장음표시 사용
311쪽
B. Aristotel. Top. n. 43. De verbo διιιιρεῖσθαι v. lnd. ad Rempubl. C. προς ἐκάστιν γιγνο- ιενον μὴ λανθανε ινὶ Repetendum δεῖ e superioribus. Hoc igitur dicit: oportet eum, quum in unumquodque mente et cogitatione De venit, non latere etc. Dictionem: προς τινι γίγνεσθαι, Bd Phileb. p. 18. D. Politic. p. 264. A. et alibi illustratam dedimus. Paullo ante Bad hamua scribendum eenset: μαλλον γουναν - ὁ τουτον χαρακrηραὶ λαβών. Non opus. Nam sententia haec potius est: vulcram s&ne speciem intellexit, si quis hoc perceperit.
Tι Ου ν et os πρωτας πω τερον φωειεν Accusativus, qui proprie cum sequenti verbo debebat cohaerere, interrogandi formula τί oυν sttractus. Sophist. p. 266. C. τί δὲ τὸν ni μετέραν τέχνην; ἄρ' Oυκ αὐτὸν μὲν οἰκίαν οἰκοδομικῆ φῆσομεν ποιεῖν ἔidem nominativi usus est. De
λεῖν; Atque ita nunc etiam P. 350. A. distinxerim: τι δὲ δ ἄνε-
ποτερον facile quis cum H irae hi g io corrigendum putet πο-
etερων. Quod tamen non eatnnic necessarium.
312쪽
πνος λογους εἶναι. ii οὐδἐν λόγω, ἀλλα καὶ ὁ Λυσίας ἀπόφιενος του ἐρωτικου ηνάγκασεν ηιιας υπολαβεῖν τὰν Ερωτα ἔν τι τῶν ἔντων, ὁ αυτος ἐβουληθη, Ε
N noλλου δεινJ V. η n. δ. errore. si or ει ὁ ν Οοι συγχωρῆ - Ο -J an putas amorem tibi fuisse conces urum, ut da eo diceres quae paullo ante dixisti, nisi esset in numero των as τις Τηrηοι- εώ ν Nisi sorte praestat cum Car. Hadli amo pro συγχωρῆ-om resingere ἐγχωρῆσαι. De verbis μεγιιπον τῶν ἀγαθῶν et νγχα- νει v. Bd p. 230. Λ. unde Hir- se iligi uni apparebit non dρbuisse io ν aliae τυγχάνει inculcare. D. νυ μφας et αρ Ἀχελ ώo i - l li. e. τοῖς ἐπιοπίους μούς, quibus suprn suae orationis arti sietum tribuebat callidus εἴρων.
ἡῖ οὐδὲν λέγω, αλλα καὶ oA. J Retraetans atque corrigens quod modo dixit, interrogat: annihil est salsum quod dico,
coegitque nos Lysias ata ti m ab initio sermonis sui amatorii amorem tan-q ii a m unum q u i d d a ni mente concipere In quibus apparet D τι denotare generalem
amoris notionem, qua omniR, quae ad eius vim et naturam pertineant, contineantur. Hinc perspicuum est, quorsum Spe-etent verba proxima: καὶ προς του ro - διεπεράνατο ἰP. 264. ος οδο απ' αρχῆς, ἀλλ' iano τελευτῆς -- Jqui nec a principio, sed a
sine supine orationem quasi retro tranan nreeo-ii et ur. Quorum verborum aen-
313쪽
αναπαλιν διανειν ἐπιχειρεῖ τον λογον, καὶ α πεται
tentiam accuratius declarat verbis subsequentibus: ordia turque ab iis, quae amator in si ne demum orationis amato die eret. . διανέῖν τον
λογον imagine Platoni saepius adhibita di etiam. id quod dudum
observavit Rulin ken. ad Tim. p. 79. Nec ιξ υπιίας διανειν ad explicandum dissicile est, quod ab urinatorum arte petitum esse primus perspexit Ast , qui laudat Polluc. Vll. 138. p. 787. et Reipubl. VI l. p. 529. C. B. εστι γέ τοι δε - τελευτῆ -J Hoc diciti Est sane quidem illud, de quo in principio loquitur, nouexordium, sed sinis, ut ab
eo iustus rerum ordo neglectus videatur. Particulas γέ τοι δῆhabes Reip. V. p. 476. E. δεῖ γέ τοι δῆ, Apar. VI. P. 504. A. πρε- Λει γέ τοι δῆ. Criton. in. φαοί
