장음표시 사용
251쪽
οία ἐστίν. Videlicet et noto esteto ξυνιεναι κα et ' ειδος λεγόμενον κτλ. Cons. Scliae se r. ad Demosthen. Appar. T. V. p. 289. προς γαρ ἐκείνοις - θει - όe ιστιJ Dictionem προς Τιφεῖναι vel γίγνεa G, in n liquare es s e defixum, totum in aliqun re esse . illustravimus nil Rem p. Vill. p. 567. A. Λdde qua H eollegit Wytten bacii. ad Phaedon. P. 223. et Menex. p. 239. D. ιν ικεμωτ se aeno 3ω γιγνομενον λόγον. I. Pga. II l. p. 683. C. γε ut εθα τυις
Rep. III. p. 396 D. Mox nuteo ς cum Astio codicibus oh- temperavimus articulum omit
ρακινῶν J Vulgaris haec suit philosophorum reprehensio. quam Plato tetigit etiam De Republ. Vl. p. 487. VII. p. b17. D. Pulcherrime exornavit Gorg. p 48 l .
tia esse . delirare, ut De Republ. VII. p. 540. A. Aristoph. Itan. 658. v. Schae-s e r. ad Sophocl. Aia c. p. 227. A st. nil h. l. Hermann. RclI,ucian. de Hist. Conscr. p. 278. Eodem modo υποκινεῖν positum De Rep. IX. p. 573. C. ΕΟ τι δὴ ουν δευρο --J Reversurus orator ad illa, quae supra de variis animi concitationis generibus exposuit, utitur particulis δὴ ουν, quarum vim ita licebit declarare, ut hanc dicamus esse Sententiarum consecutionem: Iam vero ut revertamur unde des texit Oratio, incidimus nunc ipsum in quartum suroris genus, de quo explicandum erit. Quippo illustratia tribus suroris generibus, in di- vinntione , scelerum expiatione eum initiationibus mysticis. B quo instinctu poetico conspicuis, inde a p. 24b. C. coeperat do-
monstrare animos esse immortales et in vita olim eum diis acta rea coelestes specta Pisse. Iam quum sermo veluti sponte
ad prius argumentum delatus videatur , quBrtum furoris genua instituit illustrare, quod positum est in amore, quodque vult esse omnium longe Praestantissimul n.
252쪽
et Lambin. ad Horat. T. II. p. 253. Λ. legerunt: resposuerunt un- per Heliadorsius, Astius, is ekker.
Bodl. optimi. Praeterea vulgo πoo iv,iet αι, quod unus S cum veti. sere Vat. Ven. II plurimi et praeeunte Behhero emendavimus. Primaria enuntiati parahaee est r εστι δη Ουν O πῶς εκων λογος περὶ τε ς Ιεταρτης μανίας,
istis, verborum praecedentium hahita ratione, interserta sunt haec: εν υτ αν ro τῆ δέ τις καλλος
- διακείμενος r quorum structura est sane paullo impeditior. Patet autem, sicut dudum monuimus, haec obtinere locum praecipuum: ῆν - αἰτίαν ἔχειως μανικως διακείμενος. Quippe εν, videlicet μανίαν, est nccu- sntivus absolutus, cohaerens ille cum αἰχίαν ἔχει ως μανικῶς δια- κε θιν me. Poterat etiam diei καθ' εν αἶ,ίαν ἔχει κτλ. quanquam vehementer deprecamur, ne quis nobis κατα in talibus supplendum videri criminetur. Reliqua sunt verba haec: ot αντο τι δε - αμειον, in quibus levem quandam agnoscimus nna- Eoliathiam. Quum enitu haec omnia aut per participia possent enuntiari, aut esserri sic, ut
υταν cum modo coniunctivo poneretur; scriptor utramque miscuit eonstructionem, et quum ab ἄχαν sequente coniunetivo Ora tionem orsus esset, deinde ine-nior iam eorum quae subiicere volebat, αἰiίαν ιχ ι ως μανικως διακείμενος, per una coluthon ad
editt. habet. participiorum usum transiit. Quod quo clarius intelligatur quale sit, memineris orationem vulgari l quendi consuetudine sic sere suisse
In eandem sere interpretationem incidit etiam Astius, quem tam pia mirati sumus in Commentariis T. X. p. 438. post participia ista η supplendum iudicavisse, quod nullo pacto fieri possct contendimus. Alitor de toto loco statuit Car. Sc lineideriis De locis nonnullis Phaedri Platonici p. 2-6, cuius S Butentiam referre longum est. Ceterum similem locum tractavimus De Repulit. IV. p. 440. C. cons. Matiniae Gr. I. 5b6. an not. 2. Sed reliquum est, ut etiam do aliis quibusdam rebus dicendum sit. Itaque primum quidem το τῖδε καλλος dictuni est δεικτικῶς de pulero sub sensus subiecto. Nos dicimus: die Sehon heit hier, in der Sin-
253쪽
πον qilo id ex codd. et longe plurimis et optimis emendatum est. ιερῶν ἔχεινJ V. λχον, invitis codd.
