장음표시 사용
271쪽
a et Diriputatio sicunda, Art. V.
h. σι; sis e. pro realibus supponuntur : &sic turpiter confunditur modus ha-tivas cum bendi in rc bus compositis cum modo habendi in incompositis,
sevi R ae quia longe pluribus perfectionibus habitis abundant, hinc compositiores , quam illae essent, si ad realem compositionein susticercnt rationes illae intelligibiles subjectorum habentium &perfectionum habitarum. At imprimis Deus compositissimus esset, & diversissimus a se ipso,ob proprietates & operationes entis boni , justi , omnipotentis , sortis, &c. nullo definibiles numero; & nihilominus unus omnino est , & nequaquam in esti. cienti is suis varius . aut diversus , sicut loquitur Sa Cyrillus Jerosol. Non enim, inquit , ideo, quod vocatur bonus, π Iustus, cy'omnipotens, or Sabaoιb , varius est oe Eversus ; sed unus cum sit idem. e. innumeras Divinitatis orientias profundit.
x xv t. Ac deinde blasphemam & Divina substantia indignam affirmat
Et e prop- esse orationem, quae quocunque paeto efficientias illas, sive opera; 4j;ris,.m tiones,sive potcntias operatrices, quas N vocabulo usus, quod Pala-
de rebus di tuae deinceps familiare fuit, ἐνεργείie dixit,1 substantia Divina dissi, λζ' tingueret. Neque opus cst hic repetere aut horitates sanctorum D m. Patruin superitis adductas contra Gilbertum , & quae non mitius, imo saevius feriunt Palamam : nam si , ut inter alios loquitur S. Augustinus a S. Bernam o supra relatus , Deus non nisi ea magnitudine magnur est, qua est quod 'se, quomodo magnitudo, quam habet substantia Divina, non erit ipsa substantia Di. vina habens illam magnitudinem & sic de caeteris. xxvii. Tum ad alteram difficultatem respondeo similiter unum &ostenditur multa non distingiri realiter , quando illa multa non sunt rean liter inulta, sed tantum multa objective , id est, ea multitudi- quid unum ne objectiva, quae per solam aequivalentiam eum reali est occa. .sάἰ sio nostris circa ipsam conccptibus vere multis, nunc his .in. nunc illis, quatenus nunc ad haec , nunc ad illa substantiae Divinae attributa relatis. Αe rursus tunc unum & multamon distin-suiuatur realiter , quando illud unum continet sine ulla sui divisione haec multa , sicut accidit in omni casu substantiae eiijutavis simplicis multas perfectiones habentis, ac praesertim in isto casu Divinae substantiae , quae substantiarum omnium simplicii in norma est & causa. nare necesse est ut quaecunque & quotcunque sunt & operationes & Operatrices potentiae , nihil in re sine praeter ipsam, licet consideratio nostra illas multiplicet ob illius unius rei multitudinem virtualem. Deinde quomodo Deus inci aetus purus, nisi unus esset actus ille & ab Omni potenti
272쪽
si ualiter attributa Divina se , c c. 243
Iitatis vitio liber, ut Sancti Patres ac Theologi una voce incla- .niant λ Quomodo autem unus esset, si divisis cliat in tot genera actionum, quot sunt illa intelligeniti, volendi , amandi, odio habendi, providendi, &c. Momodo etiam vacaret omni p tentialitate, si quot sunt genera operationum in Deo , tot cssent &corrcsponderent illis potentia λ Tandem omnino caecuti it Palamas, quando ut operationes Divinae substantiae realiter ab illa perinde ac personas distingueret, finxit illas ut processiones &derivationes vere reales e Divina substantia. Quia enim ipse unus erat corum , qui Personas Divinas Non LXVI I I. vi relationis, 1 ed sola vi processionis elia ab invicem distinctas affirmabant, unde S: inferebant Spiritum Sanetum differre a. Fi- nia, de P e- Iio , licet ad illum non referretur , occasionem dedit sumi ea n φη iamiadi ipsum non solum tot Deitates, scd etiam tot Deos , quot sunt distinata. Divinae operationes, admisisse, vel admittendos insinualle : siqui- lem quare personae procedentes ex vi procestionis sunt subsita tentes, & 1ubsistentes non erunt Divinae operationes, si realiter etiam procedunt ex Divina substantia λ Itaque fabulosum ae portentosum est, quidquid ille invexit de distinctione reali inter Divinam substantiam de operationes illius. Objicies secundo. Substantia Divina neque participatur, ne- xx Ixque participari potest 1 e reaturis r sed operationes substantiae Diis Aiunt subsisarae participari ab illis possunt , quin & revera participantur rergo differt realiter substantia Divina a suis operationibus. Ma- pa meipari, jor constat ; tum ratione , quae convincit tam non posse crea. ruras venire in partem Divinae 1 ubstantiae , quam in partem Divinitatis, per cujus utique participationem creatura Deus evaderet; nim authoritate S. Dionysii lib. de Div. Nom. c. s. qui ut con vincat substantiam Divinam esse imparticipabilem , vocat illam Dbstantiam supersubstantialem, L ρίωον ὴ nas; cx hoc videlicet, quod substantia nostra nihil commune cum illa habeat , ac proinde nihil participatum. Dcinde minor etiam aeque constat; & ratio.
