장음표시 사용
151쪽
libri δ. , alii numero octo dii ην omittunt, quod tamen Hodi. II. Vat. alii tuentur. Τι δαι; o υκ ἄν o δει - J Sie boni aliquot codd. Λ Σ, tres Vindis., eum corr. Bodl. Vulgo G M; probante C. Fr. Hermarino. stia rh en d er tin d er qui-ehendeo, Propterea, nisi si lior, quod ibi et liberior atque purior
aer hauriretur, et motus Corporis plus tinberent varietatis. Voc. δκοπωτέρους enim ex usu medicorum positum. Nam ἄκome a1nedicis dicuntur medicamenta vel remedia, quibus adversus lassitudinem utuntur, hoc est. lassitudinem levantia vel amoventia. ad tollendam lassitudinem efficacia ac salubria, denique vires reficientia et recrenn-tia; v. Foesii Oeconom. Hip-POCrat. s. U. Celsus De mi dic.
IV. 24. Plin. Hist. Nat. XXIX. 3. I l. 7. Qua ratione etiam Latini loquuntur, ne Opn GrRe-
tes. Contulisse cum his iuvabit Aristotel. Probi. I. 37. των
ευθερίον. Probi. V. 12. et quae copiose disputat M rcurialis
ed. Venet. Cetorum iungenda verba in hunc modum sunt: φησε γὰρ μυτούς, l . e. zους κατα
κεν, ut ex iis, quae dixisti, coniicere licet, quod dictum est paullo lenius pro ut apparet, ut Eutbyd. p. 27 l. B. - ι ν α στει, Athenis. De Rep. l. 327. A. addito articulor anti-
χους. Sed v. Flugelium Ohas. in Plutarchi Phocionem p. l ii. Videtur Lysias domicilium suum habuisse in Piraeeo, quod Hein-d Ors. recte collegit ex eo, quod Cephalus. pater eius, Rei p. l. P. 328. C. ibi narratur habitavisse. Non vacat nutem irrisione quadam, quod rhetor devertisse dicitur apud Epicratem, qui fuit de magogus famae admodum ambiguae. Verissime Groen UnuΡ rina terer Prosopograph. PlRlOn. p. ll4r verisimilitudine non abhorret hunc esse Epiern- tem, qui in Aristophanis Eceleain Eusis memoratur, ubi quilinquaesivisset Praxagorarim δ'ου ν πωγωνας ς mulier versu Ti. respondet: 'Επικρατους οὐκ gλί-γφ καλλίονα. Nam ibi Seholiastes, ου et oς, scribit, εἰς δασυ et 7-
Ἀναξ υπηνης, ' Deciet ες σακεσφόρε. Aedes Morychiae domini Morychi intemperantia samosae fuerunt; v. Rulin k. ndTim. p. 153. Quamobrem haud scio an in Lysiae mores lateat aculeus: certe ad talem loci no- tationem accommodate quaerit Socratear et lς ουν δο ῆν v διατριβῆς θ δῆλον, o τι των λογων
152쪽
At vero utrumque vi et potestate sua nonnihil differt. Plenior enim forma atque sonantior usurpatur, quando cum nisectu quodam animi, admirationis, doloris, indignationis, gaudii, interrogatur; id quod plane in hunc locum convenit. v. Reig. et Hermann. ad Viger. n. 340. Butimann. Ind. ad Il. Dall. in vo c. Λαί, ei nostra ad Euthy-pliron. p. 4. A. υμας Λυσίας εἱστία; Vide-inr quippe res commemornri in-priinis etiam ideo, quia Lysiae orntio, quam mox reeitnt Phaedrus, ea est, quae generosiore spiritu plane caret atque tota versatur in vulgaris et humilioris amoris rationibus rimandis atque examinandis. Nimirum inlis oratio sane digna fuit . quaenh Epicrate eiusque familiaribus in domo Mouehia audiretur. Cons. p. 243. C. Extr. ἐν τῆ δε -J Loquitur δεικτικῶς. Finguntur enim nondum Urbe egresSi, ut recte viditu e i n d o r si us. OλDμπιον S. 'υλυμ nλον suit Iovis Olympii templum, de quo laudant Meura. Λi lien. Att. I l. l0. P o py on. Ρrο-legg. ad Titu cyd. P. l. Vol. ll. pag. 4ii 4. De sermonum epulis v. ndRei p. I. p. 354. A. t X. p. bTl. E. et quos ibi laudavimus. - Τῶν λογων, videlicet, sinibus solet vel consuevit. Similiter articulum explicandum censemus insuperioribus Ar ποιουμπι τ υς περιπάrOυς, h. c. ambulationes, quibus utor. - I 6- αν et εὼ ν λ of γ tu ν τινα dictum ut εὐωχειν et ινα καινων λόγων
