Platonis Phaedrus

231쪽

ἱκανος noιητὴς ἐού/ιεὐγςJ Male vulgo ἱκανῶς, quod e plurimis optimisque cotti . correctum. Stroni. VI. p. 827. ποιητος διασα μὲν αν γραφνὶ υει ' ἐν9ον- α εου καὶ ἱερ οὐ πνεις υιτος, καλα καρrα ἐoris. Quod autem Plato lite nrbitratur neminem unquam praeclarum poetam esse exstiturum, nisi qui divino instinctu concitatus et tanquam ctam 'sev saetus poeta fuerit; id minime adversatur celeberrimae ipsius sententiae, quη Poetis scientiae laudem eripuit et unis maxime philosophis vindiceti- , it. Nam etiam τῆ θεέ 3 vosis suum honorem eonstare , oluit. uapropter errarunt qui baὐc putarunt inde habere excusatio-uem , quod Phaedrus a iuvene philosopho sit conscriptus. At

vide p. 248. ibique nnu. α β α τ o ν υ χ η νJ αβ cro quum proprie dicatur de locis

sacris, ad quae profanis nefas est necedere, eleg nter li. l. ndanimum purum, intactum, integrum transfertur. κατα τε ὼε α ς -l Menox. p. 239. E. εις ώδας τε καὶ zον ἄλλην noίη ν. In quibus αι- au ut carmina lyrio R. Alterum κα- eta ante rον ἄλλην Η irae ira g. delendum censet. Non OP . l nὲ Rcta η et ικ ac θνρας α φ GSeu e. de Tranq. An. ib. poetica a sogea pepulit. Ceterum Conser S Bnu. d P.

233. E.

ρι ε ν n et J V ann hac duetus opinione, se arte ae disciplina tionum poetam e FB-

aurum esse. De αυιος. 2

Rem p. p. 560. D.

B. θορυβείτε ι δεδιττο- μενοςJ δεδέoMu9αι et δεδιιrεοθαι ab Atticis scriptoribus sereterrenii i ponitur siguificatione, ut Graevius ad Lucinni Soloecist. T. lli. p. 56b. Plera o . ad Moeri p. Il9. Lobeck. nd Phrynicii. p. 320. ObaerVBrunt. Apud Homerum autem Ptiam timendi notionem exprimit de qua re monuit iam E usta 1 l ait iliad. XIlI. 943., Eium Eexemplum Polyaenus aliique νο- teriore tempore sunt se uti. Hoc loco priorem siguificationem loeum habere nemini obseurum

232쪽

pase potest. Denideravit voro Ho in dorsina pro δεδ et rore metverbum aliquod ostendendi et probandi. quod responde

Ae facile aliquis suspicetur ἐπιδεικνυμ nc Rut simile quid requiri. utia tamen opinione nihil est inanius. Positum enim verbum t Errendi est significatione prη gnanti. ut δεδιτ o ος sit: dum no a terret inc- talia Et contendens. inde naer tina dureli dia Beliaup- evng mu sehrechen stichi, d tas a et c., qui usua loquendi in verbia timendi ne te rr en d i nonndeo rarus est. Rei Exempla bene inulta attulerunt Selia serva Appnrnt. Demost lien. l.

Ptr. Ceterii in Λ a t i ii a consuit Platoni obvi emtum esse locum

Homeri ilia d. XX. 20 l. IIηλείδη,

tiua Serniam. Il. 3, 209 et 278.

n.9- de insania dicitur, de quo v. Suidns T. ii l. p. 52. qui in

mantibus utpote graviter exercitati a in arie sophistica et rhetori ea. Rublimiore.autem veri sensu deati tutia. Unde opponuntur antpoc Dictum enim ironice de sophim filis, ut nostrum. ala rhe Geister. ita supra p. 229. D. λίαν Mινoe voentur qui in sabulis ηr gute explieandis nimius est; utilv. ann. Sopisistas atque theto vires a Platone eximie δεινοὐς nppellari, ut Thesei. p. l64. C. multis locis He in dorsius demonstravit vis h. i.

233쪽

Muretus coniecit. τυ αυχο α o κινουνJ αυro nuper ex codd. necessit.