pius Adhibuit, ut Avv. v. 50. 169. 264. 30R. al. , ut proverbii locum o itinuisse vi dontur. Alia eollegit Incol, a ius ad Aelii l-lem. Tat. p. 847. Porro uti μνυειν omnino est argui, existimari, putari, de quo sormulae usu dictum est ad Reip. lv. p. 43b. E. Denique obse
vetur usus vocul ne αρα in verbis me taθα αιῖτη πασῶν T. ἐν9., qui post longiorem orationia inte capedinem saepe reperitur. E. φύ νει et ε Θν et αι J h. e. quin eius nntvrn ita sori, nn turaliter, natur gema s. Habet enim vim ne potestntem adverbii, unde ominaus est Rrticulus, ut solet ante nomina Bdverbiorum vies langentia omitti.
Eodem modo Legg. Vl. p. 777. D. Menex. p. 246. C. De Rep. VII. p. bl 5. C. bl 3. Λ. X. 59M.A. ni. - Deinceps hi est alioquin, quem usum ali initis nunei p. V. p. 463. D. illustrηvit etiam Boissona d. ad Philostrati Her. p. 346. P. 250. O υτ ε ὐGαι - J l .
toto hoc loco comparses Plutare lium T. II. p. 745. D. E. sabulam de Sirenibus ad mentem Platonis explienntem.
254쪽
PHAEDRUS. P. 249 et 250 St. 107
αις τὰ τῆς μνημης ἐκανως πάρεστιν. αυται M Oταντι των ἐκεῖ O uoltiauα ἴδωσιν, ἐκπληττονται καὶ Ουκέ γ' εαυτων γίγνονται, ὁ δ' ἔστι το παθος αγνοουσι διατο ἱκανως διαισθάνεσθαι. δικαιοσυνης μἐν Ουν καὶ B
editt. dedit: et o τε τε ην ἰδεῖν. των τελεχῶν J Λrticulus e libris permultis iisque optimis uir per revocatus. Nox vulgo οργιάγρον. Recte Veii. Σ Vind. 1. 3.
4. 6. T. p. 739. ad Antonin. VI. l. 35. inwp. ad Sophocl. Oed. Col. v. 65l. Philoctet. v. 950. ad Aristoph. Vesp. v. 642. 662.
389. Valeken. Opuscul. T. ll. p. 29l sqq.
γοι ἐπὶ T. εικ.J Dissontimus de his nonnihil cum C. Fr. Hernin D n O , qui ita scribendum
censuit: μόγιδ καὶ ωλθοι αυἔων. uua transpositione verborum Certe non opus videbitur, ubi αυ- τῶν rotuleris nd δικαιοσυνης καὶ ω Pon υνης καὶ Oore ualu et u ια vi μις, ut genitivus ex et ac εἰ-κsi ας pendere existimetur. De μογις καὶ ο λιγον, adverbio eum adiectivo coniuncto, V. ad Pha
don. p. 93. B. Politic. p. 276. B. supra ad p. 234. E. κάλλος δὲ τ o τ' FI ν - J V. ad p. 248. B. collatis iis, quae
scripsimus ad Phaedon. p. 69. C. Synipos . p. 209. E. , unde disces Platoni huius imaginis usum Rdmodum esse frequentatum. Praeterea ad eas tuo bee kium Agla
Opham. T. I. p. 34 sqq. et p. 128.