Hermann. ad Viger. p. 828. B. oti χυδην δοκεῖ βεβλῆ-s9αι J nonne temere profusa ne disiecta sunt οὐκ ἀ γεννῶ ς τ οδ π ιο ν ε ἐ- ρῆσθα ι -J mihi enim natis considenter B aeriptore videtur dictum Balle, quidquid ei in huc eam venit, iusto rerum ordine prorsua neglecto. Cum reprehensione cliei istud oυκ ἀγεννως non est obscu-
314쪽
C. ως Τε μοτε α κεφαλονJ μῆ το Vat. Par. GT et pr. Ven. II. D. no 1 υκ λα υ et o vi noλυκDei; set nυ ΔΠDFGΝOP. Flor. g. g. Vind. 4. T. α. Paullo ante Bodl. Μίδα. E. ἄχθ , ἐάσωμεν - J V. ἐάσω, quod est in paucissimis codicibus. rum, pro eum nudaci te me ritater alibi est intrepide, sortiter, ut Gorg. p. 4l 2. D. 52l. A. Reip. VI l. p. 529. A. Cli armi d. p. lbS. C. Ironiclinisormulae usum aperte indicat istud et o ἐπιον, quo significatur quidquid primum in mentem venit. Fallitur ergo Hermogenes de formis l. l2. p. 279. ed. Valg. Ουκ ἀγνεννόoc hie quoque eum laude diei existimulis. Verba ως μηδὲ, εἰJor ι cum ἐμοὶ neetenda; nam hic quoque loquentem nudimus callidum sapientiae suae dissimula
C. 'Aλλὰ τοδε γε ο ιιαιαε φ. -J Nobilissimum praeceptum, de quo vide etiam interpp. ad i. ongin. X. l. Dionys. Art. rliet. c. X. g. 6. Eandem sontentium aliiser paullo insorinn-vit it orat. Art. Poet. V. 1 sqq. - z- ολ res γεγραμ ιένα, et inter ast et cum toto Convenienter descript n. D. Xαλκῆ παρ θ ενος - JDe hoc epigri in male, cuius Bu-etor iam Platonis aetate incertus suit, v. In eo lis ad Λnthol.
315쪽
των ε λωίλοτων νotlιμων γιγνομενην. P. 265. C. G nc O αν ο ν λά r o νὶ λογoii Hodi. et pr. Par. B. Dein ιος nia QMμεν CH. et corr. B. Flor. n. b. c. Sed de Attica E. ὀς α τις - μὴ πα-ν υ τ ι J Verba nonnihil habent obscuritatis. Si genuin B sunt, de quo tamen dubitamus, nullo
pacto potest Blius esse eorum sensus, nisi hic e multa oratio ista Lysiana habere
videtur παραδείγματα , in quae quis intuens capiat utilitatem, dum ea videlicet conetur imitari non admodum. Ita vero μὴ πανυτι in elausula collocatum putamus propter insignem negationis gravitatem, in qua ratione nollem olim cum He in dorsio haesissemus. Nisi sorte post μὴ πανν τι locum habet aposiopesis. Minckel mann. Praes. ad Phaedr. ed. min. Tur. P. IX. Post' πάνυ τι excidisse putat: εὐφiu ςών. Quod ab universi loci sententia abhorret.
μι ιωνJ Recte huius loci in thiagritatem defendit Osann. ad Lycum. p. 42 sq. , ubi liaee sunt:
Heindors εἰωθότευν aliunde putabat irrepsisse. Nec haerendum in eo, quod νυμιμα est loco substanti vir huius enim generia eκ-
empla collegit He in dors. ad Sophist. q. 32. plura ipsi dabimus ad Legg. I. p. 636. B. Est
Butem verborum sententia hacter
Duo suroris distinximus genera, alterum, quod ab humanis mombis proficisceretur; alterum, quod emceretur divina quadam vi, quunb iis, quae usu et consuetudine essent recepta, veluti dimove
remur. B. et ετ τα ρων θεων - δε ε-
ρη διελόμενοι J Sunificantiaren, quae supra inde n p. 244. A. de furoris divinitus immissi generibus disputata leguntur. Et uim universi furoria duo ponuntur genera, alterum humanum, divinum alterum. Sed furoris divini rursus quatuor formae titque partes discernuntur.
