장음표시 사용
241쪽
mentum , dicens r Quod si planum est cuivis , quod in his est νὼ
diculum ct amens, neque an illo prorsu3 erit ambiguum. Ac rum ibidem ostendit fuse idem S. Doctor potuisse Eunomium pariter fingere circa caeteras proprietates idem, quod finxit circa praemictas ingeniti δe incorruptibilis: pariter enim potuit fingcre Deum, aut non esse immaterialem , aut non esse irae expertem : N rursus, aut non esse immutabilem. aut non esse incorporeum, quia ut immaterialitatis ratio non excludit iram , ita nec ira excludit formaliter materiam ; & similiter ut conceptus immutabilis alius cst 1 conceptu incorporei, ita vicissim iste alius est ab illo: de ita neuter trahit alterum , sed permittit oppositum t Atque ita de eaeteris quarumlibet assignabilium proprietatum conjugationia. p. Ux. nibus. Mare in derisionem Eunomiani illius sophismatis sit, jungit idem S. Doetor : Hae sunt, inquit , Eunomii doti a contraverιtatem commenta : quid enim opus es omnia persequentem in nugatoria garrulitate producere ' siquidem in omnibus similem hane licet amentiam ct rationis defectum observare, ore. jamque satis δέ. abunde patet totius Objestionis solutio.
ual ter aeιributa Divina se habeant ad essentiam Diianam ct
.inibu a I l ceps, siquidem apud Theologos frequentiori, compella- ... i. ' l. binins Divinas, quas alitE aiebamus, proprietates, quamvis erisseetid Λ. simplicissima fle indivisissima unitate reali polleant, ut postmo- ..'. ..haz probabitur, sive secum invicem , sive cum essentia con aia. ferantur; subesse tamen divisionibus ae subdivisionibus intelligibilibus multis, quarum potissimas satis erit obiter retulisse; quia circa illas nulla momenti uiuilibet disputandi difficii l. tas occurrit. Illorum itaque attributorum alia dicuntur transcendentia, alia non ranscendentia. Transcendentia sunt veritas, . bonitas, unitas, si videlicet in sensu illo metaphysico accipium tur, juxta quem 4 fas est verum, bonum & unum de omni cate cogitabili, tantumque non ficto praedicari: quo pacto justitia Dei vera esse praedicabitur de bona, & una, atque ita de caeteris attributis, quae propterea quod non similiter possint de se invicem, aut de aliis praedicari, quia non similiter se involvunt . Disitirco by Corale
242쪽
c ualiter attributa Dietyinas, se . at 3
iuxta nostros de illis conceptus , vocantur non transcendentia et
neque enim ut justitia praedicatur vera , ita veritas praedicatur iusta , aut justitia praedicatur misericors , &c. quamvis negandum non sit attributa Dei omnia esse connexionis adeo stricti iasinae , ut fere aequivaleat formali, de ob quam facilius permitterentur praedicationes attributorum aliorum de aliis in Deo. quam quae ficrent de nostris ad invicem collatis , licet alias valdὸ unitis , quia nempe haec unio minus , quam illa , perennis est de cohaerens , nec est omnino , ut illa altera , essentialis. .
