장음표시 사용
291쪽
σιλευς, ω ε λαβων την Λυκουργου θ Σολωνος ξC Λαρε iori δυναμ ιν αθανατος γενέσθαι λογογραφος ἐν
oθαι J Sie Politie. p. 295. A.
810. D. Reipubl. llI. p. 398. C. III. p. 552. B. X. p. 611. u.
292쪽
TVς ουν ὁ τροπος - μη r ρ o φ ε ιν ;J Haec vulgo Phaedro adscribebantur, quod recis mutavit Helia dorsus, nee invitia codicibus. Dein veti. editt. θεομεθά et οι. quod ex optimis et plurimis codd. emendatum. Post Λυσίαν necessit rε ex Optimis Plurimisque eo diei bus. Ε. ἔνεκα καν τις l Sic Bodl. AII Gla Τ Flor. g. Vett. editt.
verissime Hernin Ianus Oυκουν τό γ' ἔργον τουeto ποιῆσας. A ristoph. Plut. 890. μα και υ- ουν Tio γε σολ- ωφ' ia 9 ' o τι. Nimirum his voculis Graeci utuntur, quum id, quod niter in dubitationem vocavit, negant, sed cum restrictioue. - Paullo ante αυ ro του et O est: id ipsum.
D. αδτο νε τυ γρ. λ. J h. e. ipsum per se. ως ωιωτης J h. e. ProsB orationis scriptor. Endem prorsus oppositionis ratio est Sym-Pos. p. 178. B. Plutarch. Viti. Vol. II. p. 131, 10. ed. Schaps. Tmentiss. V. Hem tertius. ad Lucian. Necyom. p. 484. et quem iam Heliadors. laudavit Rulin k. ad Longin . p. 410. ed: MeiSk. E. et ι ν Ω ς μὲν ουν ἔνεκα Plat. Opp. Vol. IT P. I. - κικλην et ει ι J Napsorunt in his Ido in dorsi iis et Selii ei-erm cherus, qui ea Pliaedri ingenio indigian Psse censuerunt. Cui incommodo ut occurreretur, postea Godos r. Berni, ardyEneyclop. Philol. p. 94. hanc sua sit verborum distributionem: Φ. ωτρις, H Moμεθα; ΣN. TM
Φ. Σχολο μὲν δο, ως ἔοικε. ΣΠ.Kαὶ αμα ντ λ. At nos quidem nullam plane hic videmus dissi- eultatem. Imo sunt omnia nostro iudieio menti et ingenio Phaedri longe convenientissi in a. Etenim homo sermonum avidissimus, ubi a Socrate interrogatus est, num bene scribendi ars explorandis Lysian aut alius cuiusvis orationibus diligentius cognoscenda et intelligenda sit, respondet ut
293쪽
νων ἔνεκα; ου γαρ που ἐκείνων γε, ων προλυπηθη-
vehementissime Bnimo commotus , ideoque continuo docentis partes suscipit, ita ut adeo addat qua sublimiorem sapientiam spirare videantur : τινος sub νουν ενεκα κTh. e. imo ui.
