장음표시 사용
191쪽
συγγνωστεα λέγοντι ' καὶ των μἐν τοιουτων Ου τηνευρεσιν αλλα τὴν διαθεσιν ἐπαινε τεοντων M μηαναγκαίων τε καὶ χαλεπων ευρεῖν προς τν διαθiσει καὶ ' ν ευρεσιν.
Cup. XII. I. Συγχωρω ὁ λεγεις ' μετρίως γάρ
ι ρε σχηλων ol J Hane scripturam cum Bodl. non pauci alii Scripti. ed. Lugd. Bat. 16Tl. 8.Vol. II. p. 36 l. b.
E. αυ τίκα Λερὶ Ου o λογοςJne longe ab enm, ut statim exemplum asse ra m. V. Gorg.
p. 472. D. Protagor. p. 359. E. Rei p. l. p. 340. D. al. Ruli nk. ad Tim. Gloss. p. 56. Inipp. nd Gregor. Corinth. p. 41 6sq. Mox εῖ αpost participium illatum est v iiii lominus, tam En, ut Gorg. p. 527. D. Protagor. p. 34l. E. ni.
Cuius usus caussas declaravimus
P. 236. τα ριὸν τοιαύΤαJnrgumenta Pinne necessaria, sine quorum commemoratione aliquid traei Bri prorsus nequeat aut aliis persuaderi. De loquutione ει - τρίως εἰρηκοαι v. ad Criton. p.
Formulam χρυσουν υνα ισra ναε, aureum aliquem Ponere,
illustrarunt Hema tertius. Bd Lucian. Vol. I. p. l65. Bergier. ad Alciphron. T. I. p. 175. Bois sona d. ad Philostrat. Her. p. 398.
192쪽
- σφυ ρε λ α τος, mulleo eu-sus, quBe vox ponitur in nrtis sint uariae operibus, inprimis in sintvis solidia, quae totae sunt ex nore vel nitro, ita ut opponantur susn opera, ἔργα χωνευτα; V. Bottiger. Andetit.
p. 52. O it sr. M u il er. Are ha-o log. ε. 59. Ti. Deinde in universum est firmus, in dissolubilis, diciturque etiam metaphorice, sicuti demonstravit My tten bach. Bd Plui. Moral. p. 65. D. V Ol. V l. P. l. p. 50 l. ἐρεσχηλ ων οε l h. e. nmύ- ων. Verbi usum illustravimus ad Phileb. p. 53. E. Ceterum Photius Lexi . m. v. Παιδικά P. 319. ed. Lips. legit ἐριοχεὶν -
plendum λυβύς. Sophist. p. 23 l.
γειν. Sententia haec est i Quod ad istud quidem attinet, tu parem reprehensioninus niti praebuisti, quandoquidem tibi item orn-tio habenda est. Prave igitur Bodl. ἐὶ λυθα. Sed talia vitia liber alioquin praestantissimus habet innumern, ut Pius Buctori tuti non temere Obsequendum sit. C. TO Tων κω ιιω δωνJ qui personas in scennin introducunt mutuis conviciis so invicem lacessentes ot male dicta male di-
193쪽
Vind. 3. 4. 7. α. et Monacc. ἐσυλν γαρ ιι ., quod olim pincvit, minCnon Plaeot. Dein post μ o rcia vulgo ι ὸν inepte intrusum, quod li-hris A IIa DGNOT Flor. g. li. O. Vindu . et quonaee. auctoribus eum Hex kero abiecimus. l . o σοι λέγωJ Selineide rus ad Pind. Fragm. p. 7. ed. HeFn. r. lil. p. 12 sq. malebat δ 6. In MPnon. p. 70. l , ubi versiculus item nisertur, optimi codd..o τοι λήγω praebent, quod vide nnii Ic quoque reponendum sit. Quamquam scrupulum iniicit, quod Pindari non diserte mentio lacta est. Dein Bodl. ΛΠGΤ Liud. l. npr. m. προς βίας, quod poetis proprium, quamquam illud in Aristophane Hrunckius non sena Pl nitroetavit, a cuius lubidine illud tulum praestitit Herglerus nd Aristoph. Vesp. v. 462. Plato, Xenopbon, alii, ctis r pendentes. Respicit ad p. 228. Λ. et C. D. ἐσ μὸν δὲ μονοι J Io o- ΕΗ m comminandi formulam Ι l e i n-d o r si ii s illustrat comparatis lo-
ei a Reip. I. p. 327. C. Phileb. p. l6.