Tum vero si praedicta veritatis, bonitatis & unitatis transcenis dentalia attributa concipiuntur in sensu, quantum potest ac debet fieri praeciso, non aliter, aut minus, aut magis Deo, quam quibustibet creaturis conveniunt, quia sunt in indivisibili posita. Hinc relativE ad res ereatas, vel etiam 'reabiles Deus non est ensmaxime verum , sed aeque verum ; nec maxime bonum, sed aequEbonum ; nec maxime unum, sed aequὸ unum ; & potest insuper haec entis veri. boni, unius paritas ad existentiam protendi, attenta existendi ratione praeia, quae prout nihilo contradicit, uti nec minus, ita nec magis suscipit. Verum haec omnia, quae sensus cum omni metaphysico rigore praecisus tolerat, ut illico patet ex k me pertractatis in Metaphysica entis in communi proprietatibus, locum nullum habent, ubi de Divina essentia & at. tributis illius universis ferino instituitur physicus& ab inutilio-tibus praecisionibus illis, ut par est, semotus. Nam statim ill uacet amplitudo quaedam entis & attributorum ab ente prodeuntium infinita , quae quidquid entis adest in nobis aut veri , aut boni, aut unius, immenso praetergreditur ac superat intervalis Io. ratione cujus Deus est & suminE & su in mum verum;& sunmie S: summum bonum,& summE Ac mininum unum,perinde ac est ens& summe de bonum:de quibus naturae Divinae praerogativis multa diximus in primo & secundo articulo praesentis disputationis. Attributorum Divinorum rursus alia dicuntur positiva, alia negativa: Sc haec quidem divisio cadit praesertim in attributa, quae diximus non transcendentia, quia videlicet nullum offertur inter transcendentia negativum. Tum positiνa dicuntur quae positivis, uti negativa , quae negativis nominibus proferuntur ineque de hac divisione tacendum etiam est eam non in attribuistorum re, sed in sola voce oonstitutam esse; quatenus de eaetero
immensitas, immutabilitas, incomprehensibilitas, &c. qua pro . . ' D d iii
De altria hutia trans Lendentibu quid affirma
ei possit isensu paremetaphysic
Dei alia sunt positiva dialia negata.
243쪽
αi Disputatio secunda , Art. V.
. totidem attributis negativis accipiuntur, non sunt quid in Deo minus positivum, quam omnipotentia , aeternitas, providentia,Sc. quae pro absolutis laudantur. I v. Praterea traditur & alia Divinorum attributorum diviso in G Istii. ibsoluta & relativa. IIla sic dicuntur, quatenus concipiuntur . . & filia omni respectu ad quodvis aliud aut increatum, aut creatum desisis titilla di hujusmodi sunt perfectiones substantia , spirit B, virat, cte. Ista vero suam compellationem obtinuerunt a re spe Ru aut hoc, aut alio, quem involvunt: hujusmodi sunt intelligentia.. vo tas , potentia . orc. Ac tandem divisione ni istam alia subdivisio excipit , ratione cu)us attributis relativis convenit esse relativa , aut ad intra , aut ad extra ; id est , aut intra sacrarium & conclave incomprehensum Divinitatis ,
ei j xksmodi sunt attributa ersonalia generandi & spirandi tam passiva, quani activa ; aut extra sacratissimum illud de impenetrabile aditum, uti sunt attributa toti Trinitati communia ac proinde Divinitati in se ipsa spectatae propria, creandi, gubernandi , praedestinandi, remunerandi, dcc. Sed non est eur in his aut consiliuilibus, quae adjici possent , divisionibus haereatur. Notandum 'undo jurgium gravissimum ac nusquam , ut sus o..is ... picors componendum exerceri in scholis theologicis de distine fiat scis. tione , quaecumque illa est, inter attributa Divina , sive ad invi-alaiau. . ' cem, sive ait essentiam , cujus sunt, sive ad Personas , quibus extionem alis aequo conveniunt, comparata. Pugnant Thom istae omnes prci
