장음표시 사용
321쪽
sus intelligendi a te; qui utique non minlis incommunicabilis est , quam modus essendi a se. Tum rursus ut modus essendi ii se superat infinitis , quin etiam infinities infinitis superat intervallis modum omnem es Iendi ab alio , quomodo non intervallis paribus superabit modum omnem intelligendi ab alio modus intelligendi a se, quem constat esse Divinae intelligentiae cta sentialem Cum itaque Deus hoc modo se intelligat, neque se per eum magis intelligat, quam necessc sit ad hoc , ut se comprehendat , hinc consequens est quantum opus sit , ut Omnis intelligentia creata Dei cognoscitiva distet a comprehensiva intervallis pariter infinitis. Iamque ex his ratiociniis, si, ut par Est, pensitentur, patet nullam intelligentiam creatam , ut assertum fuit, rosse elevari a Deo ad ejusdem Dei comprehensionem. Objici cs primo. Intelli sentia , quae attingeret quidquid in Deo est & formaliter & eminenter, comprehenderet naturam Divinam : sed intelligentia creata potest ad illud utrumque altiu-gendum divinitus elevari r ergo , &c. Major est evidens: quatenus in Deo nihil aliter est, qui in vel formaliter, vel eminenter; re ideo in hunc modum contingeret Divinae, ut ita loquar , t O- e litatis cognitio, ac proinde comprehensio Divinitatis. Minotoutem probatur. Et primo quidem , si agitur de eo omni, quod in Deo continetur formaliter; quia enim ex iis omnibus, quae sic in Deo sunt , perfectionibus, una divinior non est alia , imbrice omnes sunt quid divinius, quam vel una, quomodo non erit intelligentia creata clevabilis divinitus ad omnium cognitio
mem , si elevari potest , uti revera potest , ad cognitionem
unius λTum secundo , si agitur de eo omni, quod eminenter in Deo comperitur, planum est &.omnes ejus seneris persectiones , quas Deus eminenter complectitur, esse facilius , quam caeteras ex integro attingibiles; quia dignitate & eminentia superantur a caeteris; alias siqui lem non essent sejunctae a formali caeterarum consortio. Nam cur in Deo sunt tantum eminenter, nisi quia sunt de genere illarum , quae in omni subiceio non sunt melio-rςs ipsae , quam non ipsae ; & id co cum illis , quae e contra me- Iiores ipsae, quam non ipse sunt 3 jungi non polliint ac foederari per societate in sor malis contubernii λ Ergo hinc patet intelligentiam creatam, Deo sic volente ac juvante , assurgere posse adapsius Dei comprehensionem. Deinde non est habenda in numero rerum impossibilium crea-
videte quidquid in De vi est forninuinter
Et valdhDeilias quis quid in ea. st emineum
322쪽
αρι Di putat io tertia, Art. I I.