A. idem observat proxima sumpta esso e Pindaro. MPHO H. P.
cebo. Nihil hoc usu frequentius. Vide, at inlati est, nmlol. ad Protagor. p. 343. D. τ ίνα μέντοι, τίνα θε ιῶν; -Jlusiurandum praestiturus homo Orationum audiendarum cupidi simus prae nimio studio ince tus haeret, per quemnam deum ipsi iurandum sit, usque dum tandΡm ipsi platani auae in mentem venit, cuius amoenitatem suprR P. 229. A. n. informatam vidimus. Loei elegantiam imitatione expresserunt scriptorea posteriores, de quibus post A b r ps ehi u ni obsa Misc. Uoὲ X. T. l I. p. 2l2. monuerunt interpretes ais Aristaenet. p. 632.ll. 2 Mox de negationum cumulation vide ann. ad Plii Ieb. p. I9. B. Diquos ibi laudavimus. E. Tί δῆrα ἔχι ν ore
194쪽
ii ii ni ita scripserint, utique Contro Versum est, ut vellem certa rei mempla a impero editore in medium Prota in essent. Nam neo e=ίεις probat Herm. et ίνα μέντοι, et ἰνα θ J Vett. editt. τινα μεν οι τινα, qi odex codd. emendatum Dein Steph. Perpernua in vilis codd. et sediti.
Λ ld. luens. l. 2. εἰ βούλει. Hoc enim dicit: sed quid quae ro isn e per liancce platanum Ficinus: vel si vis. Unde tamen nolim v εἰ sint λει, vel εἰ dὸ βουλει, scriptum fuisse sv
ausu' ei chst. iannm lunm cn-vendum est, ne τι cum xχων eolin prere existimetur, quod potius cuin coniungendumost. ut sit: quid tergiversn-ris Nam θων in talibus additur absolute, ut significet quasi statum et habitum, in quo versatur is, qui propter cunctationem, tergiversationem, nugas et ineptἰna increpatur. Sic Aria topli Thesm. v. 473. et ἰ τειοι' a ct i staι κεινον Euripidem) αἰ- ταί racta; et loco simillimo Nul, h. v. 13l. τί et αυτ' hcων πιραγγευο-
202. 524. ου ρι- φλλυαρήνοεις ἔχων; Plura dabunt Rutin h. ad Tim. p. 2b8. IV eis kμ de PloOnasui. mulli libri ἐξαγγέλλειν. sed vul- qui prius μι υ Otri. Unde Herm. p. 106m , qui tamen minus recterχων nitundare sint uunt. Vide Horm n t n uni ad Viger. p. 777 Coterum Aristoph. Aelin m. V. 393. τι et συrα σιρέφει, τεχνάγις τε καὶ πελ τριβας; ubi στρέφω1om item de callida ne ver-avin tergiversatione accipiendum.
hulo abstinere. Comparatio admodum frequens. Vid. Supra P.
327. n. ad Rein P. l. p. 354. R. IX. p. 5Tl. l . Valevenn r. nd Tlieo- erit. Adon. p. 323. C. 'E γου α λ ii iii ιέμεν ο ρ ἐρῶ JGellina Ν. A. XIX. 9. ye mittite ni illi, quReso, o Perirct pallio caput. quod in quadam parum pudien ora-
195쪽
P. 237. γένος sanυσικον dum Heracl. post νοος inseruit τι et rat; ora to χε τε ἐπωνυ/ιιι inserto articulo τον ἐπ-tione Socratem secisseniunt. Hic igitur Soeratem existimat propter impium orationis Brgumentum caput suum obvolveret in quo Astium ha het paene consentientem, qui tamen revera illud Socratem pudere nit, quod orationem dea more tamquam insania mentisque morbo habiturus sit, quam
Lysianae illi opponat. Nimirum obtecto eapite dicit eallidus εἴρων, quRsi ipsum pudeat, quod
cum Lysia ait ceri men sul, Dundum, quum tam n revera verentur, ne, dum Phaedro gratificetur, in deos delinquat, apud
mortalos grati Am inire cupiens. v. p. 242. C. lλ. E. Etenim tota haec oratio, quum ad Lusia nam git comparn in uniceque ad caussam, quam ille proposuerat, obtinendam valeat, tum itΡm subsistit in vulgari amore considerando neque s attollit altius. Itaque mox demum, ubi Socrates palinodiam eunere instituit, ad purioris atque divinioris amoris vim et naturam Pntelaeiendam neeeditur. Sed de his omnibus conseras quae disputavimus in Prol egomenis. Aγετε Mi , cq M ου σαι JSententia haec est: sive ob carminum genus λίγ αι auditis, sive propter m v - J Hirsebig. eum Cobeto secun-
νὶ Venet. ΣDN O vinis. 6. T. sicam Ligurum gentem hoce Ognomen accepistis. Acute tangit Lysiam. Nam Musae λέγειαι, s. nrgut se, quod Pe petuum est earum cognomen,
ut apparebit ex Hymn. Hom. XVII. l. Pindar. Olymp. IX. 73. Stesie hor. Fragm. 78. ed. Κlein. Archiloch. ap. Eustath. ad Iliad. p. 10. Aeschyl. Λgam. v. 1148. Theocrit. idyli XX l I. 22 l. XV. 13b. XVI l. li 3. Vill. Ti. Virgil. Bucol. VlI. 24. Horat. Epist. ll. 2, 90. Coll. Vale sena r. ad Adonia Z. p 300.
