장음표시 사용
141쪽
sXXXIV sed potius talis adumbranda, quae responderet praesentis scriptionis rationibus. Quocirca descripsit ille
dialecticam ut artem amatoriam, quae divino sapientiae amori tamquam ministret ae suppetias ferat, ideoque omissis aliis non ad rem Praesentem Pertinentibus ea tantum exposuit, quae vel ad rerum scientiam et eognitionem iungendis ac discernendis ideis vel notionibus comparandam pertinent, Vel etiam ostendunt ae patefaciunt, quatenus dialectica etiam ad scientiam et cognitionem inter alios propagandam valeat '). In quo consilio scribendi tanto minus inertia aliqua iuvenilis animadverti potest, quod quae proponitur dialecticae speetes et Imngo, ea cum iis, quae in aliis libris de arte gravissima sunt explicata, planissime convenit. Itaque hoc
quidem nomine res salva est, evanescitque protenus
iuvenilis operae suspicio omnis, ubi quid Platoni in adumbranda imagine dialectices propositum fuerit,
probe meminerimus. At enim vero Oensuerunt critici etiam usum et exercitationem dialecticae in hoo libro minus esse subtilem adeoque tantam habere inscitiam, ut iuro inde suspicari liceat, Platonem, quo tempore hunc sermonem scripserit, in dialecticis minus fuisse exercitatum. Ex quo item effici arbitram tur, ut Phaedrus pro opere Platonis iuvenili habendus sit. Quod quidem virorum egregiorum iudicium numqua probari possit an vero improbari debeat, quam brevissime exposuisse iuvabit, ne legentium patientia
iusto diutius abusi esse videamur. Et illud quidem facile largimur, in iis libri partibus, quae tres illas
orationes amatorias complectuntur, neo orebriores interrogandi et respondendi vices reperiri, nee disserendi subtilitatem eam locum habere, qua omnia Rosingula acutius exquirantur, subtilius disceptentur, operosius diiudicentur. Nimirum sermoneS cum orationibus iuncti atque copulati et breves sunt et pertinent fero ad Lysiam atque declamationis huic oratori tributae explorationem, ut magis altercationis quam quaestionis dialecticae speciem reserant. Quod
v. Comment. nostr. De artis diale et i eae in Pline dro 'intonia doetrina et uata. Lipsiae, 1853. 4. ubi haec Umni' p. 1. - 32. copiosius sumus persecuti. Diuitig Cooste
142쪽
Prosecto per ipsam argumenti naturam aliter fieri nullo moclo potuit. At enim vero quum in Lysiae oratione a scriptore ipso graviter reprehendatur dialecticae contemtio et neglectio, tum in duabus Socratis orationibus certe per omnia regnat iusta Partium descriptio, idonea argumentationis progreSSio, denique verborum ae sententiarum tanta PerspicuituS, quantam difficillimorum philosophiae locorum tractatio et expositio videatur capere potuisse. De posteriora autem operis parte si quaerimus, subtilissime profecto ibi docetur, artem rhetoricam sine philosophiae auxilio neque consistere nequo nomen artis aut Iaudem scientiae tueri posse, quia et rerum inventio et tractationis ratio atque via et vero etiam animorum mOVendorum atque edocendorum facultas
utque persuasio nulla plane cogitari possit, nisi si sapientiae opibus sustentetur et muniatur. Quae certe tanto ingenii aeumine explicata sunt, ut ne Aristoteles
uidem dubitaverit in hac disciplinae rhetoricae parte 'latonis legere vestigia. Quamquam in his quoque
Sermonibus reperiuntur, quae non tam subtilitate dialectica exquiruntur, quam simpliciter ut iam inventa proponuntur atque diiudicantur. At nimirum sunt haesi omnia eius generis, ut non tam in mentis cogitatione quam in rerum usu et experientia posita sint ideoquo dialecticam disceptationem aegre capiant.
