장음표시 사용
291쪽
a 6 et η Disputatio secunda , Art. VI.
Obiicies primo. Repugnat dari in Deo infinitas infinitudinest .. ais, , , .non ia O lo rerum , scd neque persectionum , vel in istis perlec- Deo infinitu tionibus, sive quasi partium , sive quasi graduum rebus totidem, intelligibilibus aequivalentium : atqui si . alii buta caentiae Divinae singula infinitudine sua singulari gauderent , non abesciat 1 Deo infinitae illae infinitudines : crgo , &c. Ratio eviden, minoris est; quia supra assertum fuit attributa Divina esse numero infinita : quare si postmodum singulis infinitudo su a non deest, jam obtinemus infinitudines infinitas: quin etiam infinities infinitas ;quia ut in physicis docetur , ubi de infinito , necesse cst ut coalescat quodlibet infinitum ex infinitis in eodem genere infinities repetitis , siquidem alias tandem ex additione ς niti ad finitumi consurgeret infinitum : de hoc cst impossbile. Tum major probatur aeque cui denter argumento dueto ex Divina cilcntia , cuium una & ipsi propria infinitudo egregie liifficit ad completissimam Divinitatis notionem: cujus i praetcreae inopiam & indigentiam multam , quin de infiiticam , stibindicaret illa tot infinitudinum accesso : nam quot illi post accedunt tod ante desiuit. Et nihilominus nihil tam sibi sufficiens nihil tam se ipio contentum ut sit necesse est , quam iptui a Dium vi a cise , quod alias indigere censeretur iis , quibus adventitiis. 'rueret ir ; omne enim, quod plura est ct unum non est, indigeni est. παν δε . , s mi εν ὲνδεες , ut memini olim in re simili a Plotino En n. o. l. 9. c. 6. dictum; .ndigens , inquam , est iis pluribus , quae ad ipsunt integrandum accedunt. Igitur. non debet tribui singulis attributis infinitudoesta singularis.. Resp. negando absolut E majorem r quia omnes illae infinitae in finitudines, quas admittimus , non sunt nisi objectivae & virtua.
studines.. l. Ies; nullatenus autem subjediivae & reales. Quare ctiam non intelligimus, nisi in sensu illo objectivo & virtuali , sive illas.
quasi partes sine numero , sive ii Ios quasi gradus sine numero , a quibus obtinent attributa Divina suam illam infinitam extensionem&intensionem. At in tali sensu , quem toties ostensum est non nocere, imo favcre Divinae simplicitati, quanto agis multiplicabuntur in Deo praemissae infinitudines , tanto dignius Divinitas commendatur. Tum pro solutione argumenti , quod adprobationem majoris negatae ducitur ex Divina essentia , dico
illam posse accipi vel adaequate , & in hoc sensu est id totum . quod Deus est , nec alia misi illius infinitudo requiritur ad com- Elccissimam Dei notionem i. quia videlicet talis infinitudo est
eon se te ad eaeelleniae amnaratis.
