장음표시 사용
261쪽
καὶ οὐσίας δι ἀμέλειαν ἀπολλυμένης παρ' Ουδἐν τέ-
P. 252. καὶ ἔταίρων παντωνJ V. ιτέρων, frequenti permutatione. Verani lectionem Bois l. aliique suppeditarunt. o rinis ἄν α -J δπον ἐαν ια ι δπt τάτω nodi. vitiose. προς γαρ 1ω σεβεοθαιJ Sic recte Ηοd . eum plurimis optimisque reliquorum librorum. Vulgo τό. et ον Uoνet α. I ye Rep. VI. p. 490.
que memorans patrum mentionem praetermittere potuit, ut nolim cum He in dorsio credere post miτερων ra excidisse καὶ nix et Φων. Paullo alia ratio
est locorum Protag. q. S3. et Critou. p. 51. D. Ceterum liquet esse haec Opposita iis, quae I Ssios p. 233. D. 231. B. E. et ipse Socrates priore oratione sua p. 239. E. 240. A. de ea re indicaverant. Canit igitur vir sapientissimus hic quoque paliuo diam. Mox Bd iro saxi usu sera
constanti ἐοχὶν supplendum relinquitur. Tlθεσθαι παρ'
ουδέν, nihili sacere; v. Vale . Diatrib. p. 9.προς γαρ τψ σέβεσοαι-JNam praeterquam quod pulcrum illum forulosumque Vener tur, eum etiam solum nactus est medicum maximorum, quibus
laborat, dolorum. Vid. P. 240. B. E. ibique annot. Dct
Re p. I. p. 337. D. tu. p. 408. E.
meridas, qui quales fuerint, nuper curiosius quaesiverunt Ν i e h-huhrius Histor. ROni. Vol. I. p. 324. ed. 2. vel elier. ad Philostrati Imagg. P. 266 sq. ed. Incolis. Nit schius De Histor. Hom. Meletem. P. 128 sq. Queecunque autem luit eorum ratio et conditio, illud quidem verissimo indicavit Astius, eos hic pariter atque alibi ipsum Homerum, qui adeo Iovem lubidino sunt finxisset v. De Re p. p. 390. D. C. , propter poesis lasciviam et petulantiam corripi atque exagitari. Proseri igitur philosopsus duo μη, h. e. duo aversus hexametros sui X noph. Mem. I. 3, 3.) ex carminibus, quae illi tintiebant recondita et in suum usum ita seposita, ut eommuni usui exemta essent. Nam lindrto θεχα ἔπη cum Schlegpli Hist. Poes. Epic. c. I. Λ si io, Lohockio Aglaopham. T. II. p. 861. aliis, intelligenda censemus, quae verna dorsius aclHimer. Or. III. p. 430. male dcte arminibus brevibus, recisis, separatis intelligebat. consentientibus Ide in dorsio et Selileiermae hero; Heynius autem ad Homeri T. VIII. Ρ
793. interpretabatur carmina minus lecta et frequent Rin, recondi in , minus no in Enimvero Homeridis verisimile est suppetiisse carmina quaedam antiquiora, quae Homericam Su-
262쪽
13. τουτο δὲ τ o πω: φος I V. δέ, praeter fidem optimorum i plurimorumque codicum. διὰ Gor' τα γελασειὶ V. γελασειας, quod e Bodl. aliisque emendatum. De futuro γελάσομαι v. Schaeser. ad Gregor. Cor. p. 92. Perent sapientiam. Quae quidem illi secreta ac recondita habebant non mediocriter ipsis gloriantes ac superbientes. Quo sensu etiam Athenaeus V. p. 214. E.