οὐν cuiusnam rei gratia adeo prope vixerit quispiam, nisi inlium voluptatum gratiar Non enim,
opinor, illarum certe causa a vivendum est, ni te quas oporteat nos dolore
et tristitia assi ei aut plane carere Volup in te, quod fere omne A corpori S FO-luptates sibi habent proprium; qun propter etiam iure vocantur illibera. Ies. Nimirum urbane saceleque Plato ita hominem mollem nec
naturae voluptatum imperitum, sed interiore earum notitia imbutum finxit ideoque hanc sa pientiam suam ita expromere iussit, ut summum, quo Captus tenetur, sermonum instituendorum et nudiendorum desiderium
palam laciat, et illiberale dicat esse, aliis indulgere volup tntihus. Cui deinde assentiens Socrates, scite et urbane cavillans quae ille pro Asus est, etiam cicadas in vicinia morantes ait ipsos graviter commonere, ut de talibus rebus sermones miSeeant, quippe qune Musarum sint nuntiae, Uraniae et Calliopa o commendantes eos, qui in rorum graviorum commentatione ver-Sentur, eos autem, qui in intempore meridiano somno indulgeant, tamquam ii liberales ανδριίποδα contemturae sint rquae ipsa verim certissimo sunt argumento, Plia drum antea τας ανδραποδοδεις οδονας commemο-rasse, quae hic faceta allusione tanguntur. Itaque facile, opinor, intelligitur, totum. locum e Sosnuum et incorruptum neque ullo modo sollicitari Oportere. Superest tamen, ut de duabus rebus admonendum Rit, quae ncleundum clarius illustrandum valeant. Etenim primum quidem de cicadarum sabula paucis eX-plicavisse iuvabit, quae quorsum pertineat, ah interpretibus non usquequaque PerSpectum est. Duplici autem nomine videtur Ἀ- bella notabilia esse adeoque dupliceni ob caussam interposita, siquidem et ad lepidam cavillationem comparata est, et valet etiam eo, ut hominem nil liberalium nrtium ac doctrinarum studium a natura lactum esse ostendatur. Etenim cicadas constat a Graecis veteribus habitas esse pro garrulitatis et loquacitatis indicibus, ut etiam proverbium e τεττιγος ευφωνότερος, et cada vocatior. in hominem impendio garrulum usurparetur. uno nomine etiam Atheniensos interdum cum eicadis compnruntur, quorum imprimis inde Rhaetate Periclis ingens extitisset garrulitas atque immoderata disserendi ac litigandi cupiditas. U. praeter Homer. Iliad. III. V.
1 bl sqq. qui hunc usum loquendi praeivissct videtur, Aristo ph. Avv. v. 39. ibique intpp. diu b. v. 980. IEquiti. v. 133. eoll. Τhucyd. l. 6. Platon. Lag. I. P. 641. E. Aristot l. R iet. II. 23, n. Itaque Socrates hae sa-hula enarranda Phaedrum videtur lepide urbaneque ridere utpote contabulandi cupidissimum omninoque Sermonum longe nutantissimum eoque ipso etiam Athenienses leniter cavillari. Cavendum tamen est, ne in hoe uno putemus inesse Omnia. Nam merae irrisionis gratia si sabula interposita esset, sane ea vehementer displicer deberet utpote alienior Bh argu
monto libri primario, praesertim quum etiam longior sit atquo
294쪽
τὰ σωφια γηδοναὶ ἔχουσι ' διο και δικαίως ἀνδραποδω-
copiosior. Itaque nos quidem putamus ei etiam aliud quid esse propogitum. Quod quale sit, ipsius Socratis prodit Orntio, qui posteaquam Phaedrus enuntiavit linecr , Cuiusnam tandem rei gratia vivat aliquis, si non talium voluptatum caussa eam sententiam utique probat continuo et quo magis etiam ipsam eonfirmet, eam, de qua agitur, fabulam in medium affert. Nimirum docetur, opinor, data occasione vel potius admonetur, id quod universi libri argumento sane longe est convenientissimum, ipsam hominis naturam atque indolem eam esse, quRend sermones de re hiis ad philο- sophiam et artes liberales pertinontibus instituendos seratur ni-
que studio praedita sit. De quare Plato postea senex factus e posuit copiosius in Legg. II. P. 653 sqq. Hoc ipsum autem item potuit commodissime cicadarum exemplo declarari. Etenim cica-dariam cantus etiam bono sensu et cum lande dicitur sic, ut eius similitudine orationis vis atque sun-vitas nique adeo artis poeticae et oratoriae saeuitas declaretur, de qua re dudum monuit Κ ustathius ad Iliad. r. 395. V. 151 sqq. Pertinet huc Timonis carmen in Platonis eloquentiam n pnd Diogen. Laert. Ill. T.