292쪽
Cujus s quanta perfectionis , c. 26
snitudines omnes, quae in Deo sunt: vel post modiim in adaequat E, prout hie sunt itur , in ratione radicis attributorum. Sic autem accepea habet infinitudinena sibi propriam, quae uti. XX X IT..que non illa est , quam diximus esse propriam singulis attributis , t i. . .R. ratione cujus,ut essentiae Divinae nihil deest in ritione radicis , Divinarum
quod obstet ne sit infinitὰ per laeta ; ita cuilibet attributo in ratione radicati nihil deest , quod obstet ne sit infinite persectum. Omnes in Neque tamen ea propter essentia Divina censebitur indigere suis lGR attributi, ad hoc ut evadat infinite persecta ; quin potius ista Cgerent ope illius ad obtinendam infinitudinem , quae in ipsis ex illa est, ad eum modum quo in arboreis foetibus rami ramulique magis egent radice , quam radix sive illis, sive virentibus i Ilo. a uin foliis egeat. De caetero ad amovendum , Deo quidquid inopiam aut lapit, aut sonat, satis est quod novimus quaecunque in Deo sunt, esse Divina, nec ita esse plura ut non sint unum; de ideo gratis affertur illud antiquum Plotini dictuni: Omne, quod plura est ct unum non est, indigens est; quia scilicet Deus & plura est , de unum est. Objicies secundo. Non omnia essentiae Divivae attributa sunt m III. ejusdem excellentiae . sed aliqua praecellunt aliis. Igitur singula
non habent singularem suam infinitudinenti Et haec cou sequentia lete alia
Patet vel ex ipsa notione perfectionis inficitiae, qua major esse ulla non potcst: quare attributaDivina ex hoc quod essent infinis e per- esse infini secta, essent paris inter se dignitatis & excellentiae. Tum antece- lentis veritas constat ex hoc gen ratim qu od εnter persectiones cujusvis naturae necesse sit, ut aliae aliis praeemineant, & illustrius illam exornent, prout ab illa immediatius fluere, &i aetere illi conjunctius. aut inseparabilius concipiuntur ; quo paeto in homine discursivum praestat admirativo, & admirativum risibili, risibile sensitivo,&c. Quare simile quid in attributis Divinis cogitandum est. Neque id non cogitavit Ecclesia, quae alicubi
sic orat et Deus , cujus natura bonitas, σα & alibi, Deus , eia
maximε proprium est misereri semper ct parcere, orc. Unde datur
intelligi attributa caetera esse naturae Divinae miniis intima, minus
propria, & speciatim praestare ac praevalere misericordiam justitiae , quae de caetero , si pariter infinita esset , quomodo non illi obsisteret, quomodo non illius benevolam omnem sollicitudinem, aut omnino cohiberet, aut segniorent efficeret , aut etiam
ad suas partes pertraheret Igitur omnia ac singula Divinitatis attributa non sunt seorsim inlinita.
293쪽
vinum infini. tum esse ueris ectius alici a uoties est civersi ordi
Quare nos vepugnat suam snguin arem intini redinem at tributis sngvlia eonve rurea
r 64 Disputatio secunda, Art. VI.
Respondeo dupliciter, vel primo permittendo antecedens, negando consequenti alii , quia quando duo quaedam sunt in diaversis generibus infinita, nihil vetat unum t duobus esse altero persectius: unde si anima ei set infinit ε perfecta in suo genere, Zecorpus esset Wiam im genere suo infinit ε per semina , csset nihilominus perfectior anima corpore t quare nihil vetat sapientiam esse in Deo scientia per laetiorem , licet utraque sit in iis , quae sui generis sunt, infinita : & sic ile aliis. Vciscundo negando antecedens , in hoc nempe sensu , quod attributa Divina, ex quo capite Divina sunt,& atque Divina utique , paris Oinnino & a qualis eminentiae sunt: in quo proinde sensu & atquε infinita sunta Non respuo tamen alium sensum , in quo attributa Divina nec habeant perfectionent parem, nec parem perseetionis infinitudinem , ratione videlicet virtualis illius & conceptibilis processionis , perquam tum omnia radicatim ab essentia , tum alia ab aliis immediatius oriuntur; est enim processio illa ordinatissima. . In quo sensu nihil vetat admittere in Deo alia aliis intimiora.& ut ita loquar, proximi ora Divinitati; sed non propterea ullis denegari potest propria illa , quae hactenus probata fuit, infinitudo: uti neque pio pter hanc infinitudinem timendum cst , quod Adversarius veretur, ne justitia misericordiae obsistat; nam quod spectat ad libera Divinorum attributorum exercitia, habet Deus providentiam , quae illa disponit, 3e per quam pro arbitrio semper amantissimo , semper aequissimo, nunc misericordiarum , nunc Deus cst ultionum , sine ullo dissidio , imo cum complexuaretissimo, &misericordiae eum veritate, & justitiae cum pace, sicut scriptum est, Psal. 8 . v. II. Misericoriua ct veritas cbviaveis
nisibi, justitia ct pax osculata sunt. Et haec quid .m haetenus, si
ve de numero attributorum Divinorum infinito , sive de perscctione singulorum infinita satis suis di ista, jam sustulant ad con plementum praesentis disputationis , quae fuit circa res ad Dei cssentiam pertinentes.
