장음표시 사용
51쪽
3 et si uastionis Prooemialis Art. I V
ioris aut horitatis esse duxit quam Aristolem , cujus placitis se addixerat. apropter quoties inter disputationes theologicas 1 rebus theologicis Fidei, ad modos Fidei philosophicos , quibus utique ista Fides clarius proponi possit, propugnari sacilius, uberius propagati, fusius exornari, &e. devenitur, nulla est indeclinabilis authoritas, quae cogat ad alios aliis praeserendos, & ad quam pertineat plena decisio, quae potius tota rationi relinquenda est, id est, ratiociniis ex hac vel illa Philosophia Platonica vel Ariototelica , vel quavis alia non spernenda, in Theologiam transtatis.
. ... Atque ita ubi de istis modis philosophicis Fidei theologi eae
liceret Aelia disputatur , nulla sitffragia quaecunque ac quotcunque congesta, . . - .' is otiam Sanctorum Patrum, vim habent authoritatis irrefragabilis . uthiritate quia haec. non superat authoritatem Philosophi , quem consec- 'Ri tati sunt , Aristoteljs vel Platonis. Quanto. itaque in seriorem vim
obtinent, quando adsunt suffragia , quae suffragiis opponantur ,
unc aut horitas una aut horitate alia frangitur r ac proinde tunc Praesertim non ratio authoritate , sed authoritas ratione firmanda est. Quae omnia si satis attenderentur ,. multa theologica melius
poneremur, quia liceret intra Theologiam L ubi ac quoties Philosophia locum habet, liherius philosophari.
II. Tandem cautissime ubiquς discernendum est inter aut horitatem ibis P, h. omne in humanam declinabilem. , & authoritatem omnem Divi- declinabilia, nam, seu cum Divina consumstam indeclinabilem , ac proinde οἴμ 4 Vi R etiam inter Seriptores canonicos, qui errare non potuerint sive in rebus Fidei sive in carum modis , dc caeteros vi canonici non sunt, Serrare tum in Fide, tum in modo Fide potuerunt.. Namque si negligitur eautionis hiasus adhibendae necessitas . ne-eesse est periculosissimam evadere veritatum omnium theologicarum jacturam, ubi non credenda pro credendis credenda pro non credendis indiscriminatim ac promiscue proponerentur. Au-
. it. diatur hac de re D. Aug. scribens D. Hieroni mo. Ego enim μεικCharitati tua, selis eis scriptηrarum ιhia, qui jam canonici appellantar, dia i hanc timorem honoremque Verre, ut nullum larum Authori rem seribendo aliquid errasse firmissime credam Alios autem ita lego, ut quantalint sanctitate doctrinaque praepolleant, non ideo verum putem , quia ipsi ita sensimul, Orc. Ac tum nolebat D. Augustiis
nus sibi plus hujuscemodi timoris & honoris deserri, quam ipse
- .is Scriptoribus caeteris deserret , & ecce rursus quid dicat in alia Epistola. Nequd enim quorumlibet Lupurationes quamvis Catholicorumer laudatoram ho inAm, viam Jcripturas canonicas haberi vibimur.
