장음표시 사용
341쪽
An Deus sit, is in quo senseu, s c. 313
ntilis Prophetis , quibus uti voluit Delis ad dicendas N prae- . dicendas res ab ipsis minime comprehensas ; nec aliter Dcus il- Iis ad hoc ministerium utebatur, quam inspirando verba rerum , quas dici, aut praedici vellet , & co modo quo vellet, aptissi-mὸ expressivais Deinde ad exhautiendam effabilitatem alicujus rei, sufficit si R IIV: de illa dicatur tale aliquid , quod caeterorum Omnium , quae do verba illa illa dici possent, vim complectatur: neque enim sermonis alicu.jus de aliqua re dignitas consistit in verbis multis, sed potius in I paucis vim multam, seu multorum habeatibus. Hinc autem clarius apparet Deum effabitani esse eo, qtio dictu in est modo, per divinam scilicet inspirationem verborum digne exponentium quidquid in Deo est dignitatis : quatenus ad hoc non opus esset verbis . ut forsan quis fingeret, infinitis ; sed sufficerent pauca vim infinitam habentia r & haec quidem posthnt tum facillime inspirari, tum facillime proferri. De caetcro vim ejus generis infinitam non inepte reputatur esse in pauculis verbis illis ,
quibus de se ipso dixit Deus quid esset, dicens : Ego sum qu
sum. Igitur licet supponatur Deum esse incomprehensibilem ab solute linc tamen non sequitur illum esse absolute in cffabilcm. Resp. & concessa majori nego minorem , pro cujus probatio- XIMne solvenda dico prim. infinitam illam verborum seriem , Deo ex hypothesi cognitam, qui opus esset ad adaequauda in effabilitate in non sumee-Dei , eius eis infinitudinis , ut illi capiendae de proferendae
impar csset mens etiam inlinita hominis in aeternitates perpetuas verbore ii ae focuturi. Sicut enim ut constat ex dictis de absoluta ut eom v prehensibilitate di Wina , non sum ceret quaecunquc mens infin Ita tem disi
ereata ad addiscendum , Deo quidquid pertinet ad plenitudi- η nem DivInitatis , ita nec sussiceret ad vcl id ipsum proferendum , siquidem semper aliquid tana proserendum quam addiscendum, seu comprehcndendum superessti et unde etiam magis constat parem esse & unam tum incomprehensibilitatis, tum ineffabilitatis duvinae causam.
Tum seeundo ubi de ineffabilitate divina sermo est , non agia x T. mr de ineffabilitate , ut ita loquar, materiali , sed de ineffabilitate formali aecepta pro impossibilitate adhibendi verba a lo- cit in K. bi. mente selecta de intellecta , quae totam rei effabilitate in exhauriant. Adversarius autem controversiam detorquet ad ineffabi- irier bili, iratem materialem, de qua nihil hic litigatur. Itaque licci admi teretur posse homini a Deo inspirari, & ab homine postuὶO- nestabilita m
342쪽
334 Disputatio tertia, Art. I V
o dum proferri verba totam divinae effabilitatis plenitudinem exahaurientia, nihil hine eontra nostram assertionem concluderetur; quia illa verborum prolatio non esset dictio formalis , sed mere sonora & mechanica, de qua nou agitur. Unde non propterea Deus esset effabilis ab homine . sicuti nec homo cffabilis csset a psittaco, licet psittacus doceretur & loqueretur verba multa ad persolvendam hominis effabilitatem idonea. Neque u
get nos quod additur de Prophetis, quibus inspirata fuerunt verba sonantia res ab ipsis tum forte incomprehensibiles, tum certe incoinprehensas ; quia quidquid incomprehensibilitis ad nos ab illis pervenit. non iIlis tanquam dicentibus, aut scribentibus tribuitur, sed . Spiritui Sancto per illos dicenti , aut scribenti. Quare nec minus ineffabile ab ipsis fuit, in sensu formali ineffabilitatis , etiam id quod ipsis fari concessum est.