δή ho υ A Hyρε' ἐφεζομενοι οπα λειριο εο ν ἱασιν : Cunctos a ni that latissimus ille, auR- vis orator, cuius non cedunt a cripta cicadis, quae super arboribus res id sent lucis in opncis, nc mittunt vocem modulato gutture ninoenam; in quibus vorsiculis nomine πλαχυ-aτtoroe Bd Platonem et nomine Εκαδ μου ad Academiam alludi manifestum est. Nec minus recte huc reseras illa Theo eriti Idyll. I. v. ire. τέττιγος ἐπεὶ τυρο φερτερον αδ εις. Νimirum cantus cicadarum veteribus indelieiis suit, ut etiam laudis gratia comm semorari potuerit: v. Anner. Carm. 43. l. ihique Fi- sc h e r. et S c h n e i d e r. --merhamgen uber d. Anacreon p. 6 l. Virgil. Eclog. V. 77. Georgic. III. v. 328. ibique Vossium coli. Beckio ad Avv. Aristoph. v. 39. Itaque faceta et urbana Socrates utitur dilogia, qui cum Phaedrum leniter ridet, tum eadem opera etiam suavissime ostendit ac declarat, natum esse hominem ad sermonum generosiorum et nobiliorum usum et eonsuetudinem; qua quidem ratione quodammodo praeludit iis, quae infra de studio hominis nativo divinum nmο- rem cum Bliis communicandi deque dialectica ut arto plano amatoria disputaturus est. Sed haec satis sunto de fabula lepidissima, cuius vim rationemque interpretes adeo nou Perspexe runt, ut non modo universum pius sensum miris modis perturbaverint, sed etiam singulas loci , quamvis longe sincerissimi, partes temere Sollicitaverint. Sequitur iam, ut etiam paucis exquirendum sit, quaenam dicantur ἀνδιλαπολούεις νγδοναί. Ene vero sunt voluptates rorporis vulgares, liberali homine indignae, et partim cum doloris societate coniunctae. V. De Rep. IX. p. 583. B. Phileb. p. 3l. D sqq. quo loco subtiliter de mixtis
eum dolore et molestiae sensu voluptatibus explicatur. De UOC. ἄνδραποδωδος ita posito cons.
295쪽
υπὲρ κεφαλῆς 6μων J V. vμῖν, praeter fidem codicum omnium, si a Par. o. discesserimus. P. 259. δ ιλεγομενοι καθοραν και ii μαςJ Bodl. 21 GT. et pr. II. omittunt καὶ ii μῶς, probnnte nekkero et Astio. Recte. Igitur delevi. Deleverunt nuper etiam Turicensa. Pertiuehat glossema ad καὶ νω. B. παρα θεων ἔχον-νJ V. ἔχουσι παρα θεων , quod solitur eum αγροικος et ἀνελευ9ερος.
De Republ. l V. p. 430. B. ubi consocintur cum θηριώδης. Phaedon. p. 69. B. Et ipsam ημνηνωνδραποδιοδη reperimus Epist. Platon. vll. p. 335. A. Aristo t.
endum invitet. Nam: Sole sub ardenti resonant ar-hvata ei cadis, ut est apud Virgil. Eclog. lI. v. 13. Decantu cicadarum V. Etiam Aristoph. Rann. 1095. Aeli an . Hist. Anim. III. 38. Λristoph. Auscult. mir. P. 137. ed. Heckm. Dion. Chrys. Orat. XLVII. p. 527. A. Themiat. XXI. P. 246. A. al. Mireris vero Badliam ti m ita scribentem: Quid sibi vult istud Ac t aut quis unquam
Pro ιώς, quo pronomine ait in eo ipso loco, qui ab ως OCCH-patus ait, nillil aptius poni posse. At nimirum ως quid significet, modo indicavimus, nec poterit quisquam de isto voculae Maudubitare, duin modo legerit quae Oxposita sunt in Matili ia e Gr. Gr. g. 618. 3. Καθορῶν nutem, quod ponitur absolute et siue casu obiecti, ut nostrum her- ab se hen, praeivit hunc usum loquendi iam pater poeseos Ilind. X l. 337. ἔνθα σφιν καet a 2- μαχην ἐra νυοσε Κρονων, ἐξ Ἱδης καθορῶν. Ibi d. VII. 21. IDργά- ιου ἐκ καχιδων. Ibid. IV. b . νεμεσησε δ' Ἀπόλλων Itiργάμου
296쪽
λησαν σιτων τε καὶ ποτων, καὶ ελαθον τελευτήσαν- Cτες αυτους. ἐξ ἄν τι τεττίγων γένος μετ' ἐκεῖνο φύεται, Ziρας τουτο παρα Μουσων λαβον, μηδἐν τροφῆς δεῖσθω γενόμενον, αλλ' ασιτον τε καὶ α πο- τον ευδυς ἄδειν, ἔους ὰν τελευτῆσν, καὶ μετα ταυταελθον παρα Μουσας απαγγέλλειν, τίς τένα αυτῶντι use των ἐνθαδε. Tερφιχos ιεν ουν τοὐς ἐν τοις χοροις τετιμηκότας αυτὴν α παγγήλλοντες ποιουσι προς- νιλεστερους, τν δε AParoi τους ἐν τοὶς ἐρωτικοῆς,
Par. KF tuentur. Oυ ειὸν πρέπειJ Vulgo re post πρεπει interpositum,quod eieci eum Bodl. et Vatic. λεγεται δ', ποτ' νηοανJ Heindors. δὴ malebat. Aliquot libri δ' om. Dein etων Bnte πρὶν seX sere codd. om. C. TερφιχόρεεJ V. IDei uxo oti, quod vix unus alterve librorum tuetur. Conferri iubet Bekker eam in rem Anecdo t. sua p. 1173. mcd.ticum decebat non esse immemorem. Denique nemo non largietur ultro, nullo pacto hic locum habere possρ istud νιλ a
pterea quod dein cops insertur:
ει Ουν ἴδοιεν καὶ suo κτλ. Sed de hoc verbo monuisse snsficiet.
