장음표시 사용
251쪽
esse, at videtur bonitatem Divinam Deum non esse,& immensitatem. Divinam Deutra non esse , &c. neque enim bonita, Divina est id, quod ab ipsa verὸ & aetii distinguitur: at bonitas Divina distinguitur vere & aestu , Deo apud Scotistas, apud quos utique formaliter ex natura rei distinguitur. Sonat de caetero haec disti uctio sormalis ex natura rei aliquid nimis reale, vel certE ad realitatem nimis accedens nandefit ut argumentum prae nussum illam rejiciat, perinde ac realem, pro qua pugnabat Gilbertus , & quam hic oppugnamus. e. Probatur recundό. Adimissa vel qualitercunque minimula distinc-uon m test in tione reali, ratione cujus possit asseri Divinitatem non esse Deum , P 'NR AE aut personalitatem non esse Personam , ut asseruit quondam Gil ει aliud per- bertus, 1 equitur in Deo plura esse actu , & independenter ab intel--μ h - le ictu, quorum alia sunt persectiva, & alia persectibilia. Sed haec. multiplicitas laedit & omnino vitiat si inplicitatem , quae summa est, entis Divini. Ergo nulla hiijusmodi distinctio admittenda est in Divinis. Minor manifesta est ; quia Deus est, quo cogitari pςr fectius nihil possit. Quidquid igitur in Deo perfectibile erit: Meus non erit,& rursus quicquid perfectivum erit, non erit pertinens ad Dcum , qui a nullo utique potest perbir & ideo quaecunque illa sunt, quae hinc perfectiva, hine perseetibilia possint intelligi , Iono absunt a Deo & 1 summa simplicitate ipsius ' quam repu 3nat perficere simul & perfici , perfectibilem simul esse de perfectivam i ad hoc enim ad minus inesse duo necesse est , e quorum uno perfectio in alterum derivetur; in a terum, inquam, quod perfici necesse habeat. Major autem si e probatur: quateruis Divinitas illa,quae non esset Deus, subjemina ex se non Divinum, deificaret,&hoc pacito sicut hoc subjeetiim esset revera persectibile,sic illa Di vinitas esset verὸ hujus si ibjem perseetiva. X X I INeque aliter discurrendum esset de persona & de personalitate i. h. u.', ad invicem : quin etiam si e discurrendum esset de si ligulis attri- , ' buxi Divinis, quae si non sunt ipsa essentia, necesse est ut sine frica .r' persectiva essent iae: sunt etenim , ut annuitur, perseetiones Dei; '. h. 'e' neque Persectiones sunt, nisi sint persectivae, illius videli tse iuui 4 i subsecti, quod absque illis per ictum non esset: alias siqii idem quomodo non essent respectu ,llius otiosae, quomodo non su-Pςrfluae, quomodo tandem essent persectiones subjecti, quod non perficerent Quin & postmodum attributa ipsa in invicem comparata & alia perficerentur ab aliis ' essent enim singula seorsim ab aliis minus perfecta, minus quippe persecta esset omni
P. Lentia, quae non esset aeterna, aut aeternitas , quae independens
252쪽
sualiter attributa Divina se , c. 2 a 3
non esset. Ergo ut prorsus secludatur , sicut secludenda vi letur , a Deo omnis compositio ex perfectivo S: persectibili , omnis etia in ab illo rejicienda est distinetio quantulumcunque realis, vel etiam quantulumcunque de reali sit spem , is est illa, quam
vocant formalem ex natura rei, neqtie negant veram esse ac ve
re aetii alem, & ab intelle Stu nostro vere independentem. Ad cujus argumenti vim valide firmandam audiendum est & XXIV.