E. πασάν et ε γένε νJ Vett. editt. γῆν, quod exstat in

tationem cum praecis contendit Ant. Mure tua Varr. Lecti. VIlI. 3. Istud na ora 1 νυχε olim multum disputatum est, num de singulis animis esset aeripiendum, an de animn universa. Prior sententia placuit Harpο-crntioni, de quo v. v y it e n-haeli. Bd Plia edon. p. lb9. Posterior iissensorem nneta est Posidonium Rhodium; v. Backius De Pos; don. Rhodio p. 24 l. Singulas animas pariter atque universam animam philosophus in eadem caussa intellexit Legg. X. p. 896. D sqq. προυλαν ἔχει ζω ,7 eJ Asserens haec Seholiastes Aristophanis ad Nubli. v. 95. exhibet παυλαν. ἔχει καὶ quod per se non displicet, sed a codicibus nihil habet commendationis. To ε'ro πηγξ κὰὶ aeae ξ κι- νηοεως J V. Ad p. 249. C. Cir ero l. t. quin etiam rete.

ris, qu ne moventur, hic sons, hoc prine pium. D. it ηδ' ἐξ ἐν oc J plane nulla ex re alia. Nam μηδὲ εὶς paullulum differt a v. ad Rempubl. p. 506. A. Plia d. p. 72. D. Srmpos. p. lTT. A. 214. D. ει γαρ ἔκ του ἀρχῆ -, οὐ κ- γιγνοιτοJ Muretus l. C. eoniecit οὐκ ἄν σπῆ γένοιτο, vel potius r*-ino. Cicero: nee enim esset id prine i-plum, quod gigneretur aliunde. Buti manno placebat: οὐκ αν ἔπι αρχῆ γένοιτο, quod legisse videntvr iam hi teli. Introd. in Niconi. Arithm. p. lli. Theodoret. Therap. II. p. 504.

A. Sed facile isto ἔτ remus nec opus est ut oυκ ἀρχηscribatur. Docetur enim his verbia, solum principium esse

ideoque extra ipsum principium nullum posse cogitnri, unde ipsum gignatur. Recte iam F l-elnus: Principitam aut Emaine ortu est; ex principio enim necesse est quidquid gen ratur oriri ipsum sutem ex nullo

234쪽

PHAEDRUS. P. 24b St. 87

mentor 'mus.

nam si principium orire- ur εχ n liquo, ex principio utique non orire inr,li. e. illud ipsum, unde oriretur, non esset principium, proptereu, quod principium ipsum principium eat nec vero aliud quid-dnm praeter ipsum. Ceterum ad rem bene confert Astiua loeum Timaei ap. Cl ement. Alex. Suom. V. p. 604. B. Sytb. et Enaeh. Praepari Evang. XIII. 13. p. 63l. D. E. ῆ παντα τε D δ ρανον

M J Verissimam hanc leetionem

eodd. manuscripti magna consensione firmarunt, quum oti h nαν Ιε γῆν Circumferretur Enim veris o ιιανῶν non viderunt esse rerum universitatem; γενεοιν Rutem gener ptionem, tun, quaecunque illa continentur, oriuntur atquena euntur, quae ine Opposita est τιτ στῆναι. Recte Cieeror Vel eo uel dat . Omne Coelum omnisque natura. Neo

omne coelum omniaque gener at io etc. Eliam i in undem γένεον legisse compertum habemus. Ad or ῆναι e P mP- ei senti δυνα ον per Zeugma tu telligendum pane ἀναγκαῖον. v

rissima est H e ludor si Otisse Vatio. 'unm si quis exemplis firmatam cupiat, inspicia t truquae disputavimus ad R ip. VI. p. 490. A. et quae monvit it e r .mnnnus ad Lucinii. De Con scrib. Histor. p. 42 sq. Cons. v. 27 l. B.

γωνJ Recte libri optimi et plu

αδ όr quod qui amplexati sunt, immemorea suerunt illius attra Φctionis , do qua Nattii. Gr. p. G2 sq. q. 440. T. Exposuit. Invasi quaeris verborum sententium, nou potest dubitari, quin philosophus hoc dimit ut uni nymparuerit id quod se ipsummoveat ea se immortalo at quM aeternum, nem iam verecundabitur assir mare onm ipsnm Ea Rel nui. mi naturnin atque r nilo

235쪽

ω δὲ ἔνδ οθε ν α υ τ ιῖJ v. Eoruniqi a optimorum eo die in . P. 246, α γένη τήν. Σε καnem, ut a. Ipsum movent. Aoroe li. l. est notio, quamile animi vi et natura mente complectimur. Recte Schlei-ermacherusi die aes surdas ures en tinii d en BeerisI der Saale su er kι iliare n. Ceterum nrgumentum hoc immortalitatis ex libero nivmi motu petitum tractavit philosophus uberius Legum Libr. X. p. 890 96. A. cons. Aristotel. De Arim. I, 2.

lustraturiis fabula8 utitur involuero. uuod quam nam ob causam ita secerit, hi Pro lego menta exposuimus. Cont Bi not. ad Phaedon. p. 107, l . Sed audias ipsum Tim. p. 29. C. ιαν Ουν μὴ δυνα roὶ γιγνωMεθα πάντα

nuro, Pr eter sdem permultorum

ὸ ἀθ.ὶ Aliquoi coqq. ἀγέεν νοη. mi tum divini tum humani et

quod diligenter tenendum est, ne in interpretando loco temere

παντη πάντως ' Vide ad Remp. V l. p. 490. A. X. P. 6la. A. Tim. p. z9. C.

