plurium conuenientiam similem necessario , ex iis
qua dederunt, eo teri euentur. Ae tum addit : Quod si dixerit In sola ingenit; vaee tali uti reve. x x x v II. Nnιιa, in cateris vero id nou observare : νιersus ipsum interrogabi. i. Q ''li mus , qua nam hae sit distributio , ut eum tam multa sint, qua de Deo tirim pdolis dicuntur , in hoc uno tantam euram ostendat, oec. Quae verba no. hyς bis exhibent modum tutum ac facilem retorquendi , & hac reis
torsione infringendi argumentum Eunomii. Sic ille arguebat , Nomen ingeniti eadit in substantiani Divinam : sed soliis Pater est ingenitus t ergo soliis Pater habet substantiani Divinam ;hoe est, solus Pater est Deus. Nos autem sic retorquebimus. Nomen incommutabilis eadit in substantiani Divinam: sed Filius atque incommutabilis est ac Pater : ergo atque habet substantiam Divinam; id est, ergo atque Deus est. Et sic quidem in tia Ednomii tum redegitur, tum retunditur. Ad alterum vero, quod additur, Eunomii ratiocinium, quod apud S. Gregoriuin Nyssenum legitur, & ex illo relatum est, . 'm n o nihil esse , nisi garrulitatem planε sophisticam , di Meem 63 Mei similem , qn1 quis veIlet demonstrare hominem non esse rationalem & corporeum , quia videliceI non est rationalis , nisi qua enus est capax sciendi, procecsendo ab una cognitione in
aliam; Ze haec ratio non excludit incorporeum et uti neque est corporeus, nisi quatenus ex variis membris in unam oroani eam molem ordinatis compactus est ἔ & haec compago non tionat eum statu irrationali. Erit itaque rationalis & incorporeusq.<erum eorporeus atque irrationalis r. quo sophismate clarius aesolubiluis nullum est ; quia patet non sufficere qtiam eun ex onceptilum reduplicationem ad tollendum statiim rei specificum t & ita homo specificative est rationalis & eorporeus licet corporeus non sit per eum conceptum , per quem prout 'rati natis reduplicativὸ accipitur, & vice versa. . lbulein S. Gregorius Nyssenus exemplum non absitni. xxx Ix-
git . ae tum concludit esse perinde nugatorium Eunomii argu - γ