xi ' η . sola distinctione rationis , nempe, ut vocant, ratiocinatae; iclest, ad normam rectae rationis aequissimam stabilitae in eminentia entis Divini, quod licet absolutissimὸ unum, amplitudine sua aequivalet rebus distinistissilia multis: & hoc paeto considunt sumniae Divinae simplicitati, qua vel admodum leviter laesa, o fenditur graviter & laeeratur Divinitas. Certant ex adverso Scotistae universi pro alio quodam genere distinctionis , quam
vocant formalem ex natura rei , & contendunt tam 1 reali , qua in a rationali distare ; ita ut sit media inter uictrinque , ac
proinde nullatenus sit injuria simplicitati Divinae , quam sola distinistio realis oppugnat& tollit. Omitto id , quod Nominalibus visum est non paucis attributa Divina nullatenus vera ali
qua ratione, sed sol pronuntiatione voeali differre mutuo Mab essentia discrepare; omitto, in uam, quia ita parum abest, si tamen abest, haee opinio ab illa , quae in articulo praecedente resutabatur Eunomii, ut reputari possit veluti nominatim de ex
244쪽
si ualiter attributa Divina se, sc. ars
professo resutata. Α bsit tamen ut illi haeresim affingam, quia forte non attingo sensum in illa latentem,& distantem , quantum ad id opus est, a sensu Eunomian haeretico. Redeo ad distinctionem formalem ex natura rei Scotisticam , quam non dubito distare plurimum ab omni reali, quae sapiat utcunque haeresim:&hanc quidem distantiam nec dubito percipi a subtilibus Subtilis Magistri Discipulis. At quia perinde distinctio- illam non assequor , proposui non illi contradicere ex prosessos vita. z. 'sed si e tantum distadiari adversus opinionem omnem, per quam ealis. vel tantulum distinctionis ut utlibet minimulae realis inducatur. Quo pacto viderint ipsi Scotistae an non nimis aecedat ipsorum sententia ad illam, quam impugnabo, ut una opera tuear partes distinctionis rationalis Thomisticae. De eaetero tamen forsan sufficeret, pro distinctione illa Scoti E medio Divinorum attributorum tollenda , huc advocare ratiocinia nec pauca, nec parum urgentia. Quibus Quondam 1 me in Metaphv sicis probatum est Hua
nullam inter quaecunque assignabilia eniIum gener areperiri di D. tinctionem, quae non sit, aut omnino realis, aut Omnino melltalis. Notandum tertio duos celebrari A litholes , Graecun unum , v II. Latinum alterum , ausos asserere distinctionem aliquam verta realem inter attributa Divina, quin & inter ipsa& Divinam sub D tas Potrein- tantiam, nec absimiliter inter Divinam substantiam & Perlo-
'nas. Hic fuit Gilibertus , sive Gisse bertus, sed eommuniter Gilbertus , cognomento Porretanus , Pristavi fis Episcopus , qvi, Io It. σφut habemus ex Spondano , Hum ab adolescintia uisue adsenectutem δ' inrisess Gallia loris Philosophiam magno nomine do isset, nuper ''' ad Eunitarem Ponrisi tim evectus, sicat antea consseverat ,sintiliteria quastionibus Philosophicis disputare , ita ct evit de rebar Divinis multa prater communem Ecelsa morem disere , c. Dixit itaque praeter multa alia, quae ad hunc locum non spectant, Divinam essentiam non esse Deum , ct proprietates Persona a m non esse ipsas Personas; quae duo praesertim ipsi objecta fuerunt, ut legere est apud Otthoncm Frisingensetn ; 8e ob quae postulatus suit ac delatus ad Eugenium Tertium , qui Concilio Rhemensi celebrato anno II 8. interfuit ipse , & promovente hanc sententiam vehementer S. Bern do , praeivi Tun , praces caeter , errorem utrumque cilberti damnavit, quaterus eontradicentem sum. mae Divinae simplicitati. Neque porro hie persequar sensis varios praemissaruiu propositionum tunc temporis N in duobus quidem Antisiodotensi & Pariliensi Conventibus , qui Rhemensi
245쪽
a i 6 Disputatio secunda Art. V.