Eo ικέτω δῆ 3 Dμφ. - ἡ νε χ ο u J Simili sit eoucre tae cuidam ex auriga bigisque penuntia naturne. Mirati sunt has numero viri docti, cur philosophus animis alna attribuerit, aiusque re CBustam modo in Pythagoreorum placitis, modo in stoe trina Omphieorum, mod in ioco n actu quo aut in irrisiona quaerendameensuerunt. Verum enim vero hi ει pati stillum istas doctrina. copia a seposuistent et id ipsum, de quo peroratur i, diligentiu consideravissenti plus gerie fu rant expedituri, quum meritiancio veluti praestricta efficere potuerunt. DPaeribit Soerate. toto hoe loco distini vim umoris, quo ogitantur ηorum pectora qui coelestibus sarris mitiari e Pinni. lam Fero quemadmodum Amor vulgo niatus fingehatur.

sqq. . ita etiam animus alia in atruitur, quod velut, ηignum ea. vehementis appetitio la, qua semtur ad ea, quorum studio sat in census atque inflamma tua. Enim vero Graeci amarερodoo era et

236쪽

PHAEDRUS. P. 246 St.

Netoεῖσθω dicunt eos, qui studio et affecta vellementer m ventur; de quo uis loque udivide annot. ad Sympos p. 206. D. Phaedon. p. M. C. Xenopli. SImpos. IX. b. M rhinnit. nd rip. Suppl. v. 89. Et in divino quidem animo nique mente nunquam reatinguitur illud terum divinarum desiderium, unde

bernat. Sed alia est aliorumn nimorum conditio, ut qui bigis rimi lea sint, quibus duo equi

vero, quod iam Plutarcti. Quassit Plinit. p. 1008. C. vl-dit, dubitari non potest, quin philosophus partem animi ratio

paraverit auriga e; partem Blteram, quast et o θνευκῖν audit, utpote eupiditatibus generosiorem, equo morigero atque hono; deniquB ro ἐπιθι μητικον

equo fero ei nee ita saei ledomando. eonf. Reipvhl. IV. p. 439. D. IX. p. 580. D sqq. X. p. 604. D. Ex hac igitur animorum n turn explicatur, qui fiat, ut sensim paullatimque, divinae immemores originis, amittant alas. Qua quidem arrεροι diu ota nihil aliud pittamus signiscari, qnnm studii rerum divi-n rum remissionem, qua fiat, ut animua in diea magis cupiditatibus indulgeat atque sensuum il- . Emκε δη etῆ ξ. d. , quod e plis

lecebris obnoxius ad ea praeceps feratur, quast ipsum fi r rum eo elefilium amor B vertant.

En habes nostram de hae re ententiam, qua, nisi egregis sallimur, omnea tenebrae loco offusae protenus dispelluntur. Pauca de linc re etiam in Prole-gomenia disputavimus. Ceterum Hiero et ea in Aur. Carm. ad v. 69. ab He in dorsio lavd tuar o ἄνθρωπnς - φυη

eernam. Negavit enim Seli lener mache rua Platonem in hae doctrina sua efformnlida Pytba goreis aliquid dμhuisse. Quanquam illud nemo infitiabitur, Pythagoreos animi naturam vel dupli osm vel etiam triplicem finxisse , prouti et o θε μικον et ro nacti mi τικὴν vel segregarunt vel tanquam unum quid in m rationi

Opposuerunt; de qua re vid. Cleeron. Tuscul. V. b. Plutare h. de placit. Philos. IV. 4. b. n. O. Diogen. Laert. VIII. 30. Si ob n evs Ecelo . Pitys. I. 2. Apuleius de habitud. Doctr. Plat. l. p. b86. Suidas