294쪽
cua sint canditiones comprehens. Esc. 26s
De incomprehensibilitate , instabilitate sinnominabilitate Divina.
HS c disputatio articulos sex complectetur. Inquiretur in primo, quae sine Conditiones Coni prehensionis propriε ac stricte sumptae: in secundo, quae sit potissima ratio Incomprehensibilitatis Divinae: in tertio, an sit de fide Deum esse in coni-prehensibilcm : in quarto quae & quanta sit Dei Ineffabilitas: inquinro an Deus sit &, in quo sensu, verὸ innominabilis : ac tandem in sexto disseretur de celebrioribus nonnullis Dei Nominibus.
dis sint conditiones comprehensioηir proprie ac stricte Iumpta. No T A N D V m primo comprehensionis vocem fuisse ex eorpo- r. re ad animam, sive ex rebus corporeis ad res spirituales &intelligibiles traductam ; ita quod sicut is , qui manu attrectat lapidem continetque, dicitur lapidem comprehendere ; ita qui illum ipsum lapidem cogitatione sua & examine speculativo at- nomen piois tingit ae tenet, dicitur illum comprehendere. Et rursus sicut is, diς i , qui rapidius dexteriusque currendo,ad metam pervenisset prior, Mideo propositum obtinuissct bravium, diceretur illud coinprehendisse; ita quisquis su ae mentis cursu ac studio ad aliquam notitiam intellecit ualem, sive ad aliquem statum spiritualem ex illa dependentem & properavit & pervenit, dicitur pariter sive statum , sive notitiam illam comprehendisse. Et haec ipla est comprehendem H vox , qua utitur D. Paulus, quando Fidelibus praecipit , ut in stadio virtutum incitato affectu eiurant ad comprehendendum aeternae beatitudinis bravium, ad modum , quo in stadio rerum caducarum curritur ad obtinendam renitinerationem temporalis cujusdam ac brevi periturae fclicitatis ς Nescitis, aiebat, I. ad
295쪽
corporalea possint par. m cognose N partim non tognanti. et RQuali re etiam id sco
r 66 Dissutatio fecunda, Art. VI.
Cor. p. v. 2 . quod ii qui in stadio eurrunt, omnes quidem eurrunt ψsed . s accipit bνavium p Sic currite ut comprehendaris .... ct ilia quidem ut corruptibilem coronam accipiant ; nos autem incorrupistam. Ego igitur sic eurro , cte. Hinc corona aeterna , sive incorrupta , perinile ac quaevis saecularis , sive corruptibilis , clicitur eomprehendi: Alibi etiam idem S. Apostolus hae ipsa utitur voce , ii uiri loquens cle meta Christianae persectionis, per quam aci bravium supernae vocationis inceditur, sic ait, ad Phili p. c. 3. v. II. Non quod jam acceperim , aut jam persectus sim : sequor autem , si quo modo comprehendam , in quo est comprehensus sem a Christo Iesia
Fratres ego me non arbitror comprehendisse. Unum autem . . . . . ad
destinatum persequor , ad bravium superna vocationis Dei in Christo Iesu. Atque ita satis patet receptissimum esse usu in , quo vox comprehendendi 1 rebus corporeis tractabilibus, manu aut aliter, traducitur ad res spirituales solo animo & affectu tractabiles.
