장음표시 사용
171쪽
vulg. νυν δ' ουν. Dein vulgo erat κα et ακείσεσθαι, quod ex optimia plurimisque codd. , inter quos est etiam Bodl. , a Bekkero et aliis
mutntum est. γε νομένων τουτωνJ V. Totir ων γενομμων, invitis codicil a
melioribus. κε is θαι J Verissim si H ei n d or Linterpretatur: plae et milii re
ploratum Graecos post vertin putandi, sperandi, eredendi, alia id genus, non tantum infinitivos su turi, sed etiam a oristi et pra sentis adhibuisse, prouti ipsius sententiae ratio exigere videretur. Et acris tum quidem nunc mittamus. De praesentis autem usu ut iam monendum ait, illud incit, quod in multis codicibus hoc Ioco acriptum extat κατακεα σεσθαι, quod ipsum desideravisse videtur He in dorsius. At enim vero rectissime eodices optimi praesens tuentur. Nequctenim agitur de re utiquando su iura, sed de oo, quod iani nunc Praesena adeat. Est igitur huius loci eadem prorsus ratio, atque Criton. p. b2. C. ubi v. ann. Diversi sunt generis quae ad h. l. attulit Λ stiuar aptiora suppeditabit L o b e e L i i sollertia, qui ad Pliryni clium Parerg. VI. inde a p. 749. hunc usum loquendi illustravit.
Ceterum fuit qui δοκω Dυ e ω κα-zακει actαι scribendum Opinaretur,
propterea quod is ὁποίω οχψριαζε esset Rubiectum. At is certe non vidit, quod sponte in oculos incurrit, Socratem ipsum velle recumbentem audire quam Phaedrus secum serebat orationem. quum Phaedrus iubeatur ita recitare scriptionem, ut ei commodum sit, sive stare velit, nive erectus aedere, sive itidem recumbere. Formulam ci κουε δή
tractat Boissona d. ad Plii lo- strat. Her. p. 350. Π ε ρ ὶ ιιὸν των ἐμῶν πρ. JTenendum est, de quo etiam in Prolegg. explicavimus, LySi an
non ut Oratorem, sed ut rhetorem et orationum ἐπιδεικrικω,
scriptorem perstringi a Platone. Ita quo nunc non uua aliqua ex orationibus eius iudicialibus recitatur ne severo iudicio exigitur, sed legimus potius aliquam με - λέιην rhetoricam, quales multas
172쪽
P. 23l. A. των αν τῶνJ Sic Bodl. Vulgo αὐτῶν. v. ad Phaedon. p 6l3. A. finu. Erit. καὶ ἄν εῖχον no νονJ Ven. Σ et Vind. 4. καὶ oν δὲ εἶχον n. καὶ 'τοιμοί εἰσι l Haec om. Bodl. pr. cum A GT male. probabile est ab eo in publicum omissas fuisse. Sed explicatius de Lysiana hac oratione diximus in Prol egomeniff. P. 23l. A. ώς ἐκείνo ις μὲν ποτε μεταμελ J Intelligi in-tur ii, qui a τοις οὐκ ἔραπταic diversi
Eunt, h. e. Bmatores. Ex quonpparet, cur ἐκεlνοις dixerit. Pluralis numerus Bd eundem modum post singularem ponitur infra p. 233. A. βελιωνί σοι προς κειγε , si θ αι ἐμοὶ nει9 ιιενυι 4 ἐρα- orti ' ἐκεῖνοι μὲν γαρ καὶ rara ρα τυ
sie das rarice rem Hesten bcrat en honnen. V. ad p. 230. n. coli. p. 2 32. D. Xenoph. Mem. I. g. 2. Itaque interpretationis gratia adiicitur nocte
φαοίζεσ=αι J Quemadmodum paullo ante ex οὐκ ἐραστνὶς nil ἐκεῖνοι intelligendum erat oι ιρα-σrαί, ita luc ex ιιξ ιρωσι intelligas ora jρωσι. Errant qui locum aliter interpretantur. Oυδ ιν υπολείπεται ἄλλ' gin o ῖνJ Quomodo ἀλλ' ὐ a Graeris dicatur, explicavimus ad Phaedon. p.8l. B. et Reip. X. p. 60 l. A. C. μαλιστά n o ι φιλεῖνJErrat He in dorsius οἱ noλλοὶ s. οι ἄνθρωποι intelligendum ratus. Subiectum est potius o ἐθῶνιες. idem desinde etiam ad ειωλη9j Iεγουσιν intelligendum est, quae vulgo perperam interpretantur ster facile est ad intelligendum, si quidem