id , quod sibi obiicit S. Bernardus velut ab iis dictum, qui stς' - cus. tabantur partes Gilberti, & id quod respondet. Sed dScit hare- ti Divini oricui, haec est objectio , quid λ Deum Ditiinitate esse negas Non, I bir & haec est responsio: Sed andem Divinitatem , qua est , De m inibilominus assero, ne Deo excellentius aliquid esse assentiar. Qua s Vm go. o. si dixisset Divinitatem, quae non esset Deus , fore Deo excellentiorem ; siquidem Deus hanc suam Dei dignitatem ab illa Divinitate mutuaretur hoc paeto esset in Deo perinde ac inentibus compositis , Qui bj ectum quod perficeretur , & forma quae perficeret. Τum vero S. Doctor progreditur 1 Divinitate ad magnitudinem, ad bonitatem & ad caetera attributa. Nam, inquit, ct magnitudine dico magnum, sed qua ipse est, ne maj σαώquid Deo ponam i ct bonitate fateor bonum , sed non alia, qu mine est, ne mιbas ipse aliquid mihi Oidear inpenuse ; est dis caιε-ris in hune modum.
Quibus verbis omnino statuitur id , quod aiebam , videlicet x x V. plurima fore in Deo sese habentia in ratione perseetibilis & per- Destivi, si semel admitteretur vel minimula ulla distininio realis, attribuis
aut ad reale in nimis accedens inter ea , quae in Deo, aut Dei sunt: sic enim vere esset & citra fictionem ullam in Deo subjec- tiora , tum , quod per se neque magnum esset, neque bonum, neque P s potens, &c. & ideo verὸ rursus ac citra fictionem omnem perficeretur per magnitudinem , per bonitatem , per potentiam , &c. Non itaque Deus evadit magnus per magnitudinem, quia ipse est tua magnitudo, aut si utique juxta nostros concipiendi modos Deus magnitudine magnus est, illico cum S. Bernardo addendum '
est: oed qua ψse est, sicuti Deus Divinitate est, sed quae Deus est:& in hoc erravit Cilbertus, qui aliter sensit & ausas st illud Boetii de Trinitate , Deus , Deuι, Deus pertinet ad hubstantiam, sic interpretari, non qua est, Ied qua est: ut ibidem refert S.
Doetor, qui praeterea mentem suam communit authoritate S.
Augustini, de quo sic loquitur : Securus ct libens pergo inoffenso. ut aiunt, pede in ejus sententiam , qui dicebat: Dιus nonnisi ea
253쪽
ar Disputatio secunda , Art. V.
magnitudine magnus est, qua est, quod ipse t alioquin illa erit major magna udo, quam Deus. Augustinus his es validissimul maltius
Sed neque desunt plurima S. Augustini loca, quae aut horitati . :: . ' i praeivisi e possςne 2djici, neque sunt ad rem nostram minus exis ' pressa; e quibus satis crit, si reseram hic unum & alterum. Itast emia, qua que S. Aug. ut probet substantiam in Deo & potentiam idem ense, atque ita de aliis, sic ait Trael. 2 o. in I an. Deus, cui non
es alia substantia ut sit , est alia potestas ut possit; sed conpubstantiale illi est, quidquid ejus est, ct quidquid M, quia Deus est: non
alio modo est, ct alio modo potest, Tum alibi ostendit substantiam Divinam & Divinam scientiam non differre , quia non perinde ac nos potest Deus esse N non nosse: Ae per hae non
fle habet scientiam, inquit Tradi. m. in Ioan . ut aliud illi sis scientia , qua scit, aliud essentia qua est α quia id quod habet ,
. . , Denique S. Bernardus, ad que ni redeo , eb usque proeedit, sensit Deus ut ad amovendam a Deo umbram vel levissimam cujusvis con-Σ .: H,i. 2 ςrς xi , putςt rectius convenientiusque dici in hune mo. udo. quam dum ς Dcus es magnitudo , quam Deus est magnus ; ubi simul l. iiis' restre perversam visam fulta Concilio Rhemensi & suspectani. expositionem Gilberti sic interpretantis haec verba Boetii et Parer est veritas, addebat Gilbertus , id est, verus , Filius est veritas. addebat iterum , id est, verus, cte. Si quid itaque de Deo proprie dici possito textus est