장음표시 사용
471쪽
siua quanta sit immutabilitas, c. 443
ros, Gelasitim, Chrysostomum , Ignatium, Irenarum , Hyppolytuni, Methodium & caeteros , quos ibi Theodorcius ostendie in una fuisse mente de Verbo Divino, quando caro factum est , omnimode immutato. Itaque iam patet omnes Christi, nati Scpassi, dc cum hominibus conversati vicissitudines nullam Divinitati vicissitudinem intulisse. Et sic satis abundὸ interina patet so- Iulio obieetionis , quae non semel alibi recurret fusius sol
Iam vero ex his omnibus accumulatis & aequa lance perpensis liquido constat quae Sc quanta sit immutabilitas naturae Divina in se ipsa speetatae , cujus utique tam ex i stent ia , quam essentia Divi- ipsa immunis est ab omni alteratione , per quam accedat illi aliquid , vel decedat. Tum si proprietates omnes Divinas , sive tabiles. coujunctim , sive seorsim considerare quis voluerit, veluti a Diuinitate fluentes Fe illam complentes, aut adornantes , perinde deprehendet nihil in illis non immutabile esse , vel hoc uno titulo quod sunt Divinae 3 Se ita ut perfectionis nihil possunt aequirere, ita impersectionis nihil admittere. Immutabiles itaque sunt Omnes , ut ita loquar, magnitudi Res speciales proprietatum Divinarum ; Omnes etiam speciales praerogativae illarum, per quas videlicet magnitudines 3c praerogativas Deus est quantul&qualis , seu potius & tantus & talis in omni genere entis. Atque hoc ipsum est , quod Theologi volunt , dum aiunt Deum immutabilem elle, & in quantitate,& in qualitate: neque est necesse, ut
sub his verbis probetur , quia sub aliis satis est probatum.
Qua est quanta sit immutabilitas in arseolibas Divinis.
Nor ANDUM primo affectus & passiones generatim acetiapi solere pro re una & eadem, quatenus affici est quoddam et id hἰe pati; quia vero inimica tranquillitatis est passio, nec potest, o diu. d. tibi tranquillitas non est , ibi esse beatitudo: hinc Philolophis b at latelli. antiquis Epicurum sectantibus videbatur Deum non fore beata ε' tum , nisi ab omni affectu foret immunis. In hanc vero consequentiam inclinabant, arguendo ab iis affectibus , qui evidentius
commonstrant animum perturbatum , ad caeteros qui carere non
idemur vel saltem aliqua. vigilantiae , stililii aut sollicitudinis
472쪽
ainxerit Eeflectaraverit Epicurus.
adverso . Sevalin alium Deum e glistare oporinnat. V. Qualiter xactantius athitratus fit eae uethiram in
inquietudine. Quo pacto Epicurus alienum reputans a Deo ira cundiae affectum , in id erroris prolapsus est, ut etiam affectum beneficentiae illi adimeret , & sic ne illi vitium concederet, ut loquitur Lactantius in Lib. de Ita Dei c. q. etiam virtutιι fecit
In hunc autem modum finxit Epicurus Deum suo in otio beatum, nihil habentem, aut rose, aut pro nobis negotii, nulli administrationi vacantem , improvidum , peccantibus surdum , colentibus ea cum . & tandem in se iram a mentis, ac voluntatis pigerrima immobilitate torpentem. Quid autem hoc est , nisi in hoc summam beatitudinein statuisse, in quo potius suinina infelicitas statui debuit Nam quae major in Deo possct infelicitas cogitari, quam caeca illa inertia Dei nihil advertentis , nihil curantis, & omnia casui sortuito permittentis, re quem eapropter nemo nisi frustra coleret , nemo metueret, nemo rebus in adversis imploraret , vel laudaret in prosperis.
