장음표시 사용
381쪽
Vua sint celebriora Dei nomina. 3 6 3
Kns ct Spuritus Sanctus et sic enim leguntur , Au, ben, vernan soahados . Et sic quidem literas illas interstinguebat& legebat Rabbi Haccados a Galatino citatus in hunc modum. Ex hoe no mine exposlao, quod est, yehova, derivatum est nom n duo ec in lite rarum , quod cst, Pater, Filius σ. Spiritus Sanctitaris , id cst , mutata Phrasi Hebraica in Latinam , Diritus Sanctus. Aliunde etiam haec est verisimilior lectio ; vcl praescrtim quia non vidctur posse literas , quae tam grande Mystcrium sonant , in sensum ab isto ablon rein detorqueri, nisi ad casum fortuitum referatur talis earum ordo , qui potius , ut 'patet, referri dcbet ad inspirat uin rneque enim literae concursu immeditato in unam stricin adunatae solent ta in te conditam rerum Divinarum significationein sortiri. Et haec quidem ratio adhuc magis urgct in nomine , quod est, ut Hebraei loquuntur, Filius 4 a. titerarum : nam utique Sanetiss-niae Trinitatis Mysterium clarius manifestat: sic autem exscribitur, unius exscriptionis tenore , qtrem virgulis interstinguam r
catio auic in hac cit nominis praeuialii per vocabula divisi , qualia virgularum ope notantur. Pater Deus, Filius Deus , Spiratur Sanctus Deus , verumtamen non sunt tres Dii, sed unus ruus i sienamque legitur. Au et, ben et, ruach hahadasib ec avallo scheus hae Iohim , hi im euha achad. Et jam quidem satis notum est, quae 8e qualia sint celebriora Dei nomina , ud erat in hoc articulo ex. ponendum.
De Simplicitate , qtra es Incomponibilitas Dei.
LI c ε τ simplicitat attributum quoddam positivum, sive, ut aiunt , a mativum sonare vidcatur, nihilominus quando, penitius inquiritur quid revera solaci , comperitur simplicitissem non aliunde dictainine, quam quod sit sine duplicitate z. Tomus L. V r
382쪽
3 s 4 D putatio quarta , Art. I.
quo paeto pariter apud Graecos non ilicitur aliqui .l simplex , sive e αοῦν , nisi quatenus non est duplex quod μα-ν vocant. Hinc Scriptoribus Theologi, Latinis perinde ac Graecis commune est simplicitatem entis Divini enumerare & traetare intcr attributa ipsius iacgativa , sive , ut aliter aiuili, negantia. Et revera haec simplicitas attributum negativum est nam cur natura Divina simplex est , nisi quia non est conjuncta atque composita , ut loquitur S. Anibrosius , LI. de Fid. e. 7. & rursus nisi quia compositione carer omni, ut ait S. Cyrillus Alexandrinus λ s. in ioan. Quae praeterea veritas perpetuo patebit in lecursit toto hujus dissi putationis , quam ilivido in articulos qllatuor. Primus erit , an
simplicitas Dei probari ratione naturali possit. Secundus , quae &quanta sit Dei simplicitas juxta Sacrani Scripturam N Sanctos
Patres. Tertius, an repugnct cum Divina simplicitate obtegu mentum , quale Anthropomorphitae fingebant , humanum. Et quartus , qualiter error Anthroponi orphitarum sit contra
Simplictas Dei prcba iratione natarali possis p
NOTANDUM primo multa esse , quae plurimum obstare videntur , ne quid simplex possit ab humana mente intelligi. Obstat crassities sensuum , quorum ope praevia utitur indigetque