editi circumfertur a Stophano introductnm, eto τε ν Tε καὶ Avoto D. Quod serri nullo modo potest. Nam poetae verba a Platon μ haec inritum respiciun
roliqua ipsius philosophi sunt, quem non est probabile eeteris in vulgarem linguam translatis unum i tuis τε, ν suisse servaturum. Alia ratio est 1 e Re p. II. p. 3i 5. C, ubi ταν αλά9εων leagimus ex imitatione Simonidis. Νοlloni vero Astiua scripsisset
rara vora σθαι τὸ ν σῆν τε κ. A., quum σῆν, omisso To nrticulo
dietum sit infinite e in e Red eoon dir und Lysias, ad
sententiam ηccommodatius, Toautem infinitivo adiunctum eleganter significet istam auditionem rem esse maximi momenti.
iii od si quis ambigat, quo iuratin statuamus, adeat is R o s t i u in Gr. Gr. q. l25. 3. de hoc usu articuli tu finitivis adiuncti praeelare disputantem. Dein ποιῆσαo9αι, pro quo nev kerus aliique
ποιήσεremo dederunt, unice verum putamus. Νnnia oristus quoi iam indient actionem in se Spectatam ntque Bbsolutam, seiuncta perpetuitatis notione, post verba putandi, spernndi, existimandi ita ponitur, ut significet aliquid continuo certoque factnmiri, sive adiuncta conditio sit sive omissa. Eandem linues rationem Gorg. p. 448. A. Xenoph.
153쪽
πραγμα no i σαο O α J Codd. serct Omnes ποι σεοθαι, quod recepit Be kerus. AOristum cum Par. E tueri videtur Bodleianus a. Clarkiatius, quippe eX quo Gais sordius nitiis discrepantiae enotaverit, ut adeo cum Stepi in n. Stepli. et o τεήν τε, quod est in Ceteri eum Bodl. zo v ν ιε κ. Itaque loci sententiam ita licebit intorpretnri: Putasne me protenus ne sin Q ulla dubitatione spe undum Pindarum quavis Occupation Esuperius habiturum tuum atque Lysiae sermonem audire Futuri temporis longe alia vis et significatio est, quam ab hoc loco alienam arbitramur. Ceterum locum Platonis imitatus est Plutarch. De genio Socrat. p. 57b. D. T. lI. ed. Franc.
ς τα ἐρωτικα. Ibid. p. 212. B.
in. Enimvero Socrates amoremn rebus turpibus et abiectis convertit ad pulcra, honesta, deco-
consentire existimnndus sit. Dei uidd. pnucissimis. Vind. T. χῆν σῆν.
Vid. annot. Ceterum δαί pro δέ ra: qua de re quum praeclarasit Heus dii disputatio init. Philosoph. Platon. P. I. P. 96 sqq. , tum nos quoque in Prolegome
Notum est πειρα νθαι, ut LBt. tentari, interdum esse pelli et ad amorem, de quR Fe hi significatione praeter li v h n-ken. ad Tini. p. 210. dixerunt Knater. ad Aristoph. Equitti v. bl 4. Hom stertius. ad Ρlui. v. 150. et ad Luci an . Dialogg. Deor. VI. I. l. Eodem pertinet χαρίζεσ9αι, de quo itμm vid Rulin h. l. c. p. 274. Proxima hane vim habent: sed hoc ipsum etiam lepide et argute sinxit. Nam ita κομ- ρενεσεγιιι explicari oportere patebit e praeclara Rulinveniannotatione ad Τim. p. 154 sqq.
