Platonis Phaedrus

221쪽

δεινοτερος ἰ

et1mo iiii elligi potest, proprie de Oris ronfusion μ dicitur, quae ex vnriis perturbntionibus, metu, su8picione, pudore, exsistit. Sed veteres illi tantum depraesensione instantis periculi vel molestiae usurparunt. Sic et Plato et Xenophon et Demosthenes. - thyei Rhegini sententiam, qune hoc locomem Orntur, illustrat Ruhii k. ad Tim. p. 90. Frnamentum tra-etat S e li n o i d i n. Delecti

222쪽

oculorum usu priunturi P AP, eundem autem pia linod in rant ni a re

l g. V. l. p. 300. Kle in . Uragm. Stesicli. p. tu sqq. Fabulam,

iunm Stesichorus S cuius Est,

Versio illos eius B Platone nil a-ios alii aliter dosoripserunt. v.

nutem Socrates Homerum nit, quamvis coocum scilicet, tamen non perspexisse visus recupernia di rntionem, qunm Stesicιο- rus ἴro 1μνοικος ων probe cυ-gnoverit et intollexerit, meminisse debonius Platonis de poesiepi en iudicium in Ropublica iii primis expositum. Nimirum lyrien Stesichori poesis cognatior

ipsi visa est vorne musi cne, i. E. phil sophine. Praeterea Cous. P. 244 A. ibi ille nun. - ανέβλεφεν, visum recuperavit. H. a s p tiar D ς ἐκείν εὐνJ Stesichoro, qui iaculorum usu in in privatus palinodiam cecinit, et Homero, quem coecitatis caus-An omnino praeteriit. Selileier m ne ii erus ex eod. E ἐκείνου

223쪽

θ εἰςJ Damnat haec ut otiosa It i r a e li i g i ii s. Nec tamen

omnia, quae omitti potuerunt, protenus pro Κtiosis duconda sunt neque talis epexegrsis omnino vi sua caret; v. ad Apolog. Socrat. p. 23. E. et 25.. A. nil Phaedon. p. 114. B. ni.

μεν of ν J Nautas inter hominos vilissimos numeratos esse docet in dors. ad h. l. et nis Horat. Satir. l. b, 4. Adde In te preti. ad Athenaeum V l. p. 2b4. B. m p. 474. , ubi Theopompus

inprimis etiam ipsum Platonem Legg. IV. p. 704 sqq. Deinde ἐλε-θερον i. q. ἐλευθεριον, quod Parum consulte de suo invexit Hirachi g. Mene p. p. 245. C. τό γε τῆς πόλεως γενναῖον καὶ ἐλε-οερον. Legg. Vll. p. b08. A.

γ εο o i n ν ά λ ει υ ραν ἀ κο - ωαποκλυ αG9αι J Tractavit hune loen in Mytten bach. Epist. Crit. p. 2Tl. ed. Lips., qui imitatores recensuit eiusque fonte in iudieavit esse Eurip.

224쪽

PII AEDRUS. P. 243 St.

mihi re r n t i ii s istis potuisses dicere. Astius anοις coni. Toυτο ν γε rolν -J Fuit qui τε pro γε mallet. Non opus. E καὶ rosio illloi; illi Sic Boii l. et non pauci alia. vulgo

ot p. 122. Λ. - ἐκ των υ εοίων, roete ite in dorsius interpretatur: si cetern pnria sint,

se n. Cui frustra obloquitur A stius, ἐκ τῶν ost otio ν rBlus idem esse quod υμοίως, ut hic sit sensus verborum: perindentque contendit amoris experti potius quam n manti gratificandum esse. Ita

vero ἐκ των otiolu ν nlia sede collocandum fuit, non nute χαρίζεο θαι. Ceterum Socrates non sine caussa ncriter exagit ni superiorum orationum argumentum. Enimvero in utraque ninoris vis Pt natura ea insori an in est, ut lacile ni parent, qui itu censent, eum non ultra vulgus sapere.

ltuque Socrates iam Lysine fiermoni aliam oppositurus est Ora tionem, in qua nobiliorem n cvere sublimem describit amoris vim. v. Prolegg. E. ω ςn u ν ης ' ς ε J In talibus vulgo oc Pro οἷος dictum Putant. Perpers m. Nam Diocsemper nil qualitatem, o ς nil ipsam vim et naturam alicuius vel rei vel personae resertur.