52쪽
De quastionitus Theologicis peri. eae c. 33
ut nobis non liceat, siaua honori laentia , qua illis debetur bam nitas, aliquid in eorum scriptis improbare atque respuere', si forie invenerι- .mus quod aliter senserint, quam veritas habet, Divino ad Morio vel ab . aliiι intellecta vel a nobis. Talis ego sum in scriptis aliorum. Ecce jam qualiter sua scripta velit legi ab aliis: Tales volo esse intellectores
Tales ergo etiam voluit D. Thomas,& quisquis alius, vel ante, x va tivel post ipsum , pius ac sanistus Doctor, ac verus D. Augustini -ό22 h'' imitator, esse intellectores suorum : & reverὰ si in Scholis theo- .i πτά. Iogicis non esset licitum reniti & contradicere inultis, quae hinc liri'
aut inde , etiam a sanctis & eximie laudatis Scriptoribus tradita, m*eie,ita. revisui & eontradictioni patere videntur , tum nec ulla disputationii in institutio fieret, tam aeque Theologia nisi titulum merae credulitatis haberet vulgarem ae valde obscurum , nullatenus ve- .ro celebrem illumae splendidum scientiae principis, quae acquiri, nisi per sesentificas disputationes & in omnem eruditiorem mo. . dum ventilatas non potest, perpensis serio ac sedulo partem in utramque motivis Philosophiae veriori consentaneis. Et haec est ratio esticis, quae me movet ad Opportune & impoF- xt x. tune, prout occado se tulerit , asserendum nihil ad assecutionem uis, ii rescientificam TLeologiae prae requisitius desiderari, quam praen tiones scientificas Philosophiae verioris , nec posse talias Philo- eoneinnior sophiae cujusvis praeventiones non obsorrare ae deturpare thaino. - gi ea illa dogmata , pro quibus cxplicandi S ad ocarentur. iasare nee putem eo credulitatis unquam inς delapsiurum , ut cum ple- risque Seholasticis. mihi suadeam omnino concinniorem esse Platonica Aristotelicam Philosophram Pro exponendis Theologiae nostrae materiis, donec istam esse illa veriorem mihi aliunde eonialiterit. At quis scit quando id mihi constabit , ciuit obstet ne constare possit praeter proprium judicium, etsi infirmum, tam Iongo studio communitum, extraneum illud , sed plane robus
Eum praeventionis, qua tam multi, tam docti am antiqui Patres ta. .vebant sectae Platonicae,si non tanquam omni noverae, at certὸ ta quani minus falsae. Unum obiter compello Theodocetum de Platone & Aristotele sis laquentesn. Aristoteles autem Platoni adhuc sis n. Diventi mani o adversatus es, bellumquo contra Academiam suscepit: neque doctrina ius honorem habuit, quamcVidi me perceperat rneque celeberrιmi viri gloriam est reverisus, neque Platonica eloqueniaria vim perιιmuis , sed licenter illi adversariums pratait et ac tunx Platonem AristotcIi praefert his verbis : cum haud sane meliorum,
53쪽
3 4 2 si ionis Prooemialis Art. V.
' xx. Et haec dicta sint obiter, tantii in ut hinc addiscant Theo Ioiaa. tria bis Sy Aristotelici non ita praecipitanter insilire, prout solent, ad Arist Reli- versus cos, cliti non Aristotelis, sed Platonis, aut alterius Philo-4. T sophi antiqui principia afferunt ad ea philosophice exponet a , niih Theolo. quae juris philosophici sunt, de sand decidi aliter quam per sa-ὶ ἡ ' P ' nam Philosophiana non possitnt, quia per Fidem non attinguntur , licet ad aliquem Fidei modum pertineant. Ultimo ne nimis arrogantem illam consiletudinem nimis prolix E redarguam, claudo inulta, quae addenda osse rebantur, observatione ac simul objurgatione ista Lactantii, qui neminem vult ita se alicui sectar de-Vovere, ut caeteras aversetur& spernat, quasi non possit ex omnibus sectis philosophicis, quae conjunctim omnem veritatem, di visi ira non omnem complectuntur , aliquid lucis ad explicandum L i 2' aliquid Fidei derivari. Haec sunt ejus verba. Quare incredibilis essereor illorum, qui eum si quam sectam probaverint, eiquese adiuxerint, . eateras damnant tanquam falsas ct inanes ; armamque se ad pratiandum , nee quid defendere debeant scientes, nee quid refutare , incumfuntque ρ sim omnia, qua auferunt quicunque dissentiunt. Et jam quidem satis constat quamam sint generat cin quaestiones thetologicae ad decisionem philosophicam attinentes, & rursus quaenam as, decisionem illarum afferendae sint cautiones.
