장음표시 사용
261쪽
eta a Disputatio secunda , Art. V.
si confusissilia notio. Quod quidem est contra experientiam δίconsuetiulinem sanctorum Patrum , qui ut de rebus caeteris taceatur , observarunt semper in Deo de naturam N proprietates naturae, sive naturam de res naturae, ut dicit S. Hilarius lib. 8. de Trin. Non enim idem est natura , quod natura res , aut res circa naturam , ut loquitur S. Joan. Damascenus , lib. I. Fidei orthod. e. q. qui etiam hic laudabitur. Muscunque -tem per Theologiam, inquit , Urmativam de Deo dicimus , non naturam Uus, sed ea qua sunt circa naturam insinuant. Nam etsi bonum . Mustum , sis iens , si quisiis ahud dixeris , non naturam dicis Dei . sed ea qua circa navituram. Igitur omnino necessc erit admitterc in Divinis Genus aliquod distinctionis realis, ut est illud distinctionis reat s , quam
st i . . Praeterea Samsti Patres Je omnes Theologi passim loquuntur depi a Mitur persectionibus Divinis , tanquam de perfectionibus vere pluri- η''p'i' bus, dum illas dividunt , dum enumerant , dum seorsim perverἡ plutei tractant, dum quae sit earum prImaria radix , Dec sine contentio.
nibus multis , discutrunt , inquirentes postmodum & ordinem ipsarum ad invicem , 3c aliarum prae aliis dignitatem. Igitur hujusmodi persectiones sunt vero plures , id est , vere plures actu, & mdcpendenter ab intellectu : quod est omnino idem ac effae
plures realiter, saltem formaliter. Et sane quomodo non erunt in hunc modum vere plures, quandoquidem repugnat omnes esse unam Z Idque non tantum , quia sic tolleretur notio ciatis infini- tu perfecti , cui potius infinitae persectiones tribuendae sunt . quam contrahi in unam debeant; sed etiam quia earum aliquae ita contrarios habent cssendi de operandi modos, ut non potius
possint , quam lux & tenebrae , idem esse. Sic quippe se habent iustitia de misericordia i tam enim non potest justitia inisericordia se , quam non potest aetus puniendi cilc actus miserendi ; vel quam non potest Deuς , sive per misericordiarn punire , sive per justitiam mitereri: quod utique non potest omnino perinde ac non potest aliquid aut per lucem evadere Obsuscum , aut per te-uebras splendidum fieri.
x i v r. Hinc S. Basilius, qui,omissa Patruin caeterorum turba, hic unus C r 'ur s. afferetur, perfectiones sive proprietates , ut ipse locuebatur, Di- hae thisiari. vinas non aliter il squam suspexit , aut suspiciendas esse voluit, quam ut notas,& characteres,& formas , quibus Divina substantia distingueretur , & apprchenderetur disti nicta': Proprietaterctum , inquit, lib. 2. adv. Eunom. pag. 7o. ac nota quasi characte-
262쪽
si ualiter attributa Dimina se, θ' c a 3
res quidam ct forma in substantia inspecta di Unguunt quidem quod.
