장음표시 사용
421쪽
uuantum repugnet summae . oec. 393
sussicit ad hoe ut aliqua corporis species Dcus sit. Igitur falsum De I em n cit nullam esse corporis speciem , quae idem esse cum Divinitate possit. Major constat; quia Deus ad Divinitatem se habet in ra- eieii. tione concrcti ad abstractum : nullum autem concretum potest concipi, nisi quatenus ex subjeSto & forma concrescit: qtiae autem est forma concrcti , quod est Deus , nisi Divinitas, quae subjectum , in quo est , Divinum efficit Minor autem probatur :quatenus ibi est aliqua speci cs corporis, ubi est aliqua species Compositionis : at omnis concretio ex subjecto & forma subjecti est compositio quaedam. Atque hoc est philosophi cuin principium , in quo videtur Ter- x x intullianus stabilitisse quidquid affirmavit non solii in de conditione Et inde corporea animae, sed etiam de conditione corporea Dci, quasi .. fissi '' per illationem ex anima in Deum perductam , ut colligitur ex ' in liqWam discursu illius supra relato , quo probare nitebatur animam vel ,his ita 'ex hoc uno corporalem fore , quod invisibilis diceretur e quia licio nasori
hoc ipso haberet aliquid invisibile i Nihil enim habens invisibile , I ,: y aiebat, quomodo potest invisibilis dici ' Ac tum sic pergebat Sed ne esse quidem potest , nisi habens per qην t. Cum autem sit, habeat necesse est aliquid, per quod est. Si habet aliquid per quod est, hoc erit
corpus ejus. Unde post modii in concludebat: Omne quod est, eor-ν pus es sit generis. Nihil es incorporale , nisi quod non est. Ubi mens Tertulliani fuit omnia quae sunt, concreta esse, quia videlicet omnia quae sunt, habend id, per quod sunt id , quod sint:& sio componuntur ex subjecto habente, & forma habita. Sed subjecta habentia &formae habitae sunt varii ac varii generis i & hincena Dcuntur varia corporum genera. Non igitur hac ex parte repugnanDeum esse corpus sui generis , id est , .persectissimi , sive per- . Retissim E immunis ab omni Iue ac crassitie corporum genito.
Respondeo de permissa majori nego minorem , pro cujus pro- X X I II: batione solvenda dico non omnem coinpositionem esse corpo - 4. team, licet instar corporeae concipiatur utcunque, quasi Per addi- omnis eo tionem partis ad partem: nam si quae conjunguntur , corporea sunt , ex his utique coni positum exurgit corporeum. Sed si qiin 'conjunguntur, non sunt corporea , quomodo hinc fiet compositio colporalis λ Uti si duae animae, quas spiriritales supponimus, jungerentur, aut si plures persectiones ac realiter distinetae ordinis spiritualis in unam animam convenirent. Quanto itaque mi-. yiis prodibit compositio corporalis ex solis notionibus metaehy--
422쪽
3ο 4 Disputatio quarta , Art. I II.