memorat. Ex his igitur carminibus Homeridarum arcania ac reconditis Plato nunc duo anseri versiculos, quos num ipse per ludibrium quoddam eonfinxerit iisque per veri speciem tri-huerit, sicuti Hernio ad Hom. T. IV. p. 109. Schleier ma-Chero ann. ad h. l. Astio adli. l. et De Vita ac Scriptis Plat. p. 102. Νit schio ad Plat. Ion. p. li. atque nobismet ipsis visum est, En re era ex Homeri-riarum penu deprom serit vel etiam ex antiquo Bliquo poeta repetierit, quod sere placuit vel-Qkero ad Philostr. p. 266 sq. et Lobeckio Aglaopham. Vol. II. p. 86 l. quaestio anceps est Neque unquam solubilis. Verum hoc utcunque sese habet, illud quidem manifestum putamus, tribui hos versiculos a Platone ipsis Homeridis, ut per occasionem nrcanam istam poesin Homericam eodem nomine corripiat , quo in Republica inprimis
ipsum Homerum perstrinxit et exagitavit. Quippe notatur το
Quod quidem ad secundum versum pertinere, qui nescio quid laseiviae habent, Verissime perspexit Astius. Nam vel ipsum nomen IIrέρως habet aliquid obscenae ambiguitatis, utpote ductum illud a γιτ ρουν, qt Od vuI-gari usu etiam signiscabat cupiditate inflammare, sicuti animadvertimus supra ad p. 246. A. Accedit vero πιερέφοιτος o/άγκη, quod apertius etiam vim lubidinis indicat. Nam ἀναγκqdici consuevit eximie etiam donecessitate cupiditatis vel donaturae instinctu Natur trieb), ut Xenoph. CIneg. v. 6. de le-
Eoa ad eo itum impellent e . Ibi d. VlI. l. de canibus pn-rumque tempore catuliendi: τεσοαρες καίδεκα - ἐν talee αναγκη αυνζ yχει. ni. Πτερύ- cpo Goς autem etiamsi proprie ad unum pennarum volatum pertinere videatur, tamen item ambigue denotat prorumpentem lubidinem, quandoquidem φοιταν interdum de insania et furore dieitur, et gooαλεος est suribundus ac cpori ac insRn n. v. Valch e na r. ad Ammon. P. 149. et Blom fiet d. Glossar. EdΛesehyl. Agamemn. Fers. 1244.
et ad Prometii. v. 620. Ex quo intelligi debet, quid de altera lectione πτεροφυτορ', ab Hein- dorsio, Bekkero, Butt-
263쪽
τινὲς 'OμηριδωνJ V. Du ρίδαι, praeter codd. fidem. Ce-iorum Bodl. et alii quidam: δὲ οἱ μὲν τινὲς 'λι ριδων.
- , quod soli habent GT cum Stobaeo T. I. p 276. Bodl.
eum aliis permultis nrεροφυrον, quod psum Videtur 3 ulgatam lectionem confirmare. Nec tamen Verum est, quod Astriis scribit,nrεροφυχoe' metro adversari. manno, nitis, probata, e Istimaridum sit. Liquido igitur apparet alterum esse Versum, qu lasciviae nomine eorripiatur eoque pertinere et o υβι ιs Τεχον πα-νυ, quod memorRtur. Nec vero
aliorsum referri putamus quod additum legitur: καὶ οὐ σφοδρατι ria μετρον. Quod qui ad versus inconcinnitatem spectare iudicaverunt, quandoquidem stportentosum sit vocabulum IIi eoae, et insolentior antecedentis syllabae eorreptio vel etiam productio ultimae voe. δια, ii neglexerunt id, unde rei universae dicium maxime suspensum est. Etenim plectuntur Homeridae
eerte non propter Versuum et numerorum pravitatem, sed potius propterea, quod VerbB Eorum, praesertim si quae linguae ipsorum deorum attributa sint, non Vocent obscena ac lubidinosa ambiguitate. Quocirca etiam οὐκ ἔι μετρον est non modestum, h. e. non finiis Pudicum. Nam θιμε rρον omnino
dicitur id, in quo modus Bdhibetur, modernium, mis di eum, ideoque etiam modestum. Iam vero quod dii immortales dicuntur Amorem IIrμρωτα uppellare ideoque ipsis immortalibus tribuitur quod υ βρι-
tur, latet in hoc ipso aculeua in Hompridas, quem iacile aentient, si qui totam sententiam
necuratius examinaverint. De lingua deorum autem, ad quam n minis origo resertur, v. V a l-e kenar. Diatrih. p. 27b. ΚΟen.