Et hoc pacto beatissimi illi Spiritus, qui visione Dei facie ad
faciem conspecti jam perfruuntur, merito Comprehensores vocantur. quia ram assecuti sunt bravium, ad quod feliciter cucurrerunt, interim dum ad illud adhuc , & utinam aeque feliciter, currimus , & inde dicimur Viatores : nam hie quidem via est, illic meta. Verum ut haec , quae dixi paulo aristius stringa in . dico quod quando quaeritur an hoc vel illud comprehendi possit, eo m-prehensio verὸ accipitur pro cognitione , quae sit veluti quaedam manus spiritualis rem , quae cognoscitur , sive spiritualem, sive materialem , intellis biliter comprehendens. Notandum secMndo rem aliquam posse dupliciter cognosci , sive , quod idem est , per cognitionem comprehendi, scilicet veIex toto , vel ex parte: & hoc quidem contingit in rebus compo sitis , quarum una pars potest distincte sciri, dum alia nescitur, aut Omnino, aut non nisi in confuso r sic potest quis habere quidem compertam humani corporis naturam , & incompertam δcontra habere naturam animae illud informantis. At res simplices & spirituales non sic possunt ex parte cognosci; quia omnino sunt partibus dpstitutae , & ita non potest una pars animae sciri & alia ignorari : quando itaque anima. scitur, tota scitur: Msim ι liter si quis Deum noverit , totum novit: hinc etiam intcgno beatificae visionis Deus non aliter videtur , qui in to
Ucrui tamen licet res simplices 3t spirituales non possint, in Man m Partibus carzud, Partialiter cognosci , cognosci taniel
296쪽
ssuasint conditiones comprehens saec. 26
partialiter possunt, in quantum abundant aliis & aliis persectionibus , quae non sunt seorsim minus cognoscibiles, quam aliae& aliae partes alicujus materialis compossiti: ita quod in ordine Suia intellectionis locum habeant partium. Quin & istae perseeti Ones , quae sic possunt seorsena cognosci, etiam scorsi in non carent sua sive extensione, sive intensione, ratione cujus etiam singulae possunt partialiter cognosci; quatenus nempe potest fieri ut talisCxtensionis non omnes partes , & talis intensionis non omnes
gradus, sed tantum partes aliquae prae aliis, bc gradus aliqui prae
Tum & in rebus simplicibus id peculiare est , quod sua cum simplicitate jungant & proprietates N proprietatum perseetio
nes multas: ac proinde quod obtineant unam veluti totalem &adaequatam intelligibilitatem ex multis partialibus & in adaequatis intelligibilitatibus coalescentem : quin & quo simpliciores sunt , per excessum scilicet simplicitatis metaphysicum , utique sunt proprietatibus & proprietatum persectionibus longe pluribus abundantes; ideoque de intelligibilitates plures complec-runtur , quarum si vel una non attingitur cognitione, non erit haec cognitio proprie ac stricte comprehensiva, quatenus relinquit pone aliquid adhuc incognitum , ac proinde incomprehen sum. Et de hac quidem conditione conveniunt omnes Theolo gi, nempe quod ad comprehensione iri proprie ac stricte acceptam requiratur , ut attingat omnes & singulas intelligibilitatest ei, quae dicitur comprehensa : quin etiam & illas attingat inodis omnibus ac singulis, quibus possunt attingi: nam alias non effet exhausta tota rei, quae diceretur comprelienta, i melli si
bilitas: siquidem Fc ille modus , quo res cst intelligibilis, est aliquid intelligibile in re illa. Sed postmodum adcst alia ad veram & propriὸ dictant condi
tio, de qua inter Theologos non convenitur ; siquidem alii illam requirunt, alii vero reiici ciunt veluti non absolutὸ necessaria ira. Quia enim hinc maxime probatur Deum esse incomprehcnsibilem ab intellectu creato , quod iste affingere non possit ad perfectionem specificam intelle eius Divini , ut ostendetur in articulo tequente, hinc aliqui ducuntur ad astirmandum generatim nullam naturam ordinis superioris posse vere ac propriε comprehendi ab intellectu natura . quae sit in inseriori ordine constituta. Quo pacto non posset natura Angelica ab intellec Lu humano, quantuincunque 1 upernaturaliter ςIcvato,ver ac Pr
bus V. Vera e minprehensio at tingit omne cognoit,bilitates rei ι c omnes ii larum dos
Ad eo maprehensiciis nem alii Pugnant pra quali Mephysica inter potentiam Nobiectum.