b4 s, rem tura possibili uni omnium perfectissima; cui proinde conveniret intelligendi vis , qua nulla major posset cogitari. Qui hypothesi tuta omnium faeta, sic licebit disci irrere. Illa saltem creatura elevari divinitus, a a' posset ad comprehensionem naturae Divinae. Et ratio est : quia vis vii creaturae illius intelleotiva , sicut esset perfectissima , ita uia set abioluid dii posita ad persectissi inum intelligibile , quale cns Divinum est, modo porseet: ismo intelligendum : N ideo si Deus
vult et , uti revera poli et , tradere se illi creaturae cognoscendunt, nihil ex parte illius creaturae obstarct tali cognitioni, ob praeviam in illa ad intelligendum dispositioncm , qua nulla dc si ierari per suetior possit, aut etiam cogitari. De caetero autem quando contenditur comprehcndi Deum ab ullo intellectu crea- . to non posse, non refertur haec impossibilitas , niti ad intellectum creatum, qaatenus insulscientem praedietae comprehcnsioni, di per talem in sum cientiam impeditum. Tollitur autem inlud impedimcntum per hypothesim creaturae omnium poss bilium per feetissilia ae, quam cum non repugnet produci, etiam non repugnabit Deum ab illa comprehendi. x L. Respondeo & nego absoluti majorem ; quia praeter omnium ba da, pqrlactioni tua , quae In Deo sunt, aut formaliter , aut eminenter, tui quomod , cognolcibilitatem, inest & isti cognoscibilitati Divinus quidam'. ia,... ' cognoscibilitatis character, cui rcspondere ex aequo non po-aeompte. test , nisi cognitionis character, qui sit pariter Divinus ;& ideo. '' in ite cessarius cst ad cognitionem Dei coinprchensivain. Quare etiam dico neque vel unam Dei persectionem comprehendi ab ullo intellectu creato posse; quatenus & haec pe laetio similiter. habet divinum profundissiniae cognoscibilitatis charaeterem , N ideo ab omni cognitione , tantum non Divina, impcnc-
trabilem , ut satis constat ex supra dictis. ino pacto ruit quidquid hie Adversarius affeti de perfectionibus , quas in se Deus,
vel sormaliter, vel eminenter compleotitur ,& circa quas facile concedo non fore dissiciliorem comprehensionem unius, quam omnium ob Divinitatis characterem in una perinde ac in omnibus elucentem : at hoc ipsum est, quod contendo ne vel unam comprehendi posse, carum praesertim , quae sunt in Deo formali aer, & caeteris praecise acceptis majores iunt , sed non . quatenus etiam & illa. Divinae iunt.
L i. Tum Uro quod spectat ad hypothesim , quae subjicitur. a. 4merea' mitto illam & dico creaturam 1llam , ut supponitur , persecti L. ala uti simam adhuc fore Omnino imparem Divinae coinprehensioni i
323쪽
2 sit rati a ratio incomprehens caec. 29 s
imo nec ferε minus imparem, quis ὸ caeteris quamlibet in in . ad ue7nsire feriori ordine posi tam . Quia videlicet . quamvis te speetu nos , t y- tri altum quid sonet creatura illa persectissima inter omnes possibiles , nullius tamen soni est, ubi ex adverso Creatoris nono auditur r a quo utique adluic infinite abesset creatura , quae infinith caeteris omnibus cntineret. Et sic n illa perinde ac in cae . reris comperiretur id, quod maxime obstat possibilitati coinpre- hensionis Divinae; id nemph infirmum ac imbecille, quo laborat omnis intelligentia creata , ubi sermo est de comprehensione entis incrcati, ob rationes supra adductaς.
Quin etiam addo quod creatura illa omnium persectissima , votis produceretur, non modo non comprchenderet Deum ; sed insuper apta , quo perscctior ecti , eo dilucidius caperet & hu . . eb' ,- milius fateretur incomprehensibilitatem Divinam , ut satis in- g s ς' an sitelligitur ex aut horitate, quam supra attulimus S. Chrysostomi νrehεrisibili- affirmantis notiorem esse Angelis, quani hominibus Divinae in- atem di comprehensibilitatis veritalcm. Deum namque incomprehensibilem
esse , haec sunt verba Chrysostomi non rari modo nos atqNe
.srtures novimus t sed quanto illa excretiores , puriores , sapientiores re perspicaciores sunt natura tamana , tanιo perfectius norunt or me-ώur. Nunquid igitur & hoc ipsum perscctius nosset creatura , quae virtutes Angelicas infinito cumulo persectionii in excederet, ut illa ent , quae primas seneret in infinita creaturarum
possibili uin serie. Objicies secundo. Potest Deus producere mentes infinitas, & xxxii.
