Platonis Phaedrus

61쪽

rulus quindecim annorum Olymp. LXXXIV. 1.- 444.

a. Chr. n. comitante fratre natu maiore Polemarcho,

cuius Plato in Phaedro p. 257 B. propter studium philosophiae, cui deditus orat, honorificam facit men

tionem, una cum aliis colonis Atheniensibus Thurios

migravit, in qua urbo nuper demum fundata v. Diod. Sie. XII. 10. ibique Wosset. Cephalus pater, homo dives et opulentus, qui dudum hortatu Periclis, hos

pitis sui, fortunarum suarum sedem Athenas transtulerat, videtur κλ ρουχος fuisse atque collata pecunia partem agrorum possedisse. Itaque Lysias, quamvis etiam tum adolescens ac prope puerulus eSSet, Una cum Polemarcho fratro Thurios est prosectus, ut ambo locatam ibi a patro bonorum portionem capeSSerent et sertasse etiam novam agri Thurini partem acquirerent. EX quo natus est error personati Plutarchi

P. 37. ed. est. qui caussam itineris ab iis Thurios suscepti Cephali parentis obitum fuisse scribit, quem tamen multo post adhuc in vivis fuisse constat. Ibi vero Lysias deinde mansit perpetuo usque ad Olymp.

XCII. 1. - 412. a. Chr. n. quo quidem triginta di orum serme annorum spatio non modo rei familiaris copias amplissimas contraxit, sed etiam doctrinae et

o Phaedre, Isocrates est; sed quid de eo Rugu rer, lubet dicere; maiore enim milii videtur ingenio esse, qua in ut cum oratio nil, ua Lysiae Comparandus sit. De adolescente igitur Plato Socratem pro suturo iussit augurari meliora. 'Quid igitur quum Lysias dicatur exspeetationi minus respondisse, nonnE BPEP- tum est ipsum ut aetate provectiorem reprehendi, qui adhuc spem seseliserit, ut etiam ad suscipiendum aliquando philosophiae studium cohortandus sit 8 Nimirum Ι,ysias si fuit isocrate natu minor, eert non huius adolescentia, sed maior aetatis maturitas memorari debuit. Nec vero ex loco Plutarch. Viit. X. Orati. p. 3l0. ed. Relah. m 34. ed. Westerm. Sequitur quod inde consequi censueriant. Nam ut seriptor de Andocidis natalibus salsus ait, quod sane concedendum videtur, tamen ex illo errore nou efficitur ut etiam do Lysiae temporibus aliter quam vulgo traditum est existimandum sit. Nempe Plutarchus cum ea quam

Der errorem suscopisset is Q Andocidis tempore natali seu lentia comparavit tempus, quo Lysias natus suit, ut in ni- loro Prrnre, ita ulter a verum prodere Potuerit. De aliis vero argumentis, quibuA prohatum iverunt natale tempus Lysiae ultra viginti sex septemve nullos Prorogandum ESse, mullum veremur ne ea speciosn magis quam vera sint.

62쪽

eruditionis opes satis magnas collegit, quippe quum Thuriis etiam artium ac doctrinarum studia in honore haberentur, ut homines docti omnis generis frequentes diuo convenirent. v. Strabo XIV. I. Diog. Laert. VIII. 2. Plin. Nat. Hi st. XII. 4. Atque tum etiam Tisiam, rhetorem Syracusanum, ibi audivit, qui post litem cum Corace, magistro Suo, agitatam illuc concesserat; v. Ρhot. Suid. S. Λυσίας. Paus. VI. 17, 8. Dionys. al. Cui quidem artis oratoriae studio postea ita semper mansit deditus, ut

in eo uno vitae suae quasi tabernaculum collocaret. Itaque etiam posteaquam rerum suarum Sedem transtulit Athenas, quod Olyinp. XCII. 1. - 412. a. Chr. n. fa ero coactus eat ' utpote a Thurinis Atticismi accusatus, nihil antiquius sibi duxit, quam ut artem rhetoricam coleret. In quo quid sequutus sit, discimus a Cicerone, qui in Bruto c. 12. auctore Aristotele haec memoriae prodidit: Nam Lysiam

rimo profiteri solitum artem dicendi; einde quod Theodorus Bygantius ille, de quo

v. Comment. ad Phaedr. p. 266. E. esset in arte subtilior, in orationibus autem ieiunior,