commune est propriis characteribus , sc. At nim qui it omnino necesse est notas , characteres, & formas distingui : alias enim ob identitatem , & confusionem ex identitate prognatam , jam neque nota essent, neque ebaracteres , neque forma. Igitur tandem
aliqua distinctio realis in Divinis admittenda est . ut obtestabatur Gilberciis , contra quem assertio instituta est. Rel p. distinouendo majorem. Omnino rcpugnat ea omnia, quae Wyy propria sunt alicui subiecto, esse ipsuna subjectum et si agitur de x riost te a- sub ecto Iogle E & reduplicativε spectato , concedo maiorem : si i pis agitur de subjecto physice & specificativὶ considerato, nego ma- zia V, jorem . Ac tum ut constet quani salsa sit minor propositio hinc id edix ta , tantum opus erit, ut explicetur distin stio. Sic itaquc I is 8'''' explicatur advertendo Adversarium accipere sibjectum sub ratione logicas secti, & accipere tursus proprietatem illius subjecti omnem sub ratione logica praedicati , unde 1ane, nihil insertur contra nos, qui non negamus subjemina & praedicatum in hoc Iogical ν& reduplicato sensu distingui; led tantum contendimus admittendam esse in sensu physico& specifico realem utriusque identitatem. San E dum dicitur , Deus es ens independens , independentia praedicatur de Deo , & Divinitas subjicitur independentiae r sed quid tum , an ideo Deus & ens independens eruncentia duo Vel nunquid etiam 8 converso verE quis dixerit r Ens independens est Deus qua in propositione apparent subjecti&praedicati vices permutatae, veritate tamen immutata. Unde conniat quam fragile sit argumentum petitum ex illis subjecti & praedicati rationibus logicis , quae ad rem , Me qua agitur, nihil aia
De caetero autem nulla ob identitatem realem , pro qua pug- XLVIII. namus , timenda est veluti subsecutura , sive rerum Divinarum , sive nostrarum de rebus Divinis cogitationum confusio : quia res res Mures, illa una, quae est, ut sic loquar , Deus totus , non tantum sua essendi immensitate aequivalet rebus omnibus, sed etiam iisdem plures. .
rebus distinctissine ordinatis ; & inde est quod Divinae perfectione, & proprietates omnes, licet plures res non sint , se se tamen . instar rerum plurium nostris mentibus repraesentent; quare neque res Divinae, neque cogitationes nostrae erunt ob desectum distinctionis realia ulli confusioni obnoxiae. Imo vero quid confusius esse posset vel cogitari , quam Divina illa totalitas , quae ex rebust aut innumerabilibus , tamque diversis coalesceret ad illam ve-
263쪽
Neque sancti Pa- 4res admise. runt in Deo res plures .msi obiecti.
et 34 Disputatio fecunda, Art. V.
.lut integrandam , temperanda in , exornandam , sive quocunque pa fio perficiendam , concurrentibus: maria sane non ex tot aqv guttulis, non cx tot arenae granulis littora redundarent, quot essent rerum genera , nec obstat si res illas aut modos, aut qua litates , aut formas, aut accidentia dixeris quae totam.Divinitatem compIcrent: & hoc complemento nisil absurdius. Igitur s. Hilarius & S. Danaasce tuis . quorum aut horitates hic opponuntur, quando proprietates Divinas vocanE , non naturam , sed res natura ; vel rursus non naturam , sed res circa n
suram , utique Divinam , intelligendi sunt , ut jain satis patet , non de robus subjectivis , aptis componere subjecta quibus insunt, scd de objectivis , nempe aptis illa de aliter & aliter cognoscenda repraesentare. Vol certis admittenda in Divinis esset, quae omnibus tamen est exosa & apud Sanctos Patres inaudita, vera& realis compositio ex esicntiare proprietatibus velut essentiae adjunistis fle acquisitis , contra quam, vel ctiam intra limites logicos, aut mctaphysicos intelle etain, audiendus est quantum inclamet S. Maximus , apud Euthymιum Panottia P. - tu. 2. pag. ΑΚ quem hic non taedebit exscribere ob vim singularem sententiae, quae praesentem controversiam omnino dirimit. Sola simplex, i quit . Er unformιι . est nullius egens, ct immutabitis est , σι trixiata rerum omnium, Sancta Trinitatis essentia : omnes autem res pro creata essent a constant st accidentibus ct Divina semper induens providentia , quippe qua nonsunt a mutationibus libera. Nec accidens igitur de Deo , nec qualitatem opoνι et dicere : hae enim in res compositas ct malabiles eadunt. At omnia qua Deus habet, habet natura, nec