ini illarum similiter potest conserre caeterarum omnium intelligentiam : atqui si ita est, potest aliqua intelligentia creata cle- mentes vari ad Dei comprehensionem et ergo, &c. Major videtur certa quoad utramque partem. Namque non repugnat infinitas mentes telligentiam. Deo produci, ut jam suppono ex dicendis ile Divina omni on uis potentia: sed neque repugnat omnium intelligentia in uni earum
conferri, quatenus haec intelligentia sic collecta non superarce ordinem persectionis creatae : quae autem est hujusmodi persectio , cui recipiendae non possit Deus subjectum parare & admovere idoneum Tum vero minor probabitur ex hoc, quod si Deus mentes infinitas produceret , & earum singulis seorsim conserret plenam unius tantummodo Divinae perscctionis notitiam , es et in illis si quidem infinitis completa, non conjunc intim, sed divisim , Divinarum omnium perfectionum, etiamsi
supponantur infinitae, notitia. Quod si postmodum jungantur Disitig Cooste
324쪽
α96 Di putatio Tertia, Art. II.
re in una mente copulentur omnes illata particularcs notitiae quid inde exurget, nisi una quaedam totalis notitia naturae Divinae comprehensiva
X LI V. Praetcrc, quoque nulla est cogitabilis intelligendi activitas in-hu a sta Divinam cam praecellens , pro qua admitecnda Deus non pos- mentem ita sit e1usdem praecellentiae mentem producere r scd si ita est, obti- . iii nQbitur intelligentia, quae esse possit naturae Divinae comprchen tam uni defit siva; quatenus obtinc bitur intelligentia tam prae coliciis , cui tan- cum desit, quod sit Divina. Tum vcro nihil obest , quod non sit Divina, quia, ut in articulo praecedente asscrtum probatumque est, potcst natura ordinis stiperioris comprehendi ab intelligentia ordinis instrioris , uti natura Angclica ab intelligentia hii-naanγ: ni iit itaque obstabit, quin natura Divina comprehcndatur ab intclligentia, non dico jam , Angelica , sed ab alia quae Angelieam tanto superare intervallo supponitur, qua uto necesse est persectiorem esse naturam , quae esset persectissima inter caeteras omnes non tantum jam existentes , sed & possibile; rde tali si qui deui natura procedit facta hypothesis. Igitur falso asseritur nullam intelligentiam creatam elevari a Deo possc ad ejusdem Dei comprehensionem. Hv. . Resp. & admissa majori nego minorem , pro cujus probati O- , ,- . i. 'λ ne solvenda dico hoc ipsum esse , quod 1 nobis contenditur , pi sin. scilicet ne vcl unam persectionem Divinam posse comprehendigμν i ii ab una intelligentia creata , etiam infinite nerseeta. Quare gra
ment bus . .. . P . . . o . . - .
sinmulas per- tis ait Adversarius , quod ili casu hypothetico de menti bii, m-
finitis possent sin illae perseetiones Divinae a mentabit, singulis
comprehendi. Gratis, inquam, id ait, de ideo quoque gratis inscrt posse omnes persectiones Divinas ab una illarum in cntium comprehendi. Ratio autem cur non possit intelligentia creara, quamvis infinite perfecta, vel unam Divinam perseditionem comprchendere, in hoc posita est, quod nulla infinitudo creata esse possi, quae non infinitὰ absita majestate cujusvis Divinae infinitudinis ad perfectiones Dei singulas pertinentis : ita quod si e ut finiti ad infinitum nulla est proportio, nulla ctiam sit infiniti creati ad. increatilin , ob istius praecellentiam infinitam indignitate cntis 1 se Deo propriissima radicatam , ut ante di
Postmodum verb difficultatis, quae additur, solutio iam prorsiis praeoccupata est in ipso articulo praecedente, cujus asserinti Oiritu Adscrsarius nobis opPoni t. Nam ibi quidem , ubi de coditionibus
325쪽
ssua sit potissima ratio incompreh. sc. 29 7
conditionibus ad comprehensionem requisitis agebatur, genera- quando agi rini assertum est non esse necessariam aequalitatem specificam in- - ε, nsoua
ter potentiam inteIlectivam & rem intellectam, ac proinde pos- νς .se naturam ordinis superioris comprehendi ab intelligentia ordinis inferioris: sed addita est & probata exceptio facientia ingratia in. naturae Divinae , quae utique non potest , nisi ab ipsa Divina intelligentia comprehendi. Itaque permittimus Adversario, ut supponat mentem intel- XLVII.
