장음표시 사용
461쪽
sua quantast immutabilitas se. 433
Postmodum nee potest unitas corrumpi; quia non fit corruptio X l . sine aliqua ruptione . nec ruptio sine divisione, quae in unitate i. 'e
locum non habet. Uncle iterum nec poterit unitas alterari, qua- mo va genus alteratio est initiata quaedam corruptio , quae nec initiari ,
nisi per sub induetam divisionem potest ; nulli autem divisioni suis tua vabunitas patet, ut dictiim cst. Ac tandem nullo variari modo uni- tas potest, quia omni, varietas addit, vel adimit subjecto aliquid, per cujus additionem, vel ademptionem subiectum intelligitur variari : scit ut jam probatum est , nec augeri unitas potest , nec minui : igitur illi nec addi, nec adimi quicquam potest. Quod si jam istae unitatis proprietates, illi utique inentiales ac individuae, in id quod est lumine unum, concipiantur traditistae, una operaverificabitur quod crat probandum , nempe id , quod est summe
unum, nec augeri, nec minui, nec corrumpi , nec alterari. nec
quocunque Paeto variari posse , de sic summe immutabile
Itaque Deus summae suae immutabilitatis tutamen ae munimen Dimonta fortissi inum habet in unitalc,quae est sinima ipsius simplicitas: de Otio hας haec quidem immutabilitatis demonstratio ex unitate ducta soles d. a. . a a Theologis pro palmari re Achillea reputari, nee injustE. Vel g ssimi praeserti in si attcnditur ad judicium , quod S. Ambrosius de uni me. tate tulit Lib. I. de Fiιle c. a. his verbis: Non divissitur unitas , nec scind tur ; π ideo nec eorrupteia subditur , nec atati. Illud autem judicium tulit ex occasione veritatis. quae ipsi adversus Arium probanda erat de regno Trinitatis indiviso. Quia enim Dominus dixit Matth. I et . ay. Omne regnum 'd visum contra se . desolabitur, si vo fatale destruetur, ut legit Ambrosius, subdit illico S. Doctor : Non ergo divisum est regnum Trinitatis : si a rem divisam non est, unum es: quod enim unum non est, distasum est. Probatur secunQ. Summunr bonum est summὸ immutabile'. xi. sed Deus est summum bonum i igitur Deus est summe immuta. Exponit arbitis. Minor ollanino constat ex illinis in articulo sicundo secun- iadae Disputationis , ubi se ilicet fuse ostensu in est Deum propriὸ omniso egeae essentialiter esse summum bonum , perinde ac summum verilia ; Summum, inquam , bonκm , live omnas hons bonum, finae num.
Omne bonum , ut ibi ex Augustino relatum est ; de rursus summum bonam, ratione cujus resertur ibidem Deus a S. Damasceno vocatus omnibonus re superbonus , & a S. Gregorio Nysseno b
462쪽
repugnat summum bo una posse fieti meli .
Rutias a. .ue repugnat .mmum bonum e a
dere posse .uterius xv I . Affertur
4 3 4 Disputatio quinta , Art. I.
similia ibi dilatata in amplissuram explanationem nullum relin- qirunt loeum dubitandi , quin Deus omni meliori modo exco. sitabili sit de dici debeat summum bonum.