C., duplicem ob caussam Byp l-lntae Psse ponuntur. Ex quibus utramvis comprobaveris, iacile animadvertas acerbum in Lysin maculeum. Nam ubi eas ab arguto carminum sono nomen illud necepisse sumpserimus, PU-tidum istud acumen Lysiae notabitur, cuius exemplum anten est propositum. Sin autem δεστο γένος μουσικο ν τὸ Λιγύων λίγειαι appellat ne fuerint, haud scio an inanis illa perstringatur loquacitas, quam in m p. 235. A. satis acerbe tetigit. Vido licet gens illa Ligyiam vel Ligurum cantus Atridore adeo delecta in esse narrBhntur, ut Neliu ipsis proeliis atque pugnis climidia tantum pars armis uteretur, altera sere euntionibus Osee-
196쪽
B. ν δὲ μειρακίσκ ος J V. Post μειρακιοκος add.άnαue, quod plurimi optimique libri, inter quos est Bodl., merito
omittunt. αντον αἰ χιὼν J ρων Bodl. πειρων coiri. Minckel manta.
ram daret. id quod Scholiastes ad h. l. et Herni ias p. 84. memoriae prodiderunt. Nisi
referre malis, de quibus i. Η. ossius Epist. Mythol. T. I l. p. 98. ed. pr. Quocirca invocatio haec Musarum plena est protervae irrisionis, ut quae hune fere sensum habeati Agite igitur, o Musae, sive vox ob aeu- tum argutumque euntum sive ob atridulam loquacitatom canor ereppellatae estis, adiuvate meam
Orntionem, qnam hie me iam habere cogit, quo videlicet nmi-eus ipsius. Lysias, quem dudum
an pientissimum esse censuit, nunc me nemulum naetus auum etin m npientior esse videatur. Nox quod olim scripsimus, ταυrην ἔσχετε τὸν nωνυμίαν, eius Consilii cur nos nune poenitent, cloeebit annotat. ad Gorg. p. bl0. D. Phnedon. p. 97. Λ. Cis. Rei ai g. CDnieetnn. p. 377sqq. Brem i ad Lysiae orati. Seleci. Excurs. II. p. 436 sq. Verbum ovaλα ιβa νειν cum genitivo rei iunctum illitis atravit He in dors ad Phaedon. p. M. H. cons. d Sympos. P. 21S. D. Tineseos apud prosae Ο - tionis scriptores usum tetigerunt
Bach. ad Xenoph. Symp. Vlli. Plat. Opp. Vol. IV. P. I.
T. Seli asser. Bd Long. p. 417. Ne Iest. Crit. p. 68. Rnu. T. ΚΟΕ n. et B oi as O na d. ad Gregor. C rinth. p. 449. ed. Schaef. Lo-beck. ad Phryn. p. 620. Matthiae Gr. g. 594.2. p. 1398. ed. 3. Hoc loco tanto minus in ea haerendum, quod tota oratioeolorem habet plane poeticum.
haee omnia ex poeta aliquo petita esse iudieantibus. De universae orationis argumento et proposito nolumus hie repetere quae in Prol egomenis copiose exposuimus. Ceterum lo-
ma ι, sic in narrationum principio frequentatur. Aristoph. Vesp. 1lTT. Οὐ τω n et ' ην
καὶ γαλῆ, ubi vid. Seliol. Cons. Mytten b. ad Plui. de Ser. Num. Vind. p. 89. Respexit hune locum Synea. Dion. p. 58. C.
ραξ eximie dici de homino molli atque pathico docuerunt Oudendor p. ad Thom Mag. p. 604. Boias Ona d. ad Euna p. p. 291., quoa iam nlii laudarunt.