I inque δε certe gravius est quamoiae. Veluti hoc loco Germn-nice dicendum: so lange dubi t, der du bist, quod nonnihil dii seri ab altera sormularso lcinge du ein sol cherbist , wie du bi,t. Nimirum Soerates hoc diciti quam diu Phaedrus es, hoc est is, in

cuius natura et ingenio positum est, ut orationum nudiendarum sis cupidissimus. Exempla huius loquendi rationis attuleruntue in dors. ad h. l. Porson. et Se lia e ser. ad Eurip. resti

9l0. Conser etiam urentium ad Lysiam p. 193.

225쪽

PLATONIS

hoc loquendi ponere nasti us Epistol. Crit. ad Boissonnd. p. 124 sqq. P. 244. λογος , eo εν - 'I μ ε ρα Io D J Vesrissima est dia- putatio Astii, ludere Soerntem

in nominilius Atque inde rPpetere ipsi rum Orntionum inuenium ac discrimen putaviis. ,,Orntio Pri-

Paullo nil te isOul. λεχ De. Om. or. inquit, dicitur Phaedri esse, cuius nomine signi sientur is, qui vann Ohlerintvr speete; isqve filius voratur Pyt linetis, quis homo laniae et glorias cupidus

226쪽

cendum Psse Vel ex eo ni patre renri,itratur, ii iod hominibus Perrum mn Ximn qu neque hiann Oh-

tingere solenni, siquidem ille is i- vino munere, θείμ μ lint, mortalibus tribuntur. Quod quorsum p rtinent, disputavimus suo loro in Protegi in enis. Distin-puuntur nutoni divini furoris geri ra quattuor, sicuti Apparset

etiam ex p. 265. n. C, ubi nu

iune Apollini debetur, τε uσυκῆ,

expintio et lustratio, κα- ο is μος, αγνι ηεύς, t i mi, qui enis scribitur naccho, ποινὶ κ i, tune Musis nccepta refertur, denique ἐρωτικο , Veneris Pt Amoris munus ne lieni licium , quod furoris genus, quia nil divinae veri inlis resertur scientiam et rognitio-Mem , iudicii tur omnium Psse Pra inlitissimum et mortalibus nil summam eorum selici intemdatum. Et primum quidem imνὲικον vitne mortalium iunxi me alutarem extitisse, perspicuum esse cens ot Qxemplo I 'γ uillae, sacerdotum Dodonaen rum, Si

tib llarum, aliorum validicorum homilium; patero ii seni nil ex

polinvrrint, utpote rati Dnm ut pilicrunt quiddam hominibus Ol, tigisso, quum recΡntior s in sortii littern μῶ prave /εα κ rn-verint. Qua opportunitate, quomnior με iam sint irrisionis nee bitas, et in m nliud nsfertur exemplum perversne et ridiculae vocabulorum . Privationis, quo in-m En philosophus it in tacete et urbanse in r in sunm utitur, lunt di quidem rP contiores dicit etiam οἰωνιστικὸν perperam isto nomine insignivisse, quum an liqui nominum conditores Enni

tione nillil potest osse insulsius, ut ne in diei quidem etymologi nostri, lepida sane interdum cn-pita, quidquam iungis ridiculum

in medium ni tulisse videntitur. His voria in inquam obiter e PD-

re Pt nomine Pst praestabilior, tanto furor di, tuus excellentior ost omni humanii Praestant in.

Quibus iiii expositis deinde tu do

ntia dii tui furoris genera.

227쪽

commodatum . cuius usus e Xem

pia plurima congessimus ad Rei'. l. p. 333. D. Protag. p. 354. C. supra ad p. 239. H. De participio atque ώς cons. Phileb. P.

Sopli. Aiac. v. 28 l. De re Cicero De Divin. I. l. in.: Itnque ut alia nos melius inulta, qunm Graeci, sic huic p ra e s t n n tias i m n e r ei praesensioni et scientiae rerum suturarum in nomen nostri nili vis divinationem dicit ,

Graeci, ut Plato interpretatur, a furore duxerunt. Ceterum verissime sintvit A sti- s hanc vocabulorum originationem non carere Sophistarum irrisione, quorum perversitas imitatione perstringntur.