Nunc vero major sic probatur. Summum bonum, si mutabile esset, non aliter mutari posset , quam evadendo, aut melius , aut deterius; st i licet, aut melius per additionem . aut deterius per amissonem alicujus boni Etenim bonum , quod non incretacit, aut non decrescit, manet intactu ines ideo immutatum : increscere autem, vel decret cere aliter non potest, quam quo dictivuest modo. Sed summum bonum nec fiers melius, ncc cvadere deterius potest. Et prιmoquidem non potest fieri tractius, quia summum bonum omne bonum est , 3e ideo praeter ipsum nullum est ; aut si aliquod est, participatum est, ab ipso est,& ideo melius per illud, licet ipsi adveniret , non fieret : nou itaque melius fieri potest. Secundo nec evadere deterius potest; quatenus summum bonum
est bonum inamissibile ; si enim amissibile esset, summum non esset, siquidem e: set consulaetum cum periculo alicujus amissionis, sive d i minutionis; & hoc periculum malum quoddam esset, cujus nulla esse cum summo bono societas potest. Et haec ipsa estina missibilitas, unde S. Aug. merito intulit Deum cssentialiter beatis limum esse, δe miseriae nulli obnoxium : Ille vero , aiebat Lib. I a. de Civ. Dei, c. I. qui non alio . sed seipso bono beatur est, ideo miseer non potes esse, quia non se potest amittere. Quare jam omnino manifestum relinquitur Deum ideo nec meliorem posse fieri, nec pejorem , quia non solum est summum bonum, sed etiam est inamissibiliter summum bonum. Igitur notio sum mi boni secum infert invictissimam causam summae immutabilitatis Divinae r de hanc quidem causam adhuc evidentius expressit Tract. 23. in Joan. S. Doetor proxime laudatus , his verbis : Quidquid ergo ct a metiore in deterius , cr a deteriore in melius moritur , non est hae Deus ἰ quia neque in melius ire potest summa bonitas, nequi in deterius vera aternitas , id est , illa ipsa summa bonitas, quae est in aeternum inamissibilis. Probatur tertio. Quidquid aliquatenus mutabile est, utique tale est per vim illatam , vel per arbitrium Sed Deus neque per vim illatam , neque per arbitrium mutabilis est. Igitur nullatenus est mutabilis , sed lumine immutabilis. Major patet ex terminis. Quaenam enim alia imitatio cst, quam vel coacta, vel arbit talia, scilicet ubi agitur de re mutata libera , quae pr*inde aut
463쪽
oua s quanta sit immutabilitas, s c. 4 3 s
volens, aut nolens mutatur Minor autem sic probatur per
Et primo quidem non est mutabilis Deus per vim illatam ..Tu in x v I I Lquia non sunt haud dubiὸ excogitabiles vires , qliae possint Divi- Osten liturnis contra nitentibus praevalere. Tum rursus quia vis inscrri nisi a zzz.. contrario non potest; at Deo nihil est contrarium , quatenus ipse πειν instavi est omnia , sive est ens , quod est omne ens : nisi forte quis fin- ζ,iutarixerit non .ens saltem csse contrarium t sed non-cntis millae sunt iii Mam. vires, nisi quod etiam non-ens minime cvintrarium est Deo , liiscet concipiatur contrarium enti crzato , quod a non-ente discessit, & ad non-en, tendit: Deus autem non sic tendit, quia non
sic discessit; neque enim perinde ac nos habuit sui uia non esse , suo esse antiquius. Tum denique, quia mutari, fieri est; uaeque enim aliquid mutatur , nisi ut fiat, quod nOo erat: atque ita mutatum suam habet originem a mutante: quare Deus suam hac in parte traiieret originem ab agente, per cu iis vim illatam mutaretur : non ergo sic mutari potest per vim illatam. Serando neque mutabitis est Deus per arbitrium et talis quippe x I x. mutatio arbitraria tendcret ad subjectum, vel perficiendum , vel
deprimen dum , statu persecto. At tendere non potest ad subjee- moar Vis,
tum perficiendum ob uberrimam perfectionum omnium plenituis non dinem , qua abundat, imo redundat Divinitas :& rurius non po- uestremtest tendere ad illud deprimendum a statu persecto ; quia talis depresso esset integra Pernicies Divinitatis , cujus nempe alius . esse non potest status , nisi summe perfectus: at moliri Deus non potest perniciem suam et cui de caetero obstaret summa Divina in existendo necessitas , licet per impols bile decerneret illam liberatas , qua Deus non uti, sed abuti vellet in suum , ut ita loquar .
interitum. Ergo tandem si Deus nullatenus per ullam sive vim cogentesti, sive arbitrariam deliberationem mutari potest, consequens est illum summe immutabilem esse ; quae erat assertio probanda. Sed additum praeterea in assertione fuit hane summam i inmit- αχtabilitatem , quae est in omni generc entis , in omni entis statu , Taiis imgradu ac modo intelligibili , uni ac soli Deo singulariter posse
eonvenire. Et ratio addcndi fuit; quia solus Deus potest esse om- testeon ς- ne ens , & quidquid in omni ente potest intelligit atque ita in ''nullo gcnere entis , in nullo statu , gradu ac modo immutari potest i quia omnis immutatio importat aliquid tale de novo ac qiii-siuim i acquiri aute ua non potest id, cujus eos cssio praeoccupata est.