Dietionem In εσθαι μετά raro ς Astius si He in dors. ad h. l. exemplis illustrarunt. C. ἡ ν ιυργιάζομεν Oao- κληροι - J 'Oer ιάζειν, quod proprie est Orgia celebrn re, itoc loco ad mysteria transIntum. v. laeotia nil Philostrat. Imne g. p. 32b. - δλόκληροι, in t gri ac puri, quales tas erat esse eos, qui se mysteriis initiari vellent. Mox Hirachi g. pro ύπέμενεν consilio parum deliberato edidit: πεε, μενεν. P l3b. l. 81, 3. ii κολαοις ὐΠομεν
255쪽
ποθω τῶν τor ε νυν μακροτερα δεργηται. περὶ δὲ καλ-D λους, ωςπερ ειπομεν, μετ' ἐκεινων τε ἔλαμπεν ori δευρο τε ἐλθοντες κατειλ φαμεν αυτο διὰ τῆς ἐναργεστατης αἰσθησεως των ημετερων στιλβον ἐναργέστα-
C. o νυν σωμα περιφέροντε ςJ V. δ δῆ νυν, invitis codd. optimis. Dein Bodl. δεδεομει μένον μνημη.D. με et ἐκειν ων τ ε o. J Sie Bodl. TA A ΣVind. i. 3. 6. Florr. h. g. alii, pro Vulg. ἰόν. Pro τε vulg. Manaia και ατρεμῆ J Recte A stiua ατρεμῆ interpretaturpiae ida s. sonat ntia. Non opus est coniectura Sythurgi ad Clement. Alexandr. Strom. V. p. 614. B, qui ατρεκῆ, Vern, legendum putabat. MOX φασματα qualia insormnnda sint, praeclare disputavit Lobeck. l. e. p b7 sqq. , qui deorum quorundam simulacra et symbola initiatis ad intuendum proposita
esse certissimis urgumentis demonstravit. Verbis nutem μυου- μνοί τε και ἐποπτευονet ες quodHein dors. cum Vnte ke n. nil Hippolyt. v. 25. respici arbitratur ad morem quendam, quo mTstae post quinquennium demum ad interiorem sacrorum spectationem nil missi fuerint, totum hoc de quinquennio isto Commentum nuper eonsutavit idem Lobeck. l. c. p. 33 sqq. καὶ α σε μαντοι J ,, nec Rignati hoc, quod nunc ei reum serentes Cor Pus Oeamus. Voce ασήμα πιοι signi- sicatur μα tanquam σομα, h. e. Sepulcrum Bnimi, ex Orpbi- eorum sententiB. Vid. Gorg. P.
493. Λ. Crat Fl. p. 400. B. AST US. Cum proximis Contendas Phileb. p. 21. C. ζ r. δὲ
ματων, ubi de scriptura vociso σrρεον satis exposuimus, de qua v. etiam He in dors. nil Craiyl. p. 424. D. Ceterum corpus de Platonis sententia esse animi vinculum B tque CRr Prem, nemo est qui ignoret. v. Phnedon. p. 62. B sqq. et quae disputavit Mutten bach. ad PIut. d. S. Ν. V. P. 135. ni.
dicitur, ut Lat. de puleritudine autem, h. e. quod autem attinet ad pulcritudinem. Cuius usus exempla quoniam II ei n- dors. desideravit, nil en, quae olim dedi, nune accedant haec rinisa p. 270. C. p. 274. B. De Rep. VII. p. 538. E. Tim. p. 20. A. Menon. p. 90. B. Tlieaei. P. 179. E. Legg. X l. p. 91b. Q 932. E. 936. R. Similiter εli usurpatur, de quo He in dors. ad Lysid. I. 16. eXposuit.