ne qua manifestum est quidquid sapientiae in nobis est, quidquid
bonitatis, quidquid sanctitatis,&c. id in nos esse dilapsum & derivatum per participationem concessani ex perfectionibus Divinis, scilicet ex sapientia,ex bonitate, ex deificante gratia,&c. quae hisce nostris virtutibus ac bonis correspondcnt; de post modii in au thoritate S. Iacobi, qui sic ait in Epist. can. c. I. v. II. Omne datum optimum, ct omne donum perfecIum desursum est, descendens a Pa. ire luminum,
273쪽
Fi in hune nitidum explieant non
IIai. e. at xx . Contendunt s. Dront in hac sententia fuisse. LXXII. Addunt obstatui ammon posse
ter cu dc largitor, nisi Divinae praecelleluiae & operationes. iirum inexhaustiis splendor veluti dividitur in tot radios,nuo tu
ces uobis Dei dona, ut illa imprimis, quae sunt Σ
-eluctus, OUID s fortitussiris, scientia, ct pietatis ct timoris ,
alia plenὰ admiserit. Hinc tum ad , quod nra dictum est de R
adiae ex utero matris sua ; tum ut quod in piissima illius matre eon Et repleta est Spiritu Sancto Eli Ith ς tum id quod de Apostolis celebratur Α 2. a. q. Et repleti sint Spirita Sancta re non intelligitur de ipsa Spiritus Salari substantia; sed deo racii ac donis illvis, quae ab ipsb efiinduntur . & a nobis parti pantur, prout replemur sapientia , intellectu , consilio.&e Prout etiam replemur zelo , consolatione, gaudio . tai ut titiae , &c. quae sunt phrases solitae in Sacris Scripti iris Αtoue ut clarius constet quae sit substantiae Divinae imparticipabilitas quae sit e contra participabilitas Divinarii ii operationum audi 'dus est ad longum S Dionysius de Div. non . . r. ab αe , rvosisum est substantiam , qua est seupraquam Abniam1a evticare quatenus es supraquam sub alia Σ .h;vi iee
nem mentis severar sed poti visebstantia Dei ea , ct et .mstis μ
. ti Doctor gnoscit substantiae emanationem, quae non est
Praeterea quoque Divina substantia est invisibilis & ineonante iij. 'iiς i non sum si in iliter invisibiles & incomprehen .uDiles illius operationes; quomodo enim si pariter invisibiles M
ncola prehensibiles essent Ierifieaeelui illud Ap bii tab'
274쪽
cualiter attributa Divinaye, sc. 24s
mitas : atque ita non vicietur Divina substantia, sed intelligitur per operationes suas , quae utique in effectibus suis vicientur, vel etiam saltem aliquae in se ipsis, ut palci de lumine gloriae, quo lin monte Thabor conspexerunt Apostoli. Similiter in nominabilis est substantia Divina, & est omni ad res creatas habitudine testituta, ob si iam videlicet notionem ab omni respectu definibili liberam : sed e contra nominabiles sunt operationes illius , quae sunt creandi, intelligendi, volendi, Sc. de de caetero reseruntur ad res creatas , intellecta, , volitas, βec. Quin etiam est haud dubiὰ substantia Divina inimitabilis r at ex adverso imitabiles sunt Divinae operationes , quae sunt virtutes ac persectiones illius,
quibus se assimilat creatura ratios alis per gratiam tantum non in vacuum receptam; quare aiebat Apostolus a. ad Cor. a. v. I. dc deinceps r A uvantes autem exhortamur . ne in vacuum gratiamnet recipiatis . . . sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia . . . . in mentia , in longanimitate , insuavitate, in o risusancto , in charitate non Acta , oec. Quae omnia quid sunt nisi imitatio quaedam Divinarum operationum mundans Ze deifidans hominem λΛc tandem si quid obstaret distinistioni illi reali, pro qua pug- Unabat Palamas, id maximὸ obstituturum videretur, quod illa iu- oba a D'.
