장음표시 사용
211쪽
μντ αβ αλων ἄλλον ἄρχo αJ Bekkerus ex eodd. NO, mg. F. e. I D dedit μ αλαβων, quod habent etiBm Flor. g. h. o. Monae. Sed vide infra. Ceterum vulgor καὶ προστατην ἐν ἐαυτω, invitia
P. 24 l. μετα βαλ a 1- λον αρχον - δν αὐ τω καὶ προστατηνJ Non Busus Rum μεταλαβων eum Behhero et Astio revocare, quum libri plurimi et optimi vulgatum tueBntur, nee ipsa sententiae ratio suadeat mutationem. Quid dis- eriminis intercedat inter μεταβάλλειν τι et μεταλαμβανειν πε, optime definiri posse putamus ex uRu nominum substantivorum μεταβολή et μεταληφQ, quorum prius mutation om si vicissitudi- nem nobis vel insciis vel imprudentibus accidentem designat, posterius mutntionem, quRm nostra sponte iacimus et suscipimus. Ex quo ein rum est νε- ταλαμβάνειν τι ita usurpari, ni consilium permutandi et pro altero quodam sumendi indicetur, ιεταβάλλειν τι autem dici eos, qui non tam consilio in aliquare permutanda regi ntur, quam eco aliquo casu aut necessitate
tandi significatio tenend , Reiuneta prudentia deliberationis notione. Quod quidem proranaeongruit in D maiorem , qualis hoe loeo depingitur. is enim
cessante vi eupiditatis, quum Entea amasio suo de suturo optima quaeque sanctissime promi- isset, tamen repente alius evadit ae veluti imprudens mentia rationisque imperium Emplectitur. De Rep. IV. p. 424. C. εῖδος γὰρ κωνον μουσικῆς ραταβάΠειν
et re, ubi simplex permutationis temerariae notio tenenda, ut sa-cile apparent, cur μεταλαμβάνειν minua aptum sit. Ibid. VII. p. 535.
νίαν, ubi item de permutatione quadam magia fortuita quam deliberato consilio auscepta fiermo est. Ibid. X. p. 620. A. ἰδεῖν in καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου μου αιρεσιν, ubi μεταβάλλοντα cur dicatur, inde
ubi v. annot. nostr. Sed optime usum loquendi illustrant Euripidea ab Ide in dorsio com Pnrniar Eurip. Iphig. Rul. v. 343. κατ' ὲπεὶ κατέoχες αρχας, μετα βαλων ἄλλους τρόπους Toις φίλοισιν οὐκέτ' ἰσολα et oie πρὶν ως προσων et Ιλoe. thi Menelaus Λgamemnoni exprobrat inconstantiam et levitatem, ut prosecto μεταβαλων rei ipsi multo ait convenientius et accommodistius, quBm 'εταλαβών. Ibid. v. 363. xia θ' υ osrρώφας λέλησαι μετα- λων ἄλλας γραφάς, quo loCoitem notatur inconstantia Eerii consilii expers. Sed antia exemplorum in praesenti. Longct alia ratio est verbi μεταλαμ νεεν. Politie. p. 246. ed. Bekk.r δεα να-
212쪽
quod . quidam libri liabent μετα- DLύντες in Appendice scripsimus. Quippe olini quum libro
rum mss. Copiae nondum essent cum eruditis eommunicatae, Blterum tanquam rarius pra tuleram; /ιMαλαιεβαν ιν ita usurpari neutiquam ignora, rnm.