D. μετ' ἐκείνων τε ν λαμπεν ὁ a J Recte hoc nuper Ast us e nonnullis codd. . inter quos est Clar innus s. Bodleiauus, restituendum eensuit. Nam quod vulgo editum est ιον, id sicuti omnino non convenit in id earuni
256쪽
τα. ον ις γαρ ηιι ιν οξυτάτη των δια του σωuατος ερχεται αἰσθησεων ' ν φρονησις ora ορῆται, δεινους γαρ αν παρεῖχεν ἔρωτας, ει τι τοιουτον ἐαυτῆς ἐναργὸς εἴδωλον παρειχετο εὶς ωριν ἐον, καὶ ταλλα οσα ἐραστά ' νυν δἐ καλλος μονον ταυτην ἔσχε μοιραν,
ως τ' ἐκφανεστατον εἶναι καὶ ἐρασμιωτατον. O μἐν
invitis libris mss. plurimis. παρεῖχεν ἔρω et ας J IID PT παρειχεν εἰς δ quν ἔρωτας. καὶ ταλλα o o α ἐραστάJ Butim. coni. οἱον καὶ Ιαλλα, probante Helia dorsio. eonstantiam, ita etiam ab neterna pulcritudinis specie alienum
Unam pulcritudinem ait hoc sibi
habere proprium, ut oeulis te natur. Aliam esse φροννῆσεως sive sapientiae rationem, quam, si oculis Conspiceretur, ingentes amores sui esse excitaturam
Cicer. Osse. I, b. De Fin. II,
16 ; neque aliter de ceteris rebus existimari oportere, Bd quas philosophorum amor seratur. In
hac sententiae perspicuitate equidem non video, cur He in dors. et Buti manu. οἷον καὶ τἄλλα osα ἐρασι α scribendum existimaverint. Quippe ταλλα sunt quae Praeter φρονησιν poterant memorari, iustitia, sortitudo, tem- Perantia. - ἔρχεται, ut Lat. venire, est obtingit, monente Dissenio ad Piudar. P. 18. B a i t e r u s tamen δρχεται abesse mavult; iniuria, Opinor. E. O ιιὸν Ουν μὴ νεοτελῆ e -J De Geerius Diatrib. De Politi Platon. Princi p. p. 92. hoe loco scribi iubet δ μεν ο ἀρτιτελής, et deinde o δὲ μονεοτεLiς. In quo lateor me viro eruditissimo accedere non poSse.
Nam νεοτελῆς, ut recte iudicavit He in dorsius, est is, qui re cens demum coelestibus illis initiationibus intersuit, ideoque nondum diuturna earum oblivione
labem contraxit. Quocirca τωιιο νεοτελεῖ recte deinde Opponitur O αρτιτελής. - τ v ν τῆ δη
ἐπωνυμίαν, h. e. id quod ab ipsa pulcritudinis specie nomen
accepit suum, sive res Pulcras. Nomen abstractum enim positum
δα κειν est quadrupedum ritu coire. Nam βαίνειν et ἐπιβαίν/ιν do brutis animantibus, non de homine dicitur. Aristotel. Ηist. Λnimal. VI. 21. do bove r. βαίνει δὲ σποδρῶς, ῶςτε
suppeditabunt G n t a k e r. De Styl. Ν. T. p. 78. Ηem stertius. ad Lucian. T. II. p. 322. B. From me l. ad Theopomp. Fragment. in Creu Eeri Meleti.lli. p. 157. Hinc lux assundenda loco Aristophanis Pae. V. 892, ubi est τετραποδηδὸν ἔσταναι.
257쪽
E. 6 τραποδος νομονJ V. vos ut, quod ex optimis atque longe plurimis eodd. mutatum. P. 2bl. v τινα σαριατος ιδεανJ Sic codd. eommuni serg
ει ιαξ δε διε ηJ V. δεδοι. Flor. e. ἐδεδίει. Bodl. δεδίει gi sie . Unde eum Bekkero dedi δε tii, quod est in AG Τ. Butim annus Gr. Gr. T. l. p. II. p. l03. mavult δεδιοί', quanquam idem etiam vulgatum tolerari posse arbitratur. P. 25 l. κάλλος ευ με μιμημένονJ li. e. quod ipsam pii teri tu d i ni a s p ee i e ni imitatum est; in quo ipsius puleritudinis spe etes expres8Beernitur. Ad Mεαν liquet denuo intelligendum esse θεοειδῆ.τῶ ν ποτε - δε ιματ ω ν lis dic, ut in sequentibus ἐκ isic φρικης, ii nago sumpta est ab horrore illo sancto, quo in mysteriis perfundebantur ad divinae maiestatis spectationem admissi. v. In m h licli. De Myst.