ad Gregor. Corintla. p. 3b. L O- heck. Aglaopham. ll. p. 858 sq. G siti ling. ad Hesiod. Theog.
v. 83 l. ed Golli. 2. Itaque manifestum esse arbitramur, qui cl- nam tandem sit, cur Homericla veluti per occasionem deludatitur. Sed quaerendum adhuc r stat, quam nam ob caussam phi-
264쪽
εὶς τὸ δυνατον cxj, τως αν ν α διαφθορος, καὶ την
Αρ υς τε θε n.J V. Aeanc, quod ex optimis libris correctum. D. γένεσιν V. βιοτευν et, quod e plurimis Optimisque Codd. mutatum. Dein vulgo: πρός γε χους. Recte codd. optimi τε. o λεῖ - ὸ n e o cs ε ρ ετ α ιJ Stepti. ομιλῆ t ε καὶ ποος pΦρηται, ut est in uno Ι' ex eorr. Alii oιειλεῖ τε καὶ ni Oς p. Sed et ε Om. Bodl. et alii. τεκταί χαι τε καὶ κ .l τε accessit e plurimis codd., quamquam vocula earet Bodl. losoplius omnino haec interpo-auerit. Enimvero nos quidem si quid iudie re possumus, v luit ille facete et ur hane RmΟ- rem divinum, quem vividia depinxit coloribus, etiam eo nomine insignire, quod singularem eius im atque impetum indicaret. uuocirca lepidissime ex. deorum lingua Homeridarum tale nomen repetiit satis mire illud
formatum. Iam vero eadem opernetiam delusit Homeridas earumque sapientiam . quam tecte ai-gnificavit a vera sapientia et honestate longius recedere. Totus igitur locus est sane urbanissimae ironiae salibus conditus ac veluti persu sua. Ceterum de υ μοι κον πανυ v. nd p. 256. E. C. ἐμβριθέστερον δυνα-z α g i3 ε ι ν τὸ τ o D πτ. ci ae 9.Jgravius serre potest dei avolando nominati pondus,
h. e. non tam facile ei dit amoris impetui. Quippe ZMὶς Platoni est summae rationis imago: de quo decreto videnda sunt quae ad Pliileb. p. 29. D. EXPosuimus. Adde locum Cratyli p. 396. A. n. et quae laudavit Creu Eer. nd Olympiodor. in Alcibiad. l. p. 77. - Post is ρεως τε θερα αεμ τ&ὶ intelligendum esse
εἰ ic iam ad Rempubi. I l. p. 358.
E. significavimus. D. καθ' ἔκαστον θεον more et exemplo cuiusque
dei. Quod quid ait, declaratur
verbiar ἐκεῖνον τιμων τε καὶ ιιε-
μ ν ιεν c. V. Bd p. 227. E. Nimirum ista facile apparet salva sententia etiam omitti potuisse.
quamdiu eat in eorruptus. Absurde alii r donec in corruptus sit animo a corpore seiuncto.
265쪽
E. οἱ μὲν dii ού ν A. J ουν nuper e plurimis codd. restitutum. Indidem rediit εἴναι, quod vulgo desiderabatur. Neutrumtamen ex Bodl. enotntum est. Pro vulg Aίχν, Bodl. GT δι' D, in quo latet Aiον, quod habent A et pr. II.
