장음표시 사용
201쪽
sensu cassum esse iudicaverit. Nam παν est unumquodque, ut saepe; πως autem cohaeret cum σαφέστερον, ut sit aliquomodo, Bliquatenus. Proximorum verborum haec est stru
σασα ora γῆ J In his nihil omnino fuit mutandum praeter unum Solum tiroir , quem nominRtivum plurimorum optimorumque librorum nile et auctoriti te in ἀγω- γῆ, dativum, convertimus. Qua mutatione facta atquct er-
his ut nune fecimus distinctis. omnia habent explicationem Deillimam, ut iam plane improbemustum quae ipsi ad h. l. olim commentati sumus, tum etiam ea, quae alii, inprimis Astius et He in dorsius, de eo disputaverunt. Sententis verhorum haec est: Nam cupidita asino ratione opinion m , quae ad rectum fertur, devincens, ubi ducitur ad voluptatem ex pulcritu- diuo redundantem ntque item a cognatis cum ipsa
cupiditatibus ad corporis pu teritudinem desertur ,
potenter eorroborata eo quod ductu suo reportB-vit victoriam h. e. victrici ductu suo ubi corroborata est ab hoc ipso robore cognomine amoria nomin ta est. itaque amorem vult esse vehementiorem cupiditatem, quae ad corporis pulcritudinem pertinent, mentis imperio non obedientem. Ea vero iudicatur Μως dici utpote ii disti ενως ρωσθHσαr quodnrctissime connectas eum νικῆ- σασα ἀγωγῆ. Nam prave vulgo post ρωο9ελα commate interpungitur. Quae ipsa eaussa fuit, cur Ho indor filia in his graviter offenderit. Mirum enim iudicavit esse, quod a solo istor ρωσθε α, vocabuli ρως origo rΘpμtBtur. At nimirum colineret illud cum φκ σαενα ἀγωγῆ,' hoc sensur vincendo corroborata. Recte vero ρωμένως ad D uo θεῖσα additum est, ut huius ipsius vocabuli, unde re in nomen deducitur, vis et potentia extollatur. Inm vero
202쪽
aliis ἀνωγῆ, quod re epimus. θεῖον παθος πεπονθέναι J In exemplo Stepli. θειον er
o 13 τα βελαίω τῆς διανοίας ὁ γ αγονια, ubi vides simillimam
ctionem, nisi quod artiγόνεα dictum est pro eo quod dici potuit tiro, γῆ. Nimirum cupiditas qua ad pulcrum refertur, etsi dicitur ἀχθεισα, quia ad illud sertur et abripitur, tamen, quin est eadem κρατηοαυα δόξ=ie ἐπὶ τοὐρθον ορμώοης, potuit item νι- κῆοαι α ἀγωγὴ , l . e. πικοξασα αγαγούσει, tanquam dux s. ductu auo vincens, rectissime nppellari. En, explannvimus innitem locum intellectu dissicillimum. Quae quidem e planatio si v ra est, nemo iam, opinor, verba mutanda esse nr-hitrahitur, praesertim quum nec Dionys. Uni., qui haec laudηt Epist. ad Pomp. Τ. V l. p. 762. et De gra V. Demost h. p. 969. rocei pi a codd. Cet serumile re ipsa eontulisse iuvabit lo- eum Legg. VII l. p. 837. u. sqq. unde his nonnihil lucis assun- detur ευ ροια τις σε εrληφεν JEυρ αν de Orationis flumine usurpatum illustravit Vale e ii a r. Diatrib. in Eurip. Frugnt. P. 148. Mox θεῖος dicitur locus Propterea, quod pectus subinde vi dotur roplere divino quodum
asinatu. ἐὼ ν is ρα πολλάκις, Si sorte. Frequentis est ustis apud Platonem notituriet en signitionistione positum, inpriinia post ει, ἐάν, μῆ, n M si , ut Phaedou. P. 60. E. p. 6 l. Λ. Proing. p. 36 f. C. Rei p. IV. p. 421. C. Politic. P. 283. B. Lacti. p. 179. lue. p. 194. A. ni. Haud inepte compares Virgil. A n. l. 148. Ae veluti magno in populo quum
D. ννι πόλησι ro et iv μ-φόληπι qui proprie sint, declarat Festus liis verni se se Vulgo memoriae proditum est. qilicunque speciem quandam rsonte, i. o. effigiem nymphae, viderint, furendi non fecisse sinom, quos Graeci νερο πολ πιονς τε eant, L ntini lymphaticos appellant. Deinde omnitio sunt divino surore concitati. vi de A st. ad li. l.