In quanam re autem argutus hic lepos cernatur, dilucidius declaratur verbis: λέγει γαρ, ως aeri ρι Τεο ν ρεαλλον μ λγ έρων rι ο
tem arbitrantur ipsum Phaedrum compellare, qui scriptionis Ly-Diuitig Cooste
154쪽
uodl. pr. m. ριεπαρα d ainnae argutias mirissee praedicavisset. Quae rntio nobis quidem minus protin tur. Nam primum ipsa perspicuitas i in εὐ γεν- ναῖε postilint. Deinde nec ullius loci meminimiis, in quo compellatio alterius , sic in principio
enuntiati collocata, cnsu nominativo sine οὐ inc lacta sit. Λ
eedit, quod nee ipsi roi convertit, quod Socrates Phaedrum alloquitur, quum de Lysia cum acerba irrisione sit dicturus. Recte Fle inus: O gener sum virum i ut intelligatur Lysias. linque de Bastii sententia Sperim. de Symp. Plat. p. bo sq. prodita ex aliquot eodd. scri e simus eo γε νναῖος. Quid iis et iis inter se disserant, disces a Vale venario ad Theocrit. Adon. p. 403 Aq. Bastio et Bois solandio ad Aristaenet. p. 269. Ea iidem permutationem ad Protagor. p. 309. D. not
καὶ o ore ἄλλα --J et quae aliae eiusmodi attributiones, quales sunt pauperis et divitis, in me conveniunt atque in plurimos nostrum. Non apernam tamen
Animadvertas irrisionis acerbitatem. Ita, inquit, Lysiae scriptioves certe fuerint urhanne n populo utiles. Elegans est am-higuitas in vocabulo anυῖοι, quod et de elegantia atque urbanitate et de communi utilitate
capiendum. ποι ii et o ν περίπατον ΜεγαραδεJ b. e. vel Megara
usque. CaVe tamen post πι- ρωπιον inserendum putes κα Nam Mθαράδε maiore vocis contentione pronuutiandum est, quam ob enussam etiam in fine incisi Ioeatum videtur. Neque
cyt , collo litentes Binicos revera viam Megara ducentem ingreAsos esse. Certe illi mox adllis stim se convertunt inuria longis qui Fornutur, atque viis ad Piraeeum ot Phalerum perduro1 tihus ab illis seiuli tum B tque sepnratum. Ceterum Megara
Athenis di sint,ant millia passuurn paullo ninplius viginti; v. GEl
155쪽
P. 228 A. ἀλλὰ πολλα κ ἐπαναλ. J V. ἄλλὰ καὶ πολλάκις ἐπ., quod sicuti per se displicet. ita nec multorum aut hon rum librorum gaudet defensione. Dein ἐκέλευεν cum Clarh. codd.