Eandem ininginem habes Reip. IX. p. 572. E. retina τινα
Ibi d. p. 573. B. obire si ot Toc o προ ατης τῆς Ibid. p. 575. A. C. Ceterum mireris Vanas Sue kowii argutias. qui in libro Die Form der Platoniae hen Sehrij ten p. 218. locum sic scribendum putat: ἴτε δὴδ ον sc. ἐστὶ) ἐκ 1ίνειν, quod interpretaturr et u der Zeit αἰ-sο, wo der Diank ersol gens oll. Nimirum hoc est emendare Platonem. καὶ ο μὲνJ Inteli. et a noδικα. v Id. ad p. 238. E. B. υ π D a χισε ις ι μπεδ ώσ ει Vido ne ex codice Clam Liano a. Bodleiano aliisque li-hris bonae notae ἐμπεδωori restituendum sit: de quo genere loquendi dictum est ad Gorg. P. Plat. opp. Vol. IV. P. I. 465. C. et Sympos. p. 2l6. C. Cou-iunetivus il liberati via a tertiae personae neminem Offendet, qui comparaverit Reipubl. l. p. 348. E. Menon. p. s 2. E. Le g. p. Tl9. E. Phaedon. p. lib. C. Sophist. P.
225. Λ. Adde Matthiae Gr. g. 516. 3.
κη e J In his ἀnεστερηκως ita simpliciter positiam tolerari non posse Stephan. , Ne in dors,
sngeret απειρηκως υπ' ανάγκης ο πρὶν ἐραστῆς, quod correcti ne in cod. T invectum esse Beliker. testatur. Sed nulla opus est mutatione. Positum est ἀπει1Περηκως vulgari signiscationes raudandi, hoc sensur transfuga igitur sit idcirco etiam t e s t a conversa se in fugam dat mutntus, Post
sitate coactus iis privavit, quae promis r ni, S. promissis fraudavit. Casus obiecti ut verbo adderetur, non fuit necessarium, quum quid rei sit, sponte intelligatur. Ceterum no cui videatur languere quod additum est o πρὶν ἐρα-
213쪽
ἐπιθειαζων J Sic meliores libri omnes. V. ἐπιωαέων. Pro
Reip. I. p. 33T. E. V. p. 4tiq. D. Legg. p. 642. A. p. 942. C.
ἄρν' αγαπῶσι. Male igitur C is r-
hnt. Cetorum Schol insta ad l . l. et H pr mina p. 90. bos VPrsiculos pii intit ab ipso Platon nil imitation in loci Hom sericilliad XXll. 262 sq. compissit Nesse: de qua re nihil certi deseerni posse vi dotur. ΚOdem modo Horat. Epod. IV. tu. rLupis et agnis qunninsortito obtigit, T e u mmihi discordia est. Ridicule res invertitur Hornt. Epod. X l. 25 sq.: O ego inses lix. i ii a m tu sugis, ut pavet
214쪽
penitivo etiam De Re p. X. p. ills.
'olitio. p. 265. l, ni quo illitii. Si d
eo intelligiti ir, ipi mi illo nil- missis opus est Pron Omine ocquod quidem quum iii nullo Odice reperini tir, de suo nudi voluit C. Fr. Hermn n n. Bd υ-que in Oxemplo Teut mera nolin nil cunctanter nil didit. At enimvero boni litirarii vel critici verissim niti scripturam de medio
n cin . Eurip. Med. v. 59. ἐν rei χῆ πε irae, κον δέπω ριε ant, lilii v. Elliis l. Pi l e ιit in . cons. Ν n i d. v. Mει ιδ. Alterius verra usus exempla apud Pintonem sunt De sit sentissima, ut Plii leb. P.
bl. C. p. b0. A. p. t S. D. De Rep. V. p. 465. E. l. p. 484. A. p. 503. A. I lienet. p. l69. D. Legg. l. p. 630. n. Sopilist. p. 237. D. Politic. p. 264. n. ni. Hoc igitur neglecto
bovi eritici regio υ scribendo Ora tionem effecerunt maneam et bulbutientem, Prnesertim quum etiam verba proxime nni egrossne τέλος - ἱ λόγος, necusnti umo
215쪽
E. προυβαλες ἐκ προνοίας J Verba ἐκ προνοίας ulgorum Seqq. Duqῶς ἐνθονοια μω coniunctu recte Lennepius ad Pliatur. αυτον requirere ac flagitare videantur. Patet igitur hoc quoque eXemplo, quan in eum CButione vel optimis libris utendum sit, et quam digni si ut etiam libri deteriores, ut ipsorum lectiones diligenter perpendantur
et cum ceterorum eo dicum nu-etoritate contendantur. Nam quo certius est vel Optimos libros exhibero nobis grammaticorum recensiones, eo maiore utique cautione opus est, ne illis temere fidem habeamus. Grammaticorum eorreetionem hoc loco arguit etiam illud, quod Ven. ti. Φ) a m. rer. ra υτου Scriptum exhibet, Par. F. Butem n m. Pr.