Respexit ad fabulam Η o m. Odrsa. XII. 39 sqq. cons. de hac romparatione Bergier. ad Alciphr.
B. λέγεται δ', ac noet ' I ii reri , , Fabellam hanc elegniatissimam, a Platone haud dubie sietam, sumsit hinc Himer. Eclog. X. p. 178. Vid. ibi et ad Eclog. Xll. p. 199. Uern ador sum. Η EI N D DIL F. - r ων
πρὶν 2 ovo. γενέοθαι, e numero eorum, qui vixerunt, priusquam Mugae fuerunt.
C. τροφῆς δεῖσθαι γ ενό μ ε νονJ Nam rore crede-hantur u sci, de qua re laudant Fise hor. ad Anacreont. XLIll p. l67. et 169. et Vos a. ad Vir
superioribns repetendum γενόμενον, fit tim ut natum est, eui apte subiungitur: Ιως ἄν τελευτή nai. Itaque non est cur quis pro isto εοθυς requirat potius nυνεχtiis aut simile quiddam; nec vero audiendias Hadhn-mus, qui γενόμενον censet saeta verborum transpositione post ευ- Οὐe inserendum esse. Tερφιχορα μὲν ΟυνJ Formam hanc vere Atticam esse te
297쪽
καὶ ταῖς αλλαις Ουrως, κατα τό ειδος ἐκάστης τιμῆς.
ρανέφ τους ἐν φιλοσοφί* διάγοντας τε καὶ τιμιωντας την ἐκεινων ειουσικην ἀγγέλλουσιν, cir δη faciti στα των Μουσῶν περί τε Ουρανὰν καὶ λογους Ουσαι θείους τε καὶ ἀνθρωπίνους iασι καλλίστην φων=ην. πολλῶν δὴ ουν ἔνεκεν λεκτεον τι καὶ ου καθευδητεον ἐν τη ρο-
τε καὶ γραφειν καὶ Ony μη, σκεπτεον.
D. et αῖς αλλα oi 'Tως J V. Ουτω. Sed pleniorem formam tuetur Bodl. cum aliis. v. Bd Protagor. P. 351. B. et Gorg. p. 522. C. ἔκαστης V. τιμῆς ἐκάστης, invitia codicibus praeter. pr. E. καὶ τ η μετ' αυτ ενὶ V. καὶ τῆ μετα ταυτην, libris plerisque omnibus adversuntibus. ατ ολλῶν δ n ουν ἔνεκεν λ. J Sic Bodl. Ven. Σ. Par. BHCoisi. Flor. n. c. g. h. O. Vindobb. l. 3. 6. alii. Vulgo erat πολ- λων Ουν δὴ ἔνεκεν. Bekker e eodd. AII G scripsit πολλῶν δοὶ Ουνεκεν.