ad notitiam rerum intelligibilium comparandam. Quare ut solet oculus corporeus , si quid ope vitri rubri , aut quovis alio colore imbuti, eonspexerit, id videre colore simili convcstitum, ita mens. quae est oculus animae, quidquid per interpositam sensuum crass-ticin consideraverit , id videbit aliqua contaminatum erassitie. Hoc igitur pacto humanae menti ad res quantumcunque simplices attendcnti occurrit sempςr conspicicnda alicujus compositionis contagio , a qua non potest cogitationem suam purgare ob 1 e sationum praeventcntium faecein , qua proinde, quisquis ille sit . univcrsarum intellectionum nostrarum nitor inficitur. Obstat etiam, ut de caeteris taceam impedimentis , perpetuus rerum corporearum incursus . ob quem necesse esse illas perinde indesinenter cogitari ac sentiri. Non itaque potest mens vacare
cogitationi rei cujusvis simplicis, quin ab illa solitarie cogitan- Diqitigod by Corale
383쪽
An simplicitas Dei probari, uec. 3 S
ila distrahatur per sensationes ab objectis externis excitaras & ad ipsam perdiustas , & ab ipsa exigentes intelligi; ita quod ut distincte non intelligitur aliquis sonus , dum ad aures instat alius , qui se cum illo permiscet, ita claram rei simplicis conspeetionem perturbat fuligo rerum compositariam , quae simul cidcmeon spectioni se offerunt. Nisi quod licet mens posset sui, ut ita
IOquar, conclavis fores occludere , seque omnino seponere 1 rumore sensationum ipsas pulsantiu in , esset ipsi nihilominus gravissimo impedimento cogitandi rem simpliceari vel ipsa consuetudo alte impressa de rebus non aliis , quam corporeis cogitandi r quia videlicet haec assuetudo revocaret illico mentem ad indeleta rerum corporearum phantasmata. Neque nostrum nemo cit, qui simile quid experimento suo non Comprobet: nam quis aliqii an dolertentavit obtutus suae considerationis erigcre ad rem aliquam mere simplicem , & non statim hinc rela plus est ad materialia simulacra ipsam ob velantia λ Quin L adeo infeliciter iit experti simi e Sacris Scriptoribus non pauci , iique docti limit, quos insta reseram , ut capropter astirmare ausi sint nullam esse rem spiritualem , Divinitate etiam non ςxcepta , ab omni alicujus corporeuatis permixtione iiii mu-
Notandum secundo Theologos in hac unanimi opinione versari , nempe quod in partem poenae , quam Adamus suo sibi peccato meruit suisque posteris, venerit & computanda sit difficultas, ac sori an impossibilitas , quam mens nostra patitur , nudandi & abstergcndi cogitationes suas a sensibilibus simulacris. Nam licet Adamus calli, quo mansisset innocens , nec cssario subiisset via ordinaria in rcbus intelligendis aliquam societatem phantasmatum propter unionem sen situm cum intellectu, po- tu issct tamen extraordinaria quadam via , ex imperio intelleetus supra sentus ipsos,ab ipsis non perturbari, quando nempe voluill t, silente ipsoru in tumultu , tei alicu)us incre intclligibilis meditationi vacare. Et haec quidem arbitraria mentis quies videtur claro stabilita in pleno, quod primaeva aequitas supra corpus ob vinuisset , dominio. At ex quo aequitas ista in iniquitatem conversa est, coepit Adam, vel invitus, res spirituales corporaliter cogita cc de eloqui di quin& iplam Divinitatem, qua spirituali iis nihil est , coepit corporeo quodam modo apprcheiadcre N astinis gere illi aures & oculos humanis similes , ut patet ex his νerbis.
dam omnem spei tua lita intem inducii sunt. 3 UaD sti ita separana nem ab ni seni i , sis it erra epuraturr na p. ecam ii
384쪽
3 6 6 . Disputatio quarta . Art. I.