TXI. Tum ad difficultatis additae solutionem respondeb neque sica: te' a '' minui difficultatem, aut potius tinpossibilitatem dictionis , quae bilitas ex . totam Dei effabilitatem exhauriat . quia licee posset Deus suatu. . .: b, omnem effabilitatem coarctare ad pauca verba vim infinitam ha-l ieet haben bentia , de illa postmodum homini inspirare &.proferenda cominmittere, illa utique sic inspirata & prolata non attinerent ad conceptum effabilitatis, quae in quaestione est. Nam quaestio nouest, utrum Deus se ipsum effari possit per organum vocis humanae, quamquam nec id potest, ut supra aiebam; sed utrum homo, quantumcunque Divina mysteria supernaturaliter edoctus δίquantumcunque facundiae etiam supernatiiraliter astauius, possisuis sermonibus,etiam infinitis, & in aeternum protractis, exhau rire totam effabilitatem Dei: & hoe est quod pernegamus. xx Ir. Praeterea quod additur de verbis ill is plane divinis i Ego sum .; He.. se εμε, nullius hac in parte momenti est , quia licet verba itarum erim=re. la vim significandi haberent infinitam , imo totius divinitatist r comprehensivam ; nihilominus qui verba illa proferret, non
νυια. y''' exhauriret effabilitatem divinam, nisi tum significationem illorum , tum rem ipsa ut si guificatam comprehenderet, de posset quidquid in utraque infiniti est . aliis comprehendendum peridoneas interpretationes exponere. Nulla itaque via potest fieri, ut verbis ullis compleatur effabilitas divina , si non fuerit comprehensa tota Divinitas i & haec comprehendi non potest , uvhactenus invictὸ probatum est. λ - Objicies contra secundam partem. Ad exhauriendam effabilita.
aeomprehen- tem rei comprehensae non opus ust, nisi verborum copia, qua
343쪽
sit si meiens ad significandum quidquid est comprehensum. Αt- ωμι rei filia qui si quis ex hypothesi Deum comprehenderet, non deesset il- : 'is' bi talis verborum copia. Igitur exhaurire posset effabilitateni divinam . Ac proinde Deus non aliunde est ineffabilis , quam unde est incomprehensibilis, ita quod si conlprehensibilis esset, ineffabilis non esset, contraquam assem in est. Major constat ex communi opposita ineffabilitatis notione, juxta quam ine fabile dicitur , quod omnem linguae humanae 1upcrat facultatem ut verbis ipsis utar S. Chrysostomi: Vocemus, inquit , orat. ν de Incomp. Dei Natura , Usum ineffabil/m inintelligibi. lem Deum, invi diem, incomprehen ιlem . Pi omnem lingua -- mana superat facultatem. Nec ab ista notione alia est illa,quam sugis gerit S. Leo, Serm. H. de Passione,in abile illud voeans, in quo non potest issicere quod dieatur , iam nunquam potest satir esse quod dishur. Quare ubi res comprehcnditur, & verbis , ut par est , aptis exprimitur, nihil est quod in illa ineffabile maneat. Minor autem probatur se tum quia ipsa rerum comprehensio indi-fitat earum nomina , quibus enunciari palam possint ac de- eant: hinc propriis nominibus, & ita. quidem suis nominibus
appellavit Adam euncta animantia, ct universa volatilia eaeli, ct omnes bestiar terra , ut ibidem scriptu tri sit: omne quod vocamit Adam anima viventis , 'sum est nomen ejus. Adamus per revelationem sibi traditam noverat rerum illa- XXIV.
sum omnium. naturas; . quam nec ipsa arduum fuit convenien- mus, qui . .