464쪽
436 Disputatis quinta, Art. I.
. II , G. caetero asi explanandam notionem tantae immutabilitatis,4 M itit. 'uae soli Deo propria sit , proderunt quae in sequentibus articu sui Qxum lis tradentur de immutabilitate Dei in asseetibus, & in actioni
istat. Diis exscrnis par ter ac Internis. Q lare ut nihil hic per anticipa tionem dicatur, tantum affero pauca hae e verba, quibus S. Hila
rius omnimodam Divinitatis immutabilitat cui inire depinxit. Nihil . inquit, in Psal. a. in aωrnam illam ct perfectam naturam novum incιdit : neque quι ita est, ut qualis est, talis ct semper sis , ne aliquanti non idem sit , potest esstcs aliquid aliud esse . quam semper est equasi dixisset S. Doctor , non potest Deus esse aliud ab eo , quod est; & iterum non potcst esse alius ab eo , qui est i quia semper est& id quod est , & is qui est. Unde inferri necesse est sunt mani& omnimodam immutabilitatem unich ac solitarie tribuendamnaturae Divinae in sc ipla spectatae XX II. Objicies primo. Argumentum potissi inum , quo stabilita fuit.-ῆ' 44 a Divina in mutabilita , illud est . quod ex notione simpli-
esse simplex. citatis Divinae cruebatur : sed argumentum illud est inefficax adsit. αἶ. ' rein intentam. Et ratio est , quatenus anima perinde ac natura
mutabile. Di vina simplex est, imo aeque simplex. Nam in omni re simplici nihil est non individuum pariterque incompositum nihilominus anima non cst summὲ immutabilis : Aut si utique talis est .
ut ex ejusdem immortalitate videtur posse inferri, consequens est si minam immutabilitatem non esse uni ac soli Deo propriam , ut afferebatur. Quare ex alterutro capite necesse est ruere asseristionem. xx III. Deinde vero in isto genere argumentandi, dum immutabili- ε 34 μη tas per simplicitatem probatur , non apparet nisi circulus vitio in
hro Da. . 1 us, & tu tuis. & ideo rem improbatam relinquens. Ratio est,
. u.; clilia in illi putatione propcedente , ubi agebatur de simplicitate Dei statuenda, a sumpta pro medio demonstrativo fuit 'mmutabilitas : hic autem ubi statuenda occurrit immutabilitas Dei, affu- initur vicissiti pro medio demonstrativo simplicitas : quo cire umeundi lusu nihil inanius est in rebus probandis: igitur argumentum ex simplicitate ductum,& in quo tantopere confidebatur, nullatenus probat summam immutabilitatem Divinam. xxiv. Respondeo& rursus contendo summam immutabilitatem invictitane consequi cx summa simplicitate : at simplicitas animae mi irijs is , lion est simam a , sed est valiis infima , si cum illa , quae Dei est, . w 'φη conter,itiis. Tum ut evertatur quod opponit Ad versarius, animam
465쪽
uua e ' quantasse immutabilitas , sc. 43'
si mp licem , sciendum est simplicitatem posse dupliciter accipi. negati νε scilicet, prout negat compositionem ex rebus diversis, quae in unionem venerint, & redire seorsim ad se ipsas possint: re positive , prout importat non quidem res, sed proprietates diversas, quae in una re simplici, etiam simplici modo se habeant. Itaque juxta priorem sensum res omnes simplices sunt perinde dc aeque simplices ; sed juxta posteriorem sensum longὸ a Sest , quin omnes sint in eadem & pari sorte; nam simplicitatis quidem similitudinem habent, sed aeqtialitatem non habent: neque eni in suas prωprietates habent, aut aequE primo, aut aequὸ simul, aut aequὸ perenniter, aut aeqvd intcnse , aut atquὰ extense , aut aequε singulariter, &c. Quae omnia pertinent ad modos existendi simplices in rebus simplicibus attendendos , & legere est doctὰ pertractata in eo S. Ber- nardi super Cantica Sermone, cui titulus est: Qualiteν anima Verbo Dei similatur per simplicitatem essentia , immortalitatem or arbitrii Deo
tibertatem. Igitur ibi S. Doctor inter Verbum Dei & animam Hieitatis,