'bi es Qui ais vocem tuam, Domine, austi dii ιn Paradyso, er timui , e. quod nudus essem or abscondi me., i. i. Ubi advertere est non tantum affingi Deo per haec verba utcunia sevila, tedii que oculos , sed huiusnodi oculos, quorum perspicaciae pitta-- ι , - ό rQt Ad mus susu posse subtrahere in quaesito latibulo. Non quod tibiis. Α damus, nisi planc clesiperet, id putaret; sed erat haec locutio
conformis cogitationi , quam adhaerentes rerum corporalium imagines vitiabant ; imagines videlicet oculorum nostris simili uni quorum acies nec corpora opaca pervadit , nec obscura invadit antra, nec in omnem aperti medii distantiam se diffundit. Atque haec cst in rebus spiritualibus cogitandis permixtio ipsarum cum sensibilibus involucris , & ab iisdem dependentia, quae occasio suit innumeris de Divinitate. figmentis, de idolis in quae sere tota Gentilitas abiit de insanivit , reputans posse aliquid esse simul corporcum & Divinum. v I. Dixi fre tota, quia in tanta insanientimn hominum militi tu-ὰ τ se . dine non defuerunt 1apientes , qui licet de Diis uti pluribus, aut
Di .intia e uti corporcis loquerentur, quoties loquebantur ad sculana vul-Di' c π gi , unum tamen csse Dcunt, & ab omni tabe corporea liberri-
,.si ' nuini apud semetipsos profitebantur, & de sua rogati sententia . hanc ipsam Et dictis & lcriptis publicam faciebant. Hinc in libris Gentilium , maxime vero Platonicorum , legere est plurima de Deo dicta , non Ethnice ullo modo , sed Christiane om
V II. Notandum tertio mentem humanam , licet non possit rerum spiritualium, intellemones ab omni sensi bilium limaginum oc- notio rei cursu liberare, quia videlicet iplam perpetuo pulsat repraesen-rit -- tatio qua lani corporalis orta ex icnsibus, eum quibus est collipos ae . seu gata , nihilominus clare agnoscere di lcri inen , quod inter utras- ς' rq que res , hinc spiritualcs , liinc corporcas intercedere necesse est ; ac proinde novit imagines illas omnes sensibiles , quae quocunque pacto occurrunt & impediunt meram rei spiritualis . intellectionem , csse ad hujus rei naturam prorius cxtraneas. Et ita non sinit te abduci in opinionem alicujus corporeitatis ad
spiritualitatem pertinentis , vel cum illa utcunque compatibilis. Sunt equidem multi, quos fefcllit illa seinper urgens & omnem intelicetioncm inficiens sensibilis quaedam repraesentatio, turile adducti sunt ut crederent Deum & Angelos , licci liberi sint ab aista crastitie corporum , quae viciemus , inc tamen non plane sp liato, quodam scuere corporcitatis tenuis, de subtilis , & miro mobilis.
385쪽
An simplicitas Dei probari, sc. 3 S 7
At obstare omnino poterat Quin fallerentur , clara illa , quae V V r nobis innata est, notio discriminis Inter rem non corpoream de mi. furii corpoream , sive inter reni simplicem fle compositam , inter vitari erro-
spiritum de materiam. Atque haec est potissima notio , unde αδ-ῶς uuntur argumenta , quae probant Divinam summani simplicita- ω Angelos ιςm , de qua hic est serino, & afferentur in assertione sequente ,' ad cujus intelligentiam non parum proderunt pauca haec , quM Praenotavimus. Proderit vero plurimum revocare hic in memo- Tiam rationes naturales, quibus suo loco demonstrata fuit Divina existentia r nam universae illae ad demonstrationem Divinae simplicitatis facild protenduntur de agnoscuntur vim habere parem Pro utraque veritate , quae una potius veritas est , stabi
Simplicitas De. probari ratione naturali potest: cst hae elueet .n ra artocιniis sequentibus , qua simplicitatem Divinam non utcunquo probant, sed demonsbant. Probatur primo. Deus tam necessario est ens si inplicissi naum, quan is persectissimum: sed ratio naturalis probat illuni esse ens persectissi- dem notio imitanicitur de simplicissimini. De minori noncst dubium;quia cns est per cui deesset aliqua perlaetio, esset ita aliquo genere imperIezium:N enti, si liis ita Deus non esset: deesset autem illi aliqua perfectio, si per laetissi- Rubmmuna non esset,quia vidolicet aliud esset perfectius. Attenta itaque ratione naturali, Deus est ens per elissimurn , videlicet tum omni cxcogitabili modo , tum in omni excogitabili gencre , ut magis constat ex dictis alibi pro Divina existentia demonstranda. MAIOr autein probatur ex eo , quod omnis compositio simplici- rati nimiaiae opposita , imperseetio quaedam sit, ut convinci poterit in hunc modum. Omnis compositio est additio partis ad partem t at in omni additione partis ad partem aliqua impersectio reperitur. Etenim pars , quae additur, vel aliam perficit, vel non perficit: si primum , evidens est imperiactio partis alterius , quae supponitur perficit si secundum, non est aeque inevidensim persectio partis istius, quae stipponitur addi 3e non perficere hquia superstuὸ adderetur ; nec ab imperfectione ex inti potest additio , quam concederetur esse superfluam.