ipsi haec vere prosit u-tur, futurum es sis, tit, tu osse rius amaverint, eos ipsi a
173쪽
Gro υο ιν οτι ς σων ἄνJ Bod I. λέγουσιν OrtonDν ων Dar. Unde nuper C. Fr. Hermann. effinxi te or γ' δmυν. Sed pra estat tenere scripturam librorum sere omnium. D. καλως ἔχειν ηγῆσαι οJ Sic Bodl. eum plurimis optimisque reliquis. Vialgo ηγήσωνrαι, quod Disspia. Disquisiit. Pliilol. I. p. II. in ἡγήσονται mutatum volebat. Perv rse nuper grum mattei quidam hoc loco abusi sunt. ut coniunctivum deliberativum cum υν coniungi demonstrarent. Νam eodd. plerique omnes quum tueantur optativum, incile apparet, temere eam in rem lioc testi delieiis suis praesernia tetc. Immo sententia linee est; sacile est ad intelligendum, an Vere dicant f h. e. salso eos lioc dicere , p rop te rea quod eos, quos postean maverint, hos ipsos illis
rint. αυ των, ipsis illis, quos adhuc in deli et is ha
φορον uno modo, in illit de-e et talem rom prosunder homini ta li malo amore) la boranti, quod nemo prudens quia est insanabile) ne
con tur quid μm avertere atque tollere 3 Ἐχειν ni t po- ραν dicuntur qui malo aliquo Iahorant eo iust urgentur et premuntur, ut REip. X. p. 591. I . Bl. Hoc loco de amore esse cogitandum, quo quis tanquam malon liquo correptus est, uni UErsae disputationis ratio evincit. Et podem spias u Reip IX. p. 574. E. ἔχειν Dωria dictum novimus. ΟΛ- Acoenitalem nutem quanda in lint, set istud τοιούτον πρωγυα. Nimirum ornior tecte significat iiiventutis florem, qui amatori veluti profundatur ab iis, qui eius voluntati gratificentur.
μενοι βουλον ται J Quomodo, inquit, ubi bone sapiant, ista recte habere sibi persuadeant, quae ita affecti nnimo expetunt Reet haec omnia dicta sunt, ut ne cum S te p ha no 'o latio οπι ne eum Hs in dorsio βεβουλε νωι
Butem , h. e. quorum habit nrntione, connectendum est cum Ουrto διακε litενοι, de quo usu praepositionis mei v. infra nd P.
174쪽
moilium esse adhibitum. Dein veti. editt. ουτοι διακε&ενοι, quod BekkErus e m nrg cod. F. et Ambros. r. corr. emendavit. Ficinus rqui sie a s see t i sun t. Pro βουλονora quod edidit Stephanus βουλευονται, id in nullo libro in s. repertum est. Heliadorsius dedit βε- βονλευνται. Tum nodi. et alii quidam αἱροῖτο. P. 232. Λ. ἐπαρθῆναι τω λέγεινJ τε λέγεν Flor. h. in m n gine. Venet. Σ. καὶ λήγειν Aliquot libri το λέγειν, quod Rutimanno et Herma uno placet. Winckel m. coni. ἐπαρθ ῆναι cocrε λέγειν, coli. Eurip. Suppl. v. 58 l. Sed unice vera est lectio vulgata, optimis eodd. probata. E. Verum persppxit iam Haonis clitus, qui tamen sallitur in eo, quod πιρὶ ων arbitratur etiam ad Diunoni referri. Ad hoc enim liquet sponte intelligi αὐια. E. Κι τοίνυν τον νομον - J
Progroditur ad aliud quid, ideoque utitur hic quoque particula
T lyri ν, qua in eiusmodi locis prorsus respondΡt Latino iam, in m vero, ut ali hi exemplis
nunc intelligit commvnoni hominum pxistimationμm, ut recte statuit H et ii do rsius. Nimirum evidenter id apparot vel ex nil
nihil viderit qui nuper H o indor si i intor pr tationem v Ocnvitiu dubitationem. P. 232. A. in reo iναι τόφλέγειν - J Mirum est hanc loci scripturam a criticis sollicitatam esse. Nimirum non vid prunt illi ἐπαίρεοθαι vel absolute poni,