si eis hinc subjecti habentis , hine forniae habitae , quas contendit Adversarius in Deo perinde ac in caeteris entibus apprehendi, ut hinc inserat Deum elle quoddam concretum , ac proinde quoddam corpus p TXIV. Sed non omnia concreta corpora sunt ; ac prae serti m quando hue . . non sunt nisi mere intelligibiliter concrcta; euiusmodi sunt quaeis sunt mς- cunque spiritualia creata sunt, ex multis quidem formis i istellibili,' ... gibilibus constantia, sed physicam obtinentibus unitatem. Tum
sirit corpora. vero licet mens humana ex infirmitate Deum apprehendat sub
imagine cujusdam similis concreti nictaphysici , sibi tamen conscia est infirmitatis suae , quam, ut potest, emendat ac purgat, studiosius deprehendens nihil in Deo concIetum , nillil non osse simplicissimum. Et ideo majorem argumenti hic propositi magis permisi , quam admisi ; quia potest etiam apprchendi Deus sub notione cntis simplicis; at haec notio non discernit in ter Divinitatem & subjedium Divinitatis a imo Divina omnia iuindividuam unitatem cogit. T X V. De caetero nimis probabile est Tertullianum non ex sola notio tui ui ne cujusvis concreti, quod sit Deus, intulisse conditionem Dei sola notione corpoream, quia licet ita discurrerit erga animam in loco , quem . Misi Th. cicat hic Adversarius, alibi tamen non ita moderate sentit de illa: lit. id nam illi revera tribuit corpulentiam solemnem de prorsis indu - ''o 'β bitatam, quando nempe ait, ut supra referebatur ἰ Et tamen nonr,ria Λ επςεnstanter prosit bimur solemnistra quaeque Er omnimodo Hbita ebria in mae. s. pulentia , adesse anima quoque ; ut habiιum , ut terminum , ut illud trifariam distantivum , longitudinem dico, O latitudinem, ct hublimi. starem , quibus metantur corpora Philosophi. Quare quis non putet Tertullianum . si antitiae praejudicia in Deum transtulit, Deo reia vera tribuisse, non qualemcunque intelligibilcm concretionem , quam corpoream vocaverit, sed concretionem omnes veras diis anensiones corporeas , quae sunt longitudinis,& latitudinis,'8e profunditatis , aut , ut ille loquebatur , sublimitatis admittenis rem p Quem errorem esse crassum ti inexcusabilem nemo non uidet. vi. Objicies seundo differentiam , quam Tertullianus adversmxst dico Prax. c. 7. eximie probat admittendam esse inter sermonem , quem ore nostro effundimus, Ec sermonem aeternum, quem Pa-N ter E sinu suo profudit. Nam noster sernio quid est , nisi vox resonus oris, ct sicus Grammatici tradunt aer Usensus , intelligibilis audis '. ωι erum vacuum nescio quid, ct inane , ct incorporali fit
423쪽
cuantum repugnet summa, s c. 3. 9
sermo paternus & aeternus, de quo legitur : Et sermo erat apud Deum , ct Deus erat sermo , ut Tcrtullianus vertit, non similiter fuit vacua res quaedam inanis & incorporea. Quare illico subdit : At ego nihil dico de Deo inane ct vacuum prodire potuisse , ut no de ἰnani ct vacuo prolatum : nec earere substantia , quod de tanta
substantia processis , ct tantas substantias fecit : fecit enim or ipse qua
facta sunt per illum. Unde sic licet argumentari. Sermo oppositus sermoni, qiu nihil est , nisi quid vacuum , inane , & incorporale, debet ei se quid plenum , solidum , ac corporeum .' scis hujusmodi est sermo Dei, qui Fibus dictus es, qui jse Deus cognominatus est , qui tandem Dcus est. Hi ne itaque sequitur Deum suo quodam modo corporalem XXVII esse, id est, cile corpus siti generis. Nec alias quoad hane illationem reprehendi Tcrtullianus potest, quia hoc genus corporis non re voluit
opponit spiritui , imo ibidem jungit cum spiritu dicens: Quis V.- π
σnim negabit Delim corpus esse , et si Deus Spiritus est ' Et addit, DA quoddam ritur τnim corpus sui generis in sua usigis. Non , inquam , hine re w pμ' -ν prςhendi Tertullianus potcst i quia non negat quod Ecelesia Ca - ' tholica docet Deum esse spiritiim ; sed addit, quod mens nostra non capit , R ipsius mens haud dubid capicbat, Deum esse similspiritum, & nihilominus esse sui generis quoddam corpus. Igitur
gratis assertum sirit nullam esse corporis speciem , quae idem esse cum Divinitate possit. Respondeo differentiam a Tertulliano adductam inter sermo- xxvIrti. nem humanum vocalem , & sermonem aeterno Patri consubstan- . ed de hao tialeni deficere omnino a sana ratione , juxta quam ille quidem .st. a 'ex toto corporalis est , quam vi, in auras illico evanescat, quia eonsistit in evanida , licet corporea , aeris ossensione : iste vero bul. ' ut sit perennis, non eget ope corporis , quin etiam ob ingentiatam omni eorpori mutabilitatem,sus perennitatis amitteret. in re praeter mera verba nihil est in discursu adducto , per quem ex sermone nostro incorporali sermonein aeterni Patris corporalem esse arguitur; non solum quia sermo noster incorporalis non est
ut jam dixi, quamvis sit inanis & vacuus, sed etiam quia minuet vacuum & inane est quidquid spiritus est, quam quidquid corporeum fingi potest: corpus enim cκ multis concretum est vacuitavi ei & inanitati patentibus ; at spiritus tam neutri patet, quam totus in unitate positus est. Nisi quod si corpus est id . quod unum maxillaeque opponitur sermonis nostri sono vacuo & inani, quid Ainc colligeretur, nisi sermonem Dei: ac proinde Deum maxiet
424쪽
Redditur ex D. Aug. alia rati eiusdem mera asser Munua
Unde prae certim excreis .etit error Tartvluant. Ibιdem s. 4.