orationes eum scribere ooepisse, artem remo Visae. Professus igitur ab initio artem rhetoricam est, eiusque docendae provinciam in Se AUS- cepit. Postea autem, quum theodorum animadvertisset in artis ratione ac doctrina adeo excellere, ut laudum suarum Splendore eo nomine CeterOS omnes Superaret, misso doctoris rhetorici munere, quod Suscepisset, Sese ad unam maxime orationum scriptionem transtulit, in qua deinde singulari studio et

ardore ita elaboravit, ut Antiphontem aemulatus non modo rhetoricas sed etiam iudiciales orationes componeret, eo modo laudi suae optime consultum fore arbitratus. Incertum est vero, ex quonam temPOre,

mutatis pristinis consiliis suis, orationes scribere instituerit. Quamquam verisimile est, eum scribendi initium fecisse ab orationibus ad artis et ingenii OS- tentationem comparatis, quippe quod genus scribendi cum magistri rhetorices professione arctiuS Sane coniunctum fuit, ut illud fortasse iam ut rhetoricae praeceptor coluerit. Quod eo certius esse videtur, quod iam ante Olymp. XCIII. 3., quo tempore coli

quium in Phaedro Platonis habitum fingitur, hoc

63쪽

orationum genere clarus extitit. Iudiciales autem orationes Vulgo putant ab eo indo ab olymp. XCIV. 2. domum, hoc est inde ab anno 403. a. Chr. n., C positas eSse, quoniam in oratione contra Eratosthenem, caedis Polemarchi, fratris sui, auctorem, illo anno habita g. 3. professua est. Sese numquam antea aut suam ipSius aut alienam caussam egisse. Et est sane haec ipsius oratio inter eas, quaE adhuc superstites habemus, tempore prima.

Quamquam iudicium illud per so admodum lubricum

est et incertum, quum verba ποαγυαζα Ποαξρος possint etiam ad litis actionem referri, siquidem Lysias usus eSt iure ἐσοτελεiας, ut in caussis agendis nee Patrono Sive παρασrcerri uti coactus fuerit; v.

Bocch h. Oecon. Att. Vol. I. p. 197 ed. 2. et Meior ot Scho mann De Lite Λttica p. 561. coss. Cicer. Brut. 16, 63. Verum hoc idem utut sese habet, illud certo exploratum habetur, nullam iudicialium orationum Lysiae adhuc superstitiun ante illud tempus litteris esse perscriptam. Nec tameriindo concludi licet a Lysia post Olymp. XCIV. 2. nullas amplius doclamationes sophisticas scriptas esSQ. Imo , coluit illo sine dubio hoc quoque genus scribendi perpetuo, quod ita etiam maior nominis celebritas futura visa eSt, praesertim quum Antiphon quoque ita fecisset. Quod ne temere ita statuissct

videamur, certe non desunt caussao et rationes huius sententiae nOStrae satis, opinor, idoneae. Portinet

enim huc ante omnia illud, quod ipsi ingens paene

scriptorum declamatoriorum numerus tribuitur, quandoquidem seripsisse perhibetur λογους ἐπιδεικτικους καὶ Παννὶ γυρικους, ἐγκωma, λυγρους ἐρωτικους, ἐπι- ToOmκους, - ιβολαiους, ορφονικους, βουλευτικους, εικανικους, ἐπιπτολας ἐρωτικας, alia id genus opera,

de quibus plenius exposuerunt Fabricius Bibl. Gr. T. II. p. 762. sqq. et We Sterni ann. IIiStor Eloq. Gr. Vol. II. p. 278. sqq. et 287. Sqq. Quae qui vel leviter consideraverint . ii vix sibi persuadebunt omnia illa ante olymp. XCIV. 2. Scripta esse, quo tempore ille pauculorum tantum annorum tem- Ius Athenis transegerat. Ad hoc vero accedit etiamisertum rei testimonium. Vocatur senim Lysias in

Demosthenica oratione contra Neaeram, quam VE-

risimiliter circa Olymp. CX. l. scriptam putant, q. 21.

64쪽

LyII - ὀ - ριπτήe. Quod quidem nomen etsi bene meminimus etiam de rhetore usurpari, ut Plat. Gorg. p. 520. A., tamen sine dubio non tam ad iudicialium quam ad sophisticarum orationum Scriptorem designandum pertinuit Quamobrem inde non iniuria licet

coniicere, Lysiam revera ad Summam VSque senectutem in scribendi genero ad artis ostentationem comparato occupatum fuisse, ut vel post mortem sophistae nomine appellari potuerit. Denique huc facit otiam oratio Lysiae funebris etiam nunc guperstes: quae licet a criticis quibusdam nuper in fraudis Suspieionem adducta sit, tamen vel unius Aristotelis testimonio eontra malas suspiciones tam firmiter munitur. ut quantumvis a iudicialium Lysiae orationum simplicitate et munditio longissime recedat, tamen celeberrimo oratori sine ulla dubitatione assignanda videatur. En vero scripta est Olymp. XCVI. 3. aut