si a rebus illis aptare nomina. Simile quid eveniret in enume- time nove
tandis de compellandis Dei perfectionibus & perfectionum modis ac gradibus universis se si quis, iit supponitu ,. esset omnium ali 3 comprehensione praeventus. Tum rursus quia Paulus Apostolus loquens de homine , quum sciebat raptum fuisse utque ad te
vium coelum, ait : Et audivit arcana verba, qua non licet homni loqui ; quae ratione sub indicat potuisse equidem hominem illum eloqui arcana verba illa sed non licuisse ; quasi id prohibitum ipsi suisset. Quare itaque D. Paulus , nam is ipse erat
homo ille raptus usque ad tertium coelum si didicisset per revelationem Omnia Divinitatis mysteria , perinde ae didicerae nonnulla; quare, inquam, non potuisset, prohibitione id agendi sit blati, declarare illa ac palam facere Igitur si quae est impossibilitas eloquendi universa , q- Dei sunt, haec non ori tur, nisi ex impossibilitate comprehensionis illorum: ae proindα hae sublata nullum altera locum habet.
344쪽
Non in a saluae Adam imprisuit a
seientia inis usa rerum aru alia no
316 Disputatio tertia , Art. I V.
Deinde si quid obstaret, quominus Divinitas iam ex hypoa
thesi eomprehensa , csset ex toto effabilis 1 comprehendente . id maxime quod comprehendens non possiet, ut aiebamus, parere parem in audiente Divinitatis notitiam , vel quia in generare in eo non valeret species Divinitatis quid ditativas , sed sola ni abstractas, quales ingerunt nomina. Sed neque primo requiritur parturitio illa notitiae paris in audiente ; quia nullate nus ex notitia in audiente parta pendet vis aut splendor dicti ovis r alias enim stupiditas audientis pretium orati nis 'minueret , ac simili Oratoris famam , quod planε re pugnat. Neque secunῶ requiritur ingeneratio illa specieruinquid ditativarum . de quibus disium cst ; alioqui pariter nihil etiam finitum effabile esset ex integro r aut si nihilominus rein quiritur , posset utique illa contingere divinitus per elevatio nem specierum abstractarii in ad quidditativas et & hoc modo dicens fi audiens parem haberent rei dietie notitiam. Igitur hine patet Divinitatem, si comprehensibilis soret, ineffabilem non fore. contraquὶm affertum fuerit. Resp. & concessa majori nego minorem , pro cuius probatione solvenda dico prima nomina illa, quibus Adam anima. Ita ad se adducta distinxit ac designavit, non solitin pependi Dse quoad suam cum rebus nominatis convenientiam ex notitia rerum illarum ipsi infusa , sed etiam ex pari notitia & ipsi pariter infusa nominum rebus praecognitis convenientium. Nam ali s haesisset Adam in apponendis nominibus illis ad modum, quo de ipsi haeremus in cloquendo 'multa, quae etiam distincti iasi me novimus; quia non novimus pariterum versat insitae, quam adhibemus, vocabula , aut illorum aptissima ad dietionein rei Cogitatae; sicque aliam in re cogitanda , aliam in dicenda dissi- ultatem expcrimur , 8c in ista majorem quandoque quam in illa. Non igitur comprehensio rei praecia accepta tufficit ad cnunciandam ex integro effanilitatein illius. Dicam postmodum secundo id , quod Adversarius affert de verbis illis areanis ab Apostolo usque ad tertium coelum rapi auditis, favere potiuet nostrae assertioni. Si enim Apostolus non solum vidit inulta Divina misteria, sed etiam audivit verba illorum expressiva , nonne hinc infertur aliam esse rerum de aliam verborum notitiam , ac ea propter posse res quidem sciri , verba autem , quibus illae exprimantur , nesciri λ
345쪽
Au Deus sit,'in quo sensis, s c. 3 i