κ ἡ νJ Nam φιλοσοφία est μεγωνημονοικε, ut est in Phaedon. in . Quod autem philosophiam Calliopae et Uraniae littribuit, eius
rei rationem reddit verbis aequentibus: αῖ περί τε Ουρανον καὶ λυγους Ουο αε xeta. , in quibus οὐρανον ad Uraniana, λόγους
ad Calliopen referri manifestum est. Et Uraniam quidem Pythagoreorum exemplo philosophiae videtur praefecisset nisi forte superioria narrationis habuit rationem, in qua ideae fingebantur in coelo esse eollocatae. Ad Gnι καλλίοτην φωνὰν colis Lem. p. 890. D. ἀλλα πασαν, το χερο-
μενον, φωνον ἱέντα - γίγνεs κε.
Euthyd. p. 292. E. Reip. V. D.
475. A. Bl. Λεκτεον γαρ οδνJ Postquam Socrates urbann cum festivitate ostendit meridianum tem pus confabulatione potius quam quiete esse transigendum, quo scilicet per cicadas Musis tamquam homines philosophipe amantefi commendentur; Phaedrus, ad cuius sententiam et mentem hoc prorsus B eommodatum est, misso de sabula illa sermone, continuo affirmat utique Sermones osse miscendos. Qu re-
298쪽
PHAEDRUS. P. 259 et 2 60 St. 151
E. τοῖς ευ γε καὶ κ . J V. τε, quod e Bodl. Vat. ven. II. aliis multis mutatum. Oύτωσὶ περὶ τουτου ἀκ.J V. τουτων, quod habent libri XH. P. 250. B. no λεμίους α μυνεινJ V. TOυς π. αμ. inFitis codd. fere omnibus praeter Ven. X. Γε λοιον γ' ἄω - εἴηJ om. Bodl. Vat. Par. GT. οὐ πω γεJ Bodl. Vnt. Ven. II. alii nonnulli ου not ε. male. Dein δὴ om. Bodl. 21 LIDO PT . probante Hermarino. Sed elegantius istud δὴ est quam ut eriticorum arbitrio inveetum sit. sponsione dentio declarat, qunn-ta sermonum iucensus sit cupiditate. Frustra in his quoque haesitavit Seli leto r m n ch. P. 388, cuius sententiam etiam Astius impugnavit.
P. 260. οὐκ εἶναι - ἀλλ' ὐοα δίζειJ Copiose hane Eophistarum sententiam tractavit Plato Gorg. p. 454. B sqq. Veterum de hac re opiniones e posuit Vossius Instituit. Orati. L. l. c. l. Ceterum haec: ἀλλὰ
Ficinus: aed quae iudicantium multitudini videantur. Particulam αν tum τα δοξαν*α, l . e. a δυζειεν δν, coniunctam abunde illustra imus
299쪽
καὶ ἐπὶ o τραχείας J V. στρατια e. Illud solus T. exhibuit. C. καὶ ἐχθρὰν νῖναι φίλον ςJ V. εῖναι ' φίλον. Cornar. corrigebat ε ναι τον φίλον. Verum vidit He indors. Deest ue in Vind. 4. 6. 7. α. Mon. Par. F ΝΟ. In cod. P. desunt verba εἶναιν αίλον. Bekker. ni φίλον uncis inclusit. iam Iliad. III. 65. Mox Scha se r. ad Greg. Corinth. p. S24. Di 6 λέγονοι mniphat,' quod genus loquendi ad Menon. p. 7S. B. illustravimus. Posten tamen ipse ad Plutarch. Viti. Vol. V. p. 572. suam retunctavit sententiam. IV i ii c k e t m n n n u a Praefat. ad edit. min. Τurie. P. IX. coni. H π ἡ τι λέγουσιν, collato loco, qui infra legitur p. 272. C. Coniunctivum in-men tuemur ea ratione, quam ad Phaedon. p. 70. A. et Hipp. maior. p. 300. D. significavimus. Sententia verborum est haec rvidon dum, ne dicant aliquid, quod dignum sit, cuius habeamus rationem. B. καὶ ἐπὶ στρατείαςJ Libri omnes praeter unum solum T. Oτραυας, quod Primus correxit He in dors. do Spat singi
sententia, mutavit etiam Bekker. Enimvero στρατια sero exercitum, στρατεία e X p dition μm denotat. v. Dor Vili. ad Charit. p. 540. Promiscuum
scit Photiua p. 468. ed. Lips.