secundum alios Olymp. XCVIII. 2. Quod si vere ponitur, hine quoque manifestum fit, Lysiam Deo sonom illi scribendi generi omnino valedixisse, quod

quum ipse olim unice ad masset, tum imprimis a scholae Si ulae assectatoribus inde a Gorgiae aetate mirum quantum celebratum erat. Quamquam illum posteriore vitae suae aetate praeeipue scriptioni Orationum iudicialium operam dedisse sanequam verisimile est. In qua opera usque ad Obitum Suum,

qui incidit in Olymp. C. 2. - 379. a. Chr. vel

posterius paullo tempus, adeo conStanter perSeveravit, ut etiam grandi senectute praestantissimi oratoris atque Scriptoris Orationum laude floruerit.

Haec igitur ac talia fero fuerunt studia oratoria, quae Athonis inde a belli Peloponnesiaci tempore viguerunt. Quae certe dubitari non potest quin etiam aetate Platonis maximo fuerint celebrata, quandoquidem etiam multo tempore post plurimi extiterunt, qui

quantam vim haberet accurato elaborata et quasi faeta oratio bene sentientes vel coram populo et in iudiciis di sortius verba facerent vel a foro et concione remoti orationes in usum aliorum et ostentandae eloquenti ne aratia littoris consignarent. Certo inuens olim extitit

paucas Rdhuc superstiteη habemus, quas oritici Alexandrini, utpote suo iudicio maxime probatas, in decem Principum oratorum canonem receperunt. Neque Disiligod by Corale

65쪽

ullo modo veridissi mile est paullatim ita evenisae, ut eloquentiae auctoritas quum aliarum doctrinarum tum imprimis philosophiae studiis vulgo longissime anteponeretur. Id quod etiam apud Isocratem non uno loco testatum legimus.

Quo facilius prosecto fieri potuit, ut Plato, Pe

spectis infucatao istius rhotorices vitiis, de quibus supra dictum est, animum induceret, quid de illa sentiret, aliquando palam declarare, ita futurum esseratus, ut philosophiae dignitas et auctorius sua vindicaretur. Quod quum alibi opera tamquam subseciva facere conatus sit, tum de industria egit in duobus maxime dialogis, Gorgia et Phaedro, qui libri,

quantumvis alioquin inter se non parum discrepent, tamen hoc quidem nomine arctiore quadam continentur necessitudine. Etenim iu Gorgia rhetorica ideo potissimum reprehenditur et castigatur, quia rationes suas ab honestate seiunctas habeat et sallax sit atque fraudulenta voluptatis et utilitatis administra; quamquam illi data opportunitate etiam artis laus erisitur p. 469. C. sqq. coli. p. 455. B. sqq. et P. 459.n Phaedro autem eadem cum philosophia in certamen commissa artis Domine privatur atque humilitatis et inscitiae coarguitur, quoniam a praestantiSsimusapientia aliena sit, quae una possit Gicendi docendique studia et regere sapienter et Vere ornare atquct nobilitare. Quod quidem operae pretium est animadvertere qua ratione in utroque opero institutum sit.

Nimirum in Gorgia omnia disputantur populariter et more prope Socratico, ut ibi nec doctrinae idearum mentio fiat nec alia reconditioris sapientiae vestigia deprehendantur. In Phaedro autem omnia plena sunt philosophiao subtilioris atque celsioris, quandoquidem ibi gravissima quaeque sapientiae Platonicae capita vel levitor attinguntur vel diligentius et copiosius illustrantur. Cuius rei animadversio ad definiendum tempus, quo uterque liber litteris consignatus Sit, certe non erit inutilis. Fit enim inde verisimillimum, Phaedrum aliquanto post Gorgiam scriptum et in lucem emissum esse. Sed istud quidem in transcursu; redimus ad rem propositam. Exagitavit igitur Plato in Phaedro rhetoricum istam adventiciam neque in solo Attico natam tamquam artem inertem et celsiore atque sublimiore spiritu plane destitutam, quippe quum