Nisi quod e partibus illis , quas ad minus suppono duas , si o. anςutra alteram pessicit', vel una est , vel una non est duarum Deu, 'a
386쪽
as 8 Disputatio quarta , Art. I.
. n Pς secti Q si ui δ cst, quomodo non erit etiam una pars eoi . e, i. . tra hypothesimὶ Nam pur quid, nisi per aliam persedisonein , po- tibi ... xςst iii a pars non esis: alia Z si vero duarum partium non est una perscistio, persectiones illae erunt pares aut impares : S siquidem impares , quae minor est, ab cnte persectissmo aliena est :si vero pares , neutra constituet ens pcrscctissimunt; & sic non potest nisi una persectio, quae sit omnis persectio , cnti persecti si simo convcnire. Igitur Deus tam necessario est ens simpliciss- muna, quam persectissimum : ac proinde hinc naturaliter convincitur summa divina simplicitas.
Probatur secundo. Id solum , quod simplicissimum cst Limmutabile est : sed ratio naturalis probat Deum immutas plς .R0n bilem esse . io itur & probat ipsunt esse simplicissimum. Minoriabiliι. satis conitat. Quia si Deus mutaretur ab alio , sam non qui mutaretur, sed qui mutarct, Deus csset; major quippe cst mutan-ris quam mutati potentia. Aut si mutaretur alui pila, alicrum contingeret ves Deum non sitisse antequam mutaretur , vel postquam mutatus est, Deum non cile , quia non Potuit cise rcs eadem, & postquam mutata cst, N antequam mutaretur. Quae obiter de immutabilitate Diving dicta sint, donec de illa ex professo infra difficultates solitae pertraetentur. Major autem sic proba intur. Id solum quod simplicissimum est, non habet rationem to- . rius. At id solum,quod non habet rationem toticis, immutabile cst. Τum quia totius est fieri,videlicet ex partibus: triau ergo crat ante inquam fieret : ac proinde per fuit in Acr, itatum est. Tum rursus quia totum non fit nisi per parcium junctionem ; quare etiam istius jundilonis est ficri, ac proinde quoque partes mutantur
per istud fieri iunctionis , per quod utique e non junetis juneiae
evadunt squin & revera partes evadunt , quatenus anicquam jungerentur, nullatenus erant partes totius, quod constituunt.
x Hi Tum demum quia junctio partium non pertinet ad uisentiain omnino quidditativam reru in , quae evadunt partes : res cnim illae 'a sint, antequam fiant partes; & sic illis contingit partus fieri
φ0mpo im haec autem contingentia nonne trahit & probat contingentiambit '' ' totius 3 Omnis autem contingentia mutatio est. Igitur quidquid habct rationem totius, mutabile est: ac propterea , ut erat probandum , id solum , quod non habet rationem totius , immutabile est: unde patet id solum, quod simplicissimum est , immu-- tabila esse. anthoi ςδοῦ ς non est cur hic non taceati bis ritu illa propeii
387쪽
An simplicitas Dei probari. sc. 339
ium infinita, & qui nemini non illico in mentem veniunt, in Upye
i m - . . . ... . . contradi ci i.