illi inhaerent at adjuncta ct aequisita. Qua sententia nihil ad rem nostram expressius dici potuit. Tum ad instantiae additae solutione in dico non esse mirum , si Sancti Patres & Theologi de perfectionibus Divinis agunt, tanquam de perfectionibus distinctis i sic enim de illis agendum , t , is , nec aliter agi potest ; aliis enim quomodo de singulis ageretur, si uno conceptu & uno eloquio stringerentur. At hinc non sequitur illas in se ipsis esse res totidem & diversas, tum ab invicem , tum , natura , cujus sunt, tum , personis quibus insunt ; latis siquidem est ad hujusmodi conccptus de tractatus diversos , quod possint & modis diversis & sub respectibus diversis concipit uti revera possime sic concipi ob cui inentia in & intinensitatem entis Divini , quod per se unum ac indivisunt concipitur omnibus persectionibus, etiam iis quae contrariari videantur ad invicem ,
264쪽
si ualiter attributa Divina se, eae c. a 3ue
Quo pacto et si Deus sub alio respectu sit justus , &
su b alio misericorq , non est tamen justus , nisi quia Deus; non est misericors , nisi quia Deus ; atque ita in Deo idem omnino realiter est justuni esse , quo l misericordem esse i & sie de caeteris Divinis propriecitibus, quas si veritas pateretur realiter utcunque distingtii, cffet & ad carum operationes, siquide in non minus adversantes , similis distinctio protrahenda :atque in hunc modum ab errore Gilberti lapsus turpior fieret iuorrorem Palamae, quem deinceps refutabimus. Nec de caeterodissicultas ulla cst in hoc , quod aiunt Deum neque per nil sericordiam punire , neque per justitiam misereri: nam in promptu est ut respondeatur non punire quidem Deum per misericordiam
obicistive spectatam , punire tamen per illam spectatam subjective ; nam si e spectata nihil est, nisi ipsa Divinitas , quae sine qualitatibus justitiae, aut misericordiae adventitiis,& punit, & miseretur.
Tandem quantum ad notas , & characteres de firmat, in quibus , tanquam distinguentibus Divinam substantiam , docci S. Basilius agens contra Eunomium, proprietates Divinas consistere , respondeo S. Doctore nDiolle hic inducere, nisi Mistinetionem objectivam , quae est distinctio virtualis; siquidem ibidem omnino cavet, ne sub obtentu hujus distinctionis objectivae, subiectiva illa , seu utcunque realis , ullatenus cogitetur. Quare post verba ab objiciente adducta, haec videlicet, doringuunt quidem quod comis mune est, propriis characte*bus , stati in addit , communicationem mero substantia non amputant : ac deinde : Hae enim proprietata natura est, ut in identitate substantia distinctionem omniant f non dicit ut habeant, ct ipsa quidem inter se, cum ex opposito d. tinguuntur , idest , objective , confrario modo opponuntur , veritatem rarimen substantia minime dis sunt. Afferri & innumera loca alia pos-scut, quibus pateret S. Basilium expugnando identitatem obiectivam, quam haereticὰ assirmabat Eunoni ius , pus nasse simul pro identitate subje stiva& reali, quam catholicὸ amrmavimus hucis usque contra Gilbertum , & deinceps affrmabimus adversus Pa
Nine nrasearie rata Eejustitia in Deo . laeetsnt una res sdiversis re dis eonei piuntur
265쪽
possit reailis ter distingui ab operationibus Divi I. IV. 3are seoris si ab esse eis Divina
a 36 D sputatio secunda , Art. V
Nulla ;n Diti nis admitti distinctis utut reasiis potest ratisne cfus De risicetur aliud esse Divinam essentiam , ct aliud operationis Divi. nas , sive pro 'sis praeim operationibus acceptas ,sive etiam sumptas pro ipsis operanssi viribus, qua sunt potentia s proprietates Di
vina ; sicu, per annos multos a Gregorio Palama ct a Monachis Gracis montis Atho adversus Barlaamum . Atandynum re adiον Bari mi sequaces decertatum est; scilicet prasertim ab anno II32. quo Bari mus Constantinopolim venit , usque ad annum raso. quo in eadem urbe Pseudu nodus quedam e tribus super ane 'sam cauu sam quarta celebrata est, Ur pro errore adversus veritatem catboisticam pronunciavit.