π et o tῶ πιόνJ Fortasse enim illud, quod niti in ium meum subit, avertatur a.
203쪽
λεια ἡ βλάβη απο τε ἐρωντος καὶ μη τέρ χαριζομεν ρ
E. Tεῖ δν υ πο n. J U. IV, ιιὲν δ . Sed μὲν solus X tuetur. δο υλευ οντι et ε v do νῆI V. η δ. τε ε 3. Recte v Om. eodd. . ΠΣ D F G Ν ΟΥ. Florr. g. la. Bodlei. alii. Stephanus et a iure mutandum putabat. et ον ἐριώμενον ιυς εδιο Toν J Edit. Lugdun. το λειονιενον, quod hine errore in Biponi. Bekker. meamque migravit editionem. RFerruncetur. Haee dieit r apiciens ad illud, quod modo
dixerat: λὰν ἄρα πολλάκις πι ρε- φοληπτος γενωμαι. Sensum loci neque Hermias, nΘqne Corn rius, neque Heindorsius, nee Schleiermaciterita, nec d pnique Astiua perspexerunt. Qui si meminissent usum verborum ἐπιμναι et minus a recta ratione aberratiari erant. Exempla eius suppeditabunt Valckenar. ad Phoeniss. p. 464. H em ater h. Bd .ueian. Pro m. in Verb. 2. Iacob. ad Lucian. Alexandr.
Videlicet Soerates divinam illam, quam albi contigisse ait, mentis concitutionem simulat in alum sibi videri, quod averruncandum ait. E. ἐξ εἰκo et ocI h. e. εἰ O-
422. C. ni. κρει et τον δὲ καὶ rooν Sententia haee est: aegrotanti omne eat iucundum, quod non renititur; quod autem potentius est ipso aut ei par, inimicum. itaque aliquis To ante κρεῖrτον excidisse putet, quod de suo inculcavit Hirae hi gius. Nec tamen opus ea medicina putamus esse. Ν m κρεῖTTDν i. q. κρεῖττόν τι, ut hoc dicaturr sed si quid est potentius aut par, inimi-
δικα ἀνεξεται J Ne laot μεγαCorrigna, παιδικα quia de Muo intelligitur, ita eum adiectivo masculino singularis numeri coniungitur, estque ereberrimum hoc
204쪽
δυς αγχίνου. τοσουτων κακων καὶ ἔτι πλειονιυν κατὰ
γίγνοιτο, μεγάλης cirri ον έῖναι βλάβης, μεγιστης δὲ
Codd. τον ιρ. P. 239. αεὶ α αε ργα ται J Sippia . probante Hirschig. α περγασεται, invitia codicibus. ιραστῆν e oa μ ε ν εο am J V. Toυ ἐραστουτεῖ δρωμένων ἄν., quod eum Hex vero ex Bodl. et ceteris codd. fere omnibus mutavimu8. Dein Bodl. prave ἔν oντων pro ἐνόνrων. Verba hunc in modum iungant tir: ἀνάγκη ἐραστεν, τοσούτων
κακῶν καὶ nι πλειόνων ἐρωμένω γιγνομένων τε καὶ φυσει ἐναντων
κατα τὴν διάνοιαν , των μὲν Sc. τυ σει ἐνοντων ) εδεσθαι, τα δὲ se. γιγνόμεναὶ παρασκενάζειν. Quum inquit, tam multR m R- in deoqueplurnam ntia Blmo vel accidant vel natura in sint, prorsus neces fieest amnio rem alteria, qu ne a natura prosi ei-aen tur, g Budere, Blter B, tune extrinsecus ne ei-
dant, ossicere a tuis er e. Senintsentia igitur clara est et pμrpieun. Sed offendit εδεο ει eum genitivo tonstructum. Itn-que He in dorsius correxit τοῖς μὲν ζδε imo. H i r sc li igi ii a autem de suo scripsit των μὲν κῆδεσθαι, altera sollieite iuvare atque alere. Nee dubium est, alterutrum si in codd. esset repertum, quin loci acriptura ncquieseere liceret. Nune vero libria omnibus Rclve santihus ῆδεσοαι unice tenendum,