197쪽
C. π αὐος ά ρε α ρ T α νε ινὶ V. cin α toc, quod ex eodd. optimis correctum. . Hirschig. de suo dedit e et o si nανεος ώμ. MOx nodi. cum permultis liliis προ χθόνιες δε, quod nunc pro vulg. προελ9. δὲ recepimus. ἀλλ λοις ὁμολογουσινὶ Pessime veti. editt. ἄλλοις, quod ex optimis libris, etiam Bodl. , nuper emendatum est. II ε ιρὶ παντος, ω παῖ JPraeter alios hunc locum respexit Cicero De Finib. I l. e. 2. Orator. e. 33. g. ll0. De Orat. l. 42. Nee alienum est illud Horatii Art. Poet. v. 309. Scribendi recte sapere Est principiti m et sons. C. et o ε ἰκῶ ς ἀ π o δ ιδόα o ι ν JH oi nil o r s. nil Thensetet. p. lib. D. interpretatur: exhibent a. faciunt quod poterat exspecturi, comparans qua se ibi
Consent ne a m i. e. debitam Poenam solvunt. Sic εἰκοτα
Di ό ν τ έ io et ι καὶ ε ν ἔδυνα ρινὶ quam tantur Emnique vim habeat. Vide ad Gorg. p. 447. C. Reipub. V. p. 477. H. Protagor. p. 356. D. ni. l . εἰς et os ro a n o ly λ. J quod desinitione est explicatum. Deinde
198쪽
ρων τιJ πότερον ἐρωνυ. Flor. g. li. Vind. 3. 7. α. ven. Π Σal. qui pηrtim προτερον habent pro viil g. ποτερα. Bodl. A GT et pr. II Flor. 9. hanc vocem omittunt. Recte. Nam etiam in iudi-reeta interrogatione nor ερον omitti constat. v. ad Rem p. I. 2. Omisit etiam Hermannus. Mox Bodl. AIIGT εἰχε δυναρον. D. x o ν αγητονJ Flor. c. 9. DI αν αγ. MOx Bodl. ἐπιθυμίαδοδονῶν. Alc. 546. χωρὶς et o et ' εῖναι καὶ το ιερὶ νομίζεrm. δυο τινι io et o ν ἰδ έα ορ- χον τε - J In describendis animi saeuitatibus Socrates hic sequitur opinionem popularem, ut Leg I. 642. E. sqq. Mox noli οἶ αν ἄγητον corrigere, quamquam id ipsum in codd. nonnullis legitur. Enimvero rrcte Pors onus ad Hecub. v. 1070. IIoυ , inquit.,,quietem notat, noῖ motum in
quem locum versua): πυ s. πῆ in utrumque partem sumitur, ut
monuit Scholiastes ad Aristoph. Plui. v. 44T. Etenim particula πῆ, quia proprie est qua via, recte et de quiete et de motu potuit usurpari, prouti verbum ei adiectum vel motum vel quietem indicaret. vid. Bunot. Bd Euthyphron. p. 14. C. Mox p. 238.
ἐπίκ τητ oe, δόξαJ Tribuit Plato homini intac irn ν δοξαν ἐφιεμένην του ἀρίστου. Quam quidem aperte contrariam esse voluit τῆθιφυzω imo μί , i. e. cupiditati ab ipsa natura insitae atque ingenΘratne. Etenim voluptatis cupiditas omnibus est innata, ni non aliunde quaerenda aut exercitatione comparanda sit. Sed alia ratio est τῆς δοξης et ἐς ἐφιερι νος τουαρίστου. Haec enim vel θείμμo es contingit hominibus, sicuti in Menone docetur, vel etiam discendo atque eonsuefacisendo com p ratur, unde eadem deinde dicitur ἐπὶ το ἄρισχον λογεν, i. e. ratiocinntione , ωγουσα καὶ κρατουσα. Itaque est prosecto ἐπίκτητος. Hinc Dio Chryso
199쪽
Flor. g. al. cum Stobaeo et Hermia . Vulgo πολυμερὸς γαρ. ln, Vind. D pro πολυειδές scriptum πολυμερές, quod ortum ex inte
Λων , μίαν ὁ ν Ο μ α ζ όμ ε ν ο ν J Stobaeus inονομαζόμενον, quod recepit Heliadorsius. Non opus. ἐπ αξ ιαν κεκτῆσθαι J Sic Bodl. cum optimis. V. κεκλῆσθαι.