Probatur primo. Quidquid Palamas per operationes Divinas intellexerit , id agnovit esse vel creatum , vel increatum; aeternum , vel temporale ; ac tandem verε aliquid. Dei , vel nihil Dei. Sed hinc sequitur essentiam Divinam non posse esse aliud ab operationibus Divinis. Igitur manifeste erravit Palamas, dum id asseruit. Major nullum patitur dubium ob defectum medii inter extrema enumerata assignabilis. Minor autem sic probatur rquatenus quidquid verὸ increatum , aeternum & aliquid Dei est. Deus est . ac proinde etiani est essentia ipsa Divina di aliis eni in praeter Deum admittenda esset essentia Divina , quae non esset Deu r quid igitur esset Et admittendum pariter esset praeter Deum aliquid Divinum . illud nempe quod esset verὰ & increatum, & aeternum & aliquid Dei, siquidein non potest esse his titulis insignitum & non esse verὸ aliquid Divinum: illud itaque verὸ Divinum , si Deus non est, quid est Nam non potest seorsim totus Deus intelligi, se ruisus seorsim a toto Deo intelligi Divinum aliquid ; quia nihil seorsim ii Deo Divinum est i atque ita repugnat essentiam Divinam esse rea liter ab operationibus Divinis distinctam, si per illas intelligitur aliquid vere ilicreatum , vere aeternum , verὰ aliquid Dei. Αue si ex adverso per operationes praedictas intellexisset Palamas aliquid creatum N in tempore contingens, & extraneum Deo, neque debuisset, neque potuisset nuncupare Divinas , in quibus scilicet nihil eluceret Divinum , imo nihil nisi a naturae Divinae suini in
praestantia procul positum & indignum. Lum vero satis aliunde Diqitigod by Corale
266쪽
qualiter attributa Disina se, sc. - 237
Constat Palamam per operationes Divinas aliquid vere increatum, verὸ alternum , ae verε Divinum intellexisse , siquidem per illas non praeria intelligebat operationes, ut actuales operationes sunt, Dil prout sunt operandi vires ac virtutes Operatoriae , atque ira proprietates intrinsecae. . - Satis , inquam , id constat ex Demetrio Cydonio. qui & hoc in Palam a redarguebat, quod praeter tres hypostases , quae sunt inorit , DG . aliquid determinatum, admitteret indeterminatam multitudinem proprietatnm Divinarum ab essentia distanetarum , quas operatio. nes vocabat. Etenim tria determinatum quiddam sunt; Verba sunt Demetrii Cydonii de Processi Spir. S. pag 479.-aurem illas Palamitae dicunt alia esse a substantia , veluti vitam , bonitatem sei, re omnia illa , qua absolute in eo dicuntur , qua etiam operastionem communi nomine vocant, infinita quadam atque indoterminara multitudo est. Unde patet quantum per hanc multitudinem proprietarum , quae Divinae cum sint , non sunt tamen Deus , error Palamae augeatur. Sed abiit praeterea in infinitum hic error, dum ausus est Palamas praemissas Dei operationes non solum increatas admittere , sed etiam & Deitates vocare, ad quarum , Deo dita crimen diceret esse non supereminentes , scd te inissas & infra Deum constitutas. Audiatur Demetrius Cydonius , qui alibi de Palamitis sic loquitur in opere inscripto adversus Palamampa . 4 . istunt substantiam Divinam γ quidem propria non dicanditatem ; sed etiamsi d ceretur Deitas, supereminens iucunrδ operatio vero propria est Deitar, ct infinitier insinue remissa Deitas, id est, inferior. Undecism multa sint aque innumera operationes Dei increata , multa quoque Deitates sent atque innumera. Ac tum ne de oenuina ipsius Palainae sententia dubitari possit , affert Demetrius ibid. verba expressa illius scribentis ad Acindynum. Visitur. inquit, Deitas remi a donum existens Deitatis superemitanentis; nec tantum Deitaι , sed st increata Deitas, ct ultra hane
Affert & ejusdem alia verba sermonis , quem scripsit ad Nomophylacem Simeonem, ac simu l complectentia argumentum , .esba pala quod ex S. Dionysio eruebat. Ss enim , inquit, remisso uti ia: i. rior, aut minor , vel quidpiam simile Divina operat,st non ricatur, s Di.ur non ver. S. Dionysiur, ct quotquot sunt ui aquales ct similes, supere- η minentem esse substantiam Dei doeent. Fieri enim non potest, ut quid superemineat, non ex ιnte, quod infra sit. Mitto caetera, quae referre prosequitur Demetrius; quia ex his satis pater quibus init' . T se siu
267쪽
substantiadi operatio non sisne duae res in vilis agenti.