quoad istas proprietates similitudinem adstruit, sed aequalitatcni sed nov. rejicit, dum inter alia multa dicit, qu bd in anima quidem idem est esse quod vivere; sed non est idem esse ac beath vivere , ut in Deo. Adνertar igitur anima ex hae Diυina ingenuitate similiιudinis, verba sunt S. Doctoris, Ser. 8 I. su p. Cant. sub initium, .nesse sibi illam sua subsantia naturalem simplicitatem, qua hoe est illi esse, quod vivere , etsi non quod bene , quodve beat. vivere t ut sis Inmilitudo , non aequalitas. Gradus propinquus , gradus tamen : neque enim unius excellentia , pari e fastigia sunt, hoc habere esse , quod vivere , or item habere hoc esse, quod beat. vivere. Ac tum sic pergit, paucis omissis r Et ut quod dicitur planius flat , soli Dιο id est esse, quod beatum esse : atque hoc primum or puris Mum simplex. Secundum autem simile est huic , id videticet habere esse , quod vivere , atque hoc
anima est. Quin etiam neque isti animae hoc erit ali uando esse , quod beatam esse , nec quando beata erit, ut ibidem S. Doetor ait. ae statim concludit. Fatemur similitudinem , aqualitatem re
Iam ver5 si ob praed ietam beatitudinem vita Dei simplicior est XXV . vita animae , nunquid generatim id affirmandum est de natura Di ἰ- vina , si cum animae natura confertur, ob innumeras perfectio- iuudinem nes , quibus illa , non ista pollet, aut quibus ista non pollet , nisi per similitudinem, sed non per aequalitatem , ut satis intelligi non qi l . tur. Q od autem aiebat Adversarius sub disjunctione, aut natu-
466쪽
Qua te abis solute lo. quendo imis mortalitra nima non est vera Nintegra
3 s Disputatio quinta , Art. I.
ram Divinam non fore immutabilem ex titulo simplicitatis , aut immutabilem fore animae naturam ex paris simplicitatis titulo , qui secum pertrahit immortalitatem; immortalitas autem immi tabilitas est ; quod , inquam , sic aiebat , jam solutum est, quia ex dictis facile constat Deum & animam licet pares in immortalitate negati v ε accepta . esse tamen longe dispares in illa positi v ἡ considerata secundum plurimas dotes, quae in immortalitate Dei abundant, sed in animae immortalitate deficiunt: unde fit ut rursus nulla sit aequalitas inter immortalitatem Dei de animae, licet similitudo aliqua interccdat. Qua de re audiendus hic iterum est S. Bernardus. Alias ararem , inquit ibid. immortalis est anima stin hoc nihilominus Verbo similis quidem , sed non aqualis . nam in tantum superexcellit immortalitas Deitatis , ut Apostolus dicat de Deo Q, solus habet immortalitatem, quod ego reor pro est iu tum, quod solus sit natura incommutabιlis Deus , qui ait s Ego Dominus,
Unde infert S. Doctor immortalitatem animae non esse veram& intcgram : Vera namque 2 integra immortalitas , ut statini sub clit, tam non recipit mutationem , quam nec finem , quod omnis mutatio quadam mortis imitatio sit : omne etenim quod mutatur , dum de
uno ad aliuἱ transit esse, quodammodo necesse est moriatur quod est, ubi esse incipiat quod non est. Quod si tot mortes , quot mutationes , ubi immortalitas Ac tum jubet ut anima , quae sua ruin in suis a Diaetibus mutationum cst conscia, hinc conjiciat quantum a vera integraque immortalitate deficiat. Verum , inquit , cum constet suis lectibus mutari eam , agnoscat ita se Deo in immortalitate simialem , ut sciatsibi deesse non modicam immortalitatis partem , sti e dens absistam perstitamque immortalitatem, apud quem non est transe nutatio , nee vicustudinis obumbratio. Et de ista quidem immorealitate Deo propria , quae consistit in incommutabilitate affcc-cuum , dicetur in articulo sequente. Ad id vero , quod additur de circulo vitioso, cujus , ut putat Adversarius, nota incurritur , dum ex simplicitate probatur ina. mutabilitas , consequenter ad probatam ex immutabilitate siniis plicitatem , breviter respondetur vitium hujus circuli locum non habere, niti ubi simul ac semel duo quaedam vicissim asseruntur constanter in reciprocam probationem : ut si ex discursu risus probaretur, nec probaretur discursus, nisi ex risu ; nam hoc sane esset in circulo ludere. R risum improbatum relinquere. Scis de