Debuit ἡ eontrὶ Deus hine beatissimus reputari, quod sit incapax omnis desidiae, qihod perpetuo ae studioia invigilet rebus, quas condidit; quod illas providὸ ad in inistret, & arbitrio suo
ac nutu regat; ut hinc & confidentius diligatur, & reverentius timeatur, & religiosius invocetur, laudetur, ac benedicatur ab omnibus. Igitur quia si 1 Deo submoverentur generatim omnes asseruis, incideretur in illani otiosam ac desidem Epicuri Divinitatem , consequens est omnes non esse universaliter subinOvendos: ex sequentibus autem dijudicabitur quales ii sint, qui debeant, aut non debeant submoveri. Notandum secundo Laetantium , qui tam justa, quam gravi reprehensione Epicurum coercuit ob id, quod pro non ponenda ira in Deo , nec posuerit gratiam, sive affectum gratificandi , in extremum alterum incidisse, quatenus arbitratus est gratiam in Deo locum non habituram , nisi & ira suum in eo locum habe rei. Multus igitur fuit Laetantius in hoc, ut statiteret Deum verdirasci; quare & integrum de Ira Dei Librum scripsit, hane assumens sibi tucndam asserendamque sententiam , cuod Deas irascitur r quin & illam velut Fris ei Catholicae prorsus consonam propugnat, & in illa summam omnem & cardinem religionis pietatiique versari contendit, dicens in Lib. de Ira Dei, c. 6. Neque honor ullus deberi potest Deo, si nihil praestat colenti s nee M- fu metur, si non irascitur non colenti. Ac tum ut aperiat, quaς
473쪽
ssuas quanta sit immutabilitas, sc. 4 s
se irae Divinae materia, sic ait in Libro modo citato, c. I6. Habet g tur ara n Deo materiam : non es en m fas eum , cum talia fleri Oideat, ici est, cum videat homines facinorosos & ncfarios, qui libidinibus omnia polluunt, caedibus vexant, fraudant, ra piunt , pes erant, nec consanguineis , nec parentibus parcunt, leges, & ipsum etiam Deum negligunt , non moveri 9 ins Uere ad ultionem Iceleratorum , ct pe feros , nocente ιιe delere , Mibo πιι omnibus consulat. Exinde non sunt quidem in Deo affectus
caeteri, qui vitiorum sunt, 1ed sunt affectus, qui sunt virtutis , id est , ut ipse inquit, ira in malos , charitas in bonos , miseratio in Uictos. Ac tandem postquam suo in sensu iram sie definiter Ira est V.
motus animi ad eoercenda peccata insurgentis , sic etiam conclu- dit o Ira vero , qMa ad correctionem vitiorum pertinet, nec homι ni tione I. azassimi debet . nee Deo potest, quia ct utilis est rebuι humanis ET . At iis necessaria. Porro non est hic propositi nostri hanc Lactantii opi- hane vim antonem data opera refutare: satis quippe est illaim recensuisse, 'ut Iesutata censeatur per ea, quae deinceps afferentur ad ostendendum nullam in affectus Divinos cadere mutationem posse ἔomnis siquidem commotio mutatici cst, nec sine commotione ira est ; quae autem esse in Deo , qui beatus , quia immotus cst, commotio potest, nisi quod insuper omnium commotionum pessima ita est Notandum tertio Tertullianum agendo contra Marcionem plu- v I. rima coacervare argumenta, quibus convincat Deum verὸ irasci: ἡ ΣΡ-ης di sie quaestionem instituit in Lib. I. adversus Marcionem , c. 2y. senserit de iam enim or hoc Ascuti par est , inquit, an Deus da sola bonitate ix Pri censendus sir negatis cateria appendieιbus, san us ct assectibus, quos Marcionita quidem a Deo suo abigunt in creatorem . nos vero agnoscimus in ereatore ut Deo dignos i or ex hoe quoque negabimus Deum , in quo non omnia, qua Deo digna sint , constent. Tum
probat Deum pecea, quae fieri prohibuerit, si fiant, offendi. .futurum ali,s stupidissimum , quia stupidi mus , Tertulliani haec verba sunt ibid. c. 26. qui non osse aiutur facto, quod non amat Arri , quando ossensa comer sit frustrata voluntatis. Et exinde iram ex offensa sic infert: , αι s ostiend tur, dent v l. Dasci; si irascitur, debet ulcisci i nam ct ultio fluctus est ira 3 or ira
474쪽
Quare si e Tertullianus exclamat ibid. e. 27. Audite, Peccatorex. quique nondum hoc estis, ut esse postiis , Deus melior inventus es , qui nec offendiιur , nec irascitur , nec ulciscitur; cui nullus ignis coquitur in gehenna , eui nullus dentium stendor horret in exterioribus tenebris, binus tantum est atque adeo pra se ferunt Marcionita , quod Deum suum omnino non timeant. Ne opus cst plura hic exscribere, quia ex his satis constat hane fulta se Tertulliani mentem , ut vere sit in Deo astcctus irae , 8c equidem tam vere , quam affectus clementiae, bonitatis , aequitatis ,
& similes , quos esse Deo dignos agnoscimus, de ab illo propterea non a besse.