De Pra notionibus Christianismi Theologicis. D hae e Procem talia theologi ea spectat non omitti omni ii IA δ' quid α . universales praenotiones , quibus Christianae Religionis ve- - ά. '' ritas praelucescat, cima Theologia deinceps tradenda aliud nihil theologiis sit, quam Christiana ipsa Religio in suos articulo, distributa, di- cs, at Mῖ laxata, exposita & propugnata adversus quotcunque ac quoscunque osores ac calumniatores illius. Quare afferetur equidem suis Iocis , ubi speciatim proponentur' singula Fidei nostrae capita,' quidquid Iucis & firmitatis afferre Deus dederit: unde vidcbitur forsan otiosum quidqii id utriusque hic affero generatim r nihil minus otiosi nihil hac. in re erit, ubi anticipate insudabitur Pr
mente confidenter praeoccupanda circa veritatem , cujus Pr vi
sola securitas potest ineundi cursus theologici suadere labores, &Φςm munire. unis enim si non fuerit se licitet sic pra:vςntus, Vςi
54쪽
De Praenotion. Christiani ni Theologic. 3 s
tantillum iniret theologica studia , vel ab initis non illico resiliaret, vel certe illis non instaret, iii si in operose aut inutiliter, quia tantum attenderet ad Hi, quod illa habent cruditionis, nequaqu*m vero ad id , quod complectuntur Religionis ; nihilque in iis sibi credendum potius proponeret , quam in libris ethnucarum sectarum theologici , , in quos legendos forte incuse
Fuit quippe Ethnicis, nec tantu in Philosophis, sed & Poetis
Τheologia sua , cui neque deerat eruditio ; sed erat haec eruditio tu, ab nes, prorsus irreligiosa , consuta fabulis, foeditatibus foeta, lacera is per in f i ta discordiis, nihil ferὰ habens, nisi superstitionis atque mcnda' Eibricoraccii; quia vel pro pluribus Diis contendcbat; vel si contendebat prolino, aut illum non noverat qui vere unus est, aut verum illum non vere glorificabat. Nec mirum quod tam frequenter tanaque turpiter erraverint antiqui illi Ethnici Theologi, quibus utique aut parum, aut nihil praefulgebat illius lii pernae lucis, quae deinceps in Christo ac in uobis per Christitui & aperte di intime simul a Dfulsit inspirando ac promousndo quidquid intelligentiae & Fidei opus fuit ad stabilimentinia & incrementum unius ac solius verae Religionis, qdae Christiana est, & extra quam nutu est salus. Α
quc haec est quae nos omnes quotquot mortales sumus , nc in a ternuin moriamur , religare nos uni Deo debet Religio, pro cujus veritate generatim S: obiter praecognoscenda ac praelisa demia recensebo hic in oliva , quae majoris ad id evidentiae esse videbuntur.
Quod autem dico de motivis huc a me afferendis , de talibus III. volo intelligi, qualia facile offeruntur cuivis homini tantum li- hero a praeiudiciis caeterarum sectarum , & paululum serio atten- m. iv quadenti ad discrimen , quo illis praevalet, petitum ex modo, quo Christianismus accepit ortum & incrementum ; ex sanctitate quae Christinari elucet in praeceptis illius, consiliis, sacramentis , ceremoniis decretis , &c. ex pietate ac constantia tot illustrium virorum, qui nulla vi cujusvis ferocissimae persecutionis dimoveri a Christo potuerunt; ex miraculis quae Ecc Iesiam , ut ita loquar , pepere tunt, & continuo vivificant & servant immaculatam ac sine ruga. Talia quippe sunt ista & consimilia motiva, tam evidentia , talia efficacia, ut illico videatur dubitari non posse, quin facta comparatione inter sectas, quibus homines misere sunt divisi, ea quam Christiani profitentur , rationabilior lanctiorque sit, ideoque praesaeteris unice excolenda. Audiatur hac de re dct. Augustinus. Illud
55쪽
3 6 si uastionis Prooemialis Art. V.
yn. d. ... Tamen fidentissime ἀxerim . . Christianis temporibus quanam Resia tu' gio potissim ιm tenenda sit, ct qua ad veritatem Ur beatitatem via est non esse dubitandum. Si enim Plato Ese viveret Ur me interrogantem non asperncretur responderet, credo , ille non posse hoe ab homn. nefleri, id est , institui & adeo propagari Religionem Christianam nisi quem forte . a Dei virtus atque sapientia ab . a rerum
natura exceptum , nec hominum magisterio , sed intima illuminationa ab ineunabulis llustratum tanta honestaret gratia , tanta firmitare roboraret , tanta denique majestate subveheret, ut omnia contemnonis qua pravi homines cupiunt , ct omnia perpetiendo qua horrescunt . ετ omnia faciendo qua mirantur, genus humanum ad tam salubrem Fiis
dem summo amore atque authoritate eonverteret.