ἐπει καὶ τέν γε τῶν ἐμφρJ Comparnturus disciplinam augurandi humanam cum divino illo vatum furore ita pergit expli-Care sermonem, ut otti νιοι κῆν

inii lii in aliud pravae vocabulorum mutationis exemplum in medium asserat. Quod diligenter tonendiim est, no totum

228쪽

φροσυνης, τὴν ἐκ θεου τῆς παρ' ανθρώπων γιγνο-

Sed Steptin n. Hei iid. Astiua ex Aristide l. e. dederunt nisιot μένην. Quae lectio eo magis videtur dubia, quod etiam Aristidis codd. plurimi ποιο μένων, non improbante Reis kio, probante Diudorso. Et ibidem p. 39. 10. Aristides vulgo novo bH,ην. oi s. J Ita codd. optimi quique pro vulg.

νο σει. iam quam Bodl. n pr. m. habeti ol spa. Deinde viilg. Moinaioris ν. Sed οἰονο τιμὴν Flor. a. e. Vind. l. 3. 6. ven. E alii, quod auctora Butinianno suscepimus. Rodi. et alii oων-m7ν, ac dein ΦDNO al. -υνωτικήν, quod legit etiam Sehol. Hermogen. cod. Paris .i983. s. D. τ εἴ ῶ σε μνυνοντες Ialii pro vulg. χῖ s o αν. hune locum sinistre intertextum esse opineris. De ipsa originatione nudina II er m iam p. lii .

νων, ad quod liquet repetendum

ita ut idem sit quod ζηrούντων. Redit autem rca eodem, sive ipsae ζοτηοις dicitur M' ορνιθων

nulla omnino eaussa P t, eodicum auctoritatem deserenidam existimemu .

ithn. Caesar. p. 54. Ed. Heu . T o Te o νο μα -J Nam Ma - νιστικῆς nomea graviorem subiit corruptelam.

229쪽

α παλλαγην ευρετο, καταφυγουσα Προς γείση ευχας τε

I δο παλαιων - τῶν γενῶνJ Stephan. de sola Cornarii, ut videtur, coniectura dedit: ιιεγωτων δὲ αμαρτο ια1α ἐκ μηνιρεάχων

fecto non videam, cur Astius in liis adeo haeserit. Sensus liteosi: tam vero de morbis atque calamitatibus nan-ximia svror, quum et i n- esset, in quibus i ii e a s ou Porteret, et vati ei naretur quibus deberet, saetis illorum i ii ven it τε m Edium. Plus molestiae afferunt verba intermediar δ δο παλαι- ν- των γενων, de quorum ot iunctura et sententia nceu ratius dirondum. Et He in dors. quidem

pro is δο scribendum putat: Irν. vii in ita refellere studet Astius, ut δ statuat idem quodd γε valere. Quod licet affirmaverit etiam Lobee kius ad inc. p. 386.; in men rem Secufi habere plane nobis persu DSimus. Ut pnucis praecidam. a neutro genere post masculinum illatum

est, quum eXSpectares M. Quam

loquendi rationem nihil habere insolentiae docebit Mattii. Gr. I. 439. Quoeirea ἐν vel ἐγένει ointolligendum relinquitur, quod si ipsum eiusmodi est, nulla ut indigent oxcusatione. QuamquRm Bodl. in eo nuper offendit Herman-n u a, qui arbitrio suo scripsit: τ ῶ ν γενῶν η, 'rtieulis o ni te μανία deleto. Sed quum ita de

grammatica constet verborum ratione, tum etiam de eorundem sententia diligentius quaerendum est. itaque παλαια μηνιμαzα sunt irae deorum B ntiqvitus susceptae propter scelera a maioribus commissa, quae quidem in posteria puniri vulgaris erat opinio, de qua dixit Valeken. ad Eurip. Hippolyt. p. 253. Quod verondi ieitur noctin, id infinitum Ἀ-cit scelerum illorum indicium, ut hoe dicatur: propter iram

inveteratam alicunde oriundam. Apte contulit Butt-m annua E u ri p. Phoeniss. v. 948. Κάδμω παλαιῶν Ἀρεος ἐκ μηνιμά r ων. Reete igitur Scholiastes Aristidis T. I l. p. 13. ed.