quod insolentius genitivo iunctum est ut χολουσθαι, αλγεῖν, ζηλουν, ἄγασθαι alia. de quibus v. M a Ni ii i a e Gr. Gr. l. 368. Eadem
οἰνοχυτον rriatior rotet ἔσθη δεκειηχρόνον, quem locum Butt-mnnn. Compnravit. De ordine verborum paullialum impeditior egregie He in dorsi uar , , illud ἐραστεν, inquit, ante ἐρωμενε positum est ex nior illo nutiquor tim iungendi praeponendique verbum verbo, no neu nomini, quae sunt inter se aut contraria aut similia, aut nil quomodo sibi responi sente unde no- his quidem moleste interdum verborum ordo turbatur. - π αι ἀδιάνο αν insen p. 239. C. Op- Ponitur τη in D sω3t me ἔζεε, u fit pervulgato, quem He in dorsius copiosa exemplorum Pnumeratione illustravit. v. De RPP.
205쪽
B. βλαβε ρώ Oς ων ε rari Recepi αν ex uno Vind. Deotis pntientρ Rex kpro. Dederunt etiam Turi censes, quamvis adversante Solineidero ad Rem p. Vol. I. p. 366. Paullo ante et iis Ιαε ιφ acl-dito articulo Bodl. AM GT. Quod vix ex iis defendas, quae aeripsimus ad Plii l. p. 20. B. Pliaedr. p. 258. Λ.i participium in verbist φιλοσοφία Myata νει Oν, yrnedicato quod ac- Commodatum est, nihil hoc usu esse frequentius ad Sopilist. p. 242. E. et Menon. P. 79. E. Ostendinius. cons. infra ad p. 244. C. βλαβερώτατος αν ετ η J h. o. fuerit s. ea se po ssit. Non ruerim hoc ἄν cum S c lineide eo ad Polit. Τom. l. p. 365.
supra p. 236 A. et alibi. Noli cum S e lilei erm a choro haec pro poeticis habere, quamquam So-pLocles Antigon. 786. καί o '
qua mutatione non opus. U. HEr-
n n n. ad Viger. p. 843. Κlot E. ad Devar. p. 363 sqq. οὐδ' ἐν ξλιεν καθαρῆ τ ε-o e re ριμ έν ο ν J h. e. effemina. iam, qui solis nasi ea lorem sugiat et in umbra molliter consideat. De insolatione , qune erat in exercitationibus gymnasticis, ut corpori robur quoddam compararetur, Proetor Aa t i uni ad h. l. et nostra ad Remp. Vll. p. 520. D. vide quae monuerunt T o u p. ad Longin . p. 30. C δε- a nubo n. ad Persium p. 346 Iacob s. ad Philostrat. lmngg. p. 230. M ei n ok. ad Euphoriora. Fragment. p. 14. Opponitur nutem ξλέω καθ αρφ, h. e. B so soli, οκει si μ/υγές: quae quR-lis sit, apparet e p. 230. Η, ubi So rates memorabat et oυ ἄγνου
206쪽
ἐπιτροπεια παρεξεται. σατἐς δη τουτο γε παντὶ μέν, ρια Lστα δἐ τψ ἐραστῆ, οτι τῶν φιλτάτων τε καὶ ευ-
Rith nk en i ii a: Phaedri locum adhibuit Plu taresius T. ll. P. bl. D. st que imitando expressit Philo T. I. p. 568. χμμασι
Themist. p. 306. b. Dio Chrysost. Or. XII. P. 225. ed.