duceret & probaret in Deo realem compositionem t at hoc ex nulla foret multis capitibus falsi vii est. Nain haec compositio esset creata :quomodo autem ex rebus increatis posset consurgere Tum illa ,
quae supponuptur distincta realiter , sunt simplicia : ex simplici-hus autem non potest compositio fieri. Tum insuper proprietates naturales animae , & ejusdem tam scientiae , quam artes, quotquot sunt, illam non componunt. Quod si in hominibus ita resse habet, quid , ut concludebat Palamas,aut horitate cujusdam Coccini Patriarchae, apud Demet. adv. Pal. p. 43y. in Deo dicendum est, qui Omnia supernaturaliter habet Tum denique compositio non fit nisi ex rebus , quae seorsim suam habent subsistentiam , uti anima de corpus t at operationes Divinae, de quibus as itur, non habent sic seorsim suam subsistentiam , sed unam habent . uae est Divinae substantiae. Ex quibus omnibus videtur sequidistinetio realis inter Divinam substantia ui de operationes il
Respondeo, 8c negata absolutὸ majori eontendo nihil sutilius LXXIV. esse, quam quod ait Adversarius substantiam Divinam participari ... ' ζ' nsen Poluc,participari vero operationes illius posse.Nam si subitan- substinia
275쪽
r is Dissutatio secunda, Art. F.
K. I. V Lia cillae re biis creatis inest, participans non cst, quomodo non est sub- perinile ae stantia quaeritam prima & increata si vero est participans, cujus udi
Lai. que crit parricipans, nisi substantiae cujusdam primae 5 increatae , quae est Divina iubstantia Nec sane aliter discurrendunt est de sub stantia, qu1m de sapientia : sicut enim nisi humana sapientia esset emanatio&participatio quaedam sapientiae Divinae, esset ab illa independens, & hoc pacto esset suprema, ita similiter & substantia suprema esset, quatenus non ab ulla priori aut praestantiori per duri vationem ullam prodiisset. Fauci itaquo ratio non objectioni, sed te sponisni , cui nee minus favet S. Dionysii aut horitas in sensu ni suum ab objiciente dctotta ex uno alterove te iatimonio subobscuro, cum ex adverso passi in occurrant loca luculentissma S. Doctoris assirmantis tib. de D. D. Nom. . . I. q. non
modo substantiam Divinam participari a rebus creatis, sed essQprimo ab illis participatam , quia Deus totum cssc nostrum in laanticipat : Deus enim, inquit, non quoυis modo est em , sedIimpliciter is infinite totum esse in se pariιer complexus sir anticlyans. Igitur si esse substantiale, quod in nobis primo est , anticipatum in Deo est, etiam & priino participatum esse necesse est. Ac tum in Paragrapho sequente : Rei cuju=bet principium ae causis est, quῶpraexi l . cuncta ipsum participant; ideoque & entia substantialia participant de illius substantia. Actum, Ante omnem sui participationem participant esse : quale autem cst illud esse , quo linest primo rebus creatis , nisi esse substantiale Illud igitur ex Divina substantia primo participatur : substantia enim nostra non est participaxio Divinae sapientiae , aut immensitatis , &c. Igitur
substantiae. . i. V ή Caetcro Adversarium non juvant loca illa Sacrae Scripturae .. - ' adducta de Spiritu Sancto replente mentes nostras , & intelligen-εμ , qv- da de repletione , quae fiat non per ipsam Spiritus Sancti iubstan- appotiebati tiain , per Ipsius operationes & dona ; si quidem illa pariter intelligimus , & contendimus Spiritum Samstum equidem non se tradere nostris mentibus in ratione substantis, sed in ratione sic& sic operantis , videlicet operantis illustrationes sapientiae, in- . tellectus , consilii, &c. At istae rationes diversae , non sunt res diversae, ut per errorem manifestuna sensit Palamas, qui tandem
prave omnino intulit illam substantiae Divinae, pro qua pugna bat , i in participabilitatem ex hoc , quod D. Dionysius. substantiam Divinam vocaverit superstasiantialem, sive, ut Interpres ver-