297쪽
a 68 Disputatio tertia , Art. I.
i At alii, & quorum sententiae cohaerebi in iis , ὰ contra dicunt iii non nullatenus requiri aequalitate in persectipnis specifieae inter intel- reqv Dinx ν Iedium coni prehendentem & naturam comprehensam; sed se ficere, si latitudo cognitioais correspondeat latitudini cognos-vain. cibilitatis et quia tunc nempe sufficienter commensurantur hinc potentia comprehensiva , sinc res comprehensa : si quidem tunc etsi non sint aequales in eise specificativo, attamen aequales diluin esse obiectivo & cognito. Intererit autem non parum ad multa , quae circa Divinam incomprehensibilitatem didiuti sumus , intelligenda, hanc difficultatem praetra etasse & diremisse.
Ad rationem praefam adaquata comprehensionis non requiritur laterpotentiam comprehensivam ct rem comprehensam perfectio aequalis
in esse ρυ sico specisico ; sed sufficit perfectio aquatis in esse objectiss
ct togico. Qua assertio prorsus eoincidit eum illa P. Maenaηῶpropo=ione , qua est secunda eapitis decimi - noni Phil.sacra , his verbιι expressa : Cognitionis comprehensiva, inquit , adaquatio est commensuratio eum objecto comprehenso intelligi debet secundum aqualem perfectionis quantitatem, non in graia essendi , sed ingradu repraesentandi clare ofectum , sicuti est.
Probatur primὸ. Si praedicta aequalitas persectionis in esse physico
VIII. specifico requireretur ad rationem adaequatae comprehensionis , DPh. . , i Oia posset intellectus humanus,quantumvis 1 Deo elevatus, assur- Angeliea gere ad comprehensionem adaequatam naturae Angelicae:atqui ad ilis
a I .h bi: am potest assurgere:ergo, Sc. Sequela ma)oris patet; quia intellecis humano. humanus non potest in esse physico evadere unquam perfectior, quam anima te fa,cum nihil sit, nisi anima ipsa intelligens: anima vero conscendere non potest ad perseetionem specincam Angeinli ; sic enim fieret Angelus ; quod utique contingere non potest ob immutabilitatem naturarum. Tum minor sic probatur. Α d. hoc ut intellectus humanus assurgat ad comprehensionem adaequatam naturae Angelicae , hoc tantum desideratur, nempe quod intellemi in humanum nulla lateat persectio naturae Angelicae , nulla quantitas cujusvis Angelicae persectionis: etenim in hoc casu nihil esset in Angciti intelligibile non intellectum ab homine; sicque tota Angeli intelligibilitas comperiretur ex hau ra; igitur & adaeqirate comprehensa. At potest fieri ut intellectum humanum nulla lateat Λnselicae naturae perfectio , nulla
298쪽
si uastat conditiones comprehens se. 26 ς
quantitas Angelicae persectionis cujusvis r quandoquidem nulla est aut perfectio hiis usinocti, aut perseetioliis quantitas, cujus specie in humano intellectui praebere Deus non possit: nam uti
que talis species non est impossibilis , liuo tam nossibilis est . quam intelligibilis est perfectio illa . aut perseetionis quanti- eas I vcl praeserti in quia no. est intelligibile, nisi quod est per
speciem repraesentabile: atque in hunc modum homo comprehenderet Angelum.