δίων, ἐπὶ πτρατιῶς auo νTας ς ευγαρ οἶδ' ora, tibi metro vides στρατιας ne Essario requiri. Ibi d. 592. μονοκοιToυμεν δια τὰς oreα- πιάς, quod non minus eat te tum. Ibid. 114 l. στρατιὰν προς-
αιτων. Thesmoph. 828. et 1169. Acharn. 25 l. ii 43. al. Quae quum ita sint, mirandum profecto non est, quod etiam apud progne orationis scriptores, Thu-eydidem, Xenophontem, Polybium, alios, perpetua est eodicum in his vocabulis fluetuatior nec quisquam paullo prudentior negn verit στρατιὰν pro arρατε Atticis in usu fuisse. Apud Platonem in men haud scio an nul- tua exstet praeter hunc unum locus, in quo non unus niterve meliorum librorum eum vulgBribus grammaticorum praeceptia
conveniat. Vide modo Reip. lII. p. 404. A. et B. Charm. p. 156. C. Le g. Xl I. p. 94. A. tibi codd.
ροτραυων. ni. el quae laudavit R vh n k e n. ad Tim. p. 240. Quocirca nos quoque quamvis omnibus codicibus invitis ἐπὶ στρατείας reposuimus. Ceterum ita nobis persuasim uar licet στρατια utroque significntu ponatur, ut tum expeditionem tum eκ- rei tum significet; tamen vicissim oτρατείαν nusquam ibi
300쪽
13. καρ π O ν ἀν δ et ει ρεJ ων Vind. s. 3. 6. FIor. a. e. it. ΓΣ Ω ΒΗ, quod desiderabat Stephan. . probante Heindorsio, Beh- hero, Butimanu. Vulgo legitur ον. Nox γε post οὐ πάνυ ex Optimis libris revocatum est. adhiberi, ubi exercitus intelligendus est. Quod ipsum videtur
effecisse, ut στρατια maxime de exercitu frequentaretur. ἀποπολε μεῖν τε χ ρ ' σ ε- μονJ b. e. πολεμεῖν an ' αυτ D, ni recte interpretatur H e in-do rL, compBrans Protagor. P.
C. Mo' ουν οὐ κρεῖττον -J Ficinus: Nonne pra stat ridiculum amicum i. e. tanquam amicum esse, q uam
gravem callidum et inimi- eum malitiosum Nimirum hoc dicit, eum, qui quid suadeat, quem quidem nunc appellat φίλον. potius lare ridiculum,qunm eius rationibus, cui aliquid suadere conetur, gravem et inimicum. ωλον, quod vocat των πείθοντα, sumit atque ponit illum, qui alteri aliquid suadeat, erga hunc esse benevOlum. Quod quidem lepide et urbane Phaedri gratia ita seri
videtur, cui Lysias, quamvis amoris divinioris naturn non perspecta , tamen sententiam suam ut amicus benevolus persu
μῆ περὶ ovo v scici Allia dens ad proverbium ἄνου sκια, quod signifieat rem nihili, pro υνου dixit ἄνου σκιώς. Male igitur Helia dors. quBm is fissentiente Berni, ardy Encyclop. Philol. p. 147. Voc. σκεας exterminavit, iure ab Astio reprehensus. Praeterea lege Schol. Ad h. l. D. καρπον ων ἔσπειρε θ.l
Legitur vulgo D, quod Aat tua sic defenditr , καρπὸν ον ἔσπειρε θερίζειν, inquit, Plato sine dubio posuit propter proverbium, quod Hermias p. 182. nffert: o
Col. Verba, praemisso nota ντινα, in quo sententiae vis inest, ita coacta sunt, ut solvi pos
ὐητορικο θρec ει; Artificiosior tamen et contortior ea est verborum explicatio. Ac videtur praeterea etiam res ipsa hanc flagitare sententiam: q u e m n a ms ructum putas artem Orn-toriam ex lis, quae tun- quam semina a pars erit,
eedit quod is, ν in libris non pau- eis iisque satis probis repertum est. Praetorea alluditur sorin eironice ad dictum quoddam Gorgiae, cuius meminit Aristoteles Rhetor. IlI. 3. ου δὲ et αυτ α