3 p. 6 Disputatio quarta, Art. III.
in E corpus esse , sive non esse eo Nur sui generis , id est , tenuissilit gutturis, ut sensit Tertullianus, ad discrimen ab corporibus his crassam molem habentibus Deinde ad id, quod postmodum proponit Adversarius Tertullianum non videri reprehendendum, quandoquidem Sacrae Sceti pinturae obtemperavit, dum agnovit Deum cile spiritum , licet alias enci corpus , multa respondcnda occurrerent ; led illa paucis compiceior,& dico illum nihilominus gravissi mae rc prehcnsioni sibi acere, quia tam absolute pronunc lavri Dcum cile corpus , quam Sacra Scriptura Dcum pronuncia vcrit cile spiritum. Unde vidcretur , quod tali uni cst , posse Deum vocari, aut corpus , auxspiritum, pro loquentis arbitrio : quod , inquam , fallum est: quatenu, licet per impossibile cssct in Deo aliquid corporcae conditionis , illud utique tantilli uia cilci, ut corporis nomen spreto Diratus nomine non pollet illi , nisi temere, tribui. Uc praeterea non adaiciam spiritum de corpus ex receptissima unius & alterius notione ita e diametro pugnare , ut aures piae& assucsaetae lono Sacrae Scripturae Deum vos antis Fritum , noupollini non esse osten se , ubi audiunt Deu ui a Tertulliano vocari corpus. Deinde vero Tertullianus Deum Mocavit corpus, non ob
id quod Deum coiiciperet estu corpus, scd ob id quod Deum incorporeum cogitare non possct , ut discimus ab Augustino si e
loquelate lib. Io. de Gen. ad lit. c. 2s. Tertialianus , inquit, quia corpus esse animam credidit, non ob Mad , nisi quod eam incorpoream cogitare non poιuit, GT ideo tιmvis, ne nihil esset, si corpus non esses a nec de Deo valuit atiter sapere. Quare non modica ic meritas est in hoc, quod voluerit ex sua mente mentem omnem metiri, & affirmare Deum id esse , cujus oppositum in Deo troia potuerit cogitare , quasi Deus troia possit cile aliquid, ais quod huuiana cogitatio non assurgat. Tandem apud Tertullianum hic error de Deo prciccssit ex errore de anima, quam admisit crasso quodam modo corpoream, &Perio de ac corpus ex parentibus traductam ; unde nimis periculosa in occasionem offert simile quid crassum in personarum divinarum procellionibus cogitandi: nam sicut nihil vicinius , aue fortasse nihil tam consequens , quam ut credito quod anima corpus sit. etiam Deus corpus esse credatur , quae sitiat verba S. Augustini, ita nihil tam consoluim , quam conaici modum & mensuram corpOris in Deo ex corporis in anima modo atque mensura. Tantum
id do S. Augustinuin ibidem censere non sibi constitisse in isto Diuitigoo by GOrale
425쪽
errore Tertullianum ob u quod ait quodam loco : Omne es Forale possibile est. Debuit ergo , inquit Augustinus , mutare sentenistiam : neque enim arbitror eum ita desipuisse , ut etiam Dei naturam possibilem crederet. erum quia ab errore de anima in errorem de Deo pertrachiis fuerat, non potuit sibi non constare in isto, quia sibi sum per in illo constitit. Quare hic non tam patet aequitas excusationis , quam benignitas excusantis. Et sic quidem abundὰ soluta manet obiectio.