v. Quibus verbis contendit D. Aug. Christianam Religionem nee i potulisse tam sanetὸ institui, neque tam mire propagari, nisi petret Plato.sis Hominem supra omnem Hominis conditionem Divinis dotibus Ch a δ' decoratum, aut potius nisi per Hominem Divinum, sive Hominem-Deum , quem adoramus i a Christo. Ac tum quia, inter lau datos totius antiquitatis Philosophos, Plato excelluit , ideo Plateonem huc advocat, ut ex assent ii quem , si viveret, ita suspicante Augustiao, haud dubie praebetet Christianis placitis, deintur intelligi neminem esse,qui in hare eadem placita inclinare nota compellatur, si sanὰ ae sapienter nκntem suani applicuerit modii vis , quae Christianam Religionem fundant ac firmant, & omnino vel Platonem ipsum , quem levia ratiocinia non dimovebant a sententia sua, convincerent non potuisse tam Divinam Re ligionem profici sei , nisi ab Institutore plane Divino, & idest non aliam esse , eui, quotquot sumus , addicti esse debeamus. V. Id ipsum quod de Platone, asserit etiam Augustinus de PIM 'i' ronicis, de quibus, si daretur ipsis in vitam restitui & videre preti stinus de xim de profectum Fidei nostrae, praesumit fore ut illico ad partes 4:ἱ'. . nostras Inigrarent, & mirarentur simul concordiam rerum mul, hodie mores tarum, quas illi sagacitate sua praeoccupaverunt, sed persuadere
' '' populis non aggressi sunt. Et ecce jam verba D. Aug. Illi enim Σ- Platonici si reviviscerent . . . ct invenirent resertat Ecelesias emplaque deserta , ct a cupissitate bonorum temporalium Ur fluentis ad spem νita aeterna ct bona spiritualia or intelligibilia voeari or curarere humanum genus , diserent fortasse si talei e sent quales fuisse ma Amorantur hae sunt, qua persuadere POp sit non osi sumus, ct eorum potius consuesudini cessimur, quam iuρι in nostram Fidem voluntatema
56쪽
De Pranotion. Christiam mi Theologio. 3 7
Et si equidem jam venio ad propositu in institutae explanationis uti hirca credibilitatem majorem, vel potius majorem moralem evi- Qn n sit lentiam debiti in amplectemia prae caeteris omnibus Rel igione is is, Christiana , advertendo in primis omnino a sana mente alienum n ab m esse quod quis sibi,vel aliis suadere vellet nullam necessitatem esse profitendae unius etantummodo Religionis ; qiias inservire u eo pariter ac placere homines possint M ad Divinae fclicitatis participationem pervenire per cultus adeo multiplices totque ac tam variis sive superstitionibus, sive idololatriis, sive etiam dementiis foedatos, quos & quot novimus apud varias Nationes in usu, imis in abusu esse. N que Deus, quem constat vcIle ab hominibus cognosci, amari Ze inserviri , 8c ideo infudisse illis animam cognitionis, amoris & cultus per obsequia praestanda sese demon Geraturi capaecem, vult haud dubie non aliter ab uno, aliter ab alio observari ista.Omnia ossicia nostra ; sed ab omnibus in
unum ac verum anodum , sicut ipse unus ac verus Deus est. Ita quod unitatem ac veritatem Dei nostri dedecerent arbitra- v trurii cultus nostri, qui si in unitatem non conspirarent, aut hi, aut . Re illi a veritate deficerent: ubi enim non adest unitas, veritatem abesse necesse est. Hi ne autem evidenter intelligitur non modo u
non potuisse Deum, tanquam unutu ac verum Dominum Creatoia 'μ' - - rem humani genetis unitatem istam ac concordiam nostrae oria Dium,tum internae , tum externae adorationis , sive, quod idem est . Religionis exigere; sed citam debuisse ad decorem convenientiamque supremi sui dominii. Ubi praesertim nihil inconcinnius cogitari potest, quana si sic vittis
nobis omnibus liceret servituti erga Deum nostrae arbitrarios mo- SMIussim dos aptare, Sc in ea omnia, quae liberet, ridiuina genera declinare ,in et scut inordinatius & ad omnem confusignetu promptius nihil est, ni a essene
u in id quod contingeret in ea domo, in qua Paterfamilias
citis sive Filiis, sive servis ut hil ediceret 8c juberet eorum, quae ad se. aequitatem Sc unanimitatem regiminis domestici speetant, sed vinnium arbitrio permitteret,& sine exceptione ulla indulgeret ea prout vellent vel agere, uti omittere , vel quocunque modo sive acta , sive omissa variare ac temperare. Cogita itaque non parem modo, sed valde disparem, id est, valde confusiorem fore tumuiritum totius humanae familiae , si Paterfamilias Deus cogitationerae voluntates nostras jussionibus suis non fraenarct & temperaret in ordine ad illum unum ac verum re iosum cultum , que Maovie sibi a nobis debeti & vult deferri.