ligentia praeditam ita praecellente, ut hoc unum illi desit, quod sit Divina ; sed quid tum p An eapropter haec intelligentia par quod erit Divinitatis comprehensioni minime , vel ob id unum , quod non est Divina : quia quaecunque sit creatae illius intelli- ν apis gentiae infinituito , erit nihilominus infinito quodam excessit vic--: 'Lia ab infinitudine ipsius Divinae intelligentiae. Qua a vero haec inis qua hic aria relligibilitati Divinae ad aquatur in hune modum , ut si quid ip 'si deesset, adaequata non esset, hinc apertissime sequitur non posse intelligibilitati Divinae adaequatam esse intelligentiam , quae Divina non sucrit. Neque vero potest hic Divini tituli defeetiis per cujusvis persectionis intellectivae infra Divinam constitutae cogitationem, aut suppositionem unquam suppleri: S: sic abunddconstant quae dicta hactenus sunt de inconaprehensibilitate Divina. .
An sis da fide Deum esse incomprehensibilem.
NOTANDUM primo dubium non esse, quin ad fidem peristineat veritas opposita errori , in quo impudenter glori - I sp
bantur Αnomaei dicentes naturam Divinam ab ipsis , nec mi- VRi v
niis, quani ab ipso Deo, comprehensam esse. Etenim si ad fi .ζξ 'ri' dona non pertinuisset veritas illa , nore tot Sancti Patres , ac praesertim ex Graecis , quos in articulo praecedente laudavimus, aut ita scuere , aut ita proIiκὸ pro illa firmanda calamum ditatrixissent e quia apud illos neque fas , neque mos fuit sic incumbere controversiis, quae essent infra momentum fidei. Hinc . autem vel maxim E pertinebat ad fidem haec ipsa veritas errori
326쪽
II. Mitior est opinio , qua ait Deum posse eom mprehendi per receptionem luminis infiis
Constat d. sensu in quo Sancti pa trea locuti sunt de inis comprehensi. hilitate De . x v. Certumhoe est Deum ereineomprehensibilem in aliquo sensa. Scri pintvr MI in
298 Disputatio tertia, Art. III.
sionem , in qua superbiebant, acceptam referrent minus cuivis supernaturali revelationi, aut elevationi, mentis, quam propriis privatisque ingenii, quo pollerent, luminibus. Unde est, ut apud praemissos Sanctos Patres error ille non solum haereseos , se letiam summae improbitatis passim coargutus occurrat, & perspicuam commonstrantis infamam. Nec opus est ad id probandum hic repetere verba ex S. Chrysostomo superius rctata in arti C. praeced. n. II. Heus tu, quid ais . o Anomaee, Sapieηtia Dei
comprehenssi non potest a Propheta , ct substantia comprehend. a nobis potes Nonne istud perspiciis sit in seni. sc.