316쪽
sorma v. Fischer. ad Ueller. I. p. XXI. Praefat. et Lobeck. ad Phryn. p. 240. yμοιγε οὐκJ V. ἐμοὶ μD ουκ contra nuctoritatem librorum Bodl. Vat. Ven. Par. DOP al.
ooi J In liis verbis distinguendis sequendum duximus I m. De k-
coniunxit; hoc enim idem esse putamus Rc si scriptum esset:
ἐπαίσαμεν se υθικων υνα υμνον - εἰς τον ἐμυν et ε καὶ συν δε-
ano την Ἐρωα. Νeque aliam sententiam But in . est secutus, euius haec sunt verbat se Mihi, inquit, duplex accusati Fus, προς- πα*ειν θεον δεινον, ex hoc lo eo probandus videtur. Nimirum προςεπαμαρον per synesin dictum, idem est quod προςπαίζοντες υμνήσαμεν. Aliter tamen statuit Schleier mach. , qui corrigendum censet: κερα ανυς Ου nαντάπαοιν gnιθά νιν λόγιμ
σαμεν κTλ., quod ne unus quidem eodex Confirmat. Mia etiam
He in dorsit et Astii suit sententia , qui post υμνον distinxerunt, ut haeet μυθικόν πινανιι νον, praegressis illis οὐ nαν-Tunu ι an. λογον, explicationis gratia addita putanda essent. Participia, rσως μὲν ἀλη9ους τινος ἐφαπτόμενοι, et αχα δ' ἄν καὶ παραφερόριενοι, inserviunt illustrandis verbis, οὐκ oῖδ' o πη τοιρααικον παθος ἀπεικάζοντες.
Verbum εἰκάζειν et ἀπεικάζειν eomparandi positum signifieatione illustravit Rulin heri. ad Tim. p. 9b. Dein μετρίως idem sere est quod καλως, de
quo usu F. ad Remp. V l. p. 481. H. ευ ρ μως Butem pertinet eo, quod de Amoris maiestate Ecdignitate oratione illa nihil de
traxit. - καλῶν παίδων, orationum.
αυτόθενJ ex hac ipsa oratione videamus, quomodo a reprehensione Ed laudes trans
317쪽
βωμεν, ως απο του φθειν προς το ἐπαινειν ἔσχεν ὁ λογος μεταβηναι.
περὶ Ου αν ἀεὶ διδάσκειν istiust, ωςπερ τὰ νυν δη
D. αὐτοῖν τῆν δυ ν α μινJ Sic ΓΗΔΙΙBCDG H. et eorr. F. cum Florr. a. b. e. a. h. i. 9. Vind. 4. 7. a. Vulgo αυτ ν. ἔτερον δη ειδοςJ suo Bodl. Vat. Ven. II. Par. D. quod videtur ortum ex μοι, ut scriptum habent Par. ΝOP. E. δυ ν αοθαι τέμωνJ V. διαrέμων, quod e Bodl. et aliis mutulum. τού - δέ τινων ἐκ τυχης - οὐκ ἄχαρι J Don denbeiden Arten dias er et was vfαι tig ges proe he nenti eden ete. Reseruntur haec ad superiora illa p. 265. A. ἐναντίω no υ sinet ηπι ὁ μὲν γορ, ως Tio ἐρωντι, ὁ δὲ υ ς etia μὴ δεῖ χαρίζεσ9αι 1λεγέτην. Indefinite
rum significat, quia non iam vult clarius signifieare quae sunt in duabus prioribus parum vere- eunde exposita. Depravavit locum Bad liamus corrigendor τούτων δέ τε νων ἐκ τυχει ρηθέν, eto TMν εἰδοῖν. Genitivi usum
ne mireris, alia id genus tetigit Natili. Gr. f. 342. 3. intelligit autem τὴν δυναμεν κrλ. duplicem artis dialecticae usum, qui cernitur in notionibus velud unum genus revocandis vel recte dividendia, quem quid eniusum Platone duce illustrat etiam Cicero Orat. e. 33. q. ll Tsqq. De Orat. I. c. 44. l. 188 sqq. Νam dialectici ars duplici
munere censetur, ut vel disiunctas ne dispersas notionum Par tes in unum colligat genus, quo iusta definitione explicentur, vel notiones generales necommodate ad membrorum compositionem, h. e. natura ct ipsarum formarum convenienter. dissolvat riteque discernat. Quod ipsum amoris exemplo illustratur. Furor enim, quo omnis amoris vis comprehenditur, quum antea in formas suas esset divisus, h. e. in laevum quendam Bique dextrum furorem ; in laevo rursus diviso ait deinde iterum laevum quendam