rodicus Selymbrianus, qui diligenter distinguendus est ab Herodieo medico, Gorgiae fratre. De eo v. ad Rem P. III. p. 406. A. Ceterum liis verbia ipsum Phaedrum tangi, medicorum de Bmbulatione praeceptis mirum quantum tribuentem, vix eget admonitione. P. 228. id ιαντην οντα - Jariis oratorine imperitum. v. nil Sympos . p. 178. B. ProtBgor. P. 322. E. Prnetprea adverte nnimum n d verba δεινOr nc τῶν νῖν γράφειν. Per totum enim librum Lysias non ut orator, sed tanquam orationum scriptor eam
νοεῖν τινα est alicuius in dolem ae more fi non novi a se. Eodem modo Latini di eunt ignorare aliquem, cui contrarium est aliquem intelligere. v. Lam hin. nis ΗΟ-rat. Sat. 1.3,22. in typ. ad T e r e n LEunueh. V. 8. 59. Eαιλανθάνεσθιωέαυτῶν autem Seuntur qui ae-mst ipsos ignorant nec sciunt, qui revera sint. Apol. SOCr. P. 17. A. ἐγὼ δ' ουν κtiὶ αυ Toc i n ωλων oλίγον ἐμου ἐnελαθομην. Menex. P. 235. C. μόγις ἀναμι-
Dupliciter diversia temporibus in his Astius offendit. Olim enim censuit ante εο ei δα excidi saeαλλώ, quo sane nihil opus est rin recentissima autem libri editione arbitratur ἀHis particulam. quae verbis ευ Οἶδα praemitti debuerit, ab γὰρ esse veluti attractam. Ea vero permira n tractio foret. Nam istud ἀλλὰ quum manifesto ad praecedentia reseratur, profecto nullo modo potest simul ad ευ ο ιδα pertinere. Imo JHα γαρ ut Lut. ut enim, sed enim, per l,reviloquentiam ita usurpatur, ut quae est adversativa aeuientia, eadem simul pro canasali valeat. QuO- ei rea d λλὰ γὰρ consociatur, quia binae notiones, alias distingui solitae, in unum coarctantur. Gra ei enim quum eas enuntiationes. quibus caussa redditur, iis pra mittere soleant, quarum cauBSBreddenda eat, de quo loquendia nere v. Matili ia E ad Eurip. Plioenias. v. 37 l. et nos ad Plat. Phaedon. p. 1l7. A., etiam ita loquuti sunt, ut eau salem sententiam cum adversutiva in unum
confunderent, id oque γάρ, quod proprie aliter fuit collocandum, eontinuo ad ἀλλὰ referrent, quippe caussae significationem sta-
156쪽
longe plurimi pro unig. ἐκέλευσεν. imperfectum liquet rei ipsi essonccommodatius; sed mutatum temere a criticis est, qui ob antegressum νῖκουσεν hic quoque Bori Stum requisivissent. tim ab initio membrorum facientes. Quocirca h. l. quum Proprie distinctius fuerit dicendum r
tione occupata continuo omnia mente et cogitatione tanquam uno verborum circuitu comprehenduntur, ut, etiamsi membra interpunctione seiuneta sint, tamen, vim verborum si spectamus,
singula vix divellenda videantur. Itaque facito intelligitur eonirn rium sere eius, quod Astius statuit, verum esse. Nam quod ille aiata censet ab rast tanquan attractum esse, quum proprie ἀλλ' εὐ o δα dicendum fuerit, translatum potius ναρ est in periodi initium eam ob caussam, quam modo significavimus, ini-ramurque magnopere illius rationem nuper viro cuidam docto unice probari potuisse. Haec igitur vera videtur Ioel ex P cliendi ratio. Quae ne cui videatur insolentior, comparavisse iuvabit quae de aliorum locorum similium explicatione Comm n-tati sunt Idoogeve e n. ad Viger. de Idiotism. p. 472 sqq. Hermann. ad eund. p. 810 sq. ed. 3. Seli aser. Melet t. p. 67 sqq. Et m a l. ad Sopli. Ded. Col. v. 79T. Eur. Med. v. l035. H er uel id. v. 48l. Matthiae ad Phoenias. v. 37l. Hand ad Tursei l. l. P. 444. Deier. nil Cic. Olfic. l. 40. 144. Itaque locum apparet esse sincerissimum . neque quidquam habere, quod ab usu Grneeorum ullo modo recedat. Ge manice toti in locum ita sere red
des Lysias Rede an horte etc. Nimirum verba: ευ οἰδακτλ. , quoniam superiora vel explicant vel confirmant, usitate iam sine coniunctione subiiciuntur. Eodem modo Sophocl. Oed. Col. v. 624. ἄλλ' οὐ γαραυδia ν ηδυ τακίνητ' ἔπη ἔα ιε' ἐν ἱsιν i. e. fiuct igitur me in iis, quae dicere eo epi, subsistere. Eurip.
pervulgato numero plurali dictum . licet de duabus tantum
quiri videatur. Exempla rei sunt Hipp. Mai. p. 294. A. GDrg. P. b24. B. p. 429. B. Phileb. p. 43. C. Euthyphr. p. 9. D. Demost h. de
Coron. p. 2bb. ed. Reisk. ni. πολλάκις ἐπαναλ. ἐκ λε υέν οἱ λέγεινJ h. e. iterum iterumque iussit.
ctum ἐκέλευεν de re diutius duranti eaque saepius repetita aOristo esse multo praestabilius nemo dubitabit. Praetulerunt etiam De kkerus, Buti man nus et nuperrime fiat ius.