S. Bernardi, rectius congruenti0que dicetur, Deus est magnitudo , bonitas, justitia , sapientia , quam Deus est magnus , bonus , justus , aut sapiens. Unde non immerito nuper in Concilio , quod Papa Eugenius Rhemis celebravis , tam 'si , qη-m cateris ossicopis perversa visa est or omnino suspecta Expositio illa in Libro Gilubere, Discopi Pictaviensii , qηo seuper verba Boetii de Trinitate, sanissima quidam atque CaIholica , commentabatur hae modo e Pater est veritas , id est, ver I .... qvam Vertur saniusque per eorurarium ita dixisset Pater es verui , id est, veritas , sci o si Neque j in superest, nisi ut humane requiram a Viris Se de . mis otio tistis qui' aiscriminis ponant inter distinctionem , qua Gilber-s.. I I . t o Divinitatem aliam esse a Duo & personalitatem esse aliam ter Gilberii- , persona tam vertinaciter afferebat, sub obtentu quod Deus ςος non esset Divinitas, sed Divinitate ;& Persona non esset pςrλιulitas,sed personalitate : peti nile ae Deus magnus non erat mag nitudo s
254쪽
. uualiter attributa Divina se , oec et a ue
nitinio, sed magnitudine , atque ita de caeteris , R distinisti nem , qui ipsi volunt Deum ab attributis mis N a Personis differro , uti & attributa ab attributis, S a Personis. Neque enim mihi videtur suffieiens afferri polle discrimen, ratione cujus reprobari potuerit in Concilio Rheniensi opinio Cilbertinorum , &non praeveniri reprobatio opinionis Scotistarum. Ratio est, quia Gilbertini distinctioinem realem maiorem nusquam admiscrunt qualis est rerum ab invicem separasilium ; uti animae ct corporis ; sed qualis est rerum insuparabilium , uti mentis A. volu Matis:
nam Gilbertus,ut constat ex Otthone Frisingcnsi c. so. licet confiteretur Patrem alio osse Patrem , alio Deum , non tamen affirmabat , imo negabat Patrem & Deum esse boe ct hoc : id est, negabat esse duo res sumptas pro duabus entitatibus absolutis, aut sejunctis , aut seiungibilibus, vel utcunque habentibus seorsim quidquid ad distinetionem realem majorem vulgo requiritur : de sanὸ Gilbertus, siquidem inter Catholicos enutritus , N ad Epita copalem dignitatem assumptus, non in hunc modum rustice &insane de rebus Divinis sentiebat. Quid ergo si perest, nisi ut admitteret distinctionem aliquam xx x.
realem minorem, qualem Philosophi ait mittunt, sive inter res &modos, sive etiam inter modos ad invicem , & vocant modalem ἰ lem seriis: sive inter subiecta& formas , sive etiam inter formas ad invicem , id est , inter varias perseeti maes.sua subjecta informantes,& vocant formalem. Consueverat Gilbertus ille subtiliter de ma realit .
quaestionibus Philosephicis putare , ut supra retuli ex Spondano ;voluit & de rebus Divinis disputare subtiliter ; hinc incidit in distiniationem illam subtilcm , & qesam Prascqtisticam vocare liceat , a S. Bernardo , ab Eugenio tertio , & ab Episcopis illi in Rheniensi Synodo assilentibiis nihilominus reprobata , quia ubi de rebus Divinis agitur solide magis , quam subtiliter est loquendum. Itaque donec Scotistae attulerint mihi discrimem , quod rcquiro , non succenseant, si saltem suspicor distinctionem in
Cilberto duaruratam , fuisse praedamnatam in Scoto , ut magis patebit ex solutione obaectionum sequentium . . Obiicies primo. Inter ca , quorum unum importat aliquid rea- x x x. Ie , quod alterum non importat, necessc est comperiri distinctio- Alt A.iver nem realem: sed in Divinis ita se habent Deus eu Divinitas i ita , ἡ se habent Pcrsona 8e personalitas : ita rursus su habent Iacus sa--m piens & sapientia : ac praeserti in ita se habent Persona & natura : ti,fisii, i ''isitur inter haec omnia comperitur distinetio realis , vel saltem Dixinu .