Notaucium secundo non similiter esse. rem fidei incomprehensibilitatem naturae Divinae, quatenuς opponitur opinioni affirmanti posse naturam Divinam ab intellectu creato comprehendi per si pernaturalam elevationem , sive per receptionem supernaturalis alicujus luminis infiniti . cujus productio possibilis reputatur apud multos Theologos, qui eapropter non dubitarunt asserere naturam Divinam comprehendi sic posse. At valde obstat, ne decernatur esse de .fide sententiam , cujus contrariam plures Theologi amplemin tur, quando videlicet non est aliunde sufficiens Sacrae Scripturae, aut Conciliorum, aut Patrum, aut Ecclesiasticarum definitionum .aut horitas, qua ad id ita dein
in etiam adhuc magis obstat ne praemissa incona prehensibilitas inter res fidei numeretur, quod non satis confici inter Theologos de sensu simplici & individuo, in quo accipiendum est quidquid ex authotitatibus illis in gratiam Divinae incoiu prehcnsibilitatis affertur : unde accidit , ut alii quidem in uno tensii , & alii in alio illam accipiant , & ideo in inentem de
1lla aliter aliterque accepta diversam abeant. At non est tutum,
si quis dixerit sententiam aliquam de fide esse in eo sensu, quo illain accipit; quasi non possit esse aut non esse de fide in sensu alio, in quo illa in alter intelligit, & in quo perinde potest confidere, seclusa revelatione, quae, ut moris est, rei sensum non perinde ac rem iplam determinat. Notandum tertio Theologos in eo esse concordes, ut dicant quod etsi ad fidem non pertineret veritas incoinprehensibilitatis Divinat . immunis tamen nequaquam esset , temeritatis hola, quisquis illi veritati contradicere praesumeret; vel praese tim quia sic generatim ac crude loquens, sermonein usurparet non satis alienum ab Auomae irin errore mendacissimo. Quin
327쪽
An de fide sit Deum esse incompreh. s c. 290
etiam in haeresim illoruni clare incideret , qui negaret naturam Divinam esse, saltem in aliquo sensu, incomprehensibilem , quia Sacrae Paginar, & Samsti Patres cohaerenter ad illas locuti, Divinitatem plurimis in locis pronunciant incomprehensibilem: ac protrula necesse est , ut ad fidem pertineat aliqua Divinitatis incomprehensibilitast verum quia potest haec incomprehcnsibilitas , vel ad potentiam ordinariam , vel ad potentiam absolutam referri; & altim de non fit, vel in Sacra Scriptiara, vel in libris Sanctornm Patrum expressa & disti iusta mentio hujus potentiae absolutae , hinc exoritur praescias controversia, quatenus Ientd ac caute incedendum est , ubi definiendum cst hane vel illam Theologorum sententiam rem esse fidei. Qinire licet ad id ita definiendum urgeamur rationibus multis demonstrativis in articulo praecedente adductis, ad probandam incomprehcn- sibi Iitatem Divinam;& rursus quamvis non defuit Theologi , qui sic definierint, & inter quos locum obtinet non infimum doctus Petavius, nihilominus talis sententiae non certitudo, scis probabilitas sola, veriun equidem siua una , propu&nabitur iniassettione sequente.
omnino probabile essententiam theologi m , qua traditur D rinis . rem, etiam de potentra absoluta, comprehendS non posse , adside, pertinera : ita quod accedere nimis ad haresim Anomaorum videis νetur , quisquis utcu quo δμgnaret pro absoluta eo σιhensibilitiae Disinisviis Probatur nimα omnino probabile est esse de si de sententiam, qua ruente liber ab haeresi fac ilε fieret error Anomaeorum in comprehensione Divinitatis superbientium t atqui res ita esset, si ruexet sententia theologica , qua traditur Divinitatem etiam de po-rentia absoluta comprehendi non posse: igitur omnino probabi-1iter ad fidem pertinet. Major constat ; quia nulla, opinio haeretica est, nisi propter oppositam , quae de fide est ; & reciproce quoties aliqua de fide est , toties quae opponitur est haeretica iquare tanto probabilius ad fidem pertinet sententia , de qua agitur, quantis facilius, ill 1 non stante, probaretur Λnomaeoru in sententiam illi oppositam , non esse haeresina. Mi or autem probatur. Quatenus si ruit sententia , qua tradiis
328쪽
3 oo Disputatio tertia , Art. III.
Diti7ssem n- tur Divinitatem etiam cle potentia absoluta comprehendi non '' .. .. posta , stat Opposita , qua decernitur posse: haec itaque illa ruendo ad potem te non esset haeretica ; quapropter Αnomaei facilὰ declinare po-2- V kμ' tuissent notam haereseos, recurrendo ad potentiam absolutam, &dicendo se per hujusnio si potentiam a Deo intra ipsos exercitam frui comprehensione Divina. Verimi equidem est illos ad hanc potentiam non confugisse, atque in hoc fuisse superborum hominum protervissimos , quod suae speculationi totum, Divinar revelationi nihil tribuerent. Sed si dixissent se potentiat illius vim experiri, ii γn ita facit E convinci de mendacio potuissent; & nihilominus non dubitandum cst , quin argumenta, quibus Sanctivatrcs illos impetebant , essent victricia fle silpra omne effu-
Viaen ut sanat Pa tres praeziu in
sisse illud e fugium. v II LEt saltem merith prosunmur quo i praecludere illud voluerint.