ut dieatur de verbia D OG Tων γενῶν. Ea vero nuper egregie interpretatus est L o h e c k. Aglaoplia mi Tom. I. p. 636. Quipper μη non sunt familias sacerdotalea, ut Astius olim opinabatur, quales fuere Eumolpidae aut Arestoridae. Hi enim nunquam vaticinandi et medicandi munere iuncti sunt; sed intelliguntur aegroti ipsi, piacularium hominum posteri, qui noXR mniorum capitali nnlicti erant. Quum

vero huius pulpae conseientia non om tres eiusdem stirpis ho-

230쪽

eto ν ἐαυτῆῖς ἔχονταJ V. τυν αλὸν ἔχον ια, praeter fidem librorum sere omnium. P. 24b. κατοκευχῆ τε κ. μ. J Sic Flor. b c. g. i. Vind. l. alii. Bodl. κατοικωχο, et supra Vers. κα/κωχὐ Vulgo κωπο.mines pariter exagitet, recte sane via mali dicitur conspicua

κrλ., in quo perspicuum est eumn ς ἔδει cum conaequentibus iuniaxisse, ut intellexerit απαλλαγῆνευρωκεοθαι r minus liquet, quid de reliqua enuntiati parte statuerit. E. Oct εω δ ῆ καθ αρ. J Η. s. ξ ων δῆ ευχων τε καὶ 1. De re

ipsa cons. Cratri. p. 405. A. Reip. l. p. 364. B. aqq. et Loheli. Aglaoph. p. 726 sqq. Pro ἐξαμη noseinεν Cratyli loeo dixit καθα- νον παρειχεν. videlicet ἐξ me est 14ω στης s. μοδες ων, ut recte Timaeus Gloss. p. 108, ubi v. Rulin ken. Dpinde τον

rei τῆς ἔχοντα, ipsi sill all. quid possidentem, ipsius parti sipem, quam rntionem

illustravit Matth. Gr. φ. 323, qui inter alia contulit locum Sophoclia plane consimilem Oodip. Tyr. 709. ειάν οδνεκ ἐστί σοι βρότμον ον διν μαν τικῆς ἔχον τεχνης. Aliam tamen iniit rationem quint pΘr Toν 6-- Rr Ppit inopte pro substantivo, cui adiunctus genitivus esset.

proprie dicitur de iis, qui divino numin8 amati et furore eoneitati sunt. v. I On. P. bra. E. Menon. p. 99. D. Symp. p. 2lb. C. X no pii. Sympos. l. 10. ibique interpp. AOristus autem medii pro passivo accipiendus est, quem usum, epici sermonis proprium, in vertio Iχειν eiusque compositis Attici quoque servarunt scriptores, fugientes, ut videtur, formam, non quidem obsoletam, sed pronuntiantis ori minus commodam , ἐπέθqν. Cons. Matth. Gr. 8. 496. T. p. 935. Rost. Gr. I. li4. annot. 3. p. 562. ed. IV. P. 245. κα et D κω xv te καὶ μανιαJ De originatione et scriptura nominia κατοκωχῆ copiose diaputarent Valchen. ad Ammon. p. 23 sq. P i E r a o n. ad Noer. p. 22 l. Ducta nimirum vox est Bh οκωχα, unde οκωχῆ, de quo vide Buti mann. tar. Λmplior. g. 85. ann. b. De participiorum cumulatione exposuimus iam ad p. 22M. D. De fiententin vero . qua poesis e divino mentis instinetu et furore oriri iudicatur, cons infra p. 265. Blon. p. 533. E. b34. A. Apolog-SOcr. p. 22. B. Eandem Demo-erito placuisse ron sint. v. Cirer. De Orat. ll. c. 46. g. 194.Dε divinat. l. 3T. Horat. Epist. ad Pison. v. 29b. Clom nt. Λ l.

라틴어 텍스트