Concilio praeiverunt, exagitatos , nee sine ambiguitate muIta ab ipso Gilberto declaratos. Mihi etenim satis est , si persequar sensu ni ob vhim, & hine ostendam csse haereticum , quod inter . . res Divinas anducat distinistione ni realem , ac proinde compositionem realem , quae propugnari absque haeresi manifesta non potest. vi II. Tum Author ille alter Graecus nomen habuit Gregorius Pan 'et T , genstre Asiaticus, qui primum Monaehus fuit in monte
kiu, Q. Atho, ac tunh Archiepiscopus Thessaloniccnta. Is igitur praeis A., c. I ter millia, quae haeretice docuit de lumine Thaborico , seu inti uitionem. mΘnte Thabor viso ab Apostolis , quando transfiguratus est Christus in conspectu ipsorum, & de quo alita fiet sermo, aia serebat esse in Deo potentias plures & operationes ab ipsa Divina substantia realiter distinctas. Circa quem errorem ardenti Dsima & diuturna fuit controversia inter ipsum Palamam , & Bar-laamum, qui E Monachoe factus tandem Archiepiscopus Hieracensis in Calabria , ex Italiae finibus contulerat se Constantinopolitia, iit ibi propius conclamaret adversus praedictam haeresim, ad quam omnino inclinabant imprimis Monachi Montis Atho, di isti vulgo ησυχα ι , sive cu'scentea aliter Gaριτοι, id est , Sa-h..ἐ-a. πε Montιcola. Palamas itaque unus ex illis , sed de caetero in σἐ -η. c. . aula Imperatoris educatus, ea teririque scientia eminentior, ut loquitu τ .' in ' Spondanus, partes omnium sibi commissas suscepit tuendas, sicque pro omnium causa suos scribendi ac dicendi conMus op- posuit Barlaanto, interim dum plures Synodi ob istam materiana pertractandam Constantinopoli fuerunt habitae , sed pro verita- . Le minus, quam pro errore, ut videre est apud Nicephorum Gre:
Soratri , apud Joanneia, CantacuZenum , apud Demetrium Cydonium & alios , Mi scripserunt de longis istis injuriis atque ambagibus, quas coarcto ad solam opinionem de distinctione inter substantiam Divinam & ejus operationes , & potentias ,
I x. Et haec quidem quatenus est multiplieis realitatis inductiva ς, pium.. n*n ab Opinione praemissa Gilberti, & ideo posset una
In eadem O. argumentorum eorumdem vi oppugnari nihilominus quia vi-.-ἡ dentur Authotes illi per dissimilia principia ad errorein similem pervenisse, non E re erit, si oppugnentur seorfim. Atque in hunc finem duplex instituetur assertio, cui nihil aliud praenotabo , nisi me de distinctione reali quantulacunque, sive formalem s
246쪽
Otialiter attributa Divina se , sc. at
telligere quidquid sum hic advcrsus distinctionem realeui
Nulla es inter attributa Divina, sive ad Usa rnvicem, sive adessem Dam , sive ad Personas comparata , ac proinde etiam nulla thteressentiam ct personas di nctio realis , ratione cujus asseri possit , ut asserebat Gilbertus, Divinam essentiam non esse Deum, id s . non esse realiter Deum, aut proprietates Personarum non esse ἐρῶ
fas Personas, id est, non esse realit/r ipsi Personas , aut quivi Amile, quod inferri ex hii propositionibui possit. Probatur prἰmo. Affirmati praediista distinctio non potest, nisi x.
admittatur in Divinis concretum quoddam , sive complexum lix resultans ex subjecto , quod sit una res, & ex forma subjecto itidueere. adveniente , seu quasi adveniente , quae sit res altera : sed hujusmodi concretum nullum est in Divinis: igitur nec ulla est rea- .lis distinctio. Major constat, quia sublato hujuscemodi concreto, quod sit Deus, veluti subjectum habens Divinitatem, dierquam fit Deus, Deus non esset Driis sua Divinitate , ut loquebatur Gilbertus, sed esset sua Divinitas i & ideo non distinxisset inter Deum & Divinitatem. Sed quia cogitabat Deum importare hae e duo, subjectum Divinitatis & Divinitatem, sicut homo importat subjeetum humanitatis & humanitatem , neque haec duo 'vere essent duo, nisi duae res essent ; hinc inserebat Deum rever, non esse suam Divinitatem , sed esse Deum sua Divinitate , sicis homo non est sua humanitas , sed humanitate sua fit homo. Igitur pro statuenda disti iustione reali, quam propugnabat Gilbertus , tale quoddam in Divinis admitti necesse est concretum , quale jam dixi. Tum minor probatur ; quatenus si admittitur semeI vel unum xx illud concretum , quod dixi , erunt ob eandem rationem & alia
plurima admittenda. Nam si Deus est tala quoddam concretum , eretum reale
propter quod non est sua Divinitas , sed sua Divinitate fit Deus, 2 I .i is
tale etiam erit concretum , propter quod non erit sua magnitu- infinita eon-
do , sed sua magnitudine magnus fiet: atque ita de aliis ; quare tot in ino erunt concreta, quot sunt attributa Divina. Et rursus si militer si proprietates Personales non sunt ipsae Personae , ut affirmabat Gilbertus, Pater ideo tantum non erit sua paterai- Tomus I. E e
247쪽
a i 8 Di putatio secunda, Art. V.