Tum vero non potuerunt omne effugium praevenire , nisi quatenus excludebant illud absolutae potentiae , ad quod Anomae I re currere potuiment: nec effugium illud potuerunt excludere , nisi probando inutilem esse recursum illum ad potentiam absolutam. Et revera si attent E serioque argumenta haec ipsa universa ac singula in articulo superiore adducta perpendantur, patebit nullameta potentiam absolutam , ad quam confugi possit pro vi demonstrativa illorum frangenda , vel minuenda ; siquidem omnino convincunt Divinitatem non esse ut elinque , sed insuper ex sua natura incomprehensibilena. Quare & S. Chrysostomus orationessitas quinque pro emendando Anomaeorum errore conscriptas inscripsit de incomprehensibiti Dei natura ; quasi vel hoc lino titulo sub indicare voluerit, quidquid dicturus' esset de Deo incoininprehensibili, id se dicturum & relaturum ad ipsi tanam Dei naturam, quae ex conditione immensitatis cujusdam essendi tam non possit ab ullo intellectu comprehendi, qu&in ab ullo eorpore circumcingi. Ac tandem quamvis evidens non esset S. Chry sostomum & alios Sanctos Patres A nomaeorum adversarios in ea fuissct mente rescinis dendi effugium cuiusvis potentiae absolutae, per quam posset Deus incomprehensibilis scie tradere comprehendendum , susti ceret ad veritatem nostrae affertionis , hanc omnino probabiliterfuisse illorum mentem : nam si ita est, etiam omnino probabiliter haec est triens Saerae Scripturae , qua passi in de ubique illi sua Communiunt argumenta : ac proinde quia Sacrae Scripturae vel ipsi apices fidem adstruunt, omnino quoque probabile erit senten
329쪽
Aust de fide Deum esse incompreb. sc. 3 o l
absoluta comprehendi non posse , ad fidem pertinere a ut erat
Probatur secundo. Si quid obstat , quominus probabile sit 3x.
pertinere ad fidem sententiam theologicam de absoluta incom-;n.ae.' prehensibilitate Divina, id maxime , quod quis in contrarium quod obst te reputaret demonstrationis inesse multum in argumentis , quibus in f bibi. Nonnulli utuntur ad probandum posse Deum per absoluta in po. ii Mitentiam offerre se ac nraebere comprehendendum intellectui cresto , quem videlicet donasIet in hunc effectum perspicacia infinita , ac postmodum praeveniret totali quadam ac plena totius suae Divinitatis revelatione. Et revera si quae vis demonstrativa in illis
argumentis comperiretur, omnino E contra a fide distaret senten.
tia , quae pugnat pro absoluta incomprehensibilitate Divina; nam quidquid distat 1 ratione , longE magis distat a fide, quae supra rationem est. Sed quia si bene perpenditur quidquid in assertione secunda articuli praecedentis dictum est de in suis cientia. sve talis perspicaciae infinitae . sive talis revelationis infinitae ad
obtinendam Divinitatis comprehensionem , satis patet argumen in xa illa , quae Adversarius demonstrativa praesunieret, ab eviden tia & certitudine demonstrationis plurimum distare et hinc tanto probabilior evadit opinio , pro qua hic certatur. Tum vero praemissa in susscientia, ut vim non unius ratiocinii muno verbo hic repetam , hinc maxime probata est , quod comprehensibilitati Divinae ita praecise coaeqtietur vis intellectus Di- utatis 'diri vini comprehensiva ; ut si quis vel minimus intelligendi, sive .n nibu' gradus . sive modus , sive character illi deesset, non esset hoc Iesuuii ipso eoaequata comprehensibilitati Divinae, necesset eatenus coni. trehensiva. Quomodo autem potest , quocunque supernaturalii mine illustretur intelligentia quaevis creata, obtinere gradum
omnem , modum omnem , omnem denique characterem intelli.