phist. p. 253. B. D. E. p. 2b4. I sqq. Plii leb. p. 16. E. coll. 5T
E. quo loco egregie illustratur svnthetica pariter atque Bunlytica notionum tractatio. Polit. P.
285 A sqq. Dissilired by Cooste
318쪽
κρατες ἰas l. To παDν κατ' εrδη δυνασθαι τεμνειν κατ' EGρθρα, ν Πετυκε, καὶ μη ἐπιχειρεὶν καταγνυναι μόρος μηdiu, κακου μαγειρου τροπο χρώμενον ' αλύ
ω ςπερ αρrι τὼ λογω τὸ μὲν ατρον τῆς διανοίας ἔντι κοινῆ ειδος ἐλαβετην, ωςπερ δἐ σώματος ἐνος διπλα καὶ Ouωνυμα πέφυκε, σκαια, τα δὲ δεξια κλη- 266
τυ μὲν la φρονJ αεν vulgo aberat, quod libri habent plerique
P 266. sκαια, τα δὲ δεξια ου λ. J Pariss. DXOP. Flor. gli. Vind. 4. 7. α. τα μιν cκαιά. Sed χἀ μὲν aequente τὰ δὲ recto omittitur, de quo loquendi uenere v. ad Protag. p. 320. A. 33l. B. Politi c. p. 29 l. D. Male igitur Turicc. τὰ μὲν addiderunt. Dein
D. συνορῶντα αγε ιν JReete He in dorsi ua scriptorem censet adhibito verbo ουνο- ραν maluisse arειν dicere quam συναγειν. Praeterea etiam animadvertendum, συνορῶνΤα ἄγειν dictum esse ἀνακολου9ως, perinde
ae si praecedat: Ουκ αλαρε υνα δυνασθαι λαβεῖν αυτοῖν τον δυναμιν , unde Recusati Fus συν
oων ita habet explicationem. --o νοτιν Οὐιοθέν, quum sinitum esset, in quo Amoria vis et natura cerneretur. Nam est nominativus absolutus, Pro οριoctor ος positus. Schleier macherus r
Fin. ll. 9. hoc non est dividere, sed frangere. Rem ipsam philosophus, ut nil ten iudieavimus, etiam in Sophista, Philesbo, Politico, Republica, aliis
libris, eodem modo illustrat. ἀλλ' illen ερ ῶ ρτ ι - , h. e. ἄλλ' ου et ευ ποιεῖν, ῶς περ αριο κτλ. In proximis quisque sua sponte levem animadvertet anaeoluthiam, de qun verbo monuisse susticiet. Nec quidquani obscuritatis habet participium VPDτεινάμενος, quod Astilis scite interpretatur in me divinasserens, pro serens, collatis locis Gorg. p. bl 8. B. Legg. X. p. 897. D. SOptust. p. 247. D. Diuitigod by Cooste
319쪽
τινα ἔρωτα ἐλοιδόρησε uαλ' ἐν δίκα , ὁ δ' εὶς τα ἐν δεξια τῆς μανιας αγαγων ἡμας, ομώνυμον μἐν ἐκείν Η, B θειον δ' αυ τιν' ἔρωτα ἐφευρων καὶ προτειναρανος
Vulgo et u δε ἡ δεξια, quod plurimis optimisque libris est emendatu maως ἔν ιν 4 3ιῖν n. J V. ώς ἐν ε μῖν. Codd. EF. ως D4μῖν. Recepimus eum Hein dorsio et Bekkero utrumque. Bodl. υμοῦν. εἰς τα ἐν δεξια τ. ιι. J v. εχ τα δεαια. nodi. et alii εἰς et αἰνδέεια. Sed ΓΞΣ DBCHT r. liquido ἐν δεξια. B. μεγίστων αrrιον ξιεῖνJ V. ἡ εῖν αἴ ον, invitis eodd. plerisque Omnibus, exceptis prope solis Par. EF. et Coisi. καὶ σ υ ναγ ωγωνJ V. συναγαγείν, quod e S D Dr. Flor. g. it. P. 266. A. πριν ἐν α δ τοῖς ἐφ. ὀν. J Resertur αὐτοῖς per synesin ad το ἐπ' dolo τερὰ μέρος in quo multitudinis notio
comprehensa est. Quo neglecto Bad hamus nuda eter refingi iussit: το ἐπ' ἀριστερα τεμνόμενος εἰς μέρη κτλ. quod ne nauci quidem faciendum. B. εἰς ἐν καὶ ἐπὶ ΛολλάJIntelligit genera et partes notionum s. id earum; de quo
tie in dors. aliique censuerunt. καλῶ ὁ Ουν Sed, ut ut hoc habet, eerte adhue diale et icos appellare soleo. De hoc usu voeularum δὲ Ουν F. Bd Remp. X. p. 608. A.