255쪽
ar 6 Disputatio secunda, Art. V.
minor , quar aut modalis, misermalis vocari possit. Major videtur certa : quia duo realia distinguuntur realiter ab uno reali, videlicet per illud reale , quod in duorum connexione abundat, &in unius solitudine deficit. Minor autem probatur : quatenus Deus idem est ac habens Divinitatem : hine quum dicitur De creat. sensis non est Divinitatem creare , sed eum , cui convenit propriaque est Divinitas, creare. Sic itaque Deus praeter Divinitatem , quae est quid reale, im- idqm portat liquod Divinitatis subjectum , quod utique etiam reale est.Sic ctiam Personapraeter realitatem personalitatis importat 3c
respectu per aliam realitatem subiecti personalitatem admittentis r sic etiam
Deus lapiens importat praeter realitatem sapientiae , & aliam re
litatem , quae est Divinitatis sapientiam admittentis ; & sic de caeteris attributis. Et hoc quidem satis patet ex communi moti ne distinetionis realis, quam admitti generatim necesse est inter concreta de abstraeta , ob excessum videlicet realitatis subjectivae , quae in concreto abundat . & deficit in abstracto et 3e ad quein excessiim reserri debet id, quod plane constat de summa oppositione praedicationum , quae fiunt hine de toncretis, ii, linc de abstractis, nec utrisque possunt esse aliquando commu
Hinc in humanis verificatur quidem hominem ab homine generari , de hominem ab homine occidi; sed non pariter verifica' tur generari vel occidi humanitalcm ab alia humanitate. Hinc pariter in Divinis contingit multa de Deo verificati, quae falsa 1 unt, si de Divinitate praedicentur : sic quippe Deus vere creat per suae Divinitatio omnipotentiam, verὸ mi seretur per 1uae Di Avinitatis clementiam , &c Sed actiones illae creandi , miserendi, &c. non praedicantur vere ac proprie de Divinitate. , quasi in hunc modum dicendo , Divinitas creat, Divinitas miseretur , ctc. Quae omnia clarius patent, si reserantur hinc ad Divinitatem , hinc ad attributa r& rursus hinc ad Divinitatem , bine ad Personas. Nam in tantum excrescit oppositio piae licationum,.quae possitnt de Divinitate & Personis seorsim fieri, ut ad contradictionem pertingat : si qui dein verὸ de Divinitate conantii nicabilitas , nec minus verὰ de Pcrsonis incommunicabilitas praedicatur: quod utique contingere non potest . ut supra di imina crinisi per ex ssum vel desectum alicujus realitatis in si ibjecto , cui non conveniunt eadem praedicata realia, sed vel plura , vel pax ciora, vel Omnino diversa.
Arguitur a Praelieatiscitea res humanas ad praedieata circa Divi
256쪽
- qualiter attribota Divina se, E c. et a
Adde quod non potest omnis omnino distin filo realis amandati tam procul 1 rebus Divinis , quin recidatur in errorcm Anomaeoru in , qui cum Eunomio post Aetium , haeretice dicebant nihil distinctum cx parte Dei corresponitere variis nostris de Deo notionibus ac nominibus t ac proinde intelligcndum esse de Divina substantia dictuna , quidquid de Deo & de Divinis proprietatibus diceretur. Hinc inter alias Dei proprietates innascibilitatem Patris sic eum Divina substantia identificatam esse a m abant, ut colitenderent tam esse in eo in municabilem Filio subl- tantiam Patris , quam innascibilitatem Patris. Et in hunc modum Filii consubstantialitatem tollebrati: quin & tollendam demonstrabant ex suppositione summae inuistinetionis illius, quam ipsis videbatur simplicitas Dei summa exigere. At Sancti Patres, qui nominatim adversus A nomaeos scripserant , ut imprimis S. Basilius, & S. Gregorius Nyssenus, in hoc ex adverso constantes fuerunt , ut catholice affirmarent res & proprietates Divinas veram inter se disti iustione in admittere , ratione cujus vere de ina praedicari posset , quod non posset nisi falso praedicari de alia : nec aliter quam vi verae hujus Histinctionis aiebant posse Divinitatem Patris , incommunicata manente illius innascibilitate , filio communicari r quia videlicet non repugnat e duobus vere distinctis communicari unum alio in eo mutunicato in