Sod satis de his. Reliquum est, ut de mythorum usu dicendum sit. In quibus iudicandis plurimum falli arbitramur, qui eorum caussas et origines inde repetunt, quod philosophus, quo tempore illis usus sit, iuvenili quodam animi fervore abreptus vividiores et alacriores sensus nondum satis compeSeere Qt moderari aut rationis tamquam freno coercere didicerit. Quasi vero mythus philosophus, quem dicere licebit, soli phantasiae ludibrio debeatur ac nihil in se contineat reconditius et abstrusius, quod arctiore quadam cum philosophia necessitudine contineatur. Nempe habet ille prosecto originem atque caussam ideam quampiam repraeSen- tatque semper ac depingit rerum statum aliquem et
conditionem, qualem propter ideae alicuius evidentiam poni ac statui necesse sit, ita quidem ut in illo statu describendo utatur vel religiosis popularium opinionibus vel placitis ac decretis physico-
143쪽
rum vel poetarum fictionibus vel etiam imaginibus pro . Priis et consilio seri sentis accommodate inventis, iisque coniunctis Omnibus novum quiddam eiungat assumin etiam augustiore quadam religiosae Sanctitatis specie Iam vero talis status rerum quoniam plano similis est atque respondet iis, quae in facto sunt posita atque SensibuS Subiecta, profecto non magis dialectice
exquiri aut disserendi subtilitate fingi et inveniri
Potest, quam res adspectabiles et vitae communia experientiae obnoxiae. Ex quo sponte intelligitur, cur Plato quo loco divinam animorum vitam olim cum diis immortalibus actam nativamque eorum indolem ac naturam describit, sabulosa narratione usus sit, quam Prosecto non Propter inscitiam dialecticam adhibuit, sed potius propterea, quod Statum eorum aliquem deformavit, unde suisse quondam meliorem perfectioremque ipsorum utpote nondum cum hoo mortali corpore colligatorum fortunam et conditionem
intelligeretur. Itaque tantum abest, ut inde iuvenilis philosophi imperitia appareat, ut hine quoque CognoScatur, fuisse Platonem quo tempore ista scripserit iam interioribus philosophiae sacris initiatum, ut etiam celsiorem sapientiam si ideis repetitam grandibus rerum imaginibus declarare sustinuerit. Atque haec quidem omnia etsi breviter tantum exposita sunt, tamen SatiA, opinor, docebunt, ne elocutionem quidem atque dialecticam in Phaedro usurpatam id emoero, ut liber a Platone adolescente litteris consignatus atque publicatus esse putari debeat. Sod satis haec de argumento et consilio, de arte et compositione, denique de temporibus Phaedri. Quae quidem omnia videbantur ideo copiosius et uberius exponenda eSse, quoniam harum rerum notitiam non modo ad huius libri intelligentiam verum etiam universorum Platonis operum cognitionem a curatiorem plurimum valere nobis persuaSimus. Pergimus ad indicanda litterarum subsidia, quibus in hac oditione adornanda uti licuit.
144쪽
Iyo his codicibus, ab I in. Bokhero OxCMSSis, v. Bekker. In die. Codd. n Se collatorum P. VII. sqq. XI. XIII. et Ind. Codd. contin. p. VII. sel IX. In iis notandis nos eadem Sigia, quibus Re kkerus usus est, adhibuimus. 22 28 Florentini, a nobis litteriS: R. h. c. g. h.
i. i'. insigniti; de quibus diximus in oditione Opp. Plat. Lipsiensi Vol. XII. p. VI. Contulit
eos Franc. det Furia. 29-34 Vindobonenses, quos SignaVimVS numeris: 1. 3. 4. 6. I. ra. ι; de quibus item l. c. p. V. exposuimus. Ex his qui numero 6. inscriptus est, Bekkero vocatur vi. Ceterum eoS Contulit Bast iu S. . 35. et 36 Monae enses n. 11. et 407. quos inspexit Ast iu S. Praeterea Haenis chius in adornanda Lysiae declamatiuncula, quam edidit separatim, usus est codico quodam Gottiano et libro ita uianitiensi. Ex his codicibus pro consilii nostri ratione potiorem tantum scripturae varietatem enotavimuS, quamquam aibique id curavimus, ut quibus testimoniis nite
retur nOStra Verborum recensio, quam certissime con
staret legentibus. Eandem ob caussam etiam codicis Clar hiani, qui utiam B o d l e i a n i nomine insignitur, lectiones integras, ne vitiosis quidem ScriPturis excePtis , uppoSuimus. Quamquam satemur nos minime
145쪽
accedere eorum criticorum sententiae, qui huio uni libro tantum non omnia tribuunt, ut, ceteria codicibus omnibus posthabitis, adeo lectiones illius per seminime probabiles suscipere non dubitaverint. Enimvero praestantissimus sane ille liber est si in o thographicis imprimis valde emendatus. Nihilominus autem sine dubio manus criticorum correctrices est expertus, ut non raro offerat lectiones, quae si sobrio iuuicio cum aliorum codicum, Praecipue meliorum, Scriptura comparentur, certe minus videri debeant esse commendabiles. Quamobrem in uno Phaedroicirciter centum et viginti loci minus recte scripti Ιο- gerentur, si illius auctoritatem ubique sequuti essemus. Ceterum in locis dubiis et controversis ne deteriorum quidem librorum scripturam silentio transmittendam iudicavimus.