Po Rensu. ut ait superbia et fastu es serri, fastuosum evadere, vel coniungi rum in-
C. Aristoph. Rann. v. 1052. Nubb. v. 42. Lys. Apo . Mantilli. p. ib9. ed. Ηrem. Bl. eaquerntione significaror Fantu Eo perduci sive impelli, viete. Quod posterius quum virido et i in hunc locum unice Convenire statuissent, non uno modo
de infinitivo laborarunt, qui ex
perdiderunt. Nani nunc absolute positum psi, ut nullo modo opus sit infinitivi
175쪽
ἡ δι' ἄλλην τινα ηδονήν. Mi ιιεν δὴ εῖ σοι δεος
etiam ante γενέσ9αι in rciunt. Quod vereor ne errore ita factum sit. τὰς πρὸς τους αλλους των ἐρ. J v. τῆς ' sc Tove ἄλλους. Bodl. τὰ προς T. a. Recte τας Vind. l. 4. 6. α. Flor. R. b. e. li. O. et ple- γεγονOrnς προτερ ματος ἐπαρθέντας. Qua vi et potestate ubi verbum neceperimus. sponte in oculos incurrit τῶ λεγειν καὶ ἐπιδείκνυσθαι interpretandum esse: eo quod dicunt et nviti itiose coram omnibus in tantiaon frustra sese laboravisse. De quo loquendi genere v. nil Phaedon. p. 60. B. Criton. p.bl. D. ni. Itaque sentPntia loei sierxplicanda est e consent uneum est amantes Protenus evndere importune superbos ac sas tuosos eo, quod dicant ac glorientur apud omnes non fruatra n se in amoria opere esse laboratum. LIo νεῖν simili euphemismo positum ut πρατtειν et ποιεῖν,
To β έλτ ι στ o ν α ντ ι τῆς δόξης - αἱρεῖσθαιJ li. e. malle id, quod sibi et amatis sit utilissimum . quam vanam eapture hominum existimationem. δ νάγκη π υ θεσ θαι καὶ ἰδεῖν ἀ κ o 1 o D 9 o υ ν r α ς J lungendum: ἔτι in ανάγκη ἐστὶ
dicuntur qui aliquid sedulo agunt et pro officii sui parte ducunt: quam in rem He in dorsius Α-stiusque laudarunt Plat. Tim. p. 27. Λ. Erux. p. 92. C. X enopli.
Hieron. IX. l0. Dion. Clirys. Orat. p. 394. D. Tu emis t. X. R. 234. Sententia v rhorum linec est: Et id ipsum studiose agentea, ut multi ipsos audiant atqn videant hoc facientes. Num roυε reserendum ad nouo υς πυθμσθμαι καὶ ἰδεῖν ἀκ. Astius idemnis ἀκολουθουν et ας retulit. Aliua criticus et oPeto per euphemismuiridietum vult ad designandam την συνουσίαν : quod vix crediderim. B. ο δι ἄλλην τινα ν δ o--
νονJ Mala Ilo in dorsius r, Magis placeret e δι ἄλλην τινα aνάγκην seu χρείαν. Ita ne in singulis quidem verbis laudandus est libelli huius scriptor, ne quid dicam de absurdis aententiis, vix sophista dignis. Videlicet poterat etiam sic diei: si δι' ἄλλο ιι, δ οδονὴν aut: η ἄλλως διω τινα ἐδον λ Notissimus est nie usus τοe. ἄλλος
176쪽
ὰ περι πλείστου ποιεῖ μεγάDὶν ἄν σοι βλαβλην γενέ- Cσθαι, εὶ κοτως ἄν τους ἐρῶντας μαλλον ἀν νομιο
4 α A A D ν a ν φοβοιο J opposita sunt verba αλλον μὲν et 3όπω et προεριμον δέ sori ci nερὶ πλεῖ arren oιει: deinde κοινήν ἀμφοτεροις σνμφοραν et μεγάλην σοὶ βλάβην. itaque ooὶ maiore vocis contentione pronuntiandum. Sententia haee est: Porro si animum tuum metua invaserit, ne
dissicit e sit amicitiam perpetuo conser Vn re, atque te hae e subierit cogitatio, alio quidem Pacto, ubi amicitia non amori a s r uendi ea vasa iuncta ait, orta discordia aliqua, detrimentum utrisque Commune nccidere; ubi vero in amatoria gratifim en, quae plurimi facienda sint, castitatem, bonam fa m a m , Ta m i l l a r i t a t e s honestas, ni in , proieceris, lihi uni nasci calamitatem; consentaneum estniunnt ea n te naagis esse metuendos. De αν repetito v.