E. οἱ μὲν δ ο οὐν Αιο ς -JPhilosophi illi amatores non
quem quisque in coelesti illo volatu deum est secutus, eius dei similem sibi quaerit amasium. Itaque qui Iovem Iovialem; Martialem vero qui Martem: et sic alii Iunonios, Bacchicos, Apolline se atque talem ubi invenerunt inventumque amare coeperunt, omnia moliuntur, ut et deo
illi, quem ipsi sectati sunt, et adeo sibimet ipsis reddant quam simillimum. linque verus ge manusquct philosophus, quippe qui primum inter homines sapientiae gradum teneat, unice expetit Ioviales amasios, hoc est eos, qui vel ad sapientiam vel ad imperium obtinendum natura aint comparati. Etenim Iovi et sum mn tribuitur sapientia et omnium rerum gubernatio. Phileb. p. 28. D. νους ἐστι βαaιλευς
exemplum vitam sunm componere ne studia sun regere de-heant; certe id tum discunt undecunque possunt et ipsi indagare student. VerbR μοερχεο θαι, persequi, et υνεύειν, in vestigare, studere, B venatione ducta, illustrarunt A st. ad h. l. et Creuge r. ad Procl. in Alcibinis. p. lT7. Deinde amatores di nn tur Dei quem Olim sectati sunt
natiiram ita inTestigare, ut sunm. ipsorum mentem atque nitimum veluti introspiciant. Itaque εὐ
19. D. Phadon. p. 70. D. GOr .
266쪽
PIIΛEDRUS. P. 252 et 253 St. 119
καὶ τουτων δὴ τον ἐρ. J V. τουιον, quod iam Hethdbr correxit', consentientibus Vind. 4. 7. α. Monace. nliis. Genitivum legit etiam Ficinus. D. πιρας J Bodl. Vat. Ven. II alii plurimi ridicule μεθ' ἐμέρας. p. 447. A. Protag. p. 331. E. Ce
pliciter αἴ oν νομίωνTες, nu-ctorem putantes, li. e. haec omnia nmasio tanquam nuctori tribuentes. Aliis locis plenius ilicitur αrrιον υνα α ια I9αι, ut
Olim in coelestium rerum Spectatione sunt Decuti, nitimi veluti nutrimenta hauriunt, haec ipsa in amasti animum traii fundunt, eoque illum reddunt deo suo quam simillimum, h. e. vere philosophum, quandoquidem Iupiter periectae an pientiae est imago atque eXemplar. Quod nutem interponitur ιυςπερ αε βακχω, eleganter hac imagine illustratur hauriendi ratio; Bacchae enim, quum di ino surore agitabuntur, e mellis, laetis atque vini rivulis haurire putabηntur. Quam in rem comparentur illa Euripidis Bacch. v. 142. λῆ δὲ γειλ&κχι πεδον, ρεῖ δ' οι- ο , hei δε μελισοων νέκιαρι. it,id. v. TU4. ODροον δέ et ς λαβουσα ἔπεσεν ἐς πέτραν, o ν δροοιων υδαetoc ἐκπηδῶ νύχις κιλ. ubi plura interpretes. Addua Platon. lon. p. 534. Λ. et Aese hinia fio erat. fragm. Ii. ap. Fi Scher , quod exint B p. Aristid.
λυινος et ἔκαστου ita poni existimans, ac si ἀπαδol, non ειε μ φας ει nono praecesserit. Imo οἱ πολλον-: eodem modo dictum, quo οἱ Πλαχωνος , οἷ Z νωνος, et sexcenta id genus Blia. ProXima, ου et u - τὸν ocρέι ων παῖδα πεπυκέναι ζηrουσιν, facile intellexeris, ubi οἴεω nis pruὐ- cedentem deorum mentionem pur-tinere unimadverteris. Nam Aententia haec Estr eupiunt puerum, quem nutant, uniurn sic comparatum ess , ut
eat deus ille, quem l p a isectati sunt. Quociren o Drω cohaeret eum πεφυκέναι. LSunutem isto verbi εῖν ai,ud Platonem nihil frequentius. v.