a verba r in quo casu etiam data ad id licentia . non potuisset 'vesbis peraequ8 dignis scribere quod vidisset. Quanto itaque evidentius id contingeret in casu comprehensionis, de qua agitur, & quae intervallo infinities infinito superat illam Apotatoli eam , licet alias beatissa iam , visionem. Tum pro dissicultate, quae additur, solvenda, eontendo haee ipsa X X v I I Lduo, quae Adversarius affert, plane ac rever, obstare effabilitati ; ' iii integrae, de qua est sermo ; neque ipsum probare quomodo non commend3 obstent. Nam primo nullius est roboris quod ait vim aut splendo- ω sori. iserem diationis non pendere ex notitia in audiente parta; nam licet Omp ebe 'it ustio, praecia prout dictio est, non mutuetur suain illam vim , aut suum illum splendorem ab audiente; nihilominus ita est ,
quoties attenditur ut relata ad audientem erudiendum t hinc eis vehementior, eo clarior cens ur Oratio, quo magis commo- ' , vetur Auditor, quo uberius edocetur, etiamsi orator utatur verbis aut minus gravidis , aut minus nitidis , ut se se atteinpe- - .ret captui audientis. Quanto itaque hie magis necesse est habere rationem audientis, ubi agitur de communicanda illi notitia Divinitatis comprehensiva
Sed tum multo levius est quod seundo addit de inutilitate spe-
cierum quid ditativarum pro comprehensione , de qua agitur , ditor non es-
communicanda : quia enim , ut supra di istum est, notitia com- 2. prehensiva est omnium perfectissima , S haec non gignitur , nisi sine spee e. per species quid ditativas, quae sunt persectiores abstractis, non λ 'M 4M potest utique . nisi per illas communicari. Unde qui 1 verba, quaecunque illa sint, sunt ad illas in audiente efiiciendas imparia , re 'E sequitur non posse notitiam de Deo comprehensivam per quoscunque ferinones , dicente in audientem transferri r quae ratio est Divinae ineffabilitatis potissima. Tandem posset equidem Deus species illas sui quid ditativas in audientis conceptu gignere e led tunc haec illarum generatio non fieret ex vi dictionis divinam effabilitatem enarrantis; quare talis hypothesis nullius est efficaciae adversus praedicta de incommunicabilitate cognitionis, quae supponeretur Dei comprehensiva.
Et haec quidem omnia, si accuratE perpenduntur, satis deci ΚλRῖ ac Probant quae de quanta sit Dei ineffabiIitas.
346쪽
3 i 8 Disputatio tertia , Art. V.
interpretes di vieariatiostrorum conceptuum.
xi . Quid siem mera pro prium . quid sit nomen adaequatum uiculus Isi.
An Deus sit, ct in quo sensic era innominabilis INOTANDUM primo amnia multum esse, quae diximus in Articulo praecedente de ineffabilitate Dei cum his, quae hia
dicenda occurrent de in nominabilitate vel nominabilitate ejuidem: vel praesertim , quia nemini non constat voces, quas ad imis ponenda rebus idonea nomina usurpainus is uon esse nisi interpretes , & ut ita loquar . vicarias conceptuum , quos de rebus illis. ante expressimus. Hinc omnis nominum impositio, propria vid licet ac primaria, ex rerum notione pendet, tantoque felicius ac dilucidius pro illis & illarum conceptibus repraesentandis substi uitur, quanto clarius apprehenditur intimi uique comprehendi tur natura rerum illarum , quae per voces e mutis prodeunt stibi auditum. Hinc rursus satis conjicitur , tum generatim nulli rei,
pro sua integra dignitate posse nomen imponi, nisi res illa ex in-τςgro sit praecognita , tum speciatini nullum significationis satis. integrae posse Deo nomen imponi, quia pervenire nullus potest adiintegram Divinitatis Praecognitionem. Nisi quod licet quis pervenire ad illam posset, esset nihilominus. in illa verbis aequanda singulariter impeditus, quia, ut verbis ut azS. Ait pistini alibi relatis , tametsi exercitatissimus quis sis in seU Iisis aptὸ enunciandis, verba ipsa non aequant, nec assequuntur menrem, prasertim in b Uriori extra sensism vulgi. id est , extra officinam