similiter substantia Elma opera
a 38. Disputatio secunda , Art. V
tiis in quos progressus inclinaverit error Palamae Deum ex toc Deitatibus componentis , aut praeter Deum admittentis de caetero tot Deitates , de quibus , si Dii totidem non sunt , quid esse possint quis concipit Sed si Dii sunt, an absurdior Polythei tamus aliquando potuit cogitari. Probatur semivi. In nullis agentibus , maxime vero in spiritualibus , sive operationes , sive vires, id est, potentiae operatrices obtinent distinctionem realem a substantia suorum agentium. Igitur in Deo, siqui dein spiritualium agcntium omnium simpliciis ino , admitti sine errore manifesto non potest realis ulla distinctio inter ipsius substantiam & ipsius operationes, ausi
opera trices potentias , qualem Gregorius ille Palamas admittebat. Consequentia in omnem modum legitima est ; quatenus
cum nihil sit magis oppositum simplicitati, quam compositio, nihil magis compositionis significativum, quam distinctio, removcncla est 1 Deo de sollicitius arcenda omnis distinctio realis inter ea , quae Dei sunt; uti inter operationes illius & opera trices potentias, ac generatim inter omnes ipsius proprietates , seu ad invicem, seu ac substantiam comparatas. Et rever, Theol O-gi , quotquot recta in doctrinam. sapiunt , in hoc toti sunt , ut quaecunque in Deo sunt, ea licet apud nos cogitatione divisa, apud ipsum tamen affirment conjunctissima esse per nodu minenodabilem suminae realis identitatis. Venio jam ad antecedens, cujus demonstratio pendet ex priu-cipiis philosophicis pertinentibus ad quaestiones, quae excitant tur in icholis de causa essedinte , & de efficientia illius tam extrinseca , quam intrinseca dependente, aut independente ab entitatibus illis accidentalibus, quas Philosophi vocant potentio& actiones. Quia vero in oportunum csset, quin & importunum , litem, quae hic pertractatur , theologicam cum philosophicis illis ac prolixis iurgiis perniiscere, dicam tantum Obiter pote tiam effectricem, quae non esset realiter ipsa substantia, sive natura , causae efficientis , non fore revera illius potentiam eia Detricem : quandoquidem non minus ista potentia differret ab
illa substantia , quam 1 quacunque alia ex hypothesi distineti
nis inter utramque realis ; quare itaque diceretur potentia stibia tantiae illius potius, quam alterius Neque enim id dicendi causa esset localis conjunctio rei , quae est hae e substantia cum re quae est haec potentia; quia conjunctio terum nullatenus efficitu: sint communes illarum proprietates : hinc nihil molis in anim
268쪽
siualiter attributa Divinas, a 3 st