T. r. νους. Quae si quis diligenter Consideraverit, vostigia

Pythagoricae doctrinae in iii Platonis placitis conspicua esse

237쪽

Hermnlino prnpeunte cum nodi. Λ GT si pr. II. Omisimus. Mox ουν post τεμ ιιν, cum libro Vaticano om. plurimi. ix negare audebit. Illud quoque manifestum nrbitramur, philosophum, quo tempore Phaedrum scripsit, iam pandem de

animi humani natura sententiamni, imo suo informatam tenuisse,

Aristoph. Rami. v. 744. Iam ero quum adiici Atur το δὲ των

rum , in qua re deorum virtvs Ceruatur. Dein αυεω reser ad aurigam. Non opus, ut αυ-

τῶν acribatur, quod volebat H o in dorsu. κ α ὶ ne εὐro ν μὲν η μῶ ν τ α ρχ- - l Duae sunt res, qui liva humavi animi currus a

divino differrir statuitur, primum i quod ille bigis vellitur; nam

ξυνωρίδος maior vocis gravitat efferendum i deinde quod hicis istis bonus atque malus equuSi unetus est. Deorum vehiculum quale informari debeat, non accuralius indieatur; hoe unum intelligitur, conatans illud esse, aequabile, nihil alienum ae dia

II ii δο o νυ ctor Toν τε καὶ Subiectum enuntiati est v vit v. Disquiriturienim nune, qun rationes ni , divina an humana) animus

nomen neceperit animalis mortalis atque immor B-lis. Et mortalia quidem ζωου. nomen inde repetitur, quod animi , quum servata nativa sua

virtute et se αφυχ praesint et

omnem rerum universit tem permeent aliis atque aliis formis informali id e qua sententia diu- putatur iusiua Leag. X. p. bl m. l . sqq. , lni neu item, ubi vita

238쪽

tic. Ven. II et alii nonnulli ob τ' divinas appetitio in iis sit debilitata πτερορ υ σα- , cum mortalibus sive terrenis corporibus Coniungunt ir, quae propter ni mi vim videantve aemet ipsa movere posse. Quocirca corpulleum.nnimo conglutinatum, quum mortale ait, ot tamen proprio motu pollere videatur, θνητον ζωον dietum esse statuitur. His vero expositis opineepa etiam de nomine ζωου Θανα ron disseritur. Quod quidem iudicatur neutiquam certa et sexplorata niti ratione, quandoquidem ita loquρntes deum insormemus tamquam animal quiaddam immor tale, quod corpus et animum itaeon iuvetum habent. ut utriusque

coniunctio sempiterna sit, quum tamen deum nec conspexerimus Mnqunm n satis mente Et cogitatione ass pq ii uti simus. Qui titis verbis earpitur vulgaris qufi clam ea de re sententia. Seditis de loei sententia Oxpositis πλα et τομoov. illud cum Be kero F., et rorr. m. Dein Bodl. Va- εἰδοτες. ibidem est ro ζωον. restat ut etiam de verborum ratione dientur, quae iam vulantis .m1αeteto loOD in πλάττομεν mutnto et commate post θεόν si hi is non adeo difficilis ad expli- eandum videtur. Nam ad istar ἀθάν-αν δὲ - λελογιινμενον exsuperioribus liquet repetendum Esse ἔσχεν ἐπωνυμίαν, ut nee eoui iura Car. n a d li a m iopus sit, qui λελον μεθα legi voluit. Quippe λόγος λελογιο ιε- νος est ratio recte conclusu, cui apponitur quodammodo proximum ἱκανωe Fotinua. Deoi δὲ εti vero v. nn n. ad Phaedon. p. 72. D. Symp. p. 214. D. Rei p. VI. P. b06. A. l. D. Τὴν δ' αιτίαν - λα-

239쪽

pertinent, nota periphrasi . lam si additur uvae , facile apparet ineptam exalfirere sententiam, quandoquidem etiam φυχῆ ad corporen referretur. Itaque

Hei ii dor si ua Plutaretii usus auctoritate uua est. Plat. p. 1004. C. ' 2 lib. ed. Η ut ten. istudui ira i tanquam turpissimum glossemn extrusit. Quo expulso aententiarum ordo hic est: Alaevia ita eomparata est, ut gravin auraum Evehat in

ea loen, in quibus deorum genus habitat. lam vero

inter eorporea fila maxime P nrtieeps sat rerum divinarum. Nnni To nrH--μα est impetus ille, quo animus

ad aliquid fortur et ad sublimia extollitur. Quidquid autem divinum est, id in pulcro,

honesto, bono eernitur. Ex quo consequitur, ut animi aia illis maxime nutriatur et eorrobor Et r. S e h l e i e r m a e li e r il a putabat scribendum esse, quo restituto hiluc volebat essR en sum verbornmt A ueh ι hei ιι aer vorzuglich der Se elemit vori dem, aena des stolia

igitur primum του θεωD Dum eooωuca; deinde hoc ipsum noti recte in torpreta ius Pst; denique κεκοινώνηκε pro verbo activo habuit. In quibus quantnm Daudis et erroris insit, nemo est quin sponte videat. Nihilominus

minime putamus temere reiiciendam esse viri acntissimi coniecturam, modo locus aliter intelligatur. Consint enim κοινωνειν