Nisi forte dixeris speetem illam esse equidem Deo possibilem TX. N quantum ex parte ipsius est, suppeditabilem intelle filii humano; sed non esse in isto receptibilem di quandoquidem pro illa '. Aufeliea recipienda elevandus esset ad altitudinem intellectas Angelici, ις' 'C quo nihil minus ad Angelum comprehendendum requiritur. At non potest intellectus humanus evadere Angelicus, non cer- E magis , quam homo evadere possit Angelus. Non igitur fieri unquam poterit, ut homo Angelum comprehendat; vel praesertim quia nee Angelus comprehendit se ipsum : licet comprehen-dςre possit, dummodo ad sui comprehensionein fuerit superna-
Sed contra est; quia erratur in hoc , quδ4 opponitur non posse intellectum humanum elevari ad altitudinem intellectus thii Eau, his is Angςlici, quin evadat Angelicust quandoquidem neque etiam mamis eva Angelicus esset, quamvis supra intellemini Angelicum valde assurgeret per communieationem ipsi a Deo indultain specierum Angelieas iaad res multo plures multoque reconditiores repraesentandas Iu ...ai spectanti mii. Quia videlicet intellectus humanus evadere potest in genere intelligendi perfectior, quin suum essendi statum com-n utet: alias enim dum quotidi E in scientia proficitur, anima in suo genere essendi nusquam eadem permaneret. Nisi etiam quod notitia illa, qua intellemis humanus aequaret vel etiam supera rec Angelicum , non esset notitia intellectui humano debita de connaturalis, sed supernaturalis & indebita; atque ita non inserret
Ac tandem in argumentum esseax possibilis speciem in ad quan Tr. 1ibet perfectiones di perfectionuni quantitates Angelis s ipςς GHaἴ misi. tantium receptionis in intellectu humano affertur quod anima tbpina in Christi, manens utique humana, persectior sit in genere inteIligendi, quὶm omnes Angeli: qui sanE Omnes beatissimae illi Abι ii animae & supraquam cogitare valeamus praestantissimae admini D
rant rc subserviunt; ut manifeste colligitur ex istis apud D, '
299쪽
a o . . Disputatio tertia, Art. I.
PMilum de Christo verbis : Sedet, inquit, Ad Hebr. c. I. v. 3.' &deinceps, ad Δxteram mssaris in excelsia i tanto melior Angelis ectus , quanto disserentius pra illis nomen heressitavit. Cui enim
dixit aliquando Angelorum : Filius meus es tu, ego hode genus te. . . .Eι eum iterum introducit primogenitum in orbem terra, iucit'. Et ado
rent eum omnes Angeli Dei, cst e. iaciae cunnia ad sacram Christi huis manitatem referuntur , & praeserti in ad animam , quae si Ange- los ipsam adorantes regit , hac , quae summa est , regendi inrelia ligentia vincit. Sed neque dubium est , quin haec ipsa intelligendi praecellentia fuerit, quantum opus est , communicata de animae linitiaculatissiliae Mariae Virsinis & Matris, quam Filius Rex Angelorum in hujus regni sui partem vocavit. v x t. Probatur secunia. Ad cognoscenda ea multa, quae novimus, Nu'i est alit per naturae , aut per gratiae lumen, de rebus Divinis & Αntinis' similis. SVlicis , t Oii est necessaria aequalitas in esse physico in te potenvis qu1M in- tia in coenoscitivam di rem cognitam: Ergo neque ad rationem
tellectus ele- Θ . . . . L. in , . I .