genitivum τῶν ἐρωι νων e verbo Mπor ρεπε ιν pendere censuerunt, insolentius dictum esse rati ἀπο-
Immo si e liaec interpretanda sunt et i Avertunt amasiorum eum aliis familiaritates, h. e. impedire Student, ne illi aliorum utantur sa- miliaritate et consuetudine. Itaque τῶν ἐρωμένευν nectendum 'st
odium et inimicitiam in te suscipia a Mox p. 233. A. τυ ριὸν διαίτες μὴ ἀποθων-
Ται. - Formulam νῖκειν τινὶ εἰς
177쪽
E. τῶν μὲν ἐρώντων I tuis vulgo omissum ex plurimis longe optiiriis ille codd. , etiam nodi. n cessit. ἁδν11oν, αυτ οις εἰ IrιJ Hoc ordine Bodl. aliique permulti. γωι agικo ιην. Insen p. 237. C. πο- πει ον μαλλον ῆ μῆ εἰς φιλίαν ι r εο ν. δι' ἀρετὴν xπραξαν cia νἐδέοντοJ h. e. virtute sua voti sui compotes facti sunt. Sio
dam posita reperiuntur, ut 232. E. 233. A. Omnino Graeci et Latini faciendi verim in re obscoena de explenda cupiditate
gramnantici dii dum ἐκεῖνος et Lat. ille liaud raro ad nomen
tem atque hic ad remotius referri. viis D irh e r. ad Flor. l. 26, T. IV. 2, 48. Rulin ke n. ad Rutil. Sup. p. 126. ad Terent. Andr. l. 4. 6. Hein dors. ad Plat. Lysid. p. 19. Se haeser. ad Demosti . APPnr. T. I l. p. 2lb. T. V. p. 322. Matthiae Gr. Grani 874. Astiua adli. l. Sed qua id lege et conditione fiat, paruin nil huc expli-cntum est. itaque tenendum a bitramur, saepenumero tu horum pronominum usu non tam id spectari, utrum nonien aliquod sit loco propinquius Bn remotius,
quam illud potius, utrum vi sua emineat ac significet id, quod ad aliquid propius pertineat, an contra. Quod sicubi fit, propter caussas logicas ἐκεῖνος et ille resertur ad id, quod minus habet
gravitatis nut cum ea re, de quangitur, minus coniunctum videtur; ουτος nutem et Lat. lite
designat illud; quod tanquamis gravius quiddam aut cum re ipsa propius coniunctum praecipue notari et observari debet. Quod ne temere commenti esse videamur, Bge, Prneter hune locum paucos nitos diligentius excutia
εῖναι ἐθελον χες vocantur ἐκεινοι,
propterea quod ab amatorumcnussa sunt alieniores, ideoque ab iis quasi remotiores esse Cogitantur . . Similem ristionem notavimus p. 23 l. A. 23l. C. 233.
178쪽
mentis vel maximum bel- Ium populum ROmnnum eum Antiocho gessisse vides, cuius belli victor L. Scipio, partaeum Publios ratre gloria, quam laudem ille Afri ea oppressa cognomine ipso prae Seserebat, eandem ii i e sibi
psit: ubi cur Ici. Scipio his dicatur , Bpparet e verbis praecedentibus r cur Asinii ne nationes atque ille a te hostis contemnitur. Pro Muren ε. 19. Haec si des atque haec ratio pecuniarum, quae Romae, quae in foro v prsatur, implieita est cum illis pecuniis Asiaticis et cohaeret; ruere illa non possunt, ut haec non eodem labesa C in in motu concidant: ubi orator haec dicit, quae Romne sunt, ideoque propiora atque
graviora esse cogitantur. Sed nolumus plura eum utarer sumici et causanna et rationem significassct, qua hunc dicondi usum niti existimamus. Ceterum nvero aberravit He in dorsiua, qui aJ ὐπερ ορα noαι statuit supplendum esse οι pronomen. Quam sententiam recte redarguit si neni schius. - t hoc loco , inquit, se Durimi Mocto FZl εὐτελει nom non puer, sed ii dicantur, qui eius consuetudine utuntur, sive οι μὰ ιριῶνιες, neeesse est. Nam puerum ni, ninicis adiuvari, ab aliis contemni etiam amatorea
existima liniit, sed illud ἐπὸ rii αυτῶν ῖ γίνεσθαι putabant.