illud habet. λέγων δο αυ ἔχει ἀγα- 'αJ Constructionis ratio exigebat λέγοντα, quod Stephnu.
εtituta. Sed poterat adiicere locum, qui p. 270. I . huius ipsius libri legitur, ubi vir optimus
praeter necessitatem ad ιλι ηοα- μενον e Galeno suscepit. Dissimilia confudit Astius, qui nec structurae rationem recte declaravit, illustratam illam nuper etiam a Poppone De Eloeu-tione Thucyd. p. li 7. et Kru-ger o nil Thucyd. VIII. c. 63. extr. Quippe Astius λέγων ait cohaerere rum μην ἐρεῖν, uota cum τον λόγον. Quod quid valeat ad expediendam strueturne insolentiam. Oedipo coniectore opus est. Nam ego si quid video, vel sic λέγονχα requiritur. Ceterum similiter Latini subindes usi sunt nominativo, de quo V. Rullia keii. Dict. in Terent. Ite-
216쪽
ν. l43. cum praecedentibus nectenda esse animadvertit. Bodl. ἐν-
certe id experietur iudicium, si io digna fuerit.
nullis ullis I δ' pro ii dii scriptum exhibet. Nec disero pat, ui das I . li I. p. 367., qui lo
καλουμένη o ι ex θεοει, gravius indicatur psse hunc ipsum temporis nrticulum eum, quo nosius solis maximus esse solent. Ni morαθερον omnino de eo, quod
nil summum pervenit, ideoque etiam de tempore servidissimo dici eonsuevit; unde Suidas l. e. inter alia interpretatur perori stότ σον. v. Schellen herg. ad Antimaeli. Colophon. Reli. P. 10 sq. coli. Boissona d. ad Philostr. Heroi c. p. 403. Iinquo Philodrus caloris meridiani gravitatem urgens, quantumvis dixerit ii δ' μωζMβρία ιorret ut, in-men non inepte subiungit istud: h dii καὶονμέν ς σιαίλεοα. N ait raro nutem apud Platonem inferri quae sententiae explieationi inserviant ne glossem ntis speciem referre vidoniatur, docuimus ad Apolog. Socr. p. 23. C. et E. CR-ro lo tamen Ν cline id ero De locis nonnullis Punedri p. 14.
Socratea per occasion m ridere videtur eos, qui dictionem 3Mons βρία orrecti re nil verbum arα-ctευειν referrent, unde npud Aeschylum Prometh. V. 22. o mutος ολίου φλογί, lstiis
solis sin mina. De quo inter ulla haec scripsit: se Magnu hic' trigod Coo
217쪽
bet, et veritatis imi xin 'm, seu GDrg. p. 450. C. Praegrevisum potius veritatem , quam lingun M,Iπω γε more usitato elliptice expressam intelligit, non solum dictum, ut Aristopli. diu lib. ipse in scribὐndo ubique sequi- lf 6. 267. Equiti. 1 in η Plene, h. tur, aed etiam Oeensione dηta e . addito rωρον, legitur Plat.