467쪽
ssuas quantasit immutabilitas, sc. 43st
uim ex risu probato 1 de altera quidem viee probaretur distur
iis ex risu ali uirile probato, quam ex discursu , id certe non esset circuire , sed nunc quidem effcebim per causam , nune causam per effectum probare , uti moris est in disputationibus insti
Quo pacto neganti causam proponitur effectus , qui excitet notionem causae , ω e contra neganti effectum proponitur causa, quae illius evidentiam repraesentet. Cum itaque simplicitas sit per eLe- causa immutabilitatis , & immutabilitas sit proinde simplicita- j .' 'ης ris ς siectus , quid mirum si in hoc incumbitur , ut altera per al- eausam teram, cum opus fuerit, demonstretur Praesertim vero, si hie pri 'Iocum non habeat perpetuus ille, qui fingitur, ex simplicitate ad immutabilitatem , & ex immutabilitate ad simplicitatem probandam recursiis; quia nempe alias non desunt solida ratiocinia, uae leorsim Divinas istas proprietates stabiliane. Et hoc abundiusficit ad levis hujus instantiae solutionem. Objicies secundo. Potest produci a Deo ereatura, quae sit Om- QT. nino immutabilis r igitur summa illa immutabilitas , quae convenu Deo , non convenit saltem illi proprie ac singulariter , ut ereaturam. assertum fuit Et haec consequentia manifesta est , quia quidquid vere proprium est, incommunicabile est i hine nihil praeter Deum tabilii. potest esse a se , quia vere Deo propria est ista enti si se praerogativa , & sic specifice Divina est. Antecedens sic probatur. Creatura quae nec posset in melius proficere , nec deficere in deterius, esset omnino immutabilis: nam quidquid mutatur , utique aut proficiendo , aut deficiendo mutatur, prout novus status, qui per imitationem acquiritur , suerit, vel non fuerit rei inutatae convenientior statu amisso: hoc ipso quippe quod non esset convenientior, esset minus conveniens , quia rei magis convenit non mut ri , quam mutari, si forth non proficit , dum mutatur. Sed produci a Deo creatura potest, quae nec possit proficere in melius , nee deficere in deterius. Et haec est ratio, quia inter omnes ereaturas producibiles est x x x r. lina omnium perfectissima& Deo nota; & haud dubie producibi- , uelis : alias enim contra hypothesim non esset de numero prodii - V 2 . - 2 cibilium. Haec itaque si produceretur , nihil perfectionis possee hi Winaequirere, ut patet: nihil etiam impersectionis posset admittere; quia hoc ipsum quod est posse admittere imperfectionem , im ςst. per feetio est, quae in creatura omnium persectissima loeum non haberet: 'el maximὸ quatenus ob luam vim & industriam cuivis
468쪽
alteri praevalentem tueri se ipsam posset de vellet ab omni eontra rio, unde noxam metueret. Igitur ut ad caput redeatur , salte in non.est linianitabilitas Deo vere ac singulariter propria, quia non est incoinnuinicabiliter propria ,. ut jam probatum cst.' Respondeo & nego antecedens, pro cujus probatione solvenda nego produci bilem esse creaturam , quae nec proficere possit , neque deficere. Nam cerIE posset deficere etiam illa , quae suppon. neretur producibili iuri omnium persectissima & producta: nam. E ἰά άβε nili quid posset in nihilum redire, sicuti ex nihilo prodiisset Et ideo nunquid ob id unum csset summe mutabilis , cum cogitari nulla major mutatio possit , quam quae rem ab esse ad non esse transfert Sed praeterea citra istam mutabilitatem se infinitis propemodum aliis mutabilitatibus subjaceret, quia immutabilitates omnes ac singulae , quas in illa quis fingeret, non essent nisi immutabilitates ex gratia : ideoque essent totidem mutabilitates ex natura. Tandem quandum creatura illa distaret a Divinitate , infinite autem distarct, rantum sui amae ac paturalis., de qua hic
agitur, immutabilitatis illi deesset: tantum rursus illi deesset hujus in antissibilis stabilitatis, in qua consistit funima felicitis libera 3e immunis ab omni pravitatis miseria. Ecce qui serviunt et , ut legitur in libro Job c. q. I 3. non sunt stabiles, or in