gentiae Divinae , cui utique est pro charactere incommunicabili esse Divinam λ Et in hoc quidem ratiocinio valde elucet vis de- .ntonstrativa Divinae omnimodae incomprehensibilitatis r quare rursus ex hoc capite longὸ probabilius sit , quod assertum est is doctrinam de absoluta Divina incoinprehensibilitate pertinere ad fidem a ideo scilicet, quia sicut pertinere ad fidem nunquam potest quidquid contra rationem est , ita quanto magis aliquid rationi consentaneum est, tanto minus 1 fide alienum est, ubi de rebus agitur a Sacra Scriptura, vel a Sanctis Patribus ad men
tu Sacrae Scripturae, quae totius fidei laus dc origo est, pertracla Diqitigod by COOste
330쪽
3o a Di putatio tertia , Art. III.
tatis. Et sic quidem jam satis patet nostra assertio.
x 3. Verumtamen quia nostrae assertionis sensus medius esse videtur. ΑΓ.' LM inter opinionem , quae omnino 1 fide removet sententiam de a ostiis iti me. soluta incomprehensibilitare Divina, 8c opinionem alteram , quae illam ipsam sententiam jungit necessario & indubitanter cum fide , necessc fuit ostendere argumenta, qu=bus in contrarium statuitur absoluta Divina comprchensibilitas , habere solutioneni satis superque probabilem : unde sequitur per ea non tolli probabilem sententiae, de qua agitur , cum fide connexionem. Et
jam quidem id Ostensum est i sed 3e hoe alterum ostendi debet;
Nempe argumenta opposita, quae probant ex sacris paginis, aut ex Sanctis Patribus cohaerenter ad sacras. paginas absolutam ino 'comprehensi litatem Divinam , non trabere satis eviden
tiae & certitudinis , ad hoc ut Hanε demonstrent illam esse de fide. xli. Si enim ad id demonstranduin satis utriusque haberent, jam n vam probabilis, ut asseruimus , esset sententiae theologi- ..ia 4. ' cae, de qua strino est, connexio cum fide , sed esset supra proin
hs babilitatem omnem indubitata. Eapropter nonnulli Scriptores , mehensibia inter quos VasqueZ his recensebitur, multi sunt in inerendis &ις eist. ad meram probabilitatem reducendis ratiociniis caeterorum, quos apud ipsum videre est, in contraria opinione versanti uni evidere N ipsos est, &ipsorum nonnulla ratiocinia apud Maignanum vostrum Phil. Sacra cap. I p. Prop. r. Ego vero isti labori im Prxsentiam in parce una censeo , quia nihil in illis ratioein iis adverto , quod accedat ad vim eorum , quae extant in alticul ptaecedente ingratiam incomprehensibilitatis Divinae- xtth Quapropter in illis referendis non immorabor et pro illis ta- Nulla se meu omnibus generatini solvendis hoc ipsum quod & pro laudatis in arriculo praecedente ad probabilitatem inclinandis respon- α λ- sum esse voluerim , nempe quod nullat authoritate, , quae rem famam νο ni ciant fidei, meminerint expicra ae distinera ullius potentiae ab- ομνια solutae, per quam fieri possit , aut non possit ut natura Divina, inprehendatur. Et ideo ob defectum talis mentionis expressae . di quem nondum supplevit ecclesiastica ullaRomana decisio,tutius.
est, si quis opinetur , quani si decernat de fide esse , quod natura Divina non possit etiam de potenti A absoluta Dei sese titulli beCrevelantis ab intellectu creato, etsi supernaturaliter perspicacis si ino, comprehendi. Et haec quidem omnia anagis patebun . Muti ovibus objectionum sequentatun