ducta per quanaci inqtie phiralitatem partium Divinitatem com- in entieeptuponentium. Nam quocunque pacto fingatur partes illas in ef Di inimis formationem unius Divinitatis coluisse, aut ex casu , aut ex industria; aut necessario, aut liberὸ; aut per propriam , aut per alienam potentiam, quid hinc postmodum inscrri poterit, nisi aut omnino multiplex, aut omnino nulla Divinitas λ Uel, si quae tandem & una est , Omnino tam obnoxia destructioni, quamant E productioni fuit. Haec siquidem proditistio compositio est; at compositio principium est pugna et pugna autem di dii a dissidium
fiationis , ut loquitiar S. Greg. NaZian Z. Orat. 3q. agens contra chimaerain illam Divinitatis compositae , ab ipso multis ibidem demonstrationum invictarum jaculis trans inflam. Probatur tertio. Non potest noti esse simplicissimum quod est xiv. susticientissimum sibi ipsit sed ratio naturalis probat Deum esse sussieientissimum sibi ipsi: igitur & probat Deum esse quid sim- persectio.
pliciis naum. Minor constat. Nam quomodo ubi occurreret ino- ς . . 'η pia , citet Divinitas, quam non libi tantum , sed omnibus co- non tameeleepiolam esse necesse est Nonne 1 Divinitate profluunt bona si h P Omnia λ Ipsa utique abundat bonis omnibus. Nullo itaque bono potest egete Deus ; aut si egere potest, quis ei conserre illud potest , qui potiori jure Deus esset , si conserret Igitur Deus plenissime sufficit sibi ipsi ; suam , se habet potentiam , suam beatitudinem , suam sapientiam , &c. Imo ipse sibi est sua potentia, sua beatitudo, sita sapientia, &c. ad hocst vere ipsi ex his omnibus nihil desit. Nunc autem major sic probatur. Illud quod est sibi lassicientissimum non est tale, quale est, x v. per quidvis aliud ipsi additum. Quia nempe alias indiguisset ad esse id, quod est, eo quod ipsi suisset additum , & sic con- ν; a distra hypothesim non suisset sibi sussi eientissimum, sed Θ contra egentissimum. At id quod non est tale , quale est , per quidvis hirio sus. aliud ipsi additum, simplicissimum esse necesse est. Quia videlicet ipsi nihil potest supponi additum ; vel alias supponeretur gratis additum; quia supponeretur additum rei nullatenus perficiendae , aut utcunque constituendae per id, quod additur. Igitur non potest non esse simplicis sinum id quod est susticientissimum sibi ipsi , videlicet susticientissimum non tan
tum ad esse hoc aut illud . sed ad elle & hoe di illud
388쪽
3 6 o Disputatio quarta , Art. I.
p V . aetero quoque plenissimam hanc re redundantissimam praemis, sussiissicientiain divinae siunmae simplicitatis' constitutivam probath. ...' ipsa natiiralis notio primi boni , a quo sunt bona omnia. Nanima diaim; si primum illud bonum non csset sibi lassiciens , sed egeret aliis Rhi- bonis, non .essent ab illo bona caetera , quin imo ipsuin per bona caetera bonum ficret, δέ sic csset bonum laetum : non cilci ig tur primum bonum contra hypothesim. Dcinde quidquid absolute primum cst, nihil habet de secundo, aut rertior Igitur non constat ex lecundo, non constat pariter ex tertio , Ze sic de caeteris. Quare bonum , quod primum est , non potest fieri bonum per bona caetera , quandoquidem constare non potest ex caeteris :& ideo per se plenum est ac super plenum, ut caetera sint
ab ipso. Et hi se rursus illustrior evadit summa divina simplicitas , quae est ipsa prima & ideo incompositissma bonitas. q. Plurima porro id genus ratiocinia ex ipso rationis natistalis .mui; eum penii deprompta comperire cst passim, nedum apud Theologos ,
s sit ψ ppo' seci etiam apud Philosophos hanc versantes matcriam;& poterunc
se aliquod apud ipsos legi. Tantummodo nolim hic praetermitti argumentum eximie Platonicum Plotini demonstrantis omnem sive multitudinem , sive magnitudinem de ea propter omnem compositionem malum esse quoddam ; praesertim vero quia quidquid mag-gnum aut multum est, minus existit, quam quod nec multum , uec magnum est , sed unum est. Siquidem quod unum est., existit sui ipsius & sibi uni nulla indigens existentia aliena : at quod multum aut magnum est, ut eget a Iiis ad existendum, ita existit, si Latina phrasis perinde ae Graeca id patitur, aliorum & aliis q& hoe est minus existere. Praepue autem est unumquodque, inquit Plotinus, Ennead. 6. l. s. c. I. non quando sit multum aut
magnum , sed quando sui ipsius existit : sui vero ipsius est, quando δε-
Γιm sibimat annuit. Unde jam ad rem nostram sic inseretur Deum ex hoc qiiod maximὰ sit, esse maxime unum , de ex hoc quoiumaxime unus sit, esse maximὰ simplicem. Neque jam superest nisi ut satisfiat objcictionibus , quae sequuntur. XVIII. Obiicies prιmo. In iis, quae ratione naturali probantur, non sinἶ- , ' potest fieri , uv pars maxima hominum a veritate deficiat: sed tem Dei esse circa divinam simplicitatem pars maxima hominum 1 veritate desecter ergo, &c. Major est indubia. Namquc est genus quoddam apertissimae dementiae in erroribus, quos arguit ratio naturalis. Et omnino a verisimili abest, quod plerique homines. concordes esse possint in amcntia id genus apertissima ; cuni d.
389쪽
An simplicitas Dei probari, s c. 36 r
eontra planε advertatur illos esse unanimes in rebus, quas ratio naturalis inanitastat , uti quod totum sit majus sua parte, quod Parciates colenili sint, quod contraria contrariis sint curanda, &c. Minor autem cst longe remotior ab omni dubio, quia
nisi quis subripere fidem velit sacris pene omnibus ac prophanis historiis, necessario fatebitur Mundum sere totum per tria circiter annorum millia post idola, quae Dii erant Gentium, abii ise. Sed neque adhuc omnino cultus idolorum exti nimis est , &in Asiae & in Africae & in Americae regionibus multis. Neque non animadvertendum hic est , qualiter & ipse Israeliticus Populus, Populus, inquam , t Ile ex millibus electus , cui non defuerunt & Patriarchae de Prophetae sanctissimi, vix ac ne vix quidem contineri potuerit, ne ad idola destueret. Quid vero posti hodum est tam communis illa in idololatriam propensio , quam aeque communis praeventio contra divinam simplicitatem , quae pugnat pariter cum omni forma & pluralitate corporea pUnde , ut patet . sum cienter arguitur hanc summam divinam simplicitatem stabiliri quidem fide posse, sed ratione naturali non posse, quae , si quae est , nusquam genus humanum sere totum per tot saecula latui stet ; & praesertim deinceps non latuissete Christianis Magistris satis multos', qui de simplicitate Divina non satis Christiane locuti sunt. Respondeo & absolute nego majorem. Qma licet quod Adversarius opponit, possibile non sit casu , quo homines velint attendere serio ad notiones rerum divinarum ipsis ingenitas , possibilis tamen est ea sus, quo ad illas nolint attendere, nisi jocose ; aut etiam data opera velint seriam ab illis cogitationem avertere, ne videlicet per eam victi & territi compellantur valedicere voluptatibus, usuris,ultionibus, &c. quibus favere non possit Divinitas , qualis est , apprehensa , nempe non solii in ab omni Iibidinis , avaritiae, vindietae, Jec. assediti libet , scd etiam per suam summam simplicitatem liberrima ab om. ii nexu de affectu corporeo. Hanc ob causam contigit multa hominum millia , de quibus scriptum est , Stultorum insinitus est numerus , cecidisse in amcntiam fingendi Deos , nec mois, multos , sed multis vitiis declitos , ut per illa suis indulgerent.
Quin etiam eo amentiae processum est , ut fieti fuerint Dii hominibus nequiores, qui vellent in hominibus habere scelerum Tomus I. Z E
Atque hine infimiae gem e. in idoladassu velunt.
senserin t de Deo satis spiritualiter. YIL
390쪽
36 a Disputatio quarta, Art. I.
trendere, suormia ae inulos, Quos essent post modii in non suppliciis, scdeorriseu. .ei praemus excepturi. Neque vero decet Iric tot illa tot Deorum incorporeus. crimina, tot sunera , tot stupra rcferre , ne per illorum vel tantummodo exscriptam tabem conspurcetur haec pagina. De caetero autem non suiu illa, nisi nimis obvia in Gentilium Oratorum, ac praesertim Poctarum libris. Tum potest ejusdem syllogis ni propositio minor absolute negari; quia non cst putandum plerosque homines in tantum a veritate defecisse , ut agis
noverint De uua corporeum, licet in tantum a vcritate defecerint, ut parum curarciat esset ne corporeus an incorporcus, sibique magis in corporeo, quam in incorporeo complaccrent.
Error itaque ille humanus magis fuit crror cordis, quam mentis; qualis utique suit error illius insipientis , qui nusquanitia mente sua , sed in corde suo dixit, Non es Deus, quasi nolensis. p. hi,' pisu Deum , quem esse noverat. Nihil itaque vetat referre idolola- e si s r triam omnem, sive quae extincta est , sive quae nondum extincta usta i affectum , & troii ad intellcctum. Hinc omnes in crimen illud, vel lapsi, vel inclinati, facti sunt inexcusabiles,qui a um cognovissenι Deum, non sicut Deum glorificaverunt, aut gratias egerunt .sed evanuerunt in cogitationιbus suis, or obscurarum est insipians cor eorum, sicut scribit Apostolus ad Romanos. ac tum sic pergit: Dicenter enim sesse sapientes , stulti Dicti sunt, or Muta dierunt gloriam incorrupti bilis Dei insimilitudinem imaginis corruptibilis hominis, ct volucrom sct Pad pedum , ct serpent um . . . commutaverunt veritatem Dei in mendacιum, Oservierunt creatura potius, quam Creatori, orc. Unde
omnino sequitur errorcs humani generis circa Divinitatem , scit Divinitatis simplieitatem non processite ex defeeti luminis naturalis, quod e contra illam demonstrat , ut asseruimus. Quod utem plures e Christianis Magistris non satis christiane de divina simplicitate locuti sint, id infra, vcl per aliquam in. rerpreta
tione ni cxculabitur, vel reseretur non ad rationem naturalem quae
desuerit; sed ad eandem , quae consulta satis & penetrata nonsuerit. 11 3. Objicies secundo. Illud, ad cujus veram speciem obtinendam
Attin non non potest per rationem ullam naturalem perveniri. non potest natiirali ratione probari; sed per rationem ullam naturalem perve-
veta speeita niri non potest ad obtinendam veram speciem simplicitatis Dei ias die V igitur, &c. Major propositio constat. Quatenus vera probatio illa est,quae est ucra demonstratio, id est, repraesentatio rei probandae, ita quod PQ r probationem tam vera communicctur audienti species