장음표시 사용
401쪽
eunda disputationis, ubi sun impugnatus suit hine Gilbertus Pot' retaniis Pictavorum Episcopus, illinc Gregorius Palamas Archic piscopus Thessalonicensis. Ibi quippe latὸ demonstratu ni est quantum cum Divina simplicitate pugnet quidquid hactentis cogitatum est de distinctione ulla utcunque reali, ac proinde etiant formali ad realem nimis accedente , Inter perfectiones & operationes Divinas, sive secum ipsis , sive curi Diviuitate, cu)us
Quare superest ut ad eluendam posterioris praemissi peccati maculam hic, agatur contra Scriptores jamjamr elatos , quibus aut solunt Deum incorporeum esse , aut nec incorporeum esse visunt est, ut hine magis Divinam simplicitatem extollerent. Atque ita hic non tam ostendetur quid sumnaam Divinam simplicitatem constituat, quam quid non obstet; licet ob insertos uuius alteriusque materiae nexus utrumque una opera clucidari
necesse sit. Aut si quid rationis de aut horitatis ad illud primum satis elucidandum desiderabitur , id ex professo sub articuli finein notabitur ad hoc ut, sicut propositum est , pateat non solum quae non sit, sed etiam quae sit de quanta sit entis Divini simipi initas
Sἰmplieitati semina Dei non obstat , quod non sit selus ἰneorporeus timo bine magis convincitur hae ima summa Dei simplicitas. A seriis ista est eontra Faustam ct cateros , qui asserucrunt flumneum esse ineorporeum, reputantes posse .n hunc modum summam simplicitatem Divinam illuinius aut solissius stabiliri. Probatur primo. Ex hoc quδd Deus solus hon sit incorporeus, nihil potest consequi, quod illius simplicitatem utcunque imminuat r igitur simplicitati summae Dei non obstat, quod solus non sit incorporeus. Consequentia patet ex ipsis terminis; quia in nullo genere gradus summus potest aut tolli , aut impediri, nisiler imminutionem ejusdem generis. Probatur antecedens. Exoc quod Deus non sit solus incorporeus , 'hoc tantum conscisquitur aliquam videlicet creaturam , uti animam rationalem, esse quoque incorpoream. At hoc non imminuit utcunque Dei simplicitatem ; nec enim Deus erit minus eapropter incorporeus.
Et ratio evidens est; tum quia generatim ii n potest perseetia unius subiecta minuere perfectionem alterius t hoc ipso quippe
Nee Deus solus ineor p γreus est . nee non in .e poredia est, ut probabiis tui deinceper
Deus est minuat necirpi reus ex hoe quod non si s lua incor
402쪽
3 Disputario quarta , Art. I I.
quod pon sunt in eodem subjecto , non pugnant invicem ; ne proinde una minuit aliam. Quin nec pugnarent , si in eodem subjecto essent, praeserti in vero si fuerint ejusdem generis ; sed potius sese foverent, sest juvarent , sese augere ne
Tum rursuς quῖa non est aIiter discurrendum de persectione . per quam anima incorporea est, quam de illa, per quam est intelligens, aut de alia , per quam est sapiens , &c. Ex hoc
is si sistis, alitein quod anima sit intelligens de sapiens , &c. non ea- aseulgeas. propter Deus est aut minus intelligens, aut minus sapiens , dcc. Tum denique quia ut inhumanis non decrescit doctrina , aut virtus unius per doctrinain aut virintem alterius , sic utique decrescere utcunque non potest praerogativa conditionis Divinae incorporeae per incorpoream animae conditioncm. Igitur, ut erat probandum , non minuitur Dei simplicitas ex hoc , quod animast quoque incorporea r nec eaproptcr obest lautinae simplicitati Divinae, quod Deus non sit solus incorporeus. x X I. Probatur secundo. Non obest notioni initimae Divinae potentiae,n.., 'his.' qu bd anima potentiam habeat aliquam communicatam & de b bet miniis pendentem r atqui si ita est, simplicitati siliuinae Dei pariter nota ἀή obstat, quod non sit solus incorporeus et igitur, &c. Major conia a fit ali- tat; quia potius ex adverso argueretur Divinam potentiam nota ρ' esse summam, si quae extra ipsam esset, incommunicata esseι dc. independens. Hinc quaecunque inferior est potentia a superiori, & quaecunque superior est, a suprema quadam emanat atque dependet : & sic longe abest quin obsit notioni Divinae suntinae potentiae potentia animae , quaecunque illa cst, communicata video licci & dependens. Nunc autem sequela minoris sic probatu Q atenus conditio animae incorporea , ex cujus hypothesi sequi seir Deum non esse solum incorporeum , non importat in anima simplicitatem aliam , quani communicatam & dependentem - Quapropter si animae potentia, quatenus est communicata & dependens , non obstat notioni summae Divinae potentiae, ut ostensim est ; non obstabit etiam notioni Divinae summae simplicitatis simplicitas animae , siquidem communicata pariter S dependens.