267쪽
C. καὶ τελετή, ιαν re διαπρ. J Bodl. et alii plurimi τε- λεντ , quod ortum e setoli emendatione. Nimirum τελετο est, quum amati nmoris divinioris sacris ita initiantur, ut sese ad dei sui similitudinem componant eoque modo amatoribus gratificantur. Probat tamen Minckel m. istud τελευτή, eui quem sensum subiecerit, nescimus. Deinde vulgo δαν γ' ἐνδιαπραξωνται. Recte Vind. 4. Flor. g. h. 9. Μοn. Hermias δαν γε δια no. Bodl. cum multis aliis rἐαν τ' ἐνωκαρ. Unde Uinckel m. coni. ἐαν τι p. δια ne . , quod Vehementer displicet. Tum Vind. α. Flor. a. c. h. Non. CDHNOPficet istud, κατα τον θεον Φοντες, nemini potest esse obscurum: est enim nihil aliud quam dei sui exemplum sectRutes, ut post Ουτ Me illustrationis gratia sit interpositum. - εις τ o ἐκείνου in ιν δ. καὶ ιδ έ
interpunctionis pravitate vehementissime deturpata, tum Vereor, ut vel nunc careant vitio. Nam istud hν λεγώ, dici non potest quantopere frigeat, praesertim quum necessario ad prae-eedentia inar Nocti μία καὶ τε-λ- , reseratur. Neque enim fieri ullo modo potest, quod Astius duce Schleterm chero statuit, ut ῆν λέγω cum Ουr ω καλή τε κΛὶ ευδαιμονικὸconnectatur. Qua ratione neque ad sententiam quidquam proficitur, neque atruetura verborum recte explicatur. Verbo dicam quod aentio. Corrigendum est: ν λέγω, vel, si codd. pressius aequamur, k ἐγαν λέγω, qu B PB-tione ego censeo S. die o. Quod quum pertineat ad proxime antecedentiar ιαν γε διαπρα-
iam reetissime decurrunt facilli mamque habent interpretationem. Est enim verborum aententia haece voluntas igitur veTe amantium et initiatio, ai-
ratione per sieiunt, quod tu dent, tam praeclara et beatn per eum, qui amore furit, amato obtingit, ubi hic captus ab illo fuerit.
Nimirum verba uno et oυ δι' ερωτα μανέντος, quod post των ως
ἀληθῶς ἐρωντων, addita sunt Disiligod by Corale
268쪽
δὸς καὶ διηρθρω vi νος, υφανχην, ἐπίγρυπος, λευκος
Selileiermaehero. Cui sententiae Ast. ita adversatur, ut αἱρεῖσθαι moveat nunc non ea e e pi, aed eligi. sed v. annot. D. καὶ νυν ἔτι ομιν ταυτα ιι. J V. ταυτα. Illud permulti cum Vat. et Veii. II habent, et placuit etiam De kkero. ΜOx et οὐ ute κακου κακία ex Venet. Σ et vat. b recepi. per redundantiam quandam, in eo nemo temere haerebit. Frustra vine vel m. coni. καὶ Ου-
α λίσκεται δὲ δη ὁ ωι ρε- Dietum videtur per Prolepsin quandam, euius Riiud exemplum Schn id erus ad Reip. VI l. p. 526. B. niseri r Legg. IX. p. 369. A. Reelius tamen Λ stiua αἱρεθεὶς interpretatur ele-etus, i. e. der Erhohrene;
de quo vide inprimia p. 2bb. A
Inno μο ρφω μὲν - J Accusativus post dividendi verbum de more insertur, ut non sit opus praepositione ε . v. R dPliileb. p. 60. et quae laudavit Se hae se r. ad Lambert. BOS. P. 683. Pro διειλομην vero Hein-
dors. requirebat διείλομεν , quOniam deinceps numerus multitudinis in eadem re ponitur. Etiam Fie inus vertit: divisimus. Sed libri nisa. cum veti. editt. constanter tuentur vulgatam lectionem. Nec vero διελέοθαι minus usitatum fuit quam διε- λειέ, quam in rem Ast. Compn-rat Phaedr. p. 26b. B. p. 270. B. Phaedon. p. 99. B. Thenet. p. l8l. D. 182. C. Sophist. P. 2i T. A. 33. 219. E. p. 220. B. p. 248. A. p. 264. C. alo Quocirca unus
ille serupulus residet, quem numerorum iniicit variatio. Nec tamen is est eiusmodi, ut non queat eximi commodissime. Quippe Socrates quuin deinde addat,
iam deinceps recte potuit dicere
plurali numero πιμεν et διειπομεν, etiamsi antea de se uno erat locutus.