57쪽
as si aestionis Prooemialis Art. Q.
ix. At uno E duobus modis, vel utroque simul, potcst contingere Duibus iit Deus notam hominibus faciat substantiam omnem ac circumia .., ; zi'. tantiam religiosae hujus servitutis unanimis, quam sibi praestan- dani exigit; nempe vel per internam,vel per externam, aut utramque s ' P'μ' ' ίinui manifestationem suae voluntatis cite a necessitatem& modificationem omnem cultus exhibendi. Ac tum quidem ratio naturalis unicuique nostrum ingenita satis inclamat quanta sit necessitas stipremae adorationis honorem reserendi a. eum,1 quonovit vitam, intelli genuam , libcrtatem & omnem persectionem obtinuisse ,
& omnis hujus perfectionis finem ultimum, ad quem sibi ipsi
conscia est se conspirare , scilicet beatificum , obtinere posse non dubitat. Atque ita omnes homines iis tantummodo infeliciter exceptis, quibus totum naturale lumen fuerit per peccata obtenebratum , in hanc concordem sententiam illico conveniunt nihil rationabilius sanctiusque esse , quani agere Deo gratias pro bonis acceptis, & ad eum pro accipiendrs preces dirigere , spem suam in eo ponere, & cjusdem praeceptis obtemperare, &c. sive, quod idem est , ut verbo dicam , ac Deum colere. x. Sed quia praeter cultum internum alius est externus , pro cujus Ad st- ' uniformitate non sic convenirent, ideo aliunde opus est ut Deus
vis, Reliato, aliquatenus revelet convenient1as ac ceremonias talis cultus, &
Dpμ- φst νς' cui nos magis deceat, & in quo ipse sibi magis complaceat. Atque ita merito reputatur non tantummodo revelasse Deum primis humani generis Parentibus velle se sibi offerri ab illis munera, sed qualia & qualiter , iri ipse etiam modus Osterendi conser- . ret ad meritum & ad praemium oblationis. Hi ne Cain & AbeInon absimilia munera Domino obtulerant, sed quia absimilis' ' erat animus , in isto purus , in illo lacatus, ideo, ut loquitur δε- e cra Scriptura , respexit Dominua ad Abel or ad munera ejus, ad ' Cain autem ct ad munera illius non re 'exit. x i. Quod autem dico de istis muneribus & de modis , quibus on .QWalirer ferri debuerunt, protrahendum est, ut patet , ad ea omnia liba dis of h. tionum& sacrificiorum genera, ad omnia discrimina operum sa-
δ suerat Lex eramentalium , ad Omnes ceremonias in nativitatibus , in matri-
' ' ' moniis, in funeribus ac post funera servari solitas ; denique ad omnia prorsus ossicia religiosae illius servitutis, quain sibi exhibendam Deus primis humani generis Parentibus revelavit, &quam isti filiis suis deinceps notam fecerunt, ita ut nulli genera tioni defuerit cogniti O Urae ac sanistae illius Religionis ,- quam pro varietate & convenientia temporum vellet Deus inter horais
58쪽
De Pr notion. Chrisianismi Theologic. 3 s
tres pro vera ac nitista haberi & inexcusabiliter custodirisEt hae equidem Religio pro toto illo tempore , quo non aliter fuit cognita , quam per admonitiones a patribus transmissas ad filios .