hriis comprehensionis requiritur liuoli1 modi aequalitas inter potenis possit aM- tiam comprehensivam & rem conlprehcusam. Antecedens probatione non eget ob experientiam, qua quisque nostri; in abundat intellectus sui non immutati in Angelicum, aut Divinum , quando de rebus aut his, aut illis multa dignoscit ac meditatur. Quate tota disticultas sita est in consequentia . cujus veritas Pronbatur ex discrimine uno, quod est inter cognitionem unius V. g. persectionis Angelicae, & cognitionem omnium persectionum Angelo convenientium ; de attendi non potest , nisi secun dum masis de miniis : hoc autem discrimen praecise acceptum non exigit naturam aliam in esse physico. Hinc ignis , cui Deus conferret novum aliquem gradum ca-Hine po- loris per vim perniciorem impressain particulis igneis , in quartim agitatione quaquaversum euitente calor consistit, alteriu&ε-amquam. esset activi alis, sed non naturae ; & nihilominus ob intensio- . . rein inam activitatem plura consumeret: quin & quamvis ad e,
stageticam. intenderetur illa activitas ut ab suineret corpora Omnia, non ea-
propter haberet naturam aliam, sed aliter elevatam. Quare etiam potcst Deus homini tantam intelligendi vini praebere, & illam sic amplificare, ut capax sit recipiendi omnes species ad naturae Angelicae comprehentionein necessarias : in quo casu nulla esseti adaequatio inter potentiam comprehensivam & naturam coin-
prchensain ; nulla , inquam , esset adaequatio in esse physico ,hd tantum ui esse objectivo dc cognito ; quatenus rauca estςt Iu-Diuitiam by Coosli
300쪽
quaesint conditiones comprehens s c. et x
telligentia actualis ex parte hominis , quanta esset adlualis intelligibilitas ex parte Angeli. Vel certὸ ex opposita Adversariorum doctrina insuper seque
retur quamcunque naturae in serioritatem obstare, ne ab illa POD ineo nVeriten.
sit natura superior, etiam divinitus, comprehcndit & sie posito 40 discrimine naturali inter Angelum & Archangelum, non pos- 'i'U'set ab Angelo Archangelus comprehendi. Q ij n etiam videretur sequi, quae res est adhuc valde absurdior, non posse unum Angelum ab alio, aut unum hominem ab alio comprehendi, si intra eandem speeiem non fuerit eadem utriusque persectio equia in individuo perfectiori plus erit intelligibilitatis, quam sit in alio, quod missis per istum supponitur , intelligentiae. Et ita non poterit aequari intelligibilitas illa per intellisentiain istam , nisi recurrendo ad eandem , quae chimaerica esset, individuationem ; sicuti generatim pro adaequanda majori intelligibilitate comprehendenda cum minori intelligentia comprehensiva, recurrunt ad ejusdem speciei necessitatem.
Neque ipsos juvat, si dixerint plerosque Theologos in hane XV.
mentem, nobisque non invisam venisse, ut affirment omnem intel- . in alectum tantum non Divinum, ex hoc uno quod Divinus non sit, pro stabi- imparem esse Divinae comprehensioni. Qua via invictE stabili- .hmp., ha
tur contra Arianos & omnes Anomaeos absoluta Divina incom- hil te M.
Prehensibilitas. Id autem , inquiunt, per doctrinam de praedic- ' μ' ta specifica aequalitate ad comprehensionem necessaria , si locum habuerit, roboratur , si locum non habuerit, incertum redditur; quia, ut patet, si non potest seneratim ab inferiori superior natura comprehendi, Divina, quae suprema est onmiun ,comprehendi non poterit: ut e contra si falsa est generatim opinio illa de natura superiori per inferiorem incomprehensibili, non ita certum est quod docetur de exceptione facienda in gratiam Divinitatis . quae nisi per intelle&mi Divinum comprehendi non possit. Quare vel ob unicum hoc motivum Divinae incomprehensibilitatis facilius certiusque contra praedictos haereticos astruendae, non esset tam leviret rejicienda doctrina , de qua est sermo. Non , inquam, ipsos juvat, si id dixerint: quia independenter 1 doctrina, pro qua militant, sufficientissim E stabili ture n- 4hitia. ratio tra praenominatos haereticos sententia catholica de absoluta inis ne sin se comprehensibilitate Divina. Et ali 1s errant in hoc quod putant prehensibit isti sententiae favere doctrinam illam: falsa siquidem est , ut pro- is di is obatum suid, nee fieri potest ut praesidiumi ullum afferad salsitas Dissiligod by Corale