Iam vcro quia non valemus alio, quam humano, more de aris sectibus divinis quicquam cogitare , necesse est ut ὰ nostris re- Deo affectus moveamus a Deo universos illos ac singulos, in quibus est ali-h.4 quid vitii, vel inopiae , vel imbecillitatis , vel cujusvis alterius debeant. imperseetionis in illis compertae , aut solitae comperiri. Quia via statim de illico rescinduntur affectus omnes vitiosae libidinis, inopis avaritiae, imbecillis invidiae: rescinduntur affectus omnes spei , desperationis, metus ae fusae. Quid enim speret, aut quid desperet, qui totum habet Quial metuat fugiatque , qui nihil habet sub sua non positum potestate Rescinditur affectus , quem vocamus audaciam, quia Deo nihil arduum , nihil obsistens, quod ullos audaciae insultus provocet. Nec opus est, ut notetur rescindi de affemina tristitiae , quia divina vis nulli laesioni patet , nulli adversitati, unde in Deo nasci possit tristitia, quae de caetero nec potest, nisi longissimE a summa beatitudine ,
qua Deus fruitur , exulare. ix. Nec aliter sentiendum de innumeris aliis humanis affectibus , . qui in istis radicantur 3c ex illis progerminant, nec capropter includunt minus malignitatis, aut miniis egestatis , auc mu is 'ctum. mi niis debilitatis; dc ideo Deum miniis non dedecerent', si quisquiJ im, eos praesumeret ab humana consuetudine ad an dolem Divinita-fectionis imis iis transferre. Tum si ad alios affectus , qui in nobis qui-y' leni ini persecti sunt , scd ex se ipsis tales non sunt , ferino retrahitur . non est ratio cur non admittantur in Deo; imo nec
fieti potest quin admittantur. Quia non itur in acturn , nisi ex affcetu: δc ideo aut nulla , aut nisi otiosa esset Divinitas , qua Iem ante dictum est fuisse ab Epi euro confictam. Sic igitur est utique amor in Deo , neque is solum quo diligit se , sed etiam
quo diligit omnia propter se , bc per quem omnia quae diligit a Diqitigod by Corale
475쪽
ssuas quanta sit immutabilitas, s c. A
bonis omnibus ornat & cumulat; δζ ex quo praesertim natum est desiderium, quo vult omnes homines salvos fieri, & ad agnitionem veritatis venire. Neque abest a Deo gaudium, illud , inquam , cumulati ssimum , quo per sui posscssionem beatur, & illud rursus , quo sibi in operibus suis , & prae caeteris in electorum suorum salute complacet. Sed neque debet odium 1 Deo rejici, illud , aio, perfectum odium quo prosequitur eos, de quibus scriptum est , Psal. I38. 2I. Perfecto ossio oderam illos , stinimici facti sent sent mihis quo prosequitur mala ne fiant, namque non prohiberet, nisi odisset , uti nec puniret , nisi prohibuisset.. Et idem sentiendum de affectibus exteris, qui ex istis quos x. expressimus , oriuntur et nisi quod si qui oriuntur , non poliunt
satis exinii ab omni desectu , cavendum est ne qua parte defi- bu, nihil est ciunt, ex ea in Deum refundantur. Quare miseratio ex qua par- . yΠ:a- . te importat aliquam in miserente, id est , in compatiente patienti Mndi sunt in . miseriam , in Deo non est, & nihilominus cst ex parte altera, qua secum affert pronitatem ad patientis miseriam per beneficia sub- persectio po- levandam. Quare etiam non erit admittenda ira in Deo, prout Vst sep xMi in irascente involvit adventitiam commotionem, licet admitti possit prout ingerit voluntatem puniendi delimim , quod
adeo grave est, quia prohibitum 1 Deo est, ut si commoveri Deus posset, ipsuiu commoveret. Et haec quidem di ista sint obiter , quia ex mox dicendis magis ilitelligetiir consultius opinaisturos fuisse Tertullianum & Laetantium , si non irae arietum ,
sed solum effectum in Deo , sicut caeteri solent Doctores Theo- Iogi , admisissent. Superest ut advertatur affectus, qui in homine sunt, & ex k ,
sua praecisa natura impersecti non sunt, hac una saltem , Ob mu- omnί, antabilem hominis conditionem , impersectione spoliari non posse, quae est imperfectio mutabilitatis, ratione et jus nemo nos- persecti.