v rborum risitis. Neque viderentur ea propter multa hia addenda pro solutione dissicultatis instantis an possit, vel non possit, & in quo sensu possit , vel non possit imponi Deo nomen conveniens, nisi multa passim oecurrerent adversantia sibi mutuo, si minus in , at in speeie saltem Samstorum Patrum ac Theologorum placita, quae ut temperentur ac componantur dissertationem aliquam Paulo prolixiotem efflagitant. Et illa quidem contraria placata Patebunt ex textibus infra citandis Notandum secundo totam praesentem controversiam posse ad haec duo quaesita reduci, an videlicet compellari possit Deus Uc nomine prQprio, & nomine adaequato. Per nomen proprium hic intelligitur tale aliquod nomen, quod rei naturam , si vet sit bstantianti igiis exprimat,sive in se ipsa, sive ratione operationum neccssariam
347쪽
cum ipsa eonnexionem habentium. Tum vero per nomen adaequatum , tale debet intelligi , eujus vis signifieativa sit adeo evidens ac perampla, ut rei nominatae naturam omnem palam faciat &detuonstret. Qua nominis utriusque, proprii nimirum & adaequati, Una alteraque uotione praemissa mox asseretur compellabitum equidem esse Deu in nomine proprio , sed non adaequato. Et sic quidem id totum, quod de variis Dei nominibus infra tangetur. facile conciliabitur cum Oppositis sententiis reserendis , juxta quas Deus,& nomine non indiget, ει nomine caret, &est nomine melior , quia est supereminens Ptra omnia, supeνsubstantialis , superfntia existens . superbonus , superponas, omni principio ct ordini super- Iocatus, dcc. ut legitur apud S. Damascenum, tib. I. Fid. e. 8. & ad mentem omnino S. Dionysii, qui similia Dei supereminentia at-rributa in illies inculcat; unde consequi videretur nullum imponi Deo propriE nomen posse. Non est tamen hic S. Doetor ab ista linpositione nominum alie nus; dum E contra ostenditDeu in sic carere omni nomine,ut laudar, Possit ab omni nomine, ita quod Deus simuI sit 8c ἀνώαέως &-ωνυμοι. Verba S. Dionysii ex multis haec pavea exscribain. Noe uitar. inquit, lib. de Div. Nona. c. I. s. o. cumscirenι Theo duo, Deum laadant or tanquam nomine caFenιem , ct ab omni nom
Ge. Tanquam nomine carentem, ut cum aisne Deum imum in una ex
susticis Oisionibus symbolica apparitionis Dei inerer se eum , qui diis
xerat . Quod est nomen tuum , ct tanquam ab omna nomine abducenissem Lxisse: Quare interro Fas de meo nomine & hoe est admira- 4bile Mutiorum vero nominum faciunt, in cum 'sum Deum sntroducant dicentem. Ego sum qui sum, vita, lux, Deus, veritas, dic. Ac tum in sequente para grapho sic concludit: Sic igitur ei, qui omnium rerum causa est er supra omnia , congruit careri nomine, 4 ct congruNnt rurses omnia rerum omnium nomina. Quibus & similia laus verbis aperte praevenitur id , quod sumus jamjam asserturi . Deo videlicet propria nomina non deesse, sed adaequatum non
mea deesse di imponi 1 nsmiae Usi possia
Deus habeat multa nomi na . 8t nul
348쪽
Deus propriὸ nominari potes.' adaquate non potest. Hac asseri νhabet duas partes seorsim probandas. Probatur prima pars. IIIlut proprie nominari potest, cui nometrNλα riis; imponi potvst, ad cujus aiuli tu in cogitetur sive natura ipsa pror is rium pria, sive naturalis quaedam proprietas rei nominatae r sed hujutaria ta , E; n Odi nomen imponi Deo potest : igitur propriε nominari potest .