Itaque variis illis nominibus, quibus Deum justu in , misericorde in , aeternum , immutabilem , immensum , &c. compellamus, affirmabant, & merito, contra Anomaeos varia significata subesse, & ides subesse proprietates vere diversas ac distinctast praesertim quia alias nihil esset in nostris circa res Divinas notionibus de locutionibus , nisi amentia qilae iam atque nugatio, sicuti aiebat olim Basilius. Sed quidnam sit commentatio ista , agebatur de notione ingeniti ipsum libenter interrogarem , num nihil omnino hoc nomen significeι , sed senus quidam μ , qui in vanum ore excidit. At quod huiusmodi est, non magis Tonceptio , quam amen ιia atque nugatio appellabitur. Et rursus , Quomodo igitur non fuerit manifesta infanta , si dieas proprium unicuique nomini significarum non se, esse , sed contra veritatem idem omnia posse nomina δε-rermines Ergo inter res Divinas admittendum est aliquod gemis distine-tionis vere realis , ne idem sentiatur cum Αnomaeis Haereticis , S saltem ne idem suntiatur cum Nominatibus, quorum ob nimiam
Opponitur adhue quod alias inei deis
257쪽
aistingui deis beat interetinet et a mater alia Ee im Nate si alia
aag Disputatio secunda , . Art. V.
cum Anomaeis in loquendo ac sentiendo conjundi ionem opinioe sibilata & explosa e scholis fuit : nam isti pariter affirmabant res Divinas non aliter, quam nominaliter differre invicem; contraqua iri opinarentur caeteri omnes Theologi hinc ex adverso Reales dicti, quod pro distinctione aliqua reali, nempe minori , ut aiebant , inter res Divinas admittenda constanter certarent.
Resp. distinguendo majorem. Inter ea , quorum unum importat aliquid reale & distinetiini,&c. concedo majorem ; & non ilistinctum , nego majorem , ac tum applicata ad minorem hac ipsa distinctione, nego consequentiam , de dico aliquid reale, quod unum ens alteri superaddit , posse esse realiter distin tum , ut in concretis materialibus, vel indistinctum , ut in concretis immaterialibus , a *o subjecto , unde postmodum eruitur distinctio, vel indistinctio admittenda inter res comparatas. Hoc pacto opulentia hominis superaddit homini aliquid reale, de realit et ab illo distinctum ; quatenus opulcntia importat v. g. aurum ab homine possessum Fe a natura hominis alienum: sic etiam albedo parietis superaddit parieti aliquid reale & realiter ab illo distinctum , nempe ob super in dii dia in calcem , quae nihil cum natura parietis habet commune ;& sic de omnibus concretis materialibus , quae utique talia fiunt ex adventu de adhaesione rerum prorsus distinctarum,& ideo prorsus separabilium a lubiecto illat
At aliter omnino discurrendunt de concrctis immaterialibus . quae non aliter concreta esse , aut intelligi possunt, quam ex consortio rerum , id est, persectionum realium ad ipsorum naturam spectantiu in , quae ex eo quod sit simplex , illas identificat lucum;& sic illas secum, 'it ita loquar, plusquam inseparabili cer copulat. Hinc patet discrimen ι quo res immateriales a materialibus distant, ubi agitur de concretis ad utrasque pertinentibus : nam in concretis ad istas pertinentibus, subieetum & forma subiecti sunt duae res : in concrctis autem spcctantibus ad illas, subieetu inde forma su bjedii sunt una res, licet ad instar duarum rerum concipiantur. Quod si generatini in omnibus naturis simplici biis ve-
lificatur , quanto aequius in natura Dei simplicissima vctificabitur: qua in nisi inique fingi poterit ruale ullum , vel sub tantulae ullius realitatis umbra , discrimen inter subjeet uni Divinitatis N Divinitatem , inter Deum & Divinam sapientia in , &c.