itu in in affectibus suis sibi ipsi constat; sed E contra tantum p se ipso distat, ut si spectetur perpetua , vicissitudo affectuum , sit ζ ''
quibus scinditur & in contraria distorquetur , minus esse unus, . quam multi videatur , dum illius natura fere vertitur , quoties latitiam maror , placabititatem ira , benevolentiam offensa , aqua nimitatem invidia, ct securitatem sollicitudo perturbat. Que sunt verba S. Hilarii, seper Vat. a. cui praeivit origenes , homines multos in homine uno redarguens, & imprimis nisi fuerit justus &illi similis, de quo legitur I. Reg. I. Fuit vir unas de Ramathaim.
476쪽
48 Dissutatio quinta , Art. II.
sopbim, de monte Ephraim , ct nomen ejus Eleana. Sic itaque Io-quitur Origenes: Nos qui adhue peccatores sumur , non 8Usumus. m titulum lauius aequirere, quia unusquisque nostrum non est unu , sed est multi. Et hanc quidem causani luculentissimam affert: In-' tuere namque, ait , Hom. unica in I. & a. c. Reg. alicujus vultum
nunc irari , nunc iterum tristis , paulo post rursum gaudentis , ct iterum turbati, ct rursem lenis , in alIo tempore de rebus divinis ct vita aeterna actibus consulentis , paulo post vero , vel qua ad avaritiam , vetqua ad gloriam faculi persinent, motientis. Vides qκomodo ille qui puta rur unus esse, non est unus; sed tot in eo persona videntur esse,quot morer, quia orsecund m Scripturas insipiens sicut luna mutatur , orc. Sed
quia postmodum non est homo, qui justificetur compositur Deo , aut qui non pland insipiat, si paululum illud , quoa sapit , ad
abyssum divinae sapientiae reseratur , hinc indiscriminatim hu- .mani affectus omnes,sive justitiam δέ sapientiam comites habeant, sive non habeant, perpetuis mutationibus subsunt,praesertim quoties conserendi oecurrunt eum affectibus divinis, quorum summa immutabilitas elucidabitur ac probabitur in assertione , quae sequitur.
Nulla est , vel esse potest in assectibus ditiinis mutatio. Ae proinde summa est in illis immutabilitas , qua utique tanta est quanta re ipsius natura Evina in Ie ipsa spectata , cujus sunt veluti append
os cuinam indolem commonstrante3.