Deus , quod ipsi esset indecorum , ct 'sius seumma I. plicitata contra-rsum , nutiatenus gestat formam corpoream humana similem , sub qua veluti obtegatur , is' per quam operetur. Hae assertio est adversus Anthropomorphιιas , δε quibus in pra notasti H tum est. Probatur primo. Forma illa corporea , quae esset humanae simi- x x X II. Iis , dcfiniret certis quibusdam terminis, ac csrcumscriberct Di-E; SI 'Ut vinitatein: sed Divinitas nullis certis terminis definiri potcst , ac nullis iermi- circumscribi: Igitur Deus non gestat formam corpoream huma-''nae similem. Maior est evidens r quatenus in eo casu non aliter se haberet Divinitas ad formam illam corpoream humanae si in item , quam se habeat anima ad istam , quam circumscri , formam,& perquam ita definitur ac circumscribitur, ut illam minimi excedat. Neque enim anima dilatatur extra superficiem corporis , quod inhabitat, cum utique non extet, aut supra caput, aut in- fra pedes , aut ultra manus porrectas; sic itaque definirctur ac circumscriberetur Divinitas per formam corpoream humanae similem. Nisi forte quis finxerit formam illam , ut ita loquar. . nie in bratim distributam , ad modum , quo distribuuntur membra humani corporis , esse in infinitum protensam , servata tamen omnium partium proporcione. At hoc figmento excogitari nihil vanius potest ; nam adhuc xxx DL perinde Divinitatem definiret ac circumscriberet, quia non Omne spati lini occuparet, sed illud tantum, quod proceritati lup - mei, vin sotia positae,& partium proportioni corresponderet. De caetero autem,& antὸ , de rctro , dc ad latera non prorsus protenderetur , & sic diuinta tam .rota Divinitas non esset ubique , quam non ubique esset
forma illa corporea , quamvis esset, ut supponitur , infinita. Esset
426쪽
g 98 D sputat lo quarta Art. III.
igitur intra illam Divinitas coaretata , sive, ut aiebam, certῖς quibusdam terminis definita & circumscripta. Minor etiam propositio cuidens est vel ex sola notione Divinae immensitatis , de qua inscrius ex professo a tur , ad cujus cxcellentiam respiciebat B. Cyrillus Alexandrinus Archiepiscopiis , an lib. cynt.
Anthrop. c. 6. quum agens adversus Anthropomorphitas, aiebat rSaneta ct consubstantialis Trinitas excellentior est , quam ut ulla specie , aut simulacro corporeo contineatur : contineri siquidem non potest, quod immensum est: contineretur aurem Deus per speciem illam corpoream , quam circumferret. Non igitur Deus , ut erat probandum , gestat formam ullam corpoream humanae similem, ciuia eadem sit de forma ista , quae de reliquis ,
t Iv.. Probatur secvnssio. Forma humana , quae Deo tribueretur, illi Mn'. . . .,' Vibuerςtur , vel ad operandum , vel ad non operandum formΚ Κi. modo humano i ita quod Deus per formam illam, quam circum- 'i ferret, vel videret, audiret , loqueretur , &c. instar hominum,
ιitim Λ. ' vel nihil hujusmodi gereret, licet organa gestaret, quae ad id ..ius is gς rendum Viderentur idonea. Atqui neutrum potest abique plurimis contradictionibus affirmari. Non quidem secundum : quia tunc forma illa, qua Deus se obvelaret, nihil esset, nisi mera
luaedam statua caeca, surda, muta, emortua , aut instar emortua
nihil videns, nihil audiens , nihil loquens: tota in otio, nee aliter a Deo inhabitata , quam olim inhabitarentur idola , sive simulacra Gentium, a falsis Numinibus, quibus merito expro-- bratum fuit, quod os haberent de non loquerentur ; quod ocu . Ios haberent se non viderent; quod aures haberent fle non audirent ; dic. Sed neque primum e quatenus sic non alia , nisi quae ipsi obversarentur , Objecta intueretur , neque sonos , nisi vali dos , qui pulsare aures ipsius postent, perciperet: neque nisi petclatam vocem Omnes voluntatis suae nutus 'nobis proponerer.