III. 14. et St. Cro ix. De Myster. p. 206. Hinc Plutarch. De Poet. intellig. 26. B. δεῖ δὲ μὴ δειλῶς μηδὲ ιβςπερ υ πο δειοι
ati t. 166. Ε. ni. Hi ne οργια φρικetὰ θειον Orplite. Argon. V. 469. Cis. Valchen. ad Eurip. Hippol. v. 25. Rulin h. ad Ηοm. Ηymn. in Cer. v. 478. al. Huic Nero bene respondet quod sequitur ὁμιιάτων, pro quo Heu Silius, ut refert de Geor l. c. p. 92, eorrigebat δειγuατων.
A ST IUS. ως ἀγαλμα τψ Homines pul
νειον. Ad proxima H o u s d i u a Init. Plii l. Plat. P. I. p. l33. Comparat illa Sapphus: καδ δ' ἱδρως χρος χέεται, τρόμος δὲ πασαν ἀγρεῖ.
258쪽
quidem. υτ αν αρ Io v lituo ιJ φ νῶπι acribunt AIID GO PT N, undonekkerus reposuit. Hodi. accentu Enret. Verum est ωσι, quod tamen nuper etiam Turice. mutarunt in φυωsι. Dein Λιι ΣΦ DG
ΗΝΟΡT alii κίνησις, quod placet Uinckelmanno ad Pliat. Erol. p. 224. At v. nostra ad Plii leb. p. 46. E. α 269. ed. Gotii. coli. Spanhem. ad Arist. Plui. v. 974. Obss. Misc. T. V. p. 57. VI. p. 302.
Aiae. v. l40. 1266. Aeschyl. Again. v. 419. Locum imitatione expressit sedulus flosculorum Platonicorum eaptator Aristaene
cii δεται J Astius etsi ter divorsis temporibus amrmavit haec verba sibi videri insiticia esse
aut alieno loco collocata, tamen suspicionis causam idoneam ne
semei quidem prodidit. Nec ego
ullam potui indagare. Certe quidem , qua ratione, nihil. habet molestiae. Deinceps tamen fortasse n liquis scriptum vellet: θερ ιανθεντος ro P ΩM M. Inserviunt enim haec uberiori explicationi antecedentium: mi ξ
εἶ o γε μ ἡ βλαστανε ενὶ Sohaeser. ad Doni Osth. Appur. T. IV. p. 164. Verbi εῖργε vis est Prnegnans, quam vulgo dicunt: quippe valet εψρον α ἐnοίει. Copiosissime hoe Graecae linguae idionia illustravit But tui. Excurs. II. ad Demosthenis Or. Μid. p. 142 sqq. et nuper Uexiva ad Sophocl. Antigon. p. 140. Latine dixeris r quae dudum propter duritiem suam Oeel usu prohibebant, ne illae pullularent. De
C. ἄταν ἄρτι φυωοι J Coniunctivi forma φυωοι, ducta illa ab noristo ἐφι ην, φυῆ-ι, φνεις, quieiteriori Graecitati proprius videtur, apud Platonem tam multis locis obvia est, ut piaculum
videatur contra codicum nuci ritatem iihique Corrigere.
. quos locos laudavit Ma t illi a sGr. T. I. p. 496, quibus adde Reip. V. p. 473. D. X. 59T. C.
Hoc tamen loco φυωoa Vel invitis codd. tenendum. Non enim υι οδοντες intelligendum, sed subiectum est Οἱ ὀδοντοφυουν
259쪽
μέρη ἐπιοντα καὶ φέονταJ V. ἐπιοντα δήπου καὶ ρέοντα, quod paucissimi confirmant; plerique omnes cum Bodl. δο nouo mittunt. D. ει ετ α τ ου ἱριερου ἀ no κ ε κλημ έν J Ita post Bekkerum Pro Vulg. ἀποκεκλειομένη e Bodl. aliisque plurimis codicibus dedi dum sit του e οδύντας. Hanc rationem suadet etiam quod statim sequitur: φύουσα τα πτερά. τ ε καὶ ἀ r ανακτ εῖ καὶ Pier sono nil Moer. p. 41. in mentem venit pro ἀγανακτεῖ corrigere αδα- κτει. A quo consilio eum vel praegressum illud κνῆοίς τε καὶ ἀγανάκτησις dehortari debuit. Commode He in dors huc retulit De Red. IV. p. 440. C. ζεῖτε καὶ χαλεπαίνει. Quod si cui nondum satisfaciat, eerte omnem
tollet dubitationem Phileb. p.