I. Probatur primo. Si quae esset, vel esse posset in asscctibus dia a hulii Vinis , haec praesertim consisteret in aliqua reciproca successioni . successione , vel interruptione illorum , vel saltem in illorum ali. P. II .. qua intensione, aut remissione. Sed hujus nodi nihil eontingit intensioni . aut contingere in affectibus divinis potest. Igitur nulla in illis ''s.. z ςst, aut esse potest mutatio. Major constat ex modis , quibus fit
noxii. . in affectibus nostris mutatio; lum odio cadente surgit amor,& amore cadente resurgit odium ,& nunc quidem vividius, nunc autem languidius, quam ante fuerit. His siquidem modis sibi mutuo succedunt affectus nostri, nunc deleti, nunc restituti, cum ipsorum vi vel aucta, vel imminuta.
ita .i Μ in x probatur; & primo quidem non possunt alii aliis siedem Hirta succedere , sic intercidere affectus diviai, quia neutrum in nobis accidit . Disitirco by GOrale
477쪽
uua quanta sit immutabilitas, c. 449
accidie, nisi quatenus ex parte subjecti, aut objecti succedit novi' divisim aetas, ob quam convenientior est assedius iste,quani alter t& ideo iste succedit alteri, qui pro indo intercidit, sed post modum restaurandus, si fuerit per novitatem oppositam revocatus. In hunc modum vertitur amor in Odium derepente , ubi quis se ab amico decep tum conjicit ae suspicatur; sed evane ce odium, S amor redintegrabitur , ubi consultior fastus conjecturarum ac suspicionum suarum levitatem advertet , & amici fidem deprchendet 'esse tutam & integram : & ita discurrendum de asse ictibus gaeteris. At impossibile omnino est accidere novitatem ullam , sive in Objecto, sive in subiecto assectium, divinori in ; quatenus cum sit aete nus, tam nihil est ipsi occultum , qu1m nihil novum. Qilae ergo esse illa potest, sive objeisti, sive lubjecti novitas, per quam induci affectuum mutatio possit pSecundo neque sic intensiores aut remissiores fieri possunt an X V. scelus divini , quatenus iterum nulla novitas contingere potest in obieeto , quare etiam nec in subsedio affectitum divinorum. Si - tio, quidem Deus sua praescienti I comprehendit omnem bonitatem & ai.id malitiam objesti,& aeternitate sua correspondet omni statui, in fimi immu- quo tale obiectum habet per alternas vices plus mimisve indili h Τ tiae. Unde necessie est ut asscelus Omnes divini sint i minutabiles , nec modo quoad substantiam astedius, sed etiam quoad anfectus qualitatem in intensione de remissione positam. At in no Diris res aliter habet , quia objecta illorum nunc magis , nunc minus amabilia, vel odibilia dignoscuntur : de istae novae notitiae
in causa sunt , ob quam in nobis crescunt , aut decrescunt amor& odium caeterique affecti is ex his progeniti. Quare omnino cavcndum ne haec aut similia mutabilitatis hu- xv. inanae in affectibus insitis vel partis vitia maculent nostras de Divinis affectibus Opiniones, per quas nostris sermonibus dil- ven .lum fit. tortas S fallaces rcgulas fingamus, sicuti monuit S. Augustinus , qui occasiones enumerans erroris triplicis , quo circa loquamvr niis
Deum aberrare mens humana solet , hanc in secundo po R δη stsuit loco: Sunt quidam alii, ait . I. ib. I. dc Trin. c. l. qui scundum humanι animi naturam , vel assctum de Deo sentium , si quid sen- iunt , cr ex hoc errore cum de Deo duputant , permoni θο dsortaser fallaces regulas sngunt. Igitur in affectibus divinis accidere nulla succellio potust , interruptio nulla, per qita, excitentur, aut . 'percant, & recidant , aut resurgant: nulla rursus intensio, nulla remissio , pcr quas incitentur aut languescant , & Promptiores fiant aut tardiores evadant, a
478쪽
4 s o Disputatio quinta , Art. II.
xv . Probatur secundo. Omnes affectus, qui in Deo sunt, a Deo ἡ:.;. 'a sint, nec aliun te aut in tempore parti, sed ingeniti & aeterni.
sunt inaeniti Igitur nulla est, vel esse potest in ali is mutatio. Et haec quidem L. consequentia manifesta est. Etenim si a Deo sunt, sequuntii tontabiles. ditionem naturae divinae immutabilis , cujus sunt: N rursus si a terni sunt, habent a ternitatis dotes , inter quas fulget immutabilitas, ut intelligetur ex dicendis de aetcrnitate divina. Tum antecedens probatur ; quatenus Dcus a se est quidquid est i nam alias non esset a se in omni genere entis; de sic Deus non esset.