157쪽
D. κ αθῆ ειε νο ς ian. I Hirschig. κα mi ιενος uncis seclusit. ιδων μέν, ιδ ὲν οὐ θηJ Sic codd. fere nil unum omnes, exceptis paucis , ili quibus scriptum est ιδ ιν ειὲ, ἰων gras. Stephaniis edidit ἐδων μD ιόν ita, quod nunc nolim amplecti. Minckelmann. Coni. ἐδων stis εἴς ων. sed v. annot. Dein vulgo pξοι, adversantibus
ἄπο πων - J Ne quem lite participiorum Concursus male habeat, Graecos ita cumulare so lere participia, sicubi diversa ratione explicanda sunt, duduni demonstravimus Bis Euthyphr. p. 4. C. Apol. Soer. p. 27. A. Gorg. P.
464. C. ad Phileb. p. 53. Et hic
quoque participiorum varia ratio est. Nam roυro δρων λυροι- νου καελ μενος est: hoc sa ciens ita. ut inde a multo mane sederet. Cui subii in-gitur δn πων, ubi defatigatus er t. Ex quo Bppnret, eur interpunctionis distractionem ab eiusmodi locis alienam esse arbitremur. Eadem ratio tenenda est infra p. 245. A. p. 2bl. C. et p. 253. A. Dein in vertiis cic ι . ἐγώ o73ιπι Vocula μέν, non subiuncto δέ, posita est usitate, sicuti in formulis ob/αι ειεν, do κεἰ μέν aliis, ita ut pars orationis suppressu sit, cui δὲ additum esse debebat, v. Η e r tu a n n. ad Viger. p. 84l sq. Falso igitur Astius legendum coniecit riae ro υν ἐγὼ obeαι. Ceterum ludibundum hoe Socratis iusiu
τι αερ ι λ. α No iv, ut Lat. aegrot stre, de quo V. Lam hin. ad Horat. Sat. l. 6, 30., positum de vehementioribus cupiditatibus, quae homiuem veluti morbo quodam aniciunt, I gitur etiam Sympos. p. 207. A.
θμενα. Tlienet. p. 169. D. Cons. Grammat. apud V nichenur.
Diatrib. in Eurip. Fragm. p. 80. Uytten baeli. Bibl. Crit. Vol. I l. P. IV. p. 73 sq. Eandem structuram habea Plutarch. T. I l.
p. 462. D. ἀνθρώπου φιλολίθου καὶ περὶ σφραγίδια πολυτελῆ νοσούνοος. Articulum et id ante νο- σουντο, Pro quo Stephanus τεο, i. E. TM ί, cribendum putabat, H in dors. minus recte explicat aegrotanti cuidam. lino est: ei, qui misere cuperet. Lepide enim Socrates semetipsum significat. eons. p. 227. B. Ex tr. Itaque πιδ vosoοῦντι idem
est quod ἐμοί. Atque hine etiam facilem habet explicationem, quod deinceps dicitur o τι ἔξει et o νονγκορυβαντιωνrrat euiua rationis
exempla ad Reipubl. VII. p. b24.