Non amantes contra censent sibi
quoque ab amicis pueri aliquam utilitatem allatum iri. E. KMὶ μὲν δ ξ - ἐπεθυ
γαν J Aoristus de eo, quod solet identidem fieri; ut Phaedon. p. 73.
rum domesticas. Male enim olim Astiua aliique mores pueri intelligendos censuerunt, quos inmper τυν τροπον designari quia est quin videat Quod vero καὶ τῶν ἄλλων interpretati sumus ac praeterea, de hoc graeeismo
179쪽
233 επειδὰν τῆς ἐπιθυμίας παυσωνται ' τοῖς δε μη ἐρῶσιν, or καὶ προτερον ἀλλ iλοις φιλοι Oντες ταυτα ἔπραξαν,
P. 233. B. ιλεεῖν τοῖς ἐρυι ιένοις l Stepit. τοῖς nω ε - ωm cuius lectionis in tribus mss. Bekkeri vestigia sunt eonspicuar ceteri omnes dativum praebent. αυτ δευς προς κ J αμοῖς permulti libri, partim a pr. m. Praeter en, quae modo p. 232. H. attulimus, conseras Λ polog. Socr. p. 36. B. Sympos. P. 19s.
eianu. p. 54 Eq. - π δαν T. in. παυπωνται, videlicet quia nec mores nec rationes privatas eorum noverunt.
P. 233. ταυτα ἔπραξαν ib. e. Consuetudine usi sunt. Prο-xima sic iungas r οὐκ εἰκος ΟυTα, ξ ων ων εἶ πάθωσιν, h. e. unde hauserint voluptatem, ἐλαοω πυ
quibus quid. insit obscuritatis,
equidem non perspicio. Hoc unum fortasse animadvertendum, de quo monilii H e in dio rsi u a, quanquam is ceteroquin loci sententiam paullulum obscvrnrit, πυ- τοῖς post τοῖς μῆ ἐρ δοιν abundanter inferri. Quod ne praeter usum et consuetudinem laetum
putetur, alia id genus adscripsimus ad Sympos . p. 195. A. et ad Gorg. p. 2M. D. Dein post nare liquet εἰκος dentio intelligendum relinqui. Pro
mentum qui roiecerunt, Astiua et Ilaenisellius, vereor ut et ipsi veram loci in t prpretationem investigaverint. Mihi ille simpliciter explicandus videtur ater monumenta, unde de futuris coniecturn m e BPere
liceat. Germanice dixeriar Denhm siler stir die Tti-hunst. Xenoph. De rep. Athen.
fit lie n. l. eptin. g. b. ἐπειδὰν δὲ
180쪽
ora οἷον τε ὶσχυρὰν φιλων γενέσθαι, ἐαν μη τις ἐρων
nec tamen Bodl.; etiam in ΛIIC DE T αυχοις correctione est restitutum.
μἄλλοι Bnte πειθομένω excidisse suspientus est. De coniunctione verborum τό τε λεγομενα καὶ
Post ευ et νχουντας δὲ quum aieprocedere deberet strueturat καὶ τα ιιο vδονῆς αξια ἐπαινεῖν ἄναγκάζει, quo rotundior exeat periodus, subito convertitur Oratio, ut εJoaoυνrας haberi possit pro accusntivo absoluto. HKlΝDOR F. Recte vero. COncinnitatis enim gratia otiam alterum membrum exorditur ab
necusativo: ευT 'χου 'ας δέ, quum proximorum structura verborum exigeret: παρ' ειλ' 'χουνχων δέ.
Sed accusativo illo relicto dein πειρ' ἐκείνων interponitur. CLRost. Gr. Gr. I. 137. 5. b. Secus
μένους. Sententia haec est rQuocirca in eos, qui nnin tur, multo potius eo nu nit, ut eorum misere Bria,
quam ut iis invideas. Mire Astius, qui τους ἐρωμένους Sive τοις ἐρωμένοις delendum putat. Verbum προς κει τινι, C dit a. convenit in aliquem,
o or die Seele, dicitur de cogitationibus cuiuscunque generis, inprimis de suspicione et metu, animum subeuntibus; vide quoa in hane rem laudavimus ad Phaedou. p. 58. E. Deindo singulis disiunetionis membria ἄν insertur,
quo magis ea a se invicem dia- CernBntur atque Pet se singula extollantur; cuius rationis exempla nee apud Lysiam rara sunt,