distinguit duplicem, alterum τὴν pro noli μερὲς codicum aucto-
biscum pro δι' ουδε χέρων scri- και 3 ερων. Heliodor. VI l. 10.pseris δι' οὐδὸν ευρον, locum nil - τραυμα ου μέρους μυνον ῆ μέλους, huc misere depravatum protenus αλλα καὶ ψυχῆς αυτῆς γέγονε
habebis sanum atque integrum. Videtieet μέλη sunt membra, μέρη Alios ei terioris graecitatia scri- membrorum partes. Unde Ovi-ptores, qui istud hιφυrον et ἐπί- dius Metnmorph. XIV. v. 540. κτητον Platonis usurparunt, ita Cremabit ignis edax n quidem, ut pro ἐπίκτητον subinde morum partes et membra etiam ἐπε*ακτον substituerint, meorum. Posterioris graeci- indieavit Wytten hac litus ad talis scriptores quantopere huius Plutarch. Moral. Do recta au- formulae usu delectati sint, dodiend. rat. p. 38. C. Vol. I. p. cuit Boissona d. ad Arista 319. ed. Oxon. net. p. 2ll sq.
α ιυνο μα σ9ηJ Dictionem ino- μένηJ Observes ἐκfi ρεπης Pr - νομάζειν τί τινι ad Rem p. p. 580. nomini relativo eum vi prae-E. illustravimus. cons. MBtti . Gr. missum. Reipubl. II. p. 363. A. I. 420. 2. Deinde quod vulgo ἀγαθα τοις δοίοις α φασε θεους, logebatur noli μερὸς γαρ καὶ πο- διδοναι. Ilud. IV. p. 426. B. τῶν λοειδές, id vel codicum nuctori- πόλεων ἄσαι κακως πολιχευόμεν atate mutandum fuit. Accedit usus προς αγορευουσιν. Legg. lX. P. 8Tl. et consuetudo loquendi, cuius E, quem locum vulgo male di- ignoratio ut noλυμελὲς oblittera- stinguunt. Eurip. Orest. v. retiae, emeeisse videtur. Qilippe 1370. si πόντον, 'Nκε&νoe ων Tre1 solebant Graeci pervulgari quo- ρόκρανος ωγκαλαις ἐλωσων κυκλεῖ dam loquendi usu stέρη και μέλη χθονα. Cons. Seli Beser. A' vel iunii καὶ μέρη copulare. Iam par. Demostli. T. IV. p. 461. quum πολυειδές sere idem it τουτων τ ιυν ιδεῶν, h. e. hn- quod πολε ινρές, diu psi ex quo rum Die ὁ βριως formarum. - A.
200쪽
usu fere constanti ad υων participium accusativus pronominia demonstrativi omitti solst. De Republ. u. p. 357. B. μηδὲν ἄλλο
Ibid. p. 366. E. p. 367. B. l . E. li I.
Vill. p. 54b. A. p. 549. D. X. p. 6l0. C. al. Ceterum haec sic intelligas: eum, qui ipsam habet, suo ipsius cogit o m i l n uniscv pa tum exhil, t. ita mox
Itaque notandum in his Zeugma est, quo nil more 3mργία τε EX proximis verbum rei convenientius Assumendum relinquitur. For
τι sappius attigimus, ut S mpos. p. 212. C. Phaedon. p. 105. E. GOrg. p. 448. B. De αλλων ante μιθν μων illato vid. ad p.
R. Tα τουτων ἀδελφά J P. 276. D. ἴσα τουτων α δεινά. Phileb. p. 2 l. R. και ἴσα et Dures ἀδελφά. Absolut8 autem posita sunt haec: και τἄλλα - ὀνόματα, si quidem vera est loelio ἔvel o προς κει καλεῖσμαι. Quippe sententia haec est: Et de ceteris quidem iisque eognatis cupiditatum nominibus perspicuum est, quo quemque vocabulo oporteat appellari, prouti haec vel illa dominetur. Scripsi autom δ προς-
ῆκει κ ., quod He in dors. quoque atque xat. e Stobaei cod. Par. A. revocandum e nauerunt. ita iuncturn verhorum procedit hunc in modum: προ δηλον, ἴ τος αεὶ δυνασrενουονὶς ἄνορια προς ὲκεο τι, α καλεῖσ9αι. Ceterum idem usus casu absoluti est. Sym-POS. P. t 76. A. απαντες τον θεὸν καὶ et 4λλα τὰ νομιζόμενα, tibi
παν πως σαφέστερονJ Haec generalis sententiae vim et potestatem habent, ut non videam,