Sie libri mss. Lectio vulg. ιδων μὲν ἐοντα εa9η ex importuna setoli alicuius correctione fluxisse videtur, qui venustatem huius conduplicationis non sentiret, Ct ius plurima exempla collegerunt Dor vili. ad Chariton. p. 3il. Krsiger. ad Dionys. Historiogr.
p. 1 l. A a tius ad Legg. p. 5 sqq. et ad Pliaedr. p. 273. ed. l. Neque Duiliaco by Corale
158쪽
plurimis optimisque codicibus. Tenuerunt tamen optativum Turi censes, scilicet quia ex uno Clark. ἔζεε, non est enotatum. C. νυ ν ηδη ποιεῖνJ Ab hae voce Phaedri orationem orditur Stephanus, quem l .engius, He in dorsius, Bekkerus, Astitis recte emendarunt, adstipulantibus eodd. H SS. enim Astio, Butim anno et C. Fr. Hermanno BC edimus, qui vim aliquam in repetito ιδων inesse negantes alterum tanquam errore ortum delendum censu runt. uuippe imago exhibetur adolescentis, ipso adspectu eius, qui secum Lysiae scriptionem esset denuo pertractaturus, mirum in modum exsultantis, ut
eum veluti exclamautem audiamus: εῖδον, εἰδον uitro ν, quod Socratea hac narratione sua imitatur. Est igitur haec rarior quaedam sorma orationis mimi-Cae, qua Verba eius, qui loquens introducendus erat, narrBndo reseruntur recto sermone in orn-tionem obliquam eonverso. Cui
explicationi nostrae quod nuper Voege linus illud offici re iudicavit, quod talis repetitio non habeat locum uisi interiecto aliquo vocativo aut simili vocabulo , istud quidem nihili est, quippe quod vel Anacreonteis
milibus satis refellitur. Simillimus huic locus Horatii est Od. I. 35, ib. neu populus frequens Ad arma e easnntes, ad arma concitet, imperium que frangat: ubi
item rectae orationis exclamR-tionem intertextam vides Orationi aliunde susponsae. VPriS-aime enim Lambinus ibi repetitione verborum ad arma, ad arma populi concitati impetum et furorem declarari censet. Similiter igitur hic Phaedri impetus atque furor depingitur commixta recta et obliqua oratione. Rntiouem non multum disparem mox D. notBbimus. Atque hoc si recte iudicavimus, illud quoque liquere arbitrnmur, optativo εξοι multum praestare quod ex codd. nonnullis revocavimus rξει. C. ι Θρυπ-o, δῆ υκ -I Θρυnet εσθαι, delicias sncere, quod est in Ana Ore proprium, illustrarunt Dor- vii l. ad Charit. p. 447. Boiason. ad Philostr. Her. p. 337. lsor-nμ m. ad Xenoph. S3mp. Vli I. alii. Dein καὶ ne iungna cum ει mi τις ἐκ. ακουοι, scite Hein- dorsius observavit voculam ad ysis ἐρεῖν pertinere, ut vel Significet. Quocirca post ἔμελλε cum eodem viro docto delevimus interpunctionemr sustulimus item post ἀκουοι. Mox nata zως
est omnino, aus Jeden Fall, sicut Proing. p. 3l3. B. Gorg. p. 472. E. Phileb. 39. E
ταχα autem est fortasse. Ceterum Stephano, id quod iam
laenae ius, Heiud Orfitis alii monuerunt, eximie fraudi mit, quod Socrates de Phaedro tauquam homine alieno et absente loqui- turr Corrigendum enim ille sintuit no. σεις vel ποι ost, neque istud αὐτου intentatum
159쪽
r πω α ρι ω ς γέ πω e J . Asperum habent rum Boi l. sive Clark. non pauci alii. V. ἀι ωerfn v c. De kerus et Turicc., ut aOlent, αμῶς γέ πως. Res eodem redit. D. ἐν κε p αλαίοις ἔκαστονJ ori . Dinorn. Bodl. clim A CGT et pr. II. Magna est sane nodl. auctoritas. Nec tamen cum Turicenas. vocem abiiciam. v. annot. item notavimus Euthyptiron. p. 4. V., ubi Stephantis eodem Errore deceptus ESt.
tio ιiuod coniunctionum vinculis libera est, nos quidem minime miramur, qui talia alibi saepius Observnverimus. Itaque neque eum Ηρ in dorsio ουν post 'Eμοὶ ineulcandum, neque Ε ειν ante idem voca hulum cum Κlo- psoria De Cebetis Tabula Pnrt. l. p. ll. inferriendum arbitramur. Dissimiles hac ex pArte sunt loci alio nomine simillimi r Eu- tityphr. p. b. A. σθ' ουν ρεοι, ω
viloquentia Reipubl. VIII. p. 567.