258쪽
uualiter attributa Dioina je, sc. et ast
Quomodo non abhorrebitur ab hujusinodi ulla reali coni positione , quae Deum caeteris entibus creatis simplicibus accidenti uin ilist imitorum capacibus , si tamen re & iron potius sola coigitatione capacibus, tantopere assimilat Audiant S. Cyrillum it,. Alexandrinum sic loquent cm lib. 2. in Ioan. p. 7y3. Nequaquam censebranus , inquit , Dpremam illam omnium substantiam bonorum esse capacem ; sed nec addientisium ei dicemus esse bonorum omnium genus , quemadmodum in nobis Med neque uι diversum quippiam in alio censeri ; velut in homine mentiam dixeris. Nee enim homo persesscsentia , sed scientia potius capax. Sed 'summet bonum univerinsum , quodcumque esse credatur, hoc proprie 'sam ess Lximus Divianam a in abitem naturam. Audiant, inquam , haec sola S. Cyrilli Alexandrini verba , quicunque illi sunt, qui cum Advertario de concretis & abstra et is in Deo tam insula loquantur , qua . si concreta illa & abstracta non sint in mente nostra de Deo potius, quam in D co , licet essentiae Divinae immensitas sit eminent illime & concreta & abstracta illa omnia , sed in iliis omnibus servans illaesa in ab omni rerum distini tariun multiplicitate simplicitatem. Tum vero quod ait Adversarius de variis praedicatis sive con- XXX lx.trariis, sive etiam contradictoriis, quorum alia Deo, alia Divini- 'ea: 'tati, alia naturae, alia Perlonae, alia misericordiae, & alia atque alia suffieium va aliis & aliis Divinis per et ionibus adaptata conveniunt, quid est. nisi jam toties in scholis solii tum argumentum , ut hic alia inlu- rebus.
tione non egcat Tantum dicam Deum esse omnia , & ita de Deo Iraedicari omnia posse ad eum modum , quo est omnia , & subio respectu , quo est omnia: at non omnibus eadcm praedicata conveniunt: quare jam non est mirum , si de Deo sub illis modis & sub illis respectibus conside ato, tam multa , tamque multum diversa praediccntur, quin de ad contradictioncm usque pervenientia ; uti communicabilis & non communicabilis, videlicet
ob rationes entis relativi S absoluti , quae a Dc O non absunt, .. quarum istis quidem convenit polio , illis vero communicari non posse. Ecce anima agens est& necessarium , si vis intelligendi speetatur, & tiberum, ii ad voluntatem attent litur: quid tum an ea propter anima ex intellectu S volunt alc componitur quanto minus componitur Deus ex iis , quae in Deo sunt, quia quaecunque in Deo susit, Deus sunt , & tam iacccssario sunt una res , quam unum esse Deum necςile sit licet illa uua res valore suo pro otiis
Ut patet emanima, qua tenus est intelligens revolem
259쪽
et 3 o Disputatio secunda, Art.
nibus, quae alicujus valoris sunt , computetur a & hoc pacto universis nostris, quae in infinitum abeunt, de Deo cogitationibus ac propositionibus, ut divisa , . indivisa tatnen respondet Lideoque libera ab omni distinctione quocunque pacto vura ac re Ii, si realis virtualis exeipitue post explicanda. x L i. Ad instantiam additam jain respondeo & dico Anomaeos in hoe osteruli ur errasse, quod distinctionem nullam in Divinis admiserint, ratio-
ν nente proprietate Patris illa Personali , quae est innascibilitas. At nos disti itistionem necessariam illam non negamus et tantum contendimus distinetioncm illam non esse realem, sive modaliter,
sive formaliter ; quia nempe sufficit quod adsit in Divinis distine-tio illi reali, seu modali, seu formali.aequivalens ; imo necesse est
quod haec dola adsit, quia quaecimque alia adfuerit , .pngnabit cum omnimoda simplicitate Divina , ut satis probatum cst. Contendebant igitur Anonixi non posse communicari Filio substantiam Patris,uncommunicata manente innascibilitate , nisi interutramque esset hujustriodi distinctio realis , qualis utique est inter hasce res nostras , quas novimus sive separari, sive separari saltem posse ab invicem : atque hinc inferebant substantiam Patris non communicari, quia videlicet communicari non poterat Paternitas : nec aderat inter Paternitatem & substantiam sufficiens ad separabiti talein distinctio. x LII. Tum vero quia de Fide certum est naturam in Divinis com - . dus. n unicari, inc Omnaunica a manente Persona ; nec minus etiam detinuiuili- Fide constat procul ine . Divinis distinctionem omnem his
. .iar a. nostris rerum ab invicem separabilium disti iustionibus similem .