sive etiam a Dominis ad servos, ab amicis ad amicos, a vicinis ait vicinos, aut utcunque aliter , senioribus ad juniores consormiter ad revelationes primitiis acceptas; haec, inquam, Religio mansit tanquam Lex quaedam Naturae , paucis ritibus gravida,& sic connaturalius accommodata primis saeculis. At voluit deinceps Deus Legem suam, ut tanto inexcusabilius ab T ILomnibus populis servaretur, quia sic publicaretur facilius , cons- duesud acribi a servo suo Moyse. Sed , inquies, unde constat Moysen fuis--re severe a Deo electum ad conscriptionem & traditionem Legis , quam ab illo accepimus 3 Hinc sane constat quod non potuit ra.
homo, nisi ad id 1 Deo electus, facere prodigia & mirabilia illa
innumera , quae sacrae omnes ac prophanae historiae testantur facta suisse per Moysen ante& post liberationem Populi Israelitici de aegypto, ante & post acceptam 1 Deo Legem, quam promulgavit. Illam denique Legem Christus natus in plenitudinc temporum non solvit, sed adimplevit, & adimplendo sanctio rei ueste cit, quando in Christianam commutavit: de cujus veritate a sanctitate indubita a plurimi seripserunt plurima, ex quibus ad institutum meum sufficient pauca quae subjieio; scientibus cnim
Legem loqnor , nec de illa funditus stabilienda luc agitur , sed tantum proponenda generati in sub specie rationabi Iioris ei utilam
Quare non tam probare , qtiam proponere tantum aggredioe XIII. . praecipua capita , unde caeteri qui ex professo ac fuse totis intestis voluminibus Christianae Legis veritatem adversus ejusilem Christiari; nostes universos propugnant , hauriunt suasionis, imo convictio. T 'nis suae argumenta. Et statim quidem optim E ae includiabiliter &GεMili his. arguunt institutum Christianae Religionis non potuisse perinde ac incrementum oriri ex fato , quo faetum fuerit, ut tot utique ho- Christui mines , quos ex sacris historiis audimus per millenarias turmas
Iudaisino & Polytheismo ad Christianismi partes transmigrasse. obi primum Evangelium Christi publicari coepit, convenire ne de ample etenda ae tuenda hae Religione; praesertim quia simul
ac semel debuisset ita conveniri apud Nationes moribus non minuς di nas, qua in dissitas terris. Atque ita fieri nisi omnino divi nitus non potuit, ut Christianismus obtinuerit tam copiosa exotin dia , multoque minus ut lain infinita , si fas est ita loqui, dein-gees obtinuerit increment ti
59쪽
ssuastionis Prosmialis Arr. V.
qiv. Nisi quod non potuit Christianum Evangelium simul in omne in
I: em ex e- terram Exire per Apostolos , nisi ipsi inter se, sicut legitur, Na--,, ii , in tiones omnes instruendas diviserint. N ad illas profecti sint, set longo ritε-tis terrarum mari unique periculis; de quo pariter inter ipsos itari. ἡ.ὰ 's conveniri potuisse omnino impossibile est K nisi R externis Chris
Angelium. vi miraculis , εἰ internis Spiritus sancti compulsionibus fastisuissent securi, tum de veritate Religionis , quam publicaturi erant, tum de iii bsecuturo felici talis publicationis eventu. Unde jam in serre licet Religionem Christianam ex hoc capite essevcram 3e sanctam , quod nulli fortuito voluntatum humanarum concursui, sed soli cuidam ac speciali supernaturali providentiae moderatrici tribui possili, ut incrementum illius, ita exordium. H. Deinde neque nisi in sane cogitaret ut potuisse Diabolum tale
Quomodo quid Apostolis suggerere suscipiendum. , id, est , disseminandum di'abi; Evangelium ., ac tum eos deinceps juvisse fallo ipsis petsuade
egredi tam tem, aut veracsse quae publicarent, aut si nihilominus falsa, veras taliten ac certas fore, sive honorum , sive divitiarum sive volup-μ sionem Laiunx utilitates, quas ex tali publicatione referrent. Et ideo in his.' h eonsimilibusque cogitationibus apertissima compareret insania ,