aram, nihil inentis in corpus defluit ex unionis modo intimo , quo junguntur. Tum similiter si actio eausae essicientis esset res diversa ab ea x ix. re , quae est ipsius causae efficientis substantia, sive natura , quo si u jure diceretiit actio causae illius potius, quam alterius , si qui- dein ni t entitatis haberct commune cum illa, ad modum , quo ςilam nihil etiam entitatis commune cum altera habere dieitur λ Nisi ita 'insuper quod si actio est res dictincta ab ea re, quae est substantia , non minor erit inter utramque , quam inter substantiam renon-substantiam , inter actionem & non-actione in distinctior undς non apparet quomodo una illarum effet productiva alterius, ob naturas inter rem productam 3c rem productricem tam diversas. De caetero sana Philosophia generati in non patitur
factas aut faciendas substantiis productiones illas entitatum . quae sint talium substantiarum & potentiae N actiones, idque ob innumeras chimaeras,quas illud productionum genus secum involvit,ut Lectoraepatere poterit ex dictis a me in Physica, scilicet praeserti in tu articulis 3. & 4. disputationis quartae de caula effi
Deinde si nee in agentibus materialibus eomperitur distinctio L x. illa entitativa, quae vulgo fingitur, inter illorum substantias,& .m Vsubstantiarum potentias ,& potentiarum actiones, quanto mi-eotia matenus in agentibus spiritualibus poterit comperirit in quibus uti. Viati . 'que si tot res continerentur, quod illa abundant potentiis & aco ab entibis' tionibus , quid essent nisi ex rebus multis coacervata quaedam mixta , maximeque heterogenea, Ob toto coelo diversas tot potentiarum , tot operationum conditiones & varietates innatas tΗine in creaturis spiritualibus . ac proinde incompositis, cogitare hujuscemodi compositiones potentiarum Fc operationum reales, fictio quaedam est inam festa , quae longe minus adhuc. xoleranda est, quum ad potentias & operationes Divinas trania sertur a quia licet csset in rebus creatis simplicibus alicujus compositionis desectus . is esset ab ente increato summe simplicissimo sejungendus. Vel praesertim quia si quae esset in Divini νhujuscemodi quaedam compositio potentiarum & operationum , nulla esset vel etiam rerum omnium facta conjunctio , quae ad Divinam compositionem posset accedere ; quia Deus praeterquam
quod cst omnia, nunquid potest de ipse quidquid possumus . praeter multa quae non possumus , operari nunquid & praeter auit La quae sine nobis, in usebis Omnia operatur p
269쪽
a o Di putatio secunda, Art. V.
1 x I. Sed postmodum non est major ulla, quam si quis summam is-
, , . 'ine': aii 3 in Deo compositioneni ad in it teret , non est erassior ulli .m'.b 'absiirditas , in quam tamen , ut patet , sese Palamas conjecit , en eo mumdmia errorem philosophicum de potentiis Sc operationibus no ae
stri. quod ostiane in lieetis ad theologicas naturae Divinae contemplationes ς' - incaute transtulit. Neque ja in superest, ni fi ut satisfiat asgumentis , quibus ille fuit in errorem pertentabat firmare. Et haec qui- detin argumenta multa erant, quorum universaliora , nec pauci .