Em Per. χνυι πιὼν κρειττόνων τε
καὶ ζωντων διδα-άLον, ubi Reif-kius χηιει verissime rostitvit pro lectione librorum δή o. omnino istud χπτει τινος πράγματος a posterioris aetatis scriptoribus creberrime usurpatum est, ut plane in usum vulgarem abiisse existimandum sit. Mox Sucho v
sq.) legendum contendit niet η- δευ ων, coniectura ineptissima.d λλ' ἔν κεφαλαιον ρε παριέν o DςJ. A at i iis coniecit: ciλλ' ἐν κεφαλυμ δρ. Qita coniectura quod Olim scripsi me ad modum vereri ut opus esset, id ρm nunc milii iudieandum esse video. In oculos o nim incurrit formulam ιν κε φαλαιον ορίζεσ9αι esse unum, quod Rummum ait et mn xime generale, desiniendo ponere et eo nati tuere: quo sensu ponitur κεφαλαιουσθαί τι Reip. IX. p. 576. B. Et video nune virum optimum
postrema quam secit Phaedriodition o palinodiam cecinisse. Post ἀλλα Epraecedenti οὐκ ἄζιo, commode per Eeugma intelligere licet ἱκανον ἐστιν aut simile quid in m. Οι ιιὸν ἐχθροι θ αὐρουσιν lli. e. non metuunt. De θαρρεῖν
207쪽
ct. δέ γε. Mox Bodl. cum decem sere aliis nec tamen Vatic. καὶ Bnte Hrτρος omittit. P. 240. a n o λ λ ε, ιιένη ς δὲ χαίρεινJ Vett. editt. απολλυμενοις, quod ex plurimis optirnisque libria correctum. B. δαίμων ἔμιξε I ἔμιξε δαίμων Steph. cum Ven. E.
Pliaedon. p. 88. B. Euttiydem. p. 275. C. D. et Ah rescit. Dilucidati. Thucyd. p. 56l. Boissona d. ad Philostr. Ηer. p. 365.nte mi ad Demostlien. Orati. Selecti. Sect. l. p. r68. - P - βos ν τ α de eo solliciti sunt. Nec tamen audiendus est He in- dorsius, qui duriore ellipsi περὶ αὐπιδ supplendum nrbitru lur. Nam φοβεισοαι hac vi et potestate positum etiam eum simpliei accusativo copulari solere non est quod dubitemus.
338. C. 339. A. D. E. 340. A. D. C. 341. A. B. 342. C. 343. C. 344. C. 34ii. E. 347. E. ll. 367. C. al. Nec
masculino et seminino genere hie usus infrequens, ut Plat. ΛΡ
Aiac. vers. 360. p. 238 ed. 2. Conseras etiam Se haeser. ad APol lon. Rliod. I l. p. 219. et GT2. Markland . ad Suppl. v. l 9. Ε στι μὲν δὴ κ αὶ αλλα κ α- κω -J Argumentatio haec ea trCeteris malis omnibus, etsi Decae iniucunda sunt, tamen sortunae beneficio aliquid tueunditatis admixtum esse solet. Se ihoe neutiquam convenit in sa-
208쪽
τις ἐταιο αν ως βλαβερον νεξειεν αν, καὶ αλλα πολλα
3 s r οισιν ε7ναε υπ.J Codd. aliquot ἡ διοτοις. De Ioniea illa dativorum forma nec Attieis inusitata acriptoribus v. Aatilis nil Legg. p. ll. Μηtthiae Gr. T. I. p. 146. l M. Sclineider. ad Rempubl. T. I. p. 222. C. ἐκων ἀ no λε ί τ α ιJ V. inverso ordine tanni εωεται ἔκών, quod codicum auctoritate mutatum est. miliaritatem illam, qnne inter
puerum et amatorem intercedit. Amator enim quum B masio suo sit damnosus. tum ei etiam molestissimus ait necesse est, Propterea quod neque ei aequalia est ete.