Angelis βιι reperit pravitatem. Et iterum c. II, Is. Ecce inter Sanctos ejus nemo immutabilis , ct caeli non sent mundi in conspectu Husa Hinc itaque contendo creaturam illam quocunque modo persectissimam, fore nihilominus in sua pet sectione mutabilissitissima: hi mam , perinde ac res caeteras, quae tractenus a Deo factae sunt,3e ideo , ut loquar cum S. Augustino, Lib. de Nat. Boni c. ao. non incommutabiles seunt, quia nihil est, unde facta sunt. Et sic in1 sponte ad nihilum vadunt , unde antiqui tu, evaserunt, multam alias inanitatem nihili retinentes, unde fit ut adhuc tam sint,
quam non sint quoddam nihil. Et haec quidem est mens Augus-rini, qui sic pergit et Sacrilega autem audacia coaquantur nihil ornem a si quale es illud, quod δε Deo natum est , tale velimus esse illud, qaod ab eo de nihilo factum est. Ubi S. D Oetor aperte statuit immutabilitatem summam Filii, qui a Deo de Deo natus fuit, demutabilitatem pariter summam omnis creaturae, quae non aliter,
quam a Deo de nihi in fieri potuit. Quare jam dilucidius patet quare solus Deus sit funiuid immutabilis , ut in assertione sui per explessain additionem notatum.
469쪽
ssua e ' quanta sit immutabilitas, ' c. 44t
Objicies tertio. Fieri mutari cst: scit Deus factus est homo, xxxiv.
quia Herbum earo factum est εἰ igitur Deus mutatus cst : ae proin- 2 p nit de non est summe immutabilis , ut asseritur ; imo potius summe s .. la mutabilis: nam quae major mutatio, quam Deu in hominem fieri, homo, a mauexcogitari potuit aliquando Neque hic recurri potest , nisi ad i. Mai. ''
concessonein mutationis externae, quae internam immutabilitatem non laeserit : at omnis mutatio , etiam externa , sit inmae immutabilitatis notionem aufert. Hinc Theologi , ut Deum ab externis locorum ac temporum vicissitudinibus eximant, affirmantillum esse immensum , nec non aeternum. Et sic quidem gener tim talibus mutationibus obviam itur ; sed mox quia Verbum ea-νο fa tum es , ut fieret Christus , cujus actiones & passiones , ac proinde tam passivae, quam activae mutationes fuerunt Theandricae, sive Divino-humanae, quomodo non Deus in Christo subiit plures N pluries iteratas vicissitudines , quae omnino pugnant cum assertis de sumina immutabilitate Divina λUt in particulari nonne Christus natus est antequam passus, xxxv. nonne natus hodiε dc non ante , nonne natus ac passus hic Zc non alibi λ Quod est Christum loco de tempori serviisse , ac proinde reui tiones Deum in Christo ; nec opus est prosequi caetera , quae spectant v vi ad Deum , qui per Christum in terνis visus es ct eum homἰnibus converratus est, de quae evidenter probant mutationes in hac visione de conversatione conspectas, Christo proprias non fuisse, quin fuerint vere communes Divinae dc hunianae naturis , quas Christus in se , nee sine admirabili commercio , pariter ςonti
Respondeo propositae objestionis solii ionem pendere praeser- xxxvi. tim ex dicendis paulo infra de suinina immutabilitate, quae est in Sedeontra universis actionibus Divinis r nam aliter Verbum Divinum caro binis; si
famina non fuit, quam per actionem, qua humanitatem assiimpis mutatiri non
sit. Quare ne quid praeoccupem , tantum dico actionem illam '.- . nanon modo ab omni interna , sed etiam ab externa mutatione im- ad humam ni unena csse,quae utcunque Deum aiscere. &,ut ita loquar , Divi is nitatem innovare potuerit: ita quod omnis mutatio , quae in tanto peragendo mysterio intercessit, nullatenus ad Verbum assi me iis , scd prorsus ad humanitatem assumptam roserenda sit. Exemplum afferri posset, sive Solis , cui novi nihil contingit ex novella germinatione plantae , quae hodie radios illius excipit , etas sorte non exceptura; sive animae, qnae nec in corpore genito gignitur, nec in crescente crescit, nec in senescentc seneicit. Tomus I. Κ x x
470쪽
4 a Dissputatio quinta , Art. I.