tas , sed suI Paternitate Pater evadet, quia Pater erit quod da in concretum ex subjecto, videlicet Paternitatis , & cx Paternitate qua sibi cetum illud Pater essicitur r& ita de caeteris Personis: - unde patet quae & quanta foret concretorum copia in Divinis; di simul quam extranea , quam injuria Deo , quo excogitari nihil simplicius sive debeat, sive possit. Et go exulata Divinis dintinctio, quam admittebat Gilbertus inter Deum & Divinita- . tem , inter Personalitatem & Personam , 8e liujusmodi quaecunque alia attingens vel quantulaecunque realitatis intelligibileti
gradum. v II. Argumento non absimili utitur S. Bernardus in Sermone 8o.. s. . sit per Cantica, ubi non jam contra Gilbcrtuni agens, qui erro- etiam spiei. res istos ore proprio damnaverat, sint contra nonnullos erroruminis: 'a. istorum acu Hic seqhaces , agnoscit generatim in rebus creatis , h. ant erifi- etiam spiritualibus , discrimen reale inter formam 8e subjec-- h. .is xiiii forniae ilicens: Nulla forma est id, cujus est forma, unde inserteo. magnitudinem , de qua ibi loquitur, animae, non esse animam, . Non igitur, ait, sua magnitudo anima , non magis quHm sua nia gredo corvus, quam suas candor nix , quam sua risibilitas , seu rationalitas homo, cum tamen nec corvum sine nigredine, nec sine canodore nivem, nee hominem qui non er risibilis sit ct rationalis , umquam reperiar ; ita st anima, ct anima magnitudo, etsi inseparabiles , diverse tamen ab invicem seunt: quomodo non diversa , cum hac in
ses bio, illa subjectum ct seu antia sit.
xiii. Sed postmodum ab ista lege & necessitate distinctionis, quae
in hisce rebiis nostris concretis , eximit quaecunque intelligi-triisihi in se ita Ha Ueo concreta, sive, quod idem est, agnoscit nullum ve-beo admit- rum ac reale in Deo concretum esse. Audienda est ex S. Doctore ista exceptio ; ac tum audietur rario exceptionis. Sola summa ,
inquit, ct increata natura . qua est Πιέtas Deus , hanc sibi veniu-cat meram singularemque sua essentia simplicitatem , ut non aliud staliud, non alibi quoque ct alibi, sed ne modo quidem cst modo inveniatur in ea. Nempe insemet manens, quod habet est i ct . quod est semper et uno modo est. In ea st multa in unum , ct diversa in idem
red guntur, ut nec numerositate rerum sumat pluralitatem , nec altea
rationem de varietate sentiat, ore. Haec est exceptio , ob quam , siquidem ab ipsis neglcetam increpat cos , qui in errore Gilberisti perstabant , & ait: Recedana a noris , Chari mi, rendant no- velis non Dialectica, βd Haretici, qui magnitudinem , qua magnus
248쪽
uualiter attributa Divinas, s c. a ty
pient , ct justitiam , qua justus, po remo Divinitatem qua Da ι est , Deum non esse impiissime diputant. Divinitate , inquiant, Deus est ;sed Divinitas non est Deus. Audiatur jam ratio, quam pro stabilienda exceptione prae- XIV. missa affert S. Bernardus, cui perabsurdum videbatur id , quod Di2riri. a. Haeretici illi aiebant, Deum per Divinitatem Deum esse, & ni . sui Divini. hilominilis Divinitatum Deum non esse : quandoquidem Divini- sui Di,ini tas , quae tanta est, ut per eam Deus sit, quomodo de ipsa Deus non erit λ Forsitan , haec sunt verba S Doctoris, non dignatMr Deus esse, qua tanta est, ut faciat Deum. Actum pergit: Sed si Deus.non es , quid est i Aut enim Deus est, aut aliquid , quod non est Deus , aut nihil. Equidem non das Deum esse. Sed ne nihilum quidem , ut opinor , dabis , quam usque adeo necessariam Deo esse fateris , ut non modo absque ea Deus esse non possit ,sed ea sit. μεd si aliquid est, quod non es Deus, aut minor erit Deo, aut maujstr , aut par. At quomodo minor, qua Deus est Restat ut aut majorem fatearis , aut parem. Sed si major , Usa est summum bonum, non φη . Si pari duo seunt summa bona, non unum. Quod utrumque catholicas refugit sensu . Qua instantia per partes singulas attent E spectata , asserri urgentior nulla polyit ad amovendam omnem omnino realitatem est bonus italis concreti, quale fingebatur ex subjecto Divinitatis , & Divinitate illud deificante , de qua proinde Deus erat, sed quae Deus bonitas ε Senon erat. Nec arduum est ut intelligatur uno & eodem instantiae