desectiones n veritatὐ et errorsa Prol. P. 3ll. A. temporis progressu in lingunm οἰ - rde ἐγω - προς- illaios notat Θl corrigit. Ab αναγκαζον ταJ Η. e. οἶμαι ruo Pitismodi scriptore. praesertim ιγω, ως μηδεις πλειονς υυν επὶ incipiente, non debet absurdum του noυ βιο v γεγονοεων λογων videri interdum Obsruriorem vel nεποίηκε γεγενῆo 9αι νῖ συ. dirimambiguam dictionem vel vulgo λογων e superioribus nullo nox inale intellectam explicari, etiamsi tio repetitur, vulgo ex interpre- res ipsu exi lientionem non po- tatione Bdiectiim. stillet, modo ne inμpte cursum ινι γ τω certe
orationia interpellet aut aliud una n liqua ratione, qua graviuS B gens graminatici perso- cunque demum sit. Sic na induta risum lectoribus mo- snepe εἶς γέ τις apud Platotiem, veat. H nec ille, quae aperte et ut se et vir ,on Mi lenon. p. 96. D. latemur nobis quid ni argui Σιμμίαν ρ' ηβα in ν ἐξαι- magis quam vere disputata esse. ρω λόγοι J Ne quis requirat De conseras j rei otii νου λ. roti, prohibebunt etiam Pli otium tu exie. s. v. qune scripsimus nil Sympos . P. set αθερον, interpreti. ad Tliom. 176. C. Ceterum dictum hoc de Magistν. p. 302. R v li n k et . ad Sinim in Thebnuo quorsum spe- Tini. p. 23b. Dergler. ad Aloi- rtet, haud snne constat. Illud
ubi. Falluntur enim it ei n- rei di cupidissimum, ut cum CD-
218쪽
o si tinnittraxi, ductum illud nii nor. 2. α nn ip χῆναι, de quo P. LO-beck. nil Plirynich. 11. 3l8. Hirscli. ἀποφυξα edidit. r ω ν ἐπὶ T. s. g. γε roror ωνJ Additum vulgo post γεγονόtων vocabulum λογων codd. longe plurimi optimique non agnoscunt. 13. ένί γέ τω T Ponto J tui . quod Codd. permulti suppeditarunt, vulgo desiderabatur. Hein dorsius inseruerat de coniectura.
nis modum etiam Cicero intellexit De Divin. I. 54. esse divinum qui id alii, quod da mon tum ap p e li at, eui sem- Per pareat, facile nlicui placent, quod Astiua postrema editione ex cod. Flor. C suscepit καὶ εἰωθος sημεῖον, sicuti De Republ. V l. p. 496. C. legi
Nec tamen uni illi lihro iniitum tribuerim, ut ceterorum Omnium auctoritas nihili aestimetur, prne sertim quum lectio vulgata ha beat quo se satis tueatur. Nam primum quidem το δαιμονιον, . Digitiaco by Coos
219쪽
C. ωσον μὲν ἐμαυτω ιον ονὶ ιιὸν accessit ex multis iisque optimis codicibus . in quorum numero etiam Bodl. est. v. explicat.
Dein Bodl. Vat. Ven. II Par. GHN ἱκανως. etsi proprie est adiectivum. tamen ab ipso Platone vi nominis substantivi ponitur, ut Euthy-
vocularum τε καί facito librarium eo potuit deducere, ut τὼ omittendum putaret. Sed eas interdum ibi quoque poni, ubi non
diversa nectuntur, monuit G. Hermania. nil Soptio cI. Electr. 873. ἐξ ἐμου τε κοὐκ αλλου. Sic Phaedon. p. 68. B. ἀγανακrήσει
εἶσιν αυTOOE, ubi Propediem plura dabimus. De Repulit. X. p. 602. D. τοις πολλοις τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν. si Org. p. 460. D. ἐανδ nυκet ς τῆ πυκυκῆ μὴ καλῶς χρῆται τε καὶ α δικῆ, ubi V. nn n. Quidni igitur iam recte dicatur: Da o monium atque signum mihi obtingere solitum
Fr. tamen Herm Rnnua Toante εἰω9oc tanquBm suspectum uncis seclusit, quoniam ubi τοδαιμονον ponatur Bbsolute, sem Per oημεῖον mente supplendum relinquatur. In quo Viro Praestantissimo minime nssentimur;
talis enim ellipsis nullo pacto ferenda fuerit. ἀεὶ δέ με ἐπίσχει o αν μέλλω πραετ ειν - J uuum Socrates apud Platonem saepius profiteatur se a daemonio suo a facinoribus retineri tantum,
nunquam nil aliquid suseipiendum impelli, veluti Theae t. P.