reipiletates. Maior constat eκ ipsis terminis, juxta quos non potest fieri, quin nomen significans naturam, aut narii ratem proprietatem rei alicujiis, sit illi rei tam proprium , quana improprium illi esset quodcunque aliud, quod nihil hujusceinodi significaret , sed potiti
quid omnino ab illius natura & naturalibus proprietatibus alie num. Sed neque aliunde illi rei fuid tale nomen impositum, quam ex prae habita notitia seli naturae , seu naturalium proprietatum illius rei; unde Et, ut quando profertur, moveat audientis cogi rationem eonformiter ad loquentis mentem : & hoc pacto tam audiens, quam loquens attendit ad naturam , aut narii ratem ali quam proprietatem rei nominatae': neque ad hoe requiritur , nisi ut audiens linguam loquentis noverit. Audiatur S. Augustini qui de hac voce, Deus, sic ait: de Doct. Christ. l. I. c. s. Non enim revera in strepitu istarum duarum fruabarum 'se cognoscisinsed tamen omnes Latina lingua scios, eum aures eorum snus iste tulerit, mονεν
ad euitandam excellentissimam quandam immortalemque naturam. Tum vero non eget minor probatione ulla quatenus ut audi is nomen enti a se, entis svremi, entis aterni, enti3 immensi Scc. ningia est Hilco cogitam is Deum elle , qui noluinariir , de cui propria lieri P v di,' naturae, tali nnaque ab il la emanantium proprietatum comple optopriae sunt xi O, Arque ita Deus proprie nominari potest; quin etiam tot no
z..', i. n si ibi is ipsi Peopriis, quod considerari in illo& designari a nobi xvita iudiean. possint Divinae perfectiones ad Deum vere, atque ita propriγιεμ attinentes. Quin etiam nihil vetat, quin haec nomina sint & li cantur magis mimisve Deo propria, prout sunt significantia attributorum, quae majorem minorenive concipiuntur habere viciniam S connexionem cum natura de indole Divinitatis. In quo sensu. valde proprium erit Deo nomen, quod aptabitur ipsi ex titulo
misericordiae , ob id quod in primis ipsi proprium est, sicut Ec- iacta canit, misereri semper ct parcero; atque ita de caeteris.
349쪽
bo Deus sit f ' in quo sensu , Fc. 321
Uerum inter nomina omnia, quibus hucusque Deus suit coirμ . 1 ε pel latus, & debuit compellari, aut potuit, propriissimum illud quile fit est,quo ipsemet se compellavit, interrogatus a Moyse, in hunc modum, Exod. 3. I 3. & Iq. si dixerint mihi,quod est nomen et ii, , yyyy - ' quid dicam eis. icquitur r Dixiι Dominus ad Mosen, EGO
SUM Q U I SUM, sit , sic iuces Filiis Israel, RU i EsT misit me ad vos. Ideo ver, prupri illiinum Deo est nomen istud, quia, .ut fuse demonstratum est in arti illo tertio praecedentis quaestionis, id quod sinunε Deo proprium est, & per quod essentialiter
differt ab eo omni, quod Deus non est, est jsum esse. Nam praeter Deum nihil vere est; sed crit , aut fuit ob labiles & irrequietas essendi vicissitudines , quibus res creatae omnes sie sunt obnoxiae, ut sine ulla mora, quae pro praesense haberi possit, a statu praeterito transeant in futurum. At Deus immutabiliter est quidquid est,&ideo solus vcre est. Nec proinde potuit convenientius sibi nomen imponere, quani dicendo : E G Ο SUM Q v I s V M ; sic quippe Divinitatis characterem expressi, quo divinior nullus est. Tantum addo ne quae in articulo sequente occurrent de specia- v lx L Iibus Dei nominibus dicenda , hic praeoccupem , ex verbo Heia Quam
braico essendi seu substantivo,ex quo Deus praedi etiam illud nomen Vb i. c.