ἐξέμαθονJ neutiquam edidici. Sie παντο ς μαλλον sequentenogandi particula positum Charm. p. l Ti. C, quem lorum ad tuendam librorum lectionem optime eomparavit He indor f. Nec abludit quod infra legitur p. 265. C. Καὶ μάλα ἔμοιγε Ουκ α -
Brgumentum, ut Lysid. p. 20b. H. lon. p. b30. D. C. - Οἱ c ἔφη - πιοῦ του με, quibus die e bat prn stabiliorem ea se
e Rus am n mantis quam non amantia. Sic sitim - φνέθειν sequente v iiitelligendum de qun eonstructione v. nd Phaedon. p. Ν5. H. Sine caussa igitur Hirae hi a. mero arbitratu auo scripsit καὶ τὰ του in pro ξτα του μ . Post et v ν νεέν roa διάνοιαν rex. άπάντων deinde rei accuratius deliniendae gratia insertur D-τον. Quod positum est perinde, ne si anten non
seriptum esset. Hoc ipsum vero molestum accidisse iis videtur, qui iacinro ν cum nodi. et paucia aliis extruserunt. Sed εκαστον istud quum nec por ηε improtin-bile ait, tum propε necessarium videtur propter insequel S rem που πριύroii. Genus loquendi universum, quo nas ros Post nomina antogres a epe ea sis Caussa subiicitur, post alios nhun -
160쪽
τ ι αρα ἐν τῆ αριο τ . I Sic Bodl. Flor. h. A Λ ΣΦ DGNO T. Iulgo post ἄρα insertum O. παρόν ioe δ λ καὶ A. J Sic Bodl. A II G probante Behkoro.
Vulgo καὶ abest. In septem n liis eo dis . exstat n. δ. Toυ ADoων. Dein pro vulgato δείκν- cum Hirscli. resin x in us δείκνυ.
de illustravit A. Matili in e Gr. Ampl. 9. 302. m p. 764 sq. ed. 3.
rvs ad Alcipliron. T. I. p. 359. eis. Ungii. et Astius ad li. l. τ ι ree α ἐν τῆ ἀριστερω a εις J Animadvertendum Evtistud α Οα in obliqua positum interrogatione, quin recta interro-gntio erat: τί αρα xχει i Eodem modo ουν in interrogationentiund suspensa insertur Proin-το r. p. 322. C. Sympos . p. 219. D, ubi vide annUt. E. ιμαντόν ποι λ/ιμελετε, me tibi praebere, in quo te exerceas. Nam ἐμμελε iαν est ac τε nὲ ἐν ἐμοὶ ἐμμελετων. Eodem modo dicitur διδύο κειν, μανθάνειν. n - δεῖξαι, παιδευειν, δηλουν ἔν et ι-or quam in rem conseras, si
lubet, Reipubl. I 1 I. p. 392. D. Aleibiad. l. li4. D. Plii leb. p. t T. A. p. 2 l. A. Menon. p. 82. A. SOphist. p. 238. D. al. Παρεχειν ita cum infinitivo eo pullitum legimus etiam Gorg. p. 475. E. p. 480. C. ApolOg.
sens sit, quippe cuius ipsius orationem litteris perscriptam lini, eas. Sic enim istud καὶ intelligendum, quod non videmus cur VOege lino adeo displi- euerit, ut illud vel optimis codicibus invitis procul Rreendum putaverit. Fortasse tamen ex vestigiis codd. refingendum: d.
τ ῆ κωnω. Ibid. v. 121. et bM. Vulgo pro παυo v dictum putant. Alii τον λογον aut tale quid in telligendum arbitrantur, quod tamen ideo minus placet, quia interdum παυε et ού λογον dictum invenimus. Respondet, nisi sal-Iοr, nostratium formula: maehe, duas du au fhors t. Sic activum pro medio ponitur Eurip. He h. v. 898. 1 ολπῶν ἄnO-κα-