quia, ut nihil dicam de eo , quod novimus ex libris Evangelicis circa Diaboli adversus Christum insistias,& Christi supra illuni victorias; supra illum, inquam, nequisitiuum,quem toties Christus confudit, increpavit, obmutescere iussit - expulit ex obsessis cor potibus , Ecclesiasticae historiae passim testantur Apostolos, tantum abest ut a diaboli partibus steterint, insensissimos semper diabolo
- fuisse,& in hoc in primis collaborasse omnes ut idololatriam, quam . diabolus malignanter hominibus suggesserat de adhuc malignat titis falsis orae illis deinceps fovebat, dejicerent, ut revera dejec runt veris suis oraculis ac miraculis, conterendo idola , subver-
. tendo templa , averte udo homines a. spurcitiis & vanitatibus, in quas ex inspiratione dia bolica defluebant. X V P. Neque deinceps, quotquot fuimus Christiani, irae conciliabile ις', sti,''bellii in elim diabolo semper non egimus , tantoque quis inter Christianos eximius fuit, quanto omoes diaboli astutias vehiaria, Py cautius prae vidit, vel selicius elusit, vel prividendas de eludendas sollicitius monuit: ita quod suspicari vel umbram ullius societatis inter cacodaemones de Apostolos vel Apostolicos Disci pulos, ad effectum publicandae vel tuendae Religionis Clitistianae, iit olim quidam Ethnici Persecutores nostri suspicati sunt , sit.
h omni humana probabilitate remotissimini, & consutabile in
60쪽
De Praenotion. Christianis Theologio. 41
victissimo illo argumento, quo Christus ostendebat non posse 'seri, ut ejiceret ipse laemonia in Beel Zebub principe daemoniorum, prout perfidissime accusabatur, quia sic princeps ille sibi contradixisset,& regnuiti Ruin divisisset, quin & obrumet. Verba autem Christi sunt ista. Omne regnum in se d visum desolabitur , or domus supra domum cadet: Si autem ct Satanas in seipsum dissus es, quomovisabit regnum ejus quia dicitis in Beelzebub me uisere damonia, cte. Unde superest ex hoc etiam capite religionem Christivam & veram Se sanctam esse , quod Spiritus nequam nec suggerere , nec juvare promulgationem illius potuerit : quin E contra impedire tentaverit, quatenus sibi suisque infensissi
Perabsutilum quoque est suspieari, potuisse Religionem Chris- x v O. t anain ad instar fabulae 1 Christo confingi , sicquς confictam . . laeci rupublicari primum ab ipso, ac tum ab Apostolis, vel non adver- tiamsi, ntentibus fictionem, vel advertentibus & volentibus data opera
consociari & collaborare Christo pro illa in universum Orbe in dilatanda. Perabsurdum , inquam , est id suspicari : nam quom do potuissens Apostoli vel de admi tenda, vel de publicanda fabula illa convenire, ubi praesertim nihil commodi, nihil lucri, nihil honoris humani ipsis pollicebatur Christus,si hac in re sibi consociarentur N faverent; quin ε contra praedicebat futurum, ut in aerumnas de calamitates plurimas inciderent, N exules fierent, &evaderent exosi omnibus , M saevissimis ad necem usque exerce
rentur suppliciis. Praeterea quoque quid poterant Apostoli illi de felici talis sie- x v I r I tionis publicatione praesumere sive quia non agebatur de illa, vel paucis hominibus, vel etiam paucis Provinciis suadenda L vel tol MEVande suasenda hominibus tantum plebeiis aut indoctis; sed de illa prorsus suadenda omnibus & in omnes Nationes sparsis & quaia s sabulosumcunque literatura ac praefectura fulgentibus. Quid , inquam, poterant illi ita praesumere, vel maxime quia ipsi de plebei i & indocti erant, & omni humano commodo ac patrocinio clestituit Cerid his omnibus & consimilibus multis,quibus non immoror. serio spectatis 5: ad libellam humani soliti judicii appensis, nomo est, apud quem ausus ille Apostolicus , vel non omnino de inentissimia o vel non omnino E contra supernaturalis ac ex toto Divinus haseatur. At quδd non fuerit sic dementissimus eonstat ex post facto, videlicet ex successii ministerii Apostolici , qt tot ac talu variae Nationes, ac tam variis erroribus de spurciti