Suos itaque affectus a se habet: neque postinodum potest illos quidem ad uetus habere a se , sed non habuisse, nisi in tempore: quia non potest habuisse illos tantum in tempore, nisi quia expectandum fuisset tempus, in quo haberct. Igitur in tempore fuisset aliqua talium aliaetuum causa , quae ante tempus non ex titisset: & sic Deus a se non habcret affectus illos, sed a causa, cujus existcntia expedianda fuisset, ut in tempore parerentur. XVII. Unde sequitur affectus divinos de esse ingenitos de aeternos : &4. i in Seniti quidem intelligi possunt ad modum , quo anima suosa irectus di- affectus habet qiiosdam sibi ingenitos, uti affectus scicndi verum. ἡ; & anaandi bonum , & fugiendi malum , δέ c. Tum aeterni quoque ierat. possunt intelligi ad modum , quo assceius praemissi anima aeterni essent , si ab aeterno creata fuisset anima ; scit non eapropter immutabiles cssent asseetus isti; si quidem anima non haberet affectus illos a se, licet in se ; nec illos haberet, licet ab aeterno, per ejus generis aeternitatem , quae est interminabιtis vita tota simul orperfera possessis, qualis cst aeternitas Divina ;& ideo nulli inu. tabilitati obnoxia. Potest adhuc & ista immutabilitas divin rum affectuum , qua parte sunt ingeniti & aeterni, Iuculentius exponi per id , quod Dcus non solunt affectus suos habet a se , sed etiam ad se; quia sibi Deus sic lutis est, ut affectuupa suorum perinde sit totus finis ac tota radix: ita rursus sibi est omnia , ut qucmadmodum affectus Onancs, qui in ipso sunt, ab ipso fluunt, ita non alio rcfluant, quam iii ipsum : iple affectuum
suorum origo est, ipse.& terminus est: nam objedia quaevis caetera non sunt, nisi termini non ultimi, ac proinde non veri tarmini , in istum ultimum N capropter verum terminum coiris
xv. D. Audienda jam sunt verba S. Hilarii plane sublimia , quae isti
479쪽
Vua s quantasu immutabilitas, si
nis quietis ac stabilitatis expertium, ut cogitationes nostras abdu- mmutabili' o
cat ab omni 1 ulpicione talis utcunque perturbationis, aut conver tuum
sionis, aut in quictudinis, aut instabilitatis, quae possit in astcctus nux φ . Divinos irrepere, in hunc modum ite Deo loquitur. Ipse est, inquit, Enarr. in psal. et 'in quod est. non aliunde s , in sese est, secum est, ad se est, suus sibi est, ct ipse sibi omnia est, carens omni demu- ratione novitatis : qui nihil aliud, quod in se posset incidere. per id quod ine sibi totum totus est, reliquit. Igitur ob id maximὸ , quoil a Diactus divini de ingeniti de aeterni lutit, ut probatum est, immutabiles sunt. Probatur tertio. Agedius Divini optimi sunt, seu virtuosissimi. x I x. Atqui si ita est, nulla in illis est, aut esse potest mutatio. Igitur a. ita est concludunctum. Maior est certa ; quatenus nihil in Divini- quod suntiate esse potest non optimum : quare si aliqui aiscetus in Deo Σῶ : bd. sunt, uti revera sunt, & illos optimos esse necesse est , id est, virtuosis smo, , qtiasi dicerem , maximὸ perurgentes & inclinantes habentem ad illos virtutum actus , qui omni naturae rationali convenilint , ut illi disconveniunt astus vitiorum omnes sollicitati ab affectibus oppositis , videlicet vitiosis. Sic autem probatur minor. Si affectus Divini optimi sunt, eon- x x. sequens est Fc gradum quem habent , & modum omnem quo se .. habent, esse optimum , ac Droinde rursus' virtuosis smum i alias quantum a enini contra hvpothesim optimi non essent, quia vel in gradu, vel in modo peccarent. Si autem in neutro peccant , hine sequiquitur illos nec magis, nec minus posse suscipere, nec aliter atque aliter se habere. Et hoc est evidens ; quia sic proficerent aliquatenus, vel deficerent: at quomodo proficient, si sistit optimi, vel quomodo deficient non optimi , in illo videlicet gradu Zc modo , in quo deficerent λ Quod si postinodum astemis Di Vini non possunt in his suis , ut ita loquar , accidentibus ad ipsorum
mensuras Ze modos spediantibus proficere aut deficere, quomodo poterunt in sua , ut ita me explicem , substantia profectum aut
desectum ullunt subire , quasi per conversionem aliorum in alios Nam praeterquam quod si rursus in substantia σptimi sunt, in- x x I. defeetibiles sunt in hac ipsa substantia:& ita si assectus quidam op- .etimus in alium optimum converteretur , caruissct Deus asteetu substantia .