quin e physiognomicis veterum Graecorum placitis sint illustranda. In quo tamen tenendum universam hane deseriptionem ita essΘ compositam, ut simul varia hominum depingηntur ingenia. In quo magna philosophiara atque sollertia cernitur. Cum prioribus contendas Pelagoniunt
in Geoponicis T. t V. p. li 09. ed. Nicias, qui boni equi notas has Diuitiam by Corale
269쪽
καὶ ἄληθινῆς δο ξης J In liis καὶ deletum ivit nuditam. κελευμα τε μόνονJ V. κελευοματι, quod e Bodl. A. δ. et pr. TII B cum De kkero et Astio mutavimus. v. Sclineider. ad Polit. Vol. l. p. 289 sq. Codd. nonnulli tiόνω; sed v. Hein dors. ad
Absyrtum in G copon. T. IV: p. 1102 sqq. Oppian Cyneg. l. IT 3 sqq. Polluc. 1. 11. 189. Albi coloris equos. Platoni pro-hntos, laudat iam Honier. Iliad. κ, 437, ubi Rhesi equi praestan
vi cervix et breve collum. Quae fuerunt etiam signa hominis stupidi et communi sensu CBrentis.
qui vulgo fertur, φυοιογνωμικιῶν
χύς, et c. VI. p. 117,. C. legi
Praeterea n lius etiam mali indicium facit ista naturae Consormatio. Nam, sic Τοσχηλος πα-χυς καὶ πλέως, Ουμοειδεῖς ' oec
crates iocose semet ipsum significare. v. Xeno pii. SyntPUS. C.
270쪽
E. λάσιος, κωφός, μ. J Bodl. λαοιο κωφna, Omisso e sinati, sed vaeuo spatio relicto. Inde ortum quod AGT et pr. II liabo ut λαοιόκωgoc, quod Pliotius p. 209. 17. et Suidas in vo e. interpre
Thenet et . princip. . ubi Theae tetus Socrati dicitur simillimus
καὶ υφωμος, ut significetur a a n-gia ineus, quem recentiores physiognomones appellare solent. Ide in dors et A si intelligunt Ira υμματα, quo non opus. V na est etiam Astii suspicio, γλανκομμαχος κ αὶ υφαι toς Serip-hendum arbitrantis. περι ω τ α λ άa ι o ς J circa aures hirsutus. In homini-hus hoc erat signum libidinis. A rist. Physiogn. p. il74. C. λά
moratur; cui bene subiunetum est quod inde consequitur: κωφος. Scripturam λα rao κωφος igitur vix probaveris, licet eam nuper commendaverit Minck ol- mannus Praelat. ad Dd. Τvrieens. min. p. X l. qui in eo quoque suit nudacior, quod ver
auctoritate confirmata, elimiunn da censuit. Recte locum legit Plutarchvs Quaest. Platonia. p. 276. ed. Hulten. - κωφῶς est in universum hebes, Obtusus, deinde non Oht m p rnias, der nie hi h nrt v. sie hi, qunm in rem Λat. laudat Valeken. Bd Λmni ON. P. 133. et Uesse ling. ad Diodor. Sic. III. Ol. Quippe ἀκού
ut observat Grammaticus in II okkeri Anecdol. I. p. 366. 28. cf. Sophocl. Ai. v. b91. 107l. Oecl. Col. v. 172. 1645. Bl. t δων το ἐρ ωτικον οριμα Recte V e in dorsius: amat Ο-rium illud spectaculum, quo Sensu O ια Apud poetas quidem non iustequens esse dOenit Vale k on. nd Eurip. Pliocii. p. lb2. et ad Ammon. p. 76. Sed quod idem vir doctus in αἰ imi-nει haesit, milii ea de re secus videtur iudicari oportere. Nam inhes haeret potius in verbo δMe- θερμῆνας. Quid enim η aurigannm dici recte potest illius spe
eiaculi perceptione universam en- lesecisse animum Minime vero Huius enim est equoa serocientes domare atque cohibere. Legendum censemus διαθερμῆναν. uno facto sententia neque nbsurda exsistit et clara si atque persΡicun.