GH χινoe ita diei, ut alit eum aliquo in alio uiua rei

communionem venire; vid.

rum corporearum maxime una cum animo rern m divinarum particeps esse. Quae sententia

ipsi rei est longe convenientissima. Enimvero quod autea dicitur 4 nrενου δυναμις, id non pertinet ad mentis alam, ut tibi persuaserat He in dorsius; sed

universe stiam quamcunque eumque corpoream Θt adspectabilem

indicat, ita ut philosophus incite

trauseat ad metaphori eum usum voeabuli, cui iam praelusit verbis ni tegressis: νγ το θειοῦν γέ--ς οἰκεi. Iam vide milii argu mentationis et simplieitatem et perspicuitatem, ne non dubita his , quin φ vχῆ legendum rit Alno e uiua vis natura, inquit, en eat, ut grau in aurnum evehat, ubi est sed ea deorum 4Mi mortalium. Ergo inter omnia, quae nucorpus pertinent, ea urintrinxi me eum animo parti ceps extitit rerum divinarum. Divinum autem iis pulcritudine, sapient in .

240쪽

ΡΠΑEDRUS. P. 246, St.

74 s i. Nec habet illud Plutarch. p. li 02. Κ. Sed tuetur Diο-li F s. De admir. i Dem. V l. p. 9il. ed. Reis h. qui pro Mis d. . r.

ollari et οὐ δὲ vitis rebus cernitur. Unde eonseqMens est, ut το

nutriatur. In qua argumentatione reetixsime illud se habet,

quod animum n turn audi rerum divinarum capacem esse eommonemur et unde ipsa etiam alae ope ad res divinas evolat. cons. in lan p. 248. D. C. in ordine ver lxorum non est quod quis haerent. Recte enim v vasi in Hau- aula positum. Atque haec si probabiliter explicavimus, cur Wira', quod omnes codd. tuentur , non temere eliciendum suerit, satis constare arbitramur. E. ὁ μὲν δη μένεις ἡγε- εων - J l Deus multum celebratus a posteris seriptoribus, quem ridet propter nimiam granditatem es sermonis ampullas

Lucianua Piscat. I. 22. Bis Aeeus. f. 33. quia clithyrambici quiddam ha boat, reprehendit Dionysius Hal. De ndmir. vi Demostii Θn. T. V l. p. 97l sq. ed. Reisk. Nimirum describitur

vita deorum utque animorum coelestis, ita ut simul etiam to tiva rerum univositatis imagoae pictura exhibeatur. Summa disputationis haec est. Duode-eim dii lovo duee singulis pra laeti agni intima e domo su , quam ta interea servat, in Coelum versva proficis euntur. Mintra eoeli quidem terminos ἐν- Τος του οὐρανου) multa et beata sunt eorum spectucula, sequiturque ngmina quicunque et vult

et potest. Sed quum dii prosi-eiscuntur ad epulus, quae suprneoeli sortiinem celebrantur ita, que aeternum p rnebent pabulum Plato id earum contemplationem signisseat , tum vero Eub eoel tem sornicem per acclive es Cendunt, ut iter sat dissicillimum. Et deorum quidem vehicula, quia servant nequilibrium ne sa-cile frenis reguntur, utillo negotio in eum, in quem contendunt, locum perveniunt; cetera But m aegre eodem evehuntur, quia eqnus ille non expers pravitatis, si non satis domitus est, pro ingenio suo lubenter sertur deorsum. Iam vero immortalesnnimi, qui deorum sunt, ubi adsumitin pervenerunt caeli mina, eontinuo an peratia coeli huius mundani finibus in dorso eius consistunt. Hinc autem trea coelum Bguntur, atque mente et ratione es, quae extra coelum sunt, spectant et intuentur: quae quoniam in se vera sunt atque absoluta, etiam perseetam mentin merunt seientiam et cognitionem. Quocirca animi immortales illic intuentur ipsam iustitiam, temperantiam, sapientiam, in se absolutam et ab omni vieissitudinis ineonstantia liberam atque immunem. Circumacti autem et rursus in pristinum locum reversi intra coeli terminos submergunt redeuntque domum, ubi equi ambrosia et nectare pastuntur. Hoc fere argumen

라틴어 텍스트