Ac tandem non aliter qu1m instar hominis praestarce caetera , quae ad humanam spectant vitam ac conversationem. xxxv. At his vivendi & conversandi modis humanis secum habentiis tu . b is nullx una dς bilitatis , multum ignorantiae , inultum vicissitu--6. , ,estis ' dinis, quomodo non obstat summa potentia, senam a notitia, modo vald. summa immutabilitas Dei, ac propterea non humane, sed di- qi,. m. a. vinὰ Omnia operantis λ Multas id gemis contradietiones S. Cy- uis rilliis disputans adversus Anthropomorphitas, persequitur his
427쪽
cuantum repugnet summia, c. 399
porἰs naturam totias universi Deum esse eontendunt, Erant , obsecro , an est pedes habeat ut iis inambulet, manus ut earum ministerio opere-rur, ct oculos ut illorum ope videat. Quonam igitur abit, aut e quibus . locis in qua transit, qui omnia implet ρ Ait enim : An non caelum est terram ego impleo Aut quales ad operandum manus admovet , qui per vivens verbum operaturor creat Et siperinde ac nos, ocuus in faeie sitor habet , qua a tergo sunt omnino non videt: sed cum Orientem verius spectat, non videt quid ii , qui occasum versus sunt, agant, neque rursus si in occasum oculos vertat , eos qui in Oriente sunt, conspiciet. Tum quia non potest nisi ineptissimum quoddam esse figmen- xxxvLtum quidquid de humano illo Divinitatis obtegumento cogita- ,hitur , se prosequitur S. Doctor; Pudet me certe hac scribere et M inseriise non vero ob quorundam ineptias loquitur de illis Monachis montis Calomonis , qui caeteros per istum errorem perturbabant ego et imaeris in etiam ineptio . non quidem volens , sed ab iis eo adactus. Ac tandem
sic concludit. Qui ergo hujusmodi nugas utiunt , tanquam stulti
Probatur tertio haec ipsa affertio afferendo discursum invictum, x XVIra. quo utitur apud Theodoretum Origenes adversus Melitonem &caeteros, qui cum ipso certabant pro forma humana Deo tribuenis Origenis addita. Hie autem discursus sic proponi potest. Sicuo in sacris Pagi- is 4m . nis loca multa occurrunt , quae literaliter accepta probant in pharas. Deo formam humanae similem, ita rursus occurrunt multa, qtiae
si aeeipiuntur in sensu literali , probant in Deo formam ab humana valdὸ diversant. Igitur non est ratio cur illa potius, qu ni ista debeant literaliter accipi. Et ita corruit funditus principium,
ex quo Anthropona Orphitae strum errorem colligebant, afferentes oculos , aures , manus , pedes, digitos & membra caetera , quae de Deo dicuntur in Sacris Libris, csse vera membra corporea , de nostris non dissimilia. Tum arsuit Origenes ex Zacharia di- rtiavicente i Septem oeuli Domini respiciunt super universam terram: ac ν, eum subdit : Uuod si Deus septem oculos habet, nos autem duos si ''stantum , non adsimilitassinem ejus creati sumas. Arguit etiam ex Propheta Reeio dicente: Sub penηὼ eiussperabis, XXXVII
& ait : Sed neque nos prassita humus atis, cum ramen de Deo ἀcatur ab oririene
in nonagesimo Psalmo : Sub pennis ejus sperabis. Quodsi Deus pennas habet: nos autem semus animalia minime pennata , non factu/ qtist nones homo ad imaqinem Dei. ostendit postmodum Oriuencs mion O-
go nec literaliter possit vera cari quod ait Scriptura , uvc de leuiti.