66쪽

LIX a philosophia prorsus abhorreret. Quod quidem scite

callideque ita perfecit, ut unum maxime LySiam Partes istorum rhetorum, qui pravam Sectarentur eloquentiam, Sustinere iusserit, ut qui et ipse e scholarnetorum Siculorum prodiisset et scribendis orationibus ad artis ostentationem comparatis inclaruisset et propter tenuitatem orationis altiore spiritu in dicendo

carere videretur. Nimirum isto pacto sane non Sine

verisimilitudinis specie fieri potuit ut celeberrimo oratori persona rhetoris humilis et male arguti imponeretur, praesertim quum ille, licet a Soorate moriente meliora admonitus, perpetuo a philosophandi studio

mansiAset alienissimus neque fratris Polemarchi exemplo v. Phaedr. p. 257. B. permotus eSSet, ut animum ad philosophiam aliquando adiiceret. Tribuit igitur Plato illi callidissimo artificio orationem amn-toriam, in qua quum eius dictionem pariter atque ingenium expressit fidelissime, ut neo defuerint critici, qui ista imitationis sollerita in fraudem inducti

eam revera a Lysia Seriptam esse putarent, tum Singulari quodam artificio pravae eloquentiae vitia, vel in sentiendi humilitato vel in subtilitatis neglectione et Sophisticarum argutiarum abusu vel in aliis rebus similibus posita, tanta multitudine congessit tamque cumulata constipavit, ut persecta quaedam species et imago declamatoriae vilitatis et inertiae ob oculos posita videatur ').' Μulticipies nupor de Lysiana illa oratione motae sunt controversiae, quae etsi per se leves sunt, tamen non videntur Ilic silentio praetereundae esse. Dubitatum enim primum da eius forma est, quam extiterunt qui plane epistolarem esse contenderent; dubitatum item est de ipsius origine, 'quandoquidem non pauci critici eum nuper Lysiae, non Platoni. tribuendam esse iudicaverunt. Quocirca non alienum erit de his rebus quid sentiamus, paucis EXPOSuisse, praesertim quum litem diutius sano agitatam videamur aliquando posse eOmPonere. Do forma igitur Lysianae Orationis si qnueritur, dua hiis potissimum rebus osse tum videtur, ut nuper existerent

qui eam haberi vellent pro epistola, id quod ita statuerunt, pengelius Synag. Art. p. l26. sq. Frangius Ep. de Lysia oratore Attico Graece seripta, Norimb. iri 28. 4. et Hoeis cherus it. L3 s. p. 123. Primum enim id sua-clore visa est auctoritas Frontonis p. 34. ed. Niebuhr. et ΙΙ er mi a o Sehol. p. 77. ed. Ast. Deinde ut ita esso statueretur, esseeit etiam illud, quod in oratione identidem

67쪽

Enimvero isto modo philosophus populares suos graViter Sane commoti efecit, a quanta labo Attica eloquentia esset repurganda, si quidem aliquando futu

rum e SSet, ut ea ad germanam sanitatem convaleSCe

ret. Quam quidem sanitatem rhetorica aliquando ad philosophiae rationem revocata recuperatum iri quum

maximeque in ipso exitu eius pueri adamati fit alloquutio. Quorum tamen neutrum ita est comparatum, ut de epistola rogitare cogamur, prassertim quum huic rationi etiam multa officiant. Nam ni primum dicamus de Frontonis et Hermiae testimoniis, inde proseelo nihil aliud nisi hoe intelligitur, suisse posteriore aetate, qui Lysiae apud Platonem orationem in epistolis viri amatoriis numerandam esse ducerent. Id qnod de Hermia quidem manifestum est, qui

id unum narrat, repertum a se hanc Orationem esse mcolle tione quadam Lysia arum epistolarum, ceterum autem eam eSSe revera orationem arbitratur. Quid igitur 3 num

auu putabimus veterum criticorum de hac re iudicium tam ESSE Certum, ut ei eontinuo fides habenda sit p Enimvero quum illi in aliis rebus plurimis similibus gravissime lapsi eSSe reperiantur, tum etiam de sorma Lysianae huius cle- clamationis procul dubio prave iudicaverunt in fraudem indueti insolentiore huius orationis specie. Id quod multis iisque certissimis argumentis evincitur, quae Ordine deinceps ita explicare eonabimur, ut simul appareut, quomodo illa pueri amati alloquutio, quam uuper imprimis animadvertendam iudicaverunt, accipienda et intelligenda sit. Itaque primum quidem non negligendum in hac caussa est, quod Plato ipse Lysianam declamationem semper vorat λογον ἐυ orat κόν, nunquam ὐπι-ολῆν, veluti p. 263. D 22 234. 23b. 26 Φ. Quod quis tandem sibi persuadeat eum ita saetiarum fuisse, si revera fuisset epistola quam posuisSet pNimirum par erat profecto atque iustum legentes alicubi