lbi. A. ἐνίοις μὲν το γιγνόμενόν
tacet, ut certe non de eo hortatione aut instigatione aliqua sit cogitandum . , polog. p. 31. D. Thes g. p. 128. D, ipsa sententia per se nihil habere videtur,
quod vitii suspicionem moveat. Illud vero aegre tulerunt docti viri, qnod ea minus definite esset enuntiata. Nam quod ait Socrates, semper se illo signo deterreri, quidquid facturus ait facile aliquis argumentetur ei daemonio obsequenti nihil plane sacere licuisse. Atque en ipsa caussa fuit, cur Id ei n d o r t. t tum hoc additamqntum, tanquam ex Apolog. p. 3l. D liue trans- intum, delendum iudicaret. At-enini vero non tam insepta sententia est, quam primo adspectu videtur. Nam αεί constat, ut Lnt. semper, etiam relative
dici, ut respondeat nostro ie- deamat; id quod iam monuit
nutim annus. Ex quo Consequens est, ut per se lacile intelligatur oταν γένηται. Quod autem additur, I αν se ιλλοι πραττειν, dictum est hoc paullo gravius pro ἐάν τι ειέλλω πράTrειν,
usu haud infrequenti, quem tetigimus ad Euthyphron. P. 3. C. Itaque tantum abest, ut verba nimis indefinita sint, ut propter ipsam rei naturam necessario sic Dipiti d by Cooste
220쪽
ως dii τοι, ω Φ τὼ V. ως ὁ et , quod ex codd. optimis pn pndat uni, quanquam iii partim corrupte ως δή, vel δέ, ποι scriptum exhibent. D. αμβλακων τ ιιι ανJ Sic Bodl. A LIG T Ediu. uti πλακων. v. debeant intelligi r Se m per nutem, si uoties cunq ue mihi obtingit, me retinet ac deterret, si quid sacturus
sum. lam vero dubitatio nascitur, sititne haec verbn temere invecta, Bli prudenter et consulto interposita. Qua de re miror nemini eorum in mentem venisse Becuratius disquirer ,
qui de loci ineptiis conquesti sunt. Et milii quidem non est
dubium, quin scriptor iustissimam habuerit caus Ram inserendae huius admonitionis. Nam primum vel propter verba in-Requentia: φωνὸν noda remo θιν
ut Phaedrus in universum rem nil moneretur, necessarium videri poterat. Deinde manifestum estis nemonium hoc, quod retinendi tantum ac deterrentii vim habere dicitur, nb ipso ΝOcrate opponinnimo, alicitiandi ac divinandi lacultate praedito, cui, tibi daemonium aliquid fieri prohibuserit suspicari ac divinare licent, quid sit quod peccatum tuerit et quo id modo expiari debent. Quae omnia qui diligenter perpenderint, eos speramus nobis lacilo esse concessuros, sine idonea caussa hunc locum a viris doetis in glossematis suspicionem
ἱκανός J Videlicet nec vero aliis. Sic ἄλλα - μδε positum Sophist. p. 240. H. οὐδαμιος ἀλη
προυργον ἔχειν. Criton. p. 43. l . Dii Toι xγ ἀφικrαι, ἀλλα δοκεῖ lιέν μοι ζζειν τεμερον. Videlicet oppositum inlibus in to eis in m continetur supprioribus. De hac Soerntis professione nutem eons Maxim. Tyrius XIV. 3.
κἄγω i:αοκεῖν sti ην hmvri περὶ τους λογους. Nimirum loquutio BPud scriptores posteriores abiit in proverbium . .