428쪽
4oo D sputatio quarta , Art. III.
coelo , quotl dicitur thronus Dei, si ve de terra , quae vocatur sca. bellum pedum illius i aut si utique ista verificarentur quomodὸ , in quit , is , cujus tantum caelum thronus est, ac terra pedum scabellum , invenitur deambulare in solo Paradis , aut apparet Mosi in vertice montis Sina λ Ac tandem merito concludit his verbis: Quomodo ille , qui talia de Deo existima dierit. non stutius dicetur
xxxiet. Itaque sicut id quod legitur de septem oculis , & de pennis .. .u : H, S de illitis throno, & de illius pedum scabello,& de aliis,'ri'. irri. id genus iiii illis, quae humanae formae repugnant, & spectru in po-
ς dii Dςu. tius repraesentant, non est aliter, Quam in sensu mystico expo-
inberet ho nendum D ata nec aliter exponenda lauat quaecunque icripta sunt
inia, sed generatim ite membris Dei quasi humanis. Neque enim potest '' Scriptura sibi contradicere ; quod utique accideret, proptςr ipsius aut horitates multas, quae expositae ad literam , quae occidit , probarent Deum circumferre formam corpoream humanae simul& similem & dissimilem di quod repugnat. Igitur Deus nullatenus gestat, ut erat probandum , formam ullam corpoream humanae similem.
v x. Dixi praeterea in asscitione : Quod esset indecorum, ct ipsius
Qualiter sιmma simplicitati contrarium. Et ratio dicendi fuit; quia longςiatii DEI, turpior res est corpus , si cum Divinitatis pulchritudine compa- egumentum retur, quam lutum , si conseratur cum gemina; quare si turpe olani. ' esset gemmam convestire luto , quanto turpius foediusque est fingere Divinitatem hujus nostri corporis pelle circumdatam , &armatam unguibus, & comatam , dcc. Nisi etia in quod, si fortὰ rursus non fingitur etiam his aut illis vestibus adornata, fieri non potest , quin cogitetur quaedam in nuditate obscoenitas.Quapropter non modo vanum est , sed etiam turpe ac indecorum corporalia membra Deo affingere , quod Augustiniis assirmat his verbis, lib. I a. de Trin. c. 7. Turpiter Pana est cogitatio , qua opinatur Deum membrorum corporalium lineamentis donira atque circumsiribi. Similiter cliam hoc ipsum cssct sumnaae Divinae simplicitati contrarium ; quia licet omnino non minueretur Divina simplicitas iust iiisa ex corporis adjuniatione admodum, quo non est minusipi materialis anima ob id , quod intra molem corpoream sit immeria , nihilominus pugnat quidquid corporaliter adiunctum Divinitati cogitabitur cum vera & obvia Divinae simplicitatis
notione, quae non modo compositionem omnem internam , sed instiner externam a Deo removct; vel praesertim quia Deum reptae sentat sufficientissimum sibi ipsi ad omnia, quae quocunquetracto ipsi conveniunt. P oqDiqitigod by Corale
429쪽
quantum repugnet summa , caec. 4or
Non igitur ipsi convenit esse in corpore , sicuti neque convenit corpus esse ; quatenus alias egeret ope corporis ad aliquam sui statos convenientiam. Et hoc ipsum recte conclusit Origenes dicens l. I. Periarchon. c. I. Non ergo aut corpus alis quod , aut in corpore esse putandus est Deus , se. intellectualis natura simplex , nihil omnino in se ad unctionis admittens. Explicat ibidem Origenes quomodo Deus sit totus mens , & addit .