pram isse ictu rescindi & longE a Deo fieri quaecumque alia repit, tari possent inesse concrcta, uti ex persona& personali rate; ex Deo magno & magnitudine ; ex Deo bonoin bonitate; ex Deo justodi justitia , dec. Atque hoc ipsum est quod etiam infert S. Doc- Stor his vel his , jam i magnitudine , bonitate , iustitia, sapientiaque idem per omnia , quod de Diuinitatesentimus: unum in Deo sunt,
cum De, Nec enim aliunde bonus, quam unde magnus: nec aliunde
jinui aut sapiens , quam unde magnus oe bonus : nec aliunde denique simul hae omnia est, quam unde Deus, ct hae quoque nonnisise ipso . id est , sine ope ullius Divinitatis , qua Deus fiat, cum non alia sit, quam quae est Deus ipse.
Neque parum Opto, ut advertatur quain aequὰ invidia sit eo n-tra Scotistas, ac contrI Gimeri istas ratio, quae hactenus laudam tione. .,lene . ta est ex S. Bernardo. Nam si requisieri in a Scotistis , quodnam . 'distinctionis genus ipsi ponant inter animam & animae magnitu dinem, quae est capacitas rerum Divinarum inter animam& animae
249쪽
aro Disputatio secunda, Art. V. .
rectitii dinem, quae est renim Divinarum appetentia, ut e&ponit sub initium ejusdem Sermonis S. Doctor, ut hinc aperiat modum geminum , quo anima est ad imaginem Dei, de quo tuin legitur , Psal. 146. Magnus Dominus noster, ct magna virtus ejus: tum rursus Psal. I 6. Rectus Dom nus Deus noster , ct non est iniquit in eo : respondebunt haud dubie non aliam intercedere distinet ionem , quam formalem , ut aiunt, ex natura rei: neque enim in intercedit illa major,qua inter res separatim productas de separabiles reperitur: quatenus inseparabiles sunt anima & animae magnitudo, anima 8e animae rectitudo. Et rever, haec est,quae admitti solet inter plurcs persectiones unius subjecti, vel inter subjemina de perfectiones illius, quoties praesertim hujusmodi persectiones non
sunt ab invicem, aut a subjecto separabiles, ut accidit in hoc casu. N VII. Quare jam sic argumentor. Distinctio, quae est inter animam . .et ' c. & animae n agnitudinem, est distinetio formalis ex natura rei: a malis, quam qui haec distinctio non reperitur inter Deum de Divinitatem , in- .a''iti bili, ter Porsona in & Personalitatem, inter Deum sapientem & sapien- realitatia. tiam , inter sapientiam 8c omnipotentiam , dec. ut probatum fuit ex S. Bernardo. Ergo a Divinis exulat omnis distinctio formalis ex natura rei. Et ideo rursus exulat, quia repugnat hanc distinctionem esse formalem ex natura rei: & non esse formalem realem ; neque enim est formalis chimaerica. Omnis autem distinctio realis , cujuscunque vel infimae realitatis sit, semovenda est 1 Divinis, ut ad ludio argumento convincitur. o., ' SQd praeterςa non tacendum distinctionem illam formalemnia im 'ia. ex natura rei, sive qualitercunque realem , quam Seotistae intera f., ' 'nim m N animae magnitudinem admitterent, & quam forte S. tincti, friri Besnardiis admisit utens Philosophil minus severa, falsam esse,. ri alir scotio & a severiori Philosophia, quae hodie viget , non parum aliendi. Siquidem in rebus vere simplicibus non videtur posse comperiri ullum verum concretum, quale esset illud forviale, aut qualitercunque reale, quod ad micteretur inter animam & animae magnitudinem , inter animam & animae rectitudine in ; inter animam de animae sapientiam, atque ita de aliis. Quanto itaque minus locum habebit formalis illa, aut aliter utcunque realis disiti notio inter Deum 8e Divinitatem , inter Personam de Persona,
, i , lix tem , inter Deum sapientem de Labientiam , flee.