276쪽
aliter attributa Divinas, sc. 24
pariter inferendum nec participabilem esse bonitatem Divinam . quam millies vocat Iupraquam bonitatem : Λ ire a testimonio quod ipse retulit, discedatur , nunquid ibi sicut Divinitatem vocat superessentiatem, sic etiam bonitatem nominat seu essentialem dicens : Non enim tractatio nostra promittit enodare ct aperiresupra-eFntiolim V sinet superessentialis Divinitatis bonitatem , cte. VO-luit itaque S. Dionysius hile e superlativis. ipsi familiaribus uti
tantum ad designandam praecellentiam rerum omnium & operationum , quae iii Deo sunt , quarum in nobi in participationem
a diarasit; sed eo tantum m octo S in eo gradu , in quo fieri potest , .ut creatura , quae a Creatore distat p. intervalla infinities infini-ιλ , particeps fiat persectionum illius per aliquantulam similitu-ιlinem S imaginem. Tum ut solvatur addita dissicultas , nolo hic praeoccupare ali- xxv vibi dicenda de Deo visibili & invisibili. Tantum dico non esse cur Et ex aeoatis psserat ut substantiam Divinam esse magis invisibilem, quam operationes Divinas , si de illis sermo est intrinsece consideratis: sic invisibilii enim sunt a Divina substantia indistiniatae& eoaequaliter Divinae; si veto sermo est de illis extrinsecὸ consideratis & relatis ad effecistus visibiles, dico per illa, esse & visibilem substantiam , cujus utique participatio quaedam in effectibus ipsis videtur. Quod autem affertur de lumine montis Thaborii alibi discutictur, & on:endetur ibidem quam insignis fuerit error Palamitarum. Deinde etsi concedatur substantia in Divinam neque denominatione ulla designabilem esse, neque habitudine aliqua praeditam , neque ulla imitatione attingibilem , & Divinas operationes d contra nominabiles , referibiles, imitabiles esse r quid tum p Quid haee 'sunt, nisi diversa attributa, quae utiqucmini de eidem rei pomini sub diversis respectibus coaptari Longe magis urget argumen
tum Scotisticunt de cinii municabilitate naturae & incoin municabilitate Personae: nec tamen hinc probatur , ut supra visum est, naturam esse rem aliam h Persona.
Superest ut solvatur quod Palamas praesumebat multiplicitatem xxxvit
Illam realem , quam inducebat , non obstituram Divinae simpli- Tummatis citati, quia non esset eiscetura compositionem reale in t id autem prae timebat sub obtentu , quod operationes uiae Divinae essent& increatae & simplices singulae in se ipsis. At chimaericus erat i': πiste obtentus, quia nihilominus singulae sitam Divinitati persec- sua, stans, tionem & realiter quidem ili versa in conferrent: quare esici vere crealiter ex illis composita, tanquam ex rebus verE& realiter mitarum. Disitirco b
277쪽
Concluditur nihil omnino est. distineis eicitiis realis ter res Diis
Ostenditur quae si in his rebus otilitas dis
diversiq. Id etiam conjiciebat , quia proprietates animae non componunt illam : sed cur non componunt , nisi quia non sunt realiter diversae , sive ab illa, sive ab invicem Quod etiam verificatur cle sesentiis & artibus & virtutibus, & hujusinodi caeteris, quae statum quidem animae mutant, sed realitatem non mutant. Ac tandem id ipsum hinc inserebat , quo i operationes Divinae seorsin, non subsisterent i at hoc ipsum cst , quoil in quaestione est; quia operationes illae, si realiter differrent , essent totidem Dcitates , neque Palamas hoc plurale nomen exhorruit: eur autem si verὰ Deitates essent, non seorsim subsisterent λ Quasi vero possit ver Deitas aliqua perfectione carere, aut
pollit subsistentia ungularis inter Deitatis singularis perfectiones