Ihrorram ea torram PIeneti IN. De editionibus universorum Platonis operum, quae usque ad annum 1845. prodierunt, dictum est in Prologomenis ad opp. Plat. Vol. I. P. I. p. XLIX. sqq. Illis nunc addas recentiores editiones sic inscriptas: Platonis Dialogi secundum Thrasylli tetra logias dispositi, ex recognitione Car. Fri-derici Hermanni. Lipsius, sumtibus B. G. Teubneri, 8. min. Vol. I.-VI. 1851. 1858. Singulis voluminibus brevis sed ea perdocta annotatio critica praemissa eSt, qua imprimis lectiones codicis Clarhiani commendantur, quas editor, ubicunque fieri posset, in ordinem Verborum recepit. - Ρlatonis Uperae X recensione R. B. Hirschigii. Graece et Latine. Volum. I. cum Indicibus. Parisiis, aP. Ambr. Firm. Didol. 4. 18b6. Praemissus eStindex emendationum ab editore acutissimo passim saetarum: quas in Phaedri editione nostra Omnes
rotulimus; unde etiam do aliis iudicium fieri po-poinrit. Secundum huius editionis volumen, quod Prius in lucem prodiit, curavit Car. E. C h r. S c h n e id erus. Paris. ibid. 1852. sq. quod quidem continet libros de Ropubliea, Timaeum, Leges, Epinomidem et Epistolas cum spuriis dialogis. Editio diligenter
146쪽
sXXXIXEditiones Phaedri singulares, quibus mi sumus,
Platonis dialoni quatuor Lysias, Charmi
des, Hippias maior, Phaedrus . Emendavit et ann. instruxit L. F r. Hein dors. Ed. See. ad apparatum Im. Behkeri lecti. emend. Ρ hi l. Butim annus. Berol. 1802. et iterum 1827. 8. Platonis Phaedrus. Recensuit, Hermia Scholiis ex cod. Monac. XI. suisque commentariis illustravit Frid. Astius. Lipsiae, I 810. 8. Platonis opera. Ed. Frid. Astius. T. X. qui continet uberrimum in Phaedrum commentarium. Platons Phaedrus und Gasim alii; liber-selgi, orlauteri und verbossert von F r. Λ st. Ion. 1817. 8. Platons Phaedrus, griecti. U. deutSch, mithrit. U. erklar. Anmerkungen. Leipg. 1846. 8. Platonis Phaedrus. Recensuit C a r o l. Bad-h a m. Lond. 18b1. 8. min. Editio habet breves
annotationes criticas easque partim perquam acutaS. v. Commentar.
Lysiae Amatorius. Lectionis variolato et commeninrio instruxit - Ed. Hae nis h. - Praemissa est commentatio de auctore orationis. Lipsino, 1827. 8. Editor orationem Lysianam non Platoni,sod Lysiae deberi ostendere conatus eSt.
Praeterea ad Phaedrum illustrandum faciunt quae disputaverunt C. Fr. Hermann in Iabnii et Icloigii Annal. nov. Philol. et Paedag. Vol. VII. P. IV. a. 1833. p. 395. sqq. Chr. Eber h. Fin khin Zimmor manni diario: ge ita christ f. Allemi humars isse na c h ast a. 183b. Fol. 96. ot 97. Vo- gelin: in odit. min. opp. Plat. Turio. Vol. XVIII. n. 1841. Frid r. Schloi ermacherus opp. Plat. Interpret. Germ. Vol. I. Frid. Astius et Ios. Sooner de Vita et Scripti. Platon. C. Frid. Her- mann Geschichte und System der Plat. Philosophio p. 510. sqq. Hieron. Multeri et Car. Ste in hari Interpret. Germ. Opp. Ρlat. Vol. IV. p. 3. sqq. Li Ps. 18b4. 8. Aug. Bern h. Κris che Ueber Platons Phaedrus. Gotting. 1848. 8. Franc. Suse mihi
Die genet. Ent chelung der Plat. Philosophie Vol. I. Lips. 1855. p. 211. sqq. Alia scripta, quibus usi
147쪽
sumus, suo loco vel in Prolegomenis vol in Commentariis Platonis orationi subiunctis commemoraVimuS. Ceterum vix opus eSSe putamus legente8 monere,
in nova hac Platonici operis editione, quam, Sicuti sus fuit, non tironibus, sed hominibus liberalioris doctrinae amantibus atque adolescentibus in litteris provectioribus dicatam esse voluimus, plurima esse reficia, deleta, addita, denique emendata. Quo lactum est, ut liber, si non plane novus, at certe longe alius extiterit quam fuit antehac.