N in intereunte non interit, lieet verE contingat hominem , qui ex anima simul & corpore coalescit, gigni , crescere , senescere
2 IV Verum trisce relictis exemplis , possent & proferri, nisi ad
.is issii. ' traetatum dc Incarnatione magis pertinerent, aut horitates Pa- amae u h - trim , qui unanimitcr probant ἐκ explicant qualiter Uerbum i call=Abi: caro factum sit , ut nihilominus mutationem nullam subierit. 4-m. Unius Theodoreti memorabo dialogum, quem sic inscripsit, Immutabilis , de in quo Orthodoxi personam gerens dii putantis eum Eran iste in medium producit plures conspicuos a uitialium& borealium partium Pastores, & celebres Occidentis atque orientis Episcopos, qui alia quidem lingua , sed non alia 1ententia exposuerunt illud Joan. I. Verbum caro factum es, negantes ullam intercessisse mutationem ex parte Verbi. Proseri itaque Theodorcius aut horitatem Athanasii Pastoris Alexandrini sic scribentis ad Epidictum. Id quod a Joanne iucitur, Verbum caro faetum est , hane habet sementiam, quatenus ex simiai exemplo elici potest. Pauli enim verba Dnt , Christus factus est pro nobis ni Iedictum. Quemadmodum non quod ipse maledictam factui sit, sed quod pro nobis maledSctum suscepit, factus dicitur maledictum . ita non quod conversus sit in carnem , sed quod Iro nobis carnem assumpsit, dicitur factus carct.κxxviii. Addit suffragium Gregorii cujusdam aliquando Constantivo siςς nis poli tani Praesulis , qui verbis non valde absimilibus utitur di .l in P Esdi cens .: Hoc igitur , Verbuna caro fastiun est , simile videsur illi, Cψηit m ψ' quod or peccatum factus esse dicitur or maledictum : non quod Dominus an hae mutatus sit qui enim id fieri posset sed quiapor id, quod
hae suscepit, iniquitates nostras fusistit ct morbos portavit. Tum accedit Theodoretus ad Ambrosium sic loquentem, de Incarn. saeram. c. 6. Miraris ergo , qu.a scriptum est, Uerbum caro factum est, cism caro assumpta sit a Deo Verbo , quando or de peccato , quod non habuit , scriptum est quia peccatum factus est: hoc est, non peccati natura ct operatio essectus es, sed ut peccatum nostrum in carne er cisigeret. L esinant ergo dacere Verbι naturam mutatam esse , quod ea.
eo assumpta si . .. Pς git d Flavianum , qui Anthiochenam diu rexit Ecclesiam,
authosiis. . Verbum , inquit Flavianus , caro factum est: non in carnem mi
tus est, neque Deus esse desiis : sed illud quidem erat ab aeternitate, P acii Ais ' hoc vero factam est ex dispensatione , ipsis bi templum adseans , σν' sus. habitans in patibili creatura. Omitto Doctores de Apostolicos Vire