non computari. Et ita cor Diit tota illa congeries rationum , quibus innitebatur Palamitarum error circa praemissam distinctionem realem satis hucusque & expositus & refutatus. Ex quibus omnibus jam satis superque tractatis , adversus hine Gilbertum , hine Palamam , de distinistione quacunque reali , ad quam nimis accedit formalis Scotistica , quae 3t suo modo qualitercunque temperato realis est, concludi aliud nihil potest, qnam ex parte Dei nullam esse inter res Divinas distineationem aAu& independenter ab intellectu vere existentem : quia omnis vera distin tio actualis pugnat cum vera indistinctione a
tuali , & ideo cum vera actuali simplicitate , quae nihil est nisi vera indistinctio adlualis. Nihilominus quia res Divinas a prehendimus ut distinetas , neque de illis , nisi ut distinctis. sermones ac tractatus Theologicos instituimus , in quibus & nihil ehimaerie una est , quasi sit in illis aliquid per hetionem &fraudem nostri ingenii adinventum , ideo ne ste est objici cogitationibus nostris ex parte mi aliquid vere existens & vere sun. dans illam actualem , quae ex parte nostra fit , distinctio
Adest itaque ex parte Dei tam vera distinguibilitas , qu m est
vera distinctio ex parte nostri; & illa vera distinguibilitas vocatura Theologis distinctio virtualis, per quam facillimum est explicare quidquid ad diversos mentium nostrarum de rebus Divinis conceptus spectat: tantoque verius quanto per illam minus laetatur Divina de nusquam laedenda simplicitas, quam tota Sacra Scriptura inclamat, & pro qua non miniis, quam pro ipsa Divinitate , quae si quis illam abstulerit , auferetur , certandum
cst, ut talius Ostendetur, ubicunque erit de Divina simplicitat αDissiligod by Gorale
278쪽
uo aliter attributa Divina se, I c. 240
ex proscsso , aut aliter disputandum. Tum vero illa distinguibi Litas rerum Divinarum , licet nullatenus ex seipsis, aut in se ipsis distinistarum, oritur, ut non semel dictuita est , ex inimensitate entis Divini , quod unitate sita rerum omnium etiam distinistisi si marum multitudini aequi pollet, quin & praeeutinet: quare de hac controversia jam latis actum sit.
Cujus ct quama perfectionis sint attributa Divina essentia.
NOTANDUM primo unam alteramque Ric occurrere disticultatem circa essentiae Divinae attributa movendam , unde lictione, sine apertius innotescet cujus & quantae illa sint perfectionis. Prior itaque dissicultas attingit attributa illa generat ina , de quibus qv,les emi- quaeritur an sint numero infinita : posterior vero est circa illa ipsa Rς x singulatim , de quibus inquirere est an sua seorsim infinitudine gaudeant pertinente ad intensionem & extensione in persectionis , quae est singulis propria. Tum ad hoc ut attributa , de quibusserino est , sint numero infinita , non satis esset si infinitar numero fuerint quale unque perscctiones Divinae , aut simpliciter aut δε- , icundum quid dietis, quia videlicet attributa Divinitatis propri Enon dicuntur , nisi persectiones illae , quae sunt in Deo formaliter; nee aliae sunt in Deo formaliter, quam quae sunt simpliciter dictae , de simpliciter simplices vocantur ; quia in omni subjecto sunt semper meliores ipsae , quam non ipsae , & ali,s non resu-giunt societatem cujusvis superioris alterius persectionis ; hujus. inodi sunt sapientia, misericordia , justitia, fortitudo , &c. Caeterae autem perseditiones, quae sunt secundum quid dictae , quia non sunt similiter in omni subjecto meliores ipsae, quam non ipsae , & aliunde resiliunt a contubernio cum aliis multis obtinentibus ordinem laneriorem, non sunt in Deo, nisi eminenter: hii
iusmodi sunt persectiones illae , quae subjecta sua constituunt in
statu entis sensitivi, entis vegetativi , & in quavis alia conditione specifica entis corporei , cui conveniat esse aurum , esse lapidem, esse Iignum , & c. Et sic prior haec dissicultas in hoe tota est, ut sciatur an in Deo sint perfectiones si inpliciter simplices ad infinitam actu mul- h;e , stitui vitudinem pertinentes : quatenus hujusmodi peria tiones eae sunt, spestantia.