Iu . ,. -s ne argumentum S. Bernardi, si satis attenditur, non mi PM'ntum S. neis probat sapientiam v. a. animae esse animam, uuam sanientiam Dei Dinim esse: suatenus sic a Dicima tanta est, ut' amna a
250쪽
qualiter attributa Divina se, sc. et as
per illam sapiens sit, quomodo sapientia non erit sapiens Aut enim est sapiens , aut aliquid , quod non est sapiens, aut nihil. reiie '' 'Non admittetur quod sit lapiens; sed neque admittetur quod sit
nihil, cum sit omnino necesiaria ad officiendam animam lapientem : erit itaque aliquid quod non est anima sapiens : in quo casu erit majoris, aut minoris , aut paris dignitatis cum anima ;hinc autem pervenietur ad hoc, ut vel concedatur sapientiani animae esse animam ipsam, vel animam sapientem cise compositam ex subjecto , quod est una res, de forma quae est alia res. Ubi obiter adnoto universas difficultates, quae hactenus excitatae sunt circa distinctionem persectionum , sive inter ipsas ad invicem , sive inter ipsas de naturam , cujus sunt Ierseetiones , non aliunde, quam ex incauta Philosophia processisse , quae vulgares formulas humanae collocutionis cum abstractis concreta Omnia , cum concretis abstracta omnia confundentis , & utrisque parententi talein tribuentis , & fingentis in concretis abstracta , & praeterea subjectum, quod per se nec concretum est, nec abstraetuu ,& alia id genus multa siue ratione ulla effutientis, inconsulto se in
meretque admisit. Hinc rationem admisit. qua homo fieret rationalis;& prudentiam, qust fieret prudens; de generositatem , qui fieret ν ne rotiis r hinc & Libjectum ait misit par1ter , quod nec elici homo, Phi ει nec ratio ; sed per rationem evaderet rationale ; quod nec ςssct 2. prudens, nec prudentia; sed per prudentiam prudens fieret; quod etini. nec esset generosum, nec generositas ; sed per generositatem Obtineret generosum esse, &c. Hinc tandem ortum.est, ut Philosophi de rebus non distinctis tanquam distinctis , & locuti & opinati fuerint nec cautius , nec verius, quam unus quivis e vulgo, putantes ea omnia vere distingui, de quibus veluti distinetis, sive ad ornatum sermonis, sive ad copiam , sive ad consuetudinem sine ratione ulla inductam , homines loquerentur.
Quo philosophandi genere ad vulgi voces & notiones incultas atque immeditatas accommodato, miserius nullum est , quin & a ' Σ'''Ipericulosius nullum est, neque deust hujus periculi exemplum in rieulum sal-Gilberto Porretano, qui adeo proterve , ne dixerim insane , phi- ά ά losophatus est , ut asseruerit Divinitatem Deum non esse , sed Divinitate Devin. csse ac fieri, quasi in Deo fuerit instar lubjecti aliquid , quod , fi ipsi Divinitatis sorma non advenisset , in Deum non evasisset. Neque satis ab illa Philosophia abhorrent Scotistae, quibus, etsi non videatur Divinitatem Deum nou