verbo saltem admonere, quid rei esset, neque eos clandestino consilio usque fullere et mala fraudo circumvenire. Porro huic orationi opponuntur postea duae Socratis declamationes, quas nemo negaverit revera eSSe Orationes, praesertim quum prior earum p 237. II. exordiatur a Verbis: cio ε. Ex quo quid sit consequens, Sponte Rpparet. Necesse est enim etiam L, siana dei lamatio pro oratione habeatur, siquidem conveniebat orationes opponi orationi, non epistolao Praeterea vero diligentissima dignum est animadversione, quod a viris doctis neglectum esse Fanequam mireris, puerum adamatum ab amasio tum in principio tum in exitu orationis tamquam PrResentem compellari, quod etiam Socrates in priore oratione p. 237. A. et in posteriore p. 244. A. imitatur, quandoquidem ipso

quoque amatorem fingit cum deliciis Suis colloquentem. iauid vero 3 nonno inde fatebimur luculenti Ssime apparere, arationem esse, non epistolam, quam Pluto LysiaΘ attribuerit 3 Nemo enim tam ineptus est, ut homini praesenti Di0il ZEc dae G Ale

68쪽

per totum fere Sermonem ostenderit , tum in exitu operis ita vaticinatus est, ut Isocratem in spem suturae felicitatis tamquam exemplum ob oculos POSMerit. Nec vero ipsum sesellit ea in re augurium, Si

quidem quod non persecit Isocrates, id postea Dc-

litteras seribat aut mitti cupiat. Iam vero his etiam aliud quid addore licebit. Etenim aue edit quidem universae Orutionis forma prope ad sormam et rationem epistolae, sed nullum tamen item ab ea differt, propterea quod est declamatio suasoria. Quippe suasorino orationis hoc proprium est, quod quum ad hominem praesentem . non absentem fiat, tum etiam suadendi vel dissuadendi praesidiis et adiumentis oratoriis utitur adhibita etiam vi quadam et gravitate dicendi. Quod certe secus est in epistolis, quae licet et ipsae possint esse suasoriae, tamen minus habent coloris Oratorii. Ex quo quid de oratione Lysianaeolligi liceat, dicere vix attinet; patet enim ipsam in summa

tenuitate tamen oratoriis artificiis multis esse conspiruam. Nec vero Obscurum est, ipsum Platonem lihellum Lysianum non ut epistolam aρd ni Oration in evnminnuisse. Reprehendit enim ille dec inmutionis exordium gravissim st proptorea, quod eo non definiatur. quidnam illud sit, de quo deinde instituatur disputatio. Quid vero iusta ne sorset ista reprehensio, si Lysiae scriptio esset epistola Nimirum prope ultro in Orauos incurrit, quid ea de re existimari oporteat. Nam epistola potest profecto recte ea rere rei primariae definitione, quia, sicuti ad amicos et D miliares mitti solet, ita etiam aliunde nota poni permittit, de quibus

eum maxime scribendum sit. Longe ni in vero rhilo est orationum , quae eiusmodi definitionis omissionem certe non serunt, nisi si reserantur ad res omnibus in medio positas. Ad haec omnia autem accedit denique quod ad litem diri mendam sanequam est gravissimum. Etenim Lysias non modo ut λογογράφγος inuntur, sed eo nomine etiam comparatur cum isocrate. Ex quo profecto elucet cluris sinis, non epistolam Lysiae tamquam nrtis orniorin specimen tribui potuisse, sed debuisse potius orationem. Sod quid mulla Apparet enim iam satis, quid de forma Lysianae declama. tionis ex stimandum sit. Est pnim oratio suasoria; id quod maxime ex eo intelligitur, quod prior adamatus tamquamprnesens compellatur, ut profecto nec mirandum sit, quod in exitu eius hae e verba ad eum sunt: Haec vPro satis sunto; tu nutem, si quid praetermissum putes, interrogn; in quibus unis maxim8 qui nuper aliter iudicarunt sententia se suae robur ne sirmamentum positum esse arbitrati sunt. - lam vero absoluin quaestione de externa Lysianae orationis specie sequitur ut etiam de eius origine et auctoritate paucis dicendum sit, quandoquidem nostrn netnte eXorti sunt,

qui eam non Platoni, sed Lysine tamquam parenti tribuendam putarent. Quam sententiam praeeunte fila en ischio

69쪽

LXII

mosthenes perduxit ad exitum, qui quatenus prodiseipulo Platonis habendus sit, ex uno marame Phaedro intelligitur. Verum satis haec de rhetoricis Athoniensium studiis. Docero igitur hactenus conati sumus, quod