optimo, in quem conversio fieret, de careret postin Odum asse tu ,- ab optimo , qui per conversionem periret. Non igitur status ipse Di- sunt vinitatis, vel ante sui siet,vel postea taret optimus, siquidem affectu
480쪽
Quare prae tetram natu. a Divina se experi omianis muta tionis
Qualitasas .ctuum consequitural tua lita
4s . Dissutatio quinta, Art. II.
quodam optimo destitutus. At quis non villet necesse esse, ut omnis Dei status sit optimus Et hinc quidem patet qu4ntum a statu Divino differat humanus in isto morali genere, quod ex affectibus pendet : quia status hic noster sicuti potest fieri melior, ita
evadere potest deterior per conversionem affectuum, aut meliorum in deteriores, aut deteriorum in meliores; unde nos ipsi aut deteriores reddimur, aut meliorcs, in eo litorum genere, in quo boni aut mali dicimur. Circa quam de Divinis & humanis aiketiis bus differentiam pulchra admodum sunt verba sequentia S. Gre lori i Nyssent exponentis hanc inscriptionem , quae psalmis qui-uscia in praefigitur : Pro his qui commutabuntur. Sic itaque loquitur S. Doctor in Tradi de Inscrip t. Psal. c. q. ci criptio pro his qui commutabuntur, hune mihi videtur ha re sensum , δε-
iam Divinam naturam omnis conversonis Er mutationιs expertem e. Et hane subjicit rationem: Non enim est, ad quod mutatione utatur , chm in universum non sit capax mali ; ad id vero , quod melius est , transmutari nequeat : nam nullum bonum est, propter quoptineam mutatro cadat; non enim reperitur ullum bonum, ad quod transeat. metius illo quod ipsa habet. Ac tum de nobis ait : Nos vero homines in mutatione cr alteratione possi secundum utrumque per facultatem or vim transmutatricem dete Nores s meliores rediu mur. Ibi autem loquitur de mutatione & alterrtione affectuum , quorum vis transmutatrix est libertas nostra mirε inconstans ac varia. Igitur affectus Divini ob id in axim E, quod iunt optimi, ut probatum cst , nccessario iunt ab omni mutabilitate tuti ac lini nu-
Dixi praeterea in assertione pensatulam esse immutabilitatem Divinorum affectuum ex immutabili sete i a natura Divina in se ipsa spectatas quia utique nihil mutabile , quin etiam nihil non aequd immutabile . potest naturae , quae est lumine immutabilis , convenire. Quis autem dubitet, quin Divinitati probe N apprime conveniant tui affectus. Dixi quoque hinc rursus consuli luminae immutabilitati affectuum Divinorum , quod sint veIuti quadam D vinitatis appencces Οινι nam indolem commonstrantes ; qua tonus scilicet consistit rei unius ii usque indoles in affectibus, per quos
propendet in operationes . quae generati in bonitatem aut malitiam indolis commonstrant.
Nine autem si speciati in de naturae rationalis indole agitur, bonae indolis pro riuuciabitur is, in quo elucet pronitas quaedam