beat . rebus quae utique sociari cuin Divina simplicitate sunt na non posset . v 'Τ excogitanda alia distinctio fulto quae & siniplicitatem istam non Iaederet, & naturae communicationem illam, Persona manente incommunicata, permitteret. Hinc multi ex nostris Theologi re iapexerunt ad distinctionem , quae realis quidem esset , sed csset nihilominus infra realein illam qua res separabiles , uti anima& corpus, ab invicem discernuntur ; & haec quidem visa est ipsis vocanda realis major, ad distinctionem illius, quam tuentur dia
Vocant realem minorem ; aut realem modalem , aut realem formalem ,
prout perfectiones Divinas aut ad instar modorum, aut ad instar formarum considerant. Verum haec distinctio realis, quantumcunque minor , 'hoc uno titulo quod realis est, visa est aliis
Theologis non satis Divinae simplicitati consulere: nec paucis Diqiligo by Cooste
260쪽
unaliter attributa Divisas, sc. a 3 r
etiam visa est damnata fuisse in Gilberto Porretano , ut suprὶ
aiebam: quare maluerunt non aliam distinetionem admittere . quam quae licet non esset vere & actu realis , esset tamen virtute potestate realis.
res Divinas realiter indisti mitissimas agnoverunt facile stabiliri in a entis Divini iminensitate, quae cum sit rerum omnium quaeda in mitti debea totalitas, aequivalet proinde rebus omnibus, sive persectionibus . i, etiam disti notissimis , quas proinde nobis fas est in Deo ut diiatio vitia tinctissimas, quamvis sint indistinctissimae, speculari, cogitare, 'N eloqui. Neque pro alia distinctione, quam pro ista virtuali decertarunt Sancti Patres contra Anomaeos ; si enim pro distinctione vel utcunque reali certassent , non fatis Divinae simplicitati consuluissent , ut dictum est. Tandem supposita distinctione jam laudata virtuali, patet locum habere in Deo nostras de Deo notio nes multiplices ,& ideo neque nugationes esse, neque amentia Sepatet rurius de quomodo varia significata in Deo sub sint nominibus , quibus nostras de illo notiones pronunciamus: R ideo nihil nobis obsunt loca ex S. Basilio citata , quae de ipsa sunt , quibus contra Eunomium in articulo praecedente a nobis mili
potestatem distinctionis realis inter XLII . Objicies sonia. Omnino repugnat ea omnia , quae propria XLIV sunt alicui subjecto , esse ipsum subjectu ni r Atqui hinc clare his fisiti eruitur Deu in non esse realiter Diviniuitem , Personam non esse sibiectum realiter Personalitatem, naturam non est e realiter Personam , Divinitatem non esse realiter ipsam sapientiam ,&c. ut aiebat Gil- jecti esse bertus : ergo , ut idem contendebat, admitti debet salte in ali quantula distinctio realis inter Deum δe Divinitatem , de e. Minor non eget probatione; quatenus non enumerat, nisi illa quae de Deo , aut Divinitate, aut Personis , aut attributis , tanquam ipsis propria praedicantur , vel apta sunt praedicari. Major vero
sic probatur: quatenus si subjeihi & proprietatum subjecti una est de ipsissima entitas , unde locum habebit haec denominatio s.flecti, haec proprietatum denominatio λ Quid impediet quominus proprietates dicantur esse subjectum , de subjectum inter proprietates enumeretur Quod si ita esset, nullus esset ordo, sive inter res se perfectiones rerum , sive ctiam inter persectiones ad in . vicem , nulla inter ipsas series, nulla posset dependentia, nulla praec minentia observari: quo pacto & omnia ex parte rerum essent in consu so, 6c ex parte mentium nostrarum nul Ia pariter esset ui -