Mens vero ut moveatur, vel Feretur , non indiget Deo corporeo ,
neque sensioili magnitudine , vel corporali habitu, aut colore, ct Unde & hoc quoque intelligitur , videlicet, quani otiosum ac si perfluum sit quod Anthropomorphitar opinabantur Deum membris corporalibus uti, vel etiam indigere ad operandum. Superest jam ut argumentis quibus errorem suum muniebant, hie satisfiat. Obiicies primo. Sacra Scriptura passi in de Deo corporaliter Io-quitur , dum utique illi tribuit, & oculos , & aures, & nares , &linguam , & cor , & manus , & pedes, &c. Quin etiam & nos
Deum scrὰ non aliter, quam corporaliter invocamus, nempe cum oramus, ut oculos suos aperiat & in egestatem nostram convertat ; ut aures suas intendat in nostram deprecationem,& propitias praebeat; ut odorem nostraruin victimarum olfaciat , ut ore suo nos alloquatur , ut corde diligat, ut manum porrigat, ut procurrat pedibus N sestinet , &c. Ac tandem Deum corporaliter reveremur ac colimus, dum ante humanas Dei similitudineri
imagines , statuasque procumbimus. Igitur propter haec omnia dubitari non potest , quin Deus humanam aliquam formam circumferari
Et hujus quidem consequentiae vis in hoc est posita . quod
alias mendacissimum esset quidquid a nobis ad Divinum e ultum refertur : namque ut absque mendae io manifesto non potest manui tribui mens , ita neque menti tribui manus, & sic de membris caeteris. Ac praesertim quomodo si Deus non habet formam humanae similem , poterit verius per sormam hominis , quam per formam arboris repraesentari, & venerationi publicae objici Si quidem alienus essct pariter ab utraque : & ideo rursus pariter mendax esset repraesentatio , quae fieret per utramque. Itaque ut a laudibus , ut 1 precibus & adorationibus humanis Deo delatis absit omne mendacium, necesse est cogitari Deum sub aliqua hu-ina nar similitudinis corporea delineatione obieetiim ac circum
scriptum, sive, quod idem est, α - ω ρφον ut Μesitoni ,Αu- Tomus I. E e e
In quo senasu tale obtein pumantum obstaret sma
se additust quod Eosue eultua esset mendax . uiris loea iis Intelligereriatur . ut
430쪽
4o a Disputatio quarta, Art. III.
dio , de exteris ipsos consediantibus visum est, qui hinc Am tbroyamorphita vocati sunt. XLI V. Respondeo ad singula, & primo quidem tit rationem afferam sis i E. '' ob quam Sacra Scriptura passim de Deo corporaliter loquitur , 'Seriptura ita non aliis verbis uυr, quam S. Cyrilli Alexandrini adversus An-o , ' throp. c. I. Si vero partium , inquit , siue membrorum , Sacra Scriρ- tura meminit, de rebus Divinis ad nos loquens , mendum est , quod ex iis, qua in intellectum nostrom eadunt, cst ex quibus constare stimus , nabsum loqsitur : neque enim atiter fieri poterat , ut res Divinas intelligeremui. Et statim subdit: Vera igitur ea et atque occa 'sis, cur Scriptura Divino Spiratu a ta, corporaliter de Deo nobisium loquatur . estor intellectus, or lingua in nobιι inopia. Inestabilia enim prorsus sunt, qua Dei sunt , neque fieri poterat, ut noι in crass erpalpabitibus eorporιbus consituri, qua necessaria sunt , intelligeremur. nisi exemplo in loco nostra i strum membra fumentes , vix tandem hoc pacto adsibtiles de Deo notiones eνeheremur. Tantum addo Sacram Scripturam , ne quid ea propter corporeum ex corporali de rebus Divinis locutione colligamus esse in Deci , exprcssis verbis id cavere , per os Apostoli sic loquentis, in Α stis Apost. c. I 7. v. 28. 8c 29. IUss enim ct genus sumus. Genus ergo cum simus Dei, non Lbemus asimare auro , aut argento , aut lapidι , sculptura artis ct euitationis homιnis Divinum esse simile: ut caetera loca praeteream , quae affirmant Deum esse Spiritum de in Spiritu ado
et v. Secundo haec ipsa etiam ratio est, ob quam in nostris ad Deu in Rςdii ur precibus verba usurpamus, quae equidem sonant formam corpo-ν , . '''' ream , sed illam non probant; vel maxime quia nobis ipsis si- qu messan- rmis conscii nolle nos per ea verba partes ullas Dei corporeas ... G. significare, sed propriciates mero spirituales Divinas, qua riuu D ' vis ac praestantia solci per certa selectarum partium ad humanummauim. ' corpus pertinentium nomina designari. Quo pacto oculus intelle tum designat, cor voluntate in , os facundiam , manus potentiam : de si c det aliis membrorum caeterorum nominibus , quae inoffensa spiritualitate Divina ad interpretationes varias pertrahuntur, ut legitur apud Cyril. Alexand. quem hic rursus laudabo. Disputans si quulem contra Julianum, re rationem reddens cur ira interdunt de Deo drcatur, sic ait in s. contra Iulian. Quemad-mdam ergo rei corpo=is magnitudinis cir quantitatis experti ,