nomine eos appellure oporteat, si qui a te Lysiaque didicerint. Νηm Rccusativus Myόντας ex καλεῖν Dendet, In quo nemo haerebit, lieet
praecedat του ς δυναμενους. FO mulam καλεῖν τινα τι, aliquem aliquo nomine voenre, Bd
Remp. X. p. 596. n. atquct ni ibi tetigimus. De nomine diale-eti eorum v. Sophist. p. 253. D. de Rep. p. 533. C. p. 534. E. Plii Ieh. p. 56. Λ. Gorg. p. 465. A. sqq. Theaet. p. 161. E. ni. et op τ' ἐ κ εῖνο is τεν, uior ων τέχνη J Verba commat distinxi, ita ut 4 λόγων τέχνη per nppositionem, quam Focunt, accipiendum sit, hoc sensur An hoc illud est, de quo mentio iniiciebatur anten, ars scilicet orationum componendarum 8 De sor-
320쪽
τοὶς ως βασιλευσιν ἐθελωσι; DAI. Βασιλικοὶ μἐν ανδρες, Ου μῖν diu ἐπιστη -
Vind. 2 T. aliis emendatum. Correxit iam olim Spalding. Dein
C. τα δὲ νυν n. s. J vi τα νυν δε, quod e Bodl. aliisque melioris uota libris mutatum. Βαο μὲν ανδρες i Beliker. scripsit αδρες. Plenno ratio fuerit oti M. ιιεν εἰσιν ανδρι βα λινοί, unde articulo nullusllic locus eat. Dun et or ante εἰδος eum Bodl. om. plurimi.
ad p. 241. D. Symp. P. 210. E. e in sophistae hoc loco eum
αλλους τε ποιουσινJ ln- resibus Persarum comparantur,
teli. σοφους Dγειν. Eadem ratio quivis constat ingentia vectiga-ost infra p. 268. B. p. 270. D. lia e tributa quotannis esse so- Protagor. p. 312. E. P. 348. H. iura, uuanquani Alcib. I. p. Sympos. p. 196. E. Gorg. P. 449. 123. . H. o βασιλιμος φορος A. et eentenis aliis locis. Verbis etiam id Lacedaemonios reser proximiai oz ἄν δωροφ ορεῖν tur, qibus item magna fuerit κτλ. inest elegans irrisio tum pendenti, pecuniae summa, ut ipsorum sophistarum, qui ingen Feripto iam Lacedaemoniorum tis sapientiae speciem Drae de rege in ente habere potuerit. serentes magnam plerumque u Atque Om tuo reges in Graecia diseipulis suis exigere solebant hoe nomine εxosos fuisse patet
institutionis mereedem V. ad eX Hesiod. vpp. et D D. I, 38. Apol. Soer. p. 19. E εqq. Hipp. 282-, ubi suu αoιλῆες δωροφά- mai. p. 282. n. eoll. v. de Lb. γ' - EX bis V.o loel elegantia ooeon. Att. I. p. 133 sqq. , tum feesse poterit iuHeati. Pro os eorum . qui illos credula eum ρυ do ἐπιστῆμον γε ne quis reverentia sectantes nibit non φὴ μον δῆ requirat, onsulas an- honorum auorum profundebant, a I. ad Euthypti t. p. l0. D. modo illorum familiaritate atque Syn P. P. 90. Bl. ceterum to disciplina gauderent: euius ge tuu qui εQquitur Iovini respieitneris exemplum in priueipi Ci ero Orat. 12, 39. Disiligod by Corale