4T. A. το μι, υπομεμιγμένον τῆς λυπης γαργω aει τε καὶ ni esti αδγανακτεῖν ποιει, τὸ δ' αυτ ῆς ἡδονῆς - ξυντείνει τε καὶ ἐνίου πηδαν ποιεῖ. Ceterum de hac enuntiati appositione conseras haec : Menon. P. 74. A. πά-
ζητουπιες. Politi c. p. 291. B. καὶ
δεχο ιήνη τον ἱμερον - JA s ii iis verba ἐκεῖθεν μέρη. ἐπ .... καλεῖται pro glossemate lini, et, quod ad vocem Lia ερος Bdscriptum sit. cuius tamen sententiae argumenta quae attulit, ea
fateor mihi parum probari. Nam quod hunc locum censet adversari alteri illi Crabl. p. 4l9. E, non reputavit philosophum in vocabulorum Originatione pro Un-ria sententiarum ratione vario modo ludere solere. Deinde dubitatum est, sitne nccusativus τον hi ερo mutandus in Do ἱαμρου, quae Heludor sit sententia fuit, vel etiam ut glossema abiciendus. Sed totum hoc membrum firmatur certe iis, qune leguntur p. 2bb. C. Ac ne τον ἱμερον quidem sollicitandum videtur. Nam quum antegress m
260쪽
πνοην δὲ λαβουσα κέντρων τε καὶ ωδένων ἔληξεν, ηδονην δ' aυ ταυτην γλυκυτάτVν ἐν τερ παροντι
mus, qui liabent αποκεκλημένm. v. POppo Protegg. ad Thucyd. I. . I.
p. 212. ἔκαστνJ Perperam Astius et Voegel in. Ep. Crit.
p. 9. ἐκασνη nominativum requirunt, quem non debebant reponere Turi censes. Nam una tantum est βλάστη του net ερου, sed multae διέξοδοι, per quas To nrρε ρει Propullulat. μέρη ἐπιοπια καὶ ρεοντα proverbi δεχομένη obieeto, quod technici vocant, habendum sit,
tamen post α δῆ δια ταυrα υ eoe καλεῖται utique inferri potuit pro illo etiam τον pia ερον, quod eius quasi instar est. Itaque oratio sane Iiberius est eOnformata, quandoquidem alterutrum obieetum redundare videtur. Nec tamen sine caussa ita scriptum arbitramur. - Λυνπαν de vi morbi interquiescente usurpatum, ut sit intermittere, docte illustravit Val-ehen. in Eurip. Reli. p. 126.
κλείει est: dum ariditate s. exarescendo Constringuntur. Participiorum usum supra
p. 228. B. et alibi illustravimus.
D. η δ' ι ν το ς μετα Toυι ι. -J haec vero ἡ του πτε- ρου βλαστῆ intus una cum cupiditate occlusa, saliena tanquam micantes. vel palpitantes, arteriae, exitum pulsat quemque ei adversum, eius duritiem et rigiditatem perruptura. Enimvero GipQειν proprium est verbum de
Plat. Opp. Vol. IV. P. l. arteriis palpitantibus, ut docuit Foes. Oecon. Hippocrat. p. 605sq. iam ah aliis laudatus. Praeterea Hermias: inquit, σοὶ του κενet ει καὶ ἐροίπτει , ως ἐπὶ των φαλαγγιων, καὶ
Elegans est Ruhnkenii de hoc verbo disputatio ad Timaei Gloss. p. 104 sqq. Pro
καστη, dativo, Astius nuper ἔκαστη scribendum coniecit, quod nemo, opinor, Bmplectetur. ἀδη ιονεῖ τε τ ῆ ἀτοπίαJIngeniose Bult m. Lexilog. it. p. l35. αι quor ειν ab δῆμος deduxit, ut proprie sit nostrum: tin hei miseli vel tin heimile hae in. Nox stεμ' ἡμέραν est interdiu, ut ap. Eurip, Orest. v. 58. Pind. Nem. V l. 12. a εχὰ νυκτας. Quod loquendi genus il instrat Fis cher. ad Melier.
Vol. III. P. II. p. 20 l. E. ωδίνων ν ληξεν J 'Nδῖνεedo dolori hus ex amore pulcri susceptis Sympos. 206. E. noλλῆ