ra tamen qua in viginti, refcrt Demetrius Cydonius. Sed neque nisi in istorum perpaucis apparet vis , quae singulari egeat rem Ionsione: quare hic illa tantum solvenda proponentur, in quinis sit spectanduin alicujus dissicultatis momentum. Nisi etiam quod sparsae dissicultates in unam aut alteram, quae hinc gravior possit evadere , colligentur , ut hinc simul de veridas , quam Iuc-mur, dilucidius spendeat. L obiicies primo. Illa, quae simi ad invieem in ratione habentis ':..' & h abiti, distinguuntur realiter r atqui substantia Divina de rhςRς.s operationes ipsius sit ni ad invicem in hunc modum t ergo ii, ω h.bai Major constat et quia nihil se ipsum habere dicitur ; qu non eri rem nacido enim habet, si habetur ; aut quomodo habet iis , si
habet Si quidem id quod habet , est principium , saltent subjectivum , rei habitae ; de id quod habetur habenti advenit, δέ adveniendo rei ι, quae hoc ipsum habitura est, praesupponit : nihil autem sibi ipsi praesupponitur. Tum minor etiam adhuc magis constat: quatenus substantia Divina , si operationes non haberet , & otiosa & iners esset; ac proinde nec Divina emi, sive, quod idem est, perfectissima, cum ex substantiis vcl imperfectissi inis nulla sit, quae non aliquid operetur per Op randi vim ipsi conge uitam. Hi ne autem patet ex terminis ope Tationes Divinas tam vere esse habitas , qu im vere Divina subiadantia habet illas. Sed in hoc non habet se ipsa ni r non igitur illae sunt ipsa ; atque ita illae 8e ipsa realiter distinguuntur. xx III. Praterea unum & multa , ut patet ex terminis vel tantum pro : 4.ς. l. i , caliter distinguuntur : namque si duo , quae verὸ duo sunt, sebs antis unum non sunt; quanto minus multa erunt illud unum , quod p.:Jd vi u Π non dicitur & cst, nisi quia seorsim ab illis est. Atqui ν i, litiis.. substantia Divina 8e Operationes Divinae substantiae. sunt multate.&ui uir : num qu Hlem ; quia substintia Divina omnis multi- plicitatis est in eapax , nec unq; am dicta est , nisi una : ac rursus musta i quia Divinae operationes unitatem nullam admittunz,
270쪽
uo aliter attributa Divina se, sc. 241
nec unquam dictar Rint, nisi plures : quomodo autem plures, si non divertar & aliunde quomodo non diverta, ob fines, ob modos, ob respectiis, quibus obnoxiae sitiat, & ob effectus varios , quos pro ducunt Intelligit Deus, vult, amat, odit, providet, hortatur , praecipit , minatur , promittit, creat, an nihil at, ulciscitur , miscretur , 3ec. in quibus tam multis operationibus , ac proinde & potentiis, E quibus operationes prodeunt , quid non est diversissimum , quid inter ipsas de sit bstantiam cujus sint, non distinctissimum & si e quidem ut capropter sil bstantia Divina censenda sit non minus differre a suis operationibus & potentiis, quam a tribus Personiς , in clitibus Libsistit: fle a quibus hinc videtur esse realiter distinguenda, quod positivum per sibstantiam importatum non possit osse idem cum relativo, quod Personas constituit. Igitur verum est quod sensit Palainas de distinctione reali sit stantiae Divinae & operationum illius. Resp. distinguendo majorem. Illa , quae sint ad invicem in ratione , &c. id est , in ratione verὸ subjeetiva, concedo majorem οῦ in ratione tantum vere objectiva, nego majorem :& distineti similiter minori, nego consequentiam. Ratio distinistionis est, quia licet in Divinis considerari possint habens & habisam, illud quidem in ratione subicim, istiid vero in ratione formae, sive
qualitatis afficientis subjectiim , non eapropter tamen adest a par te rei illud subjectum vere recipiens formam advenientem, sicuti
nee adest illa forma, sive qualitas vere afficiens lautii sit bjectum rquis enim v. g. putet immensitatem tam ver E physic E reeipi in Libstantia Divina , quam ver E physice anima recipiatur in eorpore λ Quare neque recipero , neque recipi aliter reperiuntur ita Deo, quam obj ceti v ε & considerabiliter ob potentiarum & operationum pluralitatem non realem , sed reali aequivalentem, ob infinitatem entis Divini, quod est unum & omnia. De caetero moiadus ille habendi per identitatem realem cum re habita est omianium persectissi inus; quia nempe est modus habendi in amissibiliter isi e longe persectius habet anima sitas proprietates , quam corpus suam habeat animam, quae verius diceretur in ejuncta cum corpore, qu&m haberi a corpore t sic etiam quanto structiori eum identitate habet sit bstantia Divina suas potentias de operati nes, tanto habet divinius, quia ina missibilius. Hi ne in auras & sibilos abit totus Advertarii discursus; siquidem in hoc peccans , quod rationes habentia de habiti , Dbjecti Be objectati, aut similes, quae tantum ad instar realiuin concipiuntur, Tomus L. H h