contexuit, dicens: Ego sum qui sum, & hoc alterum apud Hebraeos pvae celeberrimum fluxisse nomen tetragrammaton, seu quadriliteruin, st. .h--
quod est Iahova : & ita quidem apud illos sacrum, ut interdictum fuerit illud quocumque pacto legendo aut loquendo Proferre, ne videlicet per assiduitatem prolationis viIesceret. Praeterea& apud
Iudaeos , verba sunt S. Chrysostomi. Hom. s. ia Acta Apost. 3aam augustum iEud nomen fuit, ut in laminia insiriberetur : nee ulu gestare fas esseν, nisisummo Pontifici. Hinc autem ad rem meam nune in sero quana evidens sit Deo proprie, imo propriissime, conis venire nomen, quod Populus Dei tam alto venerabatur silentio, de quo nulla erga illud pietas religiosior esse potuit. Iamque salix superque constar quomodo Deus possit proprie nominari; quarerat prima pars assertionis probanda. Probatur secunda pars. Illud adaequale nominari non Potest, Di. cujus nullum nomen sortiri potest adaequatam cum re nominatae .9μ 4. Iconvenientiam : sed hujusmodi Deus est : ergo &c. Major patec ini postio 'ex terminis. Qinia enim ad rectitudinem nominis opus est, ut no- naen rei nominatae conveniat, non potest sinet illa adaequa a con- ad Fati. venientia nomen ullum obtinere rectitudinem adaequatam : R ideo
si nullum. nonaea potest obtinere adaequatam cum aliqua re nomi:
350쪽
Q inre Im poni Deo non possitn men veth adaequatum.
Reeensen mir variae .uthoritates ad id pe .handun a
nanda convenientiam , conseqtiens est illam adaequale nominari non posse. Minor autem sic probatur. Quatenus ad impositionem nominis obtenturi adaequatam illam convenientiaita,necesse est praeliabitam fuisse adaequatam rei nominandae notitiam i obstat auic in tali praehabendae notitiae incomprehensibilitas naturae Divinae. Hac siquidem incomprehensibilitate posita,uti 1cii per deerit ne multa, quin & infinita , in Deo comprehendenda, ita nunquam
sciri potetit quale sit illud novien , quod congruere possit toti
Divinitati, quam opus est esse praecognitam , ne temere nominetur: sicut enim non potest nominari, nisi temere, numerus qui nescitur, ita res quae nescitur, ex qua parte nescitur, nunquam nisi temere nominabitur. Igitur necesse cst rcin totam praesciri, ut tota nominetur, ut, inquam , tota nominetur cum convenientia,
quae ex toto ipsi respondeat. Quare jam satis pater sensus, in quo utique Deus nominari adaequale non potest : N in quo audiendi sunt Saneti Patres ac Doctores nostri, quoties affirmant aut Dei nomen nullum esse, aut certe nullum afferri posse , quod non sie infra dignitatem illius. Itaque ad istam impossibilitatem nominis adaequati, referre est verba haec S. Iustini Martyris in Cohortatione ad Graecos: Nomen ineffabili Deo nemo potest imponere. mod si quis ullum in . audebit disere , is intemperanter insanus es : & illa rursus Synesii in Oratione de Regiis i Nullum usquam nomen inventam est , quod Dei naturam attingeret. Is ipse est sensus, in quo Maximus Tyrius
Orat. 37. cap. 3. Pim. Deum vocat Legi torem nomine carentem , de Trismegistus , omni nomine meliorem : Omitto id genus loca plurima, quae passim occurrunt, dc quae Omnia eo tendunt , ut Iongissime semoveatur a Deo omnis ratio nominis adaequati ob
incomprehensibilitatem ipsius Dei , qui si ea propter ineffabilis est , quanto magis in nominabilis erit, nomine videlicet ad aria quato , quod si ex omni parte illi conveniret, effabilitatem illius Omnem pariter exhauriret. Certe hoc est Deus, non omittam hae everba S. Greg. Naziana. Orat. de fide , quae est ης. Quod ci mdicitur , non potest ἀσι ι cum astimat r , non potest a mari s eum definitur , ipsa definitione crescit. Itaquc similiter , cum nomina tur, non potest nominari : & sic nunquam potest , ut erat pro
bandum , adaequato nominc circumscribi.
obiicies contra primam partem. Illud non potest propriὸ nominari, cui non potcst nomen imponi , per quod a rebus caetearis discernatur et atqui nullum huiuscemodi potest Deo nomes . .