279쪽
nil pet sectio intensva , Naliis extensi
et s. o Di putatio secunda, Art. VI.
quae proprie sunt attributa Divina. Quia vero in articulo praee es dente fila ostensum est nullam csse in Deo multitudinem attribu torum realeni, ideo non est cur moneatur non esse hic quaesti nem de gmere ullo realis multitudinis institutam , sed de illo tantum genere multitudinis virtualis, quam simplicissima Dei entitas patitur, imo exigit. Hanc itaque multitudinem Theologorum aliqui finitam esse adstruunt alii vero infinitam esse contendunt ; & haec est controversia hic dirimenda. Notandum secundo controversiam institutant pariter esse de duplici infinitudine , scilicet extensiva & intensiva , prout alteraeantum, vel simul utraque, convenire cuilibet attributo potest. Quo pacto inquitatur v. g. an scientia Divina attingat percipiat que obsecta numero infinita r & hoc est scientiam Divinam esse infinitam extensive . Rursus inquiritur an scientia Divina attin gat objecta illa numero infinita, & illa modis omnibus, quibus possinit percipi, comprehendat cum perspicacia , quae infinita censenda sit , veluti complectens gradus perspicaciae intelligibiles infinitos ; δe hoc est scientiam Divinam esse infinitam intensive. Atque ita discurrendum est de caeteris attributis , prout ill rum persectio consistit, vel in intensione, vel in extensione , vela simul in utraque. Cujus discriminis non suit observatio omittenda , quia sunt quaedam attributa, quibus praedietae infinitudinis utrumque genus non videtur posse ad scri bi: uti aeternitati ad se tibi equidems otest infinitudo extensiva, sive extensa ad annos & annorum milenarios infinitos , scd non pariter infinitudo ulla intensiva; nisi quod aeternitati Divinae singulariter competit essentialis invariabilitas importans infinitam necessiate in perdurandi , & hujus necessitatis gradus infinitos. Immensitas etiam non videt ut subire posse, nisi infinitudinem extensivam , quasi dixeris extensa in ad infinita numero loca Deo repleta , nisi quod modus replendi sine ulla sui extensione tot loca simplicissimus, excellentiam habet, cujus magnitudo cogitari potest assii rgens Je constans ex gradibus excellentiae infinitis. His praenotatis asseretur utrumque , dc aziri buta Divina esse numero infinita, & suam singulis infinitudinem non dexsse , sic tamen ut res, quae nondum satis unanimiter conia
tae apud Theologos , minus esse velissima, quam verisimillinis
280쪽
Cujus s quam a perfectionis c. a Fi
Deo aterni as , sapientia G immensitas sunt ιria attributa , ita preter hac tria tot alia snt , ωι actιι compleant multitudinem insi-nitam , sive quod idem est , nullo sinito numero designabilem :quam infiniti numeri notionem si nono pro vera ex a me probatis in P sica, s. in articulo quidem primo disputationis decima de infiniso. Probatur primo. Esentia Divina est adix suorum attributo- V.
ruin , eo nempe modo, quem hic lupra eXplicuimus arr. q. at indieaesu.
qui hine sequitur attributa Divinae emcntiae ossic numero infinita :ergo, &e. Minor, in qua est tota dissicultas, sic Probatur; qua' ideristitii iii tenus hinc sequitur necesse esse, ut eo plura sint attributa Divinae e sentiae, quo essentia Divina perfectior est in ratione radicis suoru in attributorum. Sic quippe radix omnis ex notione ipsi
ςOngςnsa , quo in se ipsa persectior est , sive quo vividior , quovesetior, eo & uberior eius eiun non possit tanto copiosior non esse effluxus, tantoque multiplicior per cffuxum effectus, quanto plenior ac rcis undantior est sons & origo , unde prodit quod affuit. Hinc generatim eum omnis offentia sit radix proprietatum ipsi convenientium, eo plures enascuntur ab illa Proprietates, quo illius conditio est excellentior. Hoc paeto proprietates humanae ab angelicis numero cxsed iuris v I. tur, & leoninae ab humanis, & magneti cae a leoninis , &c. Un- de necesse est, ut angelicas Divinae numero superent pro ratione periectiosium discriminis praeeellcntis , quo naturam angelicam Divina supe- n R . rati & hoc discrimen quis infinitum esse non novit Erit igitur proprietatnm Divinarum , sive Divinorum attributorum numerus infinitus.Ubi cum dico proprietates angelicas excedi Divinis per excessum numeri infiniti, id intelligo de illis proprietatibus angelicis quae sunt persectiones simpliciter simplices ; alias, ut praenotavi, non esset recta illatio , quia inter proprietates Divinas, sive Divina attributa, solae persectiones simpliciter simplicus proprie computantur. Deinde ut adhuc clarius intelligatur excessus iste persectionum l. II: simplieiter simplici uin infinitus , cogitandum cst possibiles esse α Aholam species infinitas supra angelieam iusta Deum: sublatas quidem rogibuta