Nimirum quod vulgo in proverbio dici solet, diem dio doceri, id vel maxime etiam in harum littorarum studiis ita accidere solet. Quod autem ille in medium prodit quam emendatissimus, id debetur m
xime providae curae eorum, qui quae ScripSeramuS, priusquam typothetis traderentur, diligenter perlustrare dignati sunt atque opera sua sedulo Caverunt,
ne quid vitii gravioris in plagulis typis impressis
relinqueretur. His igitur viris praestantissimis pro opera sua Platoni praestita mecum gratias agent quam maximas, qui quanti talis cura atque labor laetendus sit, bene secum perpenderint. senda tr potheti ea.
In Proleg g. p. I. vers. 1. leg. Myrrhinus ius. - Ibid. p. XLIX. v. 1. leg. produntur pro probantur. - Ibid. P. LIX. ann. Vers. 1. corr. Multiplices. - Ιbid. p. LXVI. vers. 16. Ab in . Ieg. quo pro quod. - Ιbid. p. LXX. v. 19. ab in .sor. Πλαrωνα pro ΠλάrωHis et paullo post 1l pro ἰ. - Ibid. p. LXXI. vers 18. pro et Luna leg. Et Diana. - Ιbid. p. LXXV. v. 6. ab inf. pro latu leg. tu tu. Alia leviora sunt, quam ut indicanda videantur. Neque adhuc in Graeea Platonis oratione et in commentariis ei subiunctis animadvertimus, quod emendation indigeat, nisi forte etiam talia notanda sunt, quale est P. M. unu. col. 2. vers. 15. ab ins ubi gnaviter pro graviter legendum esse sponte intelligitur.
150쪽
τὰ τας oδους ποιουμαι τοὐς περιπήFOυς' τησι γὰρακοπωτερους ει ναι τῶν ἐν τοῖς δρομοις. B
P. 227. A. εIναι των ἐν τοις δρο/ιοιςJ Sic cum Bodl. codd. plerique omnes. Vulgo πιὼν D T. δρ. ε ναι. P. 227. ποῖ δῆ καὶ ποθεν;JImitatus lioc libri principium est Luci an . Enco m. Dem. 3. l. T. l. p. 58lut recte vidit id e i n d orsius. Laudat illud Dionys Hal. I. p. 762. et 969. Ob oculos habuit etiam Aeneas GnZReus, qui Theophrastum suum Platonis imitatione ductus sic incipiti IIoῖδῆ καὶ πόθεν, Azίθεε; Atticam compellandi formulam, quam praeter He in dorsium ad Lysid. p. 203. B. illustrarunt etiam Λ stilia ad h. l. et Iacob s. ad Antholog. Cr. T. Iu. P. III. P. 64., expressit si oratius Sern On. I l. 4, l. Unde et quo Catius Plenius idem serui. l,9,62. Unde venis et quo tendis Contractius contra Carmin. Ill.
foret Graece: no θεν noi ιλήλυθα; - ἐκει διέτριψα, Sc. apud Lusiam. nε ι θ ό μ εν o e που μ ε νωJMollis ac delicatulus homo : unde medico modicas corporiη eXer- eitationes suadenti adeo religiose obtemperni. cons. etiam locum Per lunm momorabit pni De Republ. lil. p. 406. B C, ubi primus
Herodicus narratur omnasticam ad medicum usum traduxisse, id quod Plato vehementer eXR-gitat, et Symp. p. 176. D. A en-menum medicum, Eryximachimedici patrem, philosophus memorat etiam infra p. 268. A. B. et Sympos . p. 176. B. Alia de eo vide sis apud Xenophontem Mem. II l. 13,2., ubi temperantiam dicitur appellavisse optimum convivii condimentum, et apud Groen van Prinalerer Prosopograph. Plat. p. 193sq.
ἐν τοις δ νομote J Aρο sto merunt loca lecta non modo ad Cursum, sed etiam n d ambulationem destinata. Rulin h. ad Tim. Gloss. p. 89. His igitur αἱσδοὶ opponuntur, hoe est. vinea pertae atque publieae, in quibus Λ cum eno deambulatio visa est salubrior esse et ad amovendam lassitudinem effieaeior