sunt PI ut a re li. De diser. Bm. et nisu l. p. 6 l. C. A lli e n. T. II. P. 474. Etiam loquutionem ἡδδενον
runt, de quibus v. Mytten-hacti. Ep. Crit. p. 14. et Rulin-ken. ad Tim. p. 3. τό γε κ et θ' ἡ μ έρα νJ eerte quidem in diem, hoe est ἐντεῖ παραυτίκα, ut anten loque
m Orntur, ut Sympos. p. 195. B. Gorg. p. 510. B. Lysid. p. 214. A. Mox quod o ιιπι inter nomen et articulum est interpositum, eodem modo De Rep. VIII. p. 564. A. 568. C. Polit. p. 300. B. ni. κορον - ἔχειJ euin ta odio
e ni uneta Bat. v. Selin Eser.
nil Gregor. Corintli. p. 4. et p. 985. ibique H e r m a n n. P. 863.
στ eoi J OIorhoe et oinreciν dest more et omni vehementi cupiditate dictum illustravit Astina ad h. l. cons. Reip. IX. p. 573. A.
209쪽
α καί eo tiς τε καὶ ἐπαινου eJ Vulgo καὶ aberat. Sed ἀκαίρo De τε καὶ ἐπαlνoii et Bodl. ALIG. ακαίρουe τε καὶ ἐγκαψovς ἐπαίνους ΞΣDΝΟ. ἐπαίνους τε καὶ α καίρους D. Coniecit Uinckelm. ἀκαί- h. e. ἐπαγει αεὶ διδούς, quod concinnitatis gratia interpositum propter insequentia: τω δὲ δῆ ἐρω
Edunt ἀρηροτως. Sed Aeschyl. Suppl. 9bl. vulgo ἀραρότως.
ταJ Exspectntina συνοντι, quod Vulgo edebatur, praesertim quum Ορῶντι subsequatur. Sed accusativum nunc ponit, quia participium retulit ad n εοει. Simi-- lem rationem notavimus ad
Rem p. lX. p. 586. E. Fallitur igitur Λ at i iis, qui accusativum participii post dativum inserti
arbitratur, ut oratio quasi in se consistens exhibeatur. Quod quid sibi velit, istemur nos nullo PBeto intelligere. Paullo post ad κυὶ οὐκ ν Δρα ne Ουοαν deaideres , eompares quaeso Parm nid. p. 16b. l . ουκουν καὶ Toυς αὐτους καὶ Φους ἀλλ λων ἀναρο
210쪽
ΡHA EDRUS. P. 240 es 241 St. 63
enite τε aerea in θεῖς ἐπαμους. Quo minime opus est. Nam xti est etiam, adeo. Recoptam loelionem etiam C. Fr. Hermami restituit. - MOx Bodl. νήφονetες pro a μονroc , errore manifesto. in ' nci domi olvi Heliadorsus malebat in o. Non opus. liri gelidum: χρω/4ένον P. 241. et γ ν ἐν τφ τοτε ξ.J V. τῆν γ' ιν τω et . prnpter fidom optimorum codicum. Dp inde Ουσαν post μ ονον in Dodi. aliisque multis optimae notae libris desideratur. Sed abesse vocabulum recte nullo modo potest, ut errore propter nnt gressum n νον elisum videatur. Quod enim nuper scripsit Voegelinus, lanavere si hi illud videri, certe vir optimus non vidit vel per grammaticas rationes aliter geribi non potuisse. Omisit tamen nunαν Hermnlamis. quod ipsum Suidae confirmatur Buctoritate. ls enim: Κα-
collegit Wytten hac h. ad Plutaretii Moral. p. 882.
χιJ Distinximus nunc oration 'mpost ἄποιος committe, Olim omisso allo. Quo saeto liquet εἰς σν referri ad n ut gressum roν ἔπει rα χρόνον, hoc sensu: Dum amni, ei damnosus γε si ne molestus; u hi nutem amare desiit, in suturum tempus est per sidus,
mulin, multis interpositis obtestationibus ne precibus, pollicita n s nuin Rium Regre retinebat, ita ut hic molestam tunc otaerumnosam perferret sani iliaritatem propter spe ni suturorum honorum.