xx Ir. Addidi postmodum in textu assertionis haec verba : Imo hinc mi ς' mastis convincitur hae ipsa simina Dei simplicitas. Et ratio addendi
qiantoma. L ut ῆ qu ali nihil essct in corporei in creaturis , ut in animabus
403쪽
ssu a s quantas implicitas Dei, s c. 3 s
hine longε facilius labi humana opinio posset in errorem eorum, qui affirmarunt neque vel Deum immunem esse ab omni eorporalis permixtionis coagulo : praesertim vero , quia mens humana, etiam quum intimius de Deo cogitat, obruitur perinde ab imagine quadam sensibili Deum , quem cogitat, ob velante a dcese Acilius adduci posset in errorem , qui esset pejor priore. At E contra si sententia pugnans pro quibusdam creaturis in- xx xi hcorporeis, uti pro animabus & Angelis, mentem semel praeoc- Si anima
cupat , assagit facit E ex simplicitate illarum intellecta ad in. V: T.: 'telligendam Dei simplicitatem , quam hoc ipso summam esse ei concludit . quia quidquid in Deo est, summum est. De eaeteto 'r' non per errorem , sed per veritatem unam via patet ad aliaui rigitur ad notitiam summae Divinae simplicitatis via nulla patere aut parari potest per errorem praeconceptum conditionis corpo rcae , quae sit propria omnibus creaturis e quanto itaque minus posset per illuni decorari dc extolli summa Divina simpli
Unde patet ex duabus hypothesibus, quarum una nihil incor- XXIV. porei admittit in creaturis, alia vero admittit aliquid, illam mul-r 'eb magis, quana istam obstare Divinae simplicitati. Et sic errant opposta 'turpiter cum Fausto quicunque sub obtentu hine illustrius coui- i ' 'mendandae Divinae simplicitatis affirmaverint sciIum Deum esse incorporeum : ut praeterea nihil dicam de gravitate erroris ad naturam animarum & Angelorum corpoream relati & in se ipso spectati, qui hic magis supponitur, quana coarguitur : quia latis probabitur alibi , ubi sermo erit de Angelorum 1ubstantia, in Tractatu de Angelis. Obiicies primo. Si aliqua creatura, uti anima rationalis , est XX V. incorporea, Deus non potest dici suinna E simplex et igitur obstat .. -υ sinimae simplicitati Dei , quod non sit solus incorporeus. Conis non esset sequentia est prorsus cuidens. Tum vero antecedentis sequela: '' iis' i. hinc non minus evidenter probatur , quoci si anima rationalis ma esset est incorporea , erit haec ipsa anima tam simplex, quam Deus et iis .ij. Et conditio siquidem incorporea secum necessario affert siniplicitatem , quae cum sit omnimoda quaedam incompositio , non admittit capropter magis & minus. Non igitur Deus erit sumna E simplex : quia non dicitur quid. summum , ni si relative ad aliquid inferius, & ad aliud infimum. Praeter, Deus non est minus essentialiter sunt me simplex, quam isuuinie independens : sed obstaret summae independentiae De I, in ecti:
404쪽
3 1 6 Disputatio quarta , Art. II.
Λ em, quod non esset solus independens r ergo pariter obstaret sum nrae. '''. si triplicitati Dei, quod non esset solus simplex , sive , quod idem
naependens. est, solus incorporeus. Et hoe quidem ratiocinium est ex integro evidens; praesertim vero , quatenus independentia secum affert notionem supremae aut horitatis, quae si suprema est, parem non admittit. Quare itaque potius suprema simplicitas parem admπ- teret At parem admitteret, si quam admitteret : quia quaecunque simplicia sunt, ex aequo simplicia sunt; aut si utique talla non sunt , id obtinent ex discrimine compositionis, quae sit in uno, 3e in alio desit. Non itaque , contra hypothesim, essent simplicia. Hi ne igitur patet notionem simplicitatis esse in indivisibili positam ; de capropter , si creatura simplex fuerit, Deum summe simplice in non sore , sed aequὸ simplice in t quod in mul- ais attributis , siquidem non sic in indivisibili positis , locum non habet, ut in intelligentia, sapientia , potentia , dcc. Qini
ratione non obstat animae intelligentia , quin Deus sit summe intelligens, A sic de caeteris. t xvir. Respondeo & nego sequelam antecedentis , pro cujus proba
β in tione solvenda dico simplicitatem posse dupliciter accipi , ne-
fi k' nihil' gativὰ scilicet 8e positive. Accipitur negative , quando praecia 2 accipiti ir, prout excludit partes entitativas quocunque pacto rem culini. componentes. Tum vero accipitur positivὲ , quando praetere1 accipitur, prout exclusis partibus persectiones includit sinini cum modo & statu simplici , quo se habent ad invicem persectiones illae. Itaque fateor simplicitatem in priori sensit acceptam non suscipere magis 3e minus ; sed contendo illam suscipere magis & minus , si in posteriori accipitur, uti revera accipitur, quum agitur de sumnia simplicitate Divina, quae in perscinio tribus Divinis , praeter omnem negationem compositionis, importat modum ac statum omnino simplicissimum , quo se habent ad invicem, de quo non se habent ad invicem persectiones creaturarum simplicium.
χxv i. Modus autem ille ac status , quem dixi omnino simplicissi.
Explieatur nium , secum habet conjunctissimam notioncm immutabilitatis: atque haec est immutabilitas, quae perficit simplicitatem , di ad quo se ha- sum trium gradum perducit. Itaque in creatura simplici, ut in tam νε t anima rationali, perseetionum omnium una est entitas ; sed non sectiones Di- est persedit onum illarum modus unus ac status; imo varius est atque multiplex , ob mutationes de mutationum vieissitudines
multas , quibus obnoxium est quidquid in illis est potentiae, re
405쪽
ssu a s quanta sit simplicitas Dei,-c. 3 7
Operationis. Atque ita jam saris patet sensus , in quo simplicita animae non obstat summae simplicitati Divinae. Ad id vero quod additur , respondeo non valere paritatem ductam ab independentia aci simplicitatem ; quia videlicet independentia est de genere attributorum , quae non possimi fieri creaturis communia, ob individuam & singularem Divinitatis notionem , quani prae se serunt ac palam denion strant. Hujusmodi sint esse ast, esse omnipotentem , .csse omniscium , esse unum ac trinum, &c. Vel aliter respondeo quod sicut non obstat supremae Divinae aut horitati, quae est ipsa Divina independentia, alit horitas Regia homini communicata , ita nec Divinae summae simplicitati obstabit simplicitas illa , qua gaudet anima : quatenus, quaecunque tandem sit, non est mimiis infra simplicitate Dei, qu&ni ait thoritas Regia infra independentiam Dei , ut satis constat ex modo dictis de simplicitate hinc negativὸ , hine positivE accipienda, de quorum notitia prorsus solvit quidquid hic affertur de illa eadem simplicitate in indivisibili posita. Objicies secundo verba illa Fausti in libello de Creaturis: Legimus , inquit, in quodam receptissimo Patrum tractatu : ingressi orimplere omni soli est possibile Trinitati, qua sie universa intellectualis natura e itur penetratrix, ut non soὶkm circumplecti eam atque ambire , sed etiam illabi et, ct velut incorporea eorpori possis infundS. Unde sic licet argumentari. Ad ianimam Divinitatis si inplicitate in spectat, quod sola possit ingredi & implere omnia, & universam intclleetualem naturam penetrare. At si solus Deus non esset incorporeus, istae praerogativae non convenirent soli Divinitati; quatenus anima , quae supponeretur in corporea , esset perinisae penetrativa. Igitur obstat summae Dei simplicitati , quod non sit 1 olus incorporeuS.' Adde quod dum sic magis eonsulitur summae simplicitati Divinae , astarmando soluin Deum incorporeum esse,& ideo animam incorpoream non esse, consulitur simill faciliori unioni eorporis cum anima ad hominem efformandum. Nam res corporeas uniri, Iicet plus minusve corporeas, facile est factu. At neque captune ite est posse sic uniri res incorporeas cum corporeis , & ea praesertim unione , quae vera quaedam compositio est. Neque enim omnis unio, etiam penetrativa, compositio est; alias siquidem verum quoddam compositum resultaret ex Deo penetrante de anima penetrata. Igitur praestat asserere Deum solum esse inj
additus quod s anima non estineorporea
406쪽
In quo sensu anima sit mediae tonditionis inter spitiis tum ερ coris
Quomodo nima . seo ore est . dig. ait Iisa unire. vi corpori.
318 Disputatio quarta, Art. II.
Respondeo tractatum illum , quem affert Faustus , nullius esse aut horitatis, siqibilem incertae & non laudata . Deinde vcro quod sola Trinitas ingrediatur ini pleatque omnia, & uni ver sani intellectualem naturam penetret, id spe istat ad illius simplicitatem& immensitatem simul : quare necesse est ut longὸ disserat vis penetrativa animae, simplicis si qui deni , sed non tinnienis, a vi penetrativa Divinitatis. Et hac etiam ex parte patet singularis praecellentia lanimae Divinae simplicitatis. Praeterea nec paruui , ut Opinor, notanda sunt verba ultima ex tractatu illo relata, haec videlicet: Et velut incorporea corpori possit infundi: namque insinuant naturas intellectuales, nempe animas, minus emc quid corporis, quam esse instar corporis , quando videlicet cum Divinitate , quae ipsas penetrat, comparantur. Qui loquendi modus non alienus est ab isto , iuxta quem non negabunt Theologi simplicitatem Dei & simplicitatem animae esse tam impares, ut anima cogitari possit veluti mediae conditionis inter Deum & corpus ; non quod constet ex corpore &spiritu ; hoc enim repugnat; sed quod quantum distat a corpore per incompositionem suae propriae entitatis, tantino etiam differat a Deo per coinpositionem statuum & modorum , qui entitatem illam multipliciter varieque asticiunt. Quo paeto Divinitas incorporea, quae infunditur animae, non infunditur corpori, sed velut corpori, ut patet insinuari per praemissa verba , quae pro in inde non oppugnant veram & absolutam animae simplicita
Ad id vero , quod additur, respondeo per hypothesim animae
corporeae non expediri magis , quin etiam magis implicari dissicultatem unionis ipsam animam corpusque stringentis; praeserti in vero , si , ut supponitur, ipsa est minus corporea, quam corpus. ipsum et nam quomodo poterunt pauciores partes stringi cum pluribus Aut igitur tot sunt utrinque partes , quod non admittitur , aut utique anima nullas habet : ut contendimus De caetero autem si quas haberet, non possent illae , nisi accedere ad paristes corporis, & illis adhaercre ; at invadere illas & inhaerere non possent, quia penetrare non possent. Quare vel ex ipsa notione an iurae corpus penetrantis consequitur illam esse omnino ex per tem partium. Quod autem unio penetrativa animae de corporis sit compositi O , non sit autem compositio, unio non minus, inibmagis penetrativa Dei & animae , id aliunde provenit, quam ex unionis nexu. Provenit si quidem ex natura completa, aut incona
407쪽
si s quantasissimplicisas Dei, sc. 37st .
pleta rerum, Quae uniuntur , & in statu unionis pendent, aut non pendent ab invicem. Hinc itaque eruitur causa compositi nis, quae fit ex anima& corpore; cx Deo autem & anima non p btest fieri , ut magis intclligetur ex dicendis in articulo se
Non obstat summa simplicitati Dei, qhiast vere ae proprie ineorpais
reus. Hac assertio est contra S. Iu num , cujus aut horitas in tertis pranotato relata est , rationes vero auIbori aram 'mantes refrenis
Probatur primo. Deus est vere ae proprie id , cuius neque ve- XXXV. re , neque proprie Potest esse oppositum : de haec quidem propositio manifesta est , praesertim ubi agitur de oppositione, quae est non posse contradictoria, aut aequivalen, contradictoriae; nani haec oppo- - α. sitio statum nescit medium & liberum a participio unius cxtre- eit vere in mi , aut alterius. Atque ita propositis quibuscunque duobus ς' pq μ' contradictoriis, quidquid est, comperitur cile aut unum ex illis, aut alterum , uti aut ens aut non ens ; aut substantia aut non- substantia c.Αt Deus neque verὸ, neque proprie potest esse corporeus. Quid igitur superest , nisi ut sit verὸ ac proprie incorporeus pPostinodum autem sic subsumo. Sed non obstat summae simplicitati Dei id , quod vere ac propriὰ Deo convenit: neque enim cuin vero pugnat verum, aut cum proprio proprium. Igitur nec obstat . illi ipsi suminae simplicitati Dei , quod sit vere ac proprie in corporeus. Qua ratione simul patet alias eversuin iri quidquid de veris ac propriis Dei attributis affirmant cum maxima una nimiis late Theologi: nam si Deus non esset vere ac proprie incorporeus , neque esset proinde vere ac proprie immutabilis, vere ac proprie immensus , &c. ut dicendum recurret inter objectiones sol vendas. Probatur secundo. Esse vere ac proprie incorporeum est persec- XXX vhtio quaedam simpliciter simplex : igitur non obstat summae simis . Sir' .plicitati Dei, quod silvcre ac proprie incorporeus. Consequen- pria ineor. tia patet, quia persectiones simpliciter simplices non soluin inter se non pugnant; sed e contra ita invicem foederantur, ut se- sin fleuee ivngi renuant, ac praesertim in Deo, in eujus notione manifesta z: inest omnium , ae istarum praesertim , societas perfectionum. 'Nunc vero antecedens satis quoque constat ex definitione Theo-
408쪽
Arguitur Deum esse supra ens i nis
eca xxxv III. Et proba que a pari . 'quia Deus es
ago Di putatio quarta , Art. II.
Iogi ea persectionis simpliciter simplicis , quae juxta illam est me lior ipsa, quam non ipsa in omni subjecto , & quae proinde in nullo subjecto renuit jungi cum alia , quae sit ipsa major. Quo
modo autem non hiij uisiodi est perseetio incorporeae conditionis : praevalet siquident in omni subjecto ista conditio conditioni oppositae : & capropter non indigna est sociari cum ala quavis majori intelligibili perseetione λ Addo dubitari non posse , quin Deus sit vere ac proprid Spiritus, quia scriptum est, a. ad Cor. 3. II. Dominus autem Spiritus es : & iterum , Joan. q. 24. Spiritus est Deus , or qui adorant Deum , in Spiritu oe veritate oportet adorare. At illa ipsa est conditio incorporea, per quam spiritus intelligitur constitutus , uti ex adverso constituitur corpus Per corpoream conditionem. Igitur Deus tam vere ac propridincorporeus cst , quam verε ac proprie spiritus cst. Q lare uti non obstat summae simplicitati Dei, quod sit spiritus ; ita nec obstat quod sit vere ac proprie incorporeus , ut Mat probandum . .
Obij ei es primo. Id quod est supra incorporeum perinde ac supra corporeum , non est vere ac propeid incorporeum : scd Deus est hujusmodi: igitur &c. Major est certa, quia ratio quae probat id, quod est supra corporeum, non esse vere ac proprie corporeum, probat similiter id, quod est supra incorporeum , non esse vere ac proprie incorporeum. At nonne sussicit ad hoc ut Deus non sit vere ac proprid corporeus, quod sit supra corporeum p Minoe autem probatur ἔ tum quia incorporcum & corporeum suiu duo diveria cntium genera, quae non sunt a se, sed a Deo, & ideo sunt tam infra naturam , quam infra conditionem Divinitatis ,1 qua utique sunt, sed cujus nihil sunt: alias enim client aliquid Dei, quod rζpugnat, quia quidquid Dei est, Deus est. Titan etiam quia si tam in corporeum, quam corporeum factum cst , necesse est , ut aeque sint infra opificcna , D cum videlicet , atque ita licet incorporeum praestet corporeo , nihilominus est Deus perinde supra utrumque , ex hoc capite quod utrumque est pariter conditum ; vel praesertim quia nulla maior esse potest quam conditi a conditore distantia. Atque hoc ipsissimum est ratiocinium, quo utebatur S. Justinus dicens: Longe namque Deus essenti.i sua est Acuti supra corpus , ita st supra incorporeum: utriusque scilicet horum conditor: nihil enim fecit Deus, quod idem sit, quod ipse est, &c. ut supra retuli.
Respondeo adhibita distinctione, juxta quam dico aliud esse Diuiti d by Corale
409쪽
cua cae quanta sit simplicitas Dei, eae c. 3 8 r
incorporeum creatum , & aliud incorporeum increatum : Deus Ineorp.
itaque est quid supra illud , & ideo non est illud verE ac propriῆ: - P
sed non est pariter supra istud, imo est istud ipsuin. Tum ad cla- aliud ine'r-riorem praesentis distinistionis notitiam, adverto ens generali divi- ρ,. um i Msione dividi in incorporeum de corporeum e sed postea ens incor- poreum sub dividi in creatum , quod est anima & Angelus, & in increatum , quod est Deus. Hinc tam vere & propriδ D eus estens incorporeum increatum , quam anima & Angelus sunt entia incorporea creata. Tum vero rationes additime ad probationem minoris nihil concludunt, ut patet; quia procedunt de incorporeo creato, quod utique est opus Dci, & infra Deum, adeo ut nullatenus conveniant opus & opifex in ratione incorporei intra eundem ordineni, sed intra diversum, qui complectitur praeminsas differentias incorporei creati & incorporei increati. De caetero autem diversitas ordinis non tollit veram 8e propriam rationem perfectionis ad diversum ordinem pertinentis rquo pacto si quis homo essct infinitus, tam verE N propriE esset dinis non tot homo, quam quivis alius finitus. Nisi praetcrea quod, ut ante aiebam , si ex diversitate ordinis superioris colligeretur rationem proprie dic persectionis, quae ad illum spectat, non esse verana & propriam, 'nulla in Deo esset persectio vere ac proprie dicta ; quia quaecumque in illo est, ordinis superioris est , scilicet increati: atque ita Deus non esset verε ac proprie justus , vere ac propriὸ misericors, dec. Quin etiam potius dicendum videretur perseetionem , quae est ordinis inserioris , nempe creati, non esse verε ac proprie dictam:& sie anima, licet incorporea non effet vere ac proprie incorporea ; Deus autem solus effet verE ac propriὸ incorporeus , contra quIm a S. Iustino cogitatum N affirmatum sit. ἄObij cies secundo. Deus non est vere ac proprie id, per quod non XLI discernitur a creaturis: sed non distinguitur a creaturis per incoris D . V.,
porcum i igitur non cst vere as proprie incorporeus. Minor conniat vel cx hoc uno, quod supponitur aliquas creaturas eme incor--νει porcas. Major vero hinc satis probatur, quod in Deo nihil sit non esse ineorpo
vere ac proprie divinum i quidquid autem hujusmodi est, dis ' 'cernit Deum a Creaturis.Quid igitur evidentius, quam Deum noncta vere ac proprie id , per quod non discernitur a creaturis. Aut si nihilominus Deus csset incorporeus, hoc ipso non esset sumniis smplex. ' Et rati δ manifesta est, quatenus incorporeum cst quaedam diffe- 'rentia entis, nempe divisi in incorporeum dc corporcum : OmniS inciti poteus.
410쪽
3ga Disputatio quarta, Art. II.
autem digerentia supponit subjectu in , cui accidit & cujus sit differentia; de ideo componit subjectuin : quo paeto non jam subsisteret summa divina simplicitas , quae ab omni compositione abhorret prorsus: quem totum discursum firmat S. Iustinus his
verbis: Etenim Deum increatum , sive in creabilem dicimus t increat. appellatione a creaturis eum secernente e ct nisi creatura essent, nequa Deus ab eis increati vocabalo secerneretur. Ita ue per hanc imam qua nereati nomine sit, di inction/m, ostenditur Deus ungi me esse supra corporea ct incorporea. Tandem valdὰ attendenda est tanti Doctoris aut horitas, contra quam in affertione nostra pugnatur. Respondeo distinguendo majorem. Deus non est verε ac propriE .a ...i 'i' per in abstracto sumptum non discernitura creaturis ,
Deus di nee f. nego majorem e per quod in concreto sumptum , concedo ma-
. r. I. j0 ςm et & distincta similiter minori, nego consequentiam. Ratio
nerispo. distin filionis est, quia generatim res omnes non distinguuntur ab invicem per rationes persectionum abstractas, sed per concretas: amo per illas conveniunt: quo pacto etiam Deus per illas conve- . nit cum creaturis. Sic itaque cum quibusdam convenit ner rationem abstractam incorporei, per rationem abstractam justi, misericordis, providi, potentis, &c. & cum Omnibus generatim per rationem abstractam entis. Sed postmodum illae ipsae rationes persectionum , quae in sensu abstracto sunt communes , in sensu concreto fiunt particulares & distinctivae ; in sensu illo videlicet, in quo illae perseetiones sunt tales ae tales individualiter ac sub Ajective. Sie perfectio entis incorpore i , quae abstracte considerata non discernit Deum ab anima , ab ista utique illum discernit considerata concrete , quatenus secum habet conjunctam peris sectioneni aliam entis increati , aut rursus aliam entis infiniti ,& sie de aliis. Quando autem assirmamus Deum esse ver8 ac propriὸ incorporeum , accipimus incorporeum concrete , id est , tale incorporeum, quod est increatum , infinitum , &c. st v I v. Poste, vero quod aiunt Deum non fore summe simplicem ebis.. si ita coir/potieret ir ex subjecto , & differentia talis incorpo
me Ch=si rcae conditionis non est alicujus momenti ; quia non probat, quae p' compositionem mere metaphysicam , ac propteret Omnis rea- obitat sumia litatis expertem unde nulla summae simplicitati Divinae laesici ' simpii- accidit, quia utique nihil habet realitatis. Tandem ex verbis S.
Iustini relatis facilὸ intelligitur S. Doctorem non iliter hic sumpsisse incorporeum & eorporeum, quam prout sunt disseren- iae entis creati: maxime vero id intelligitur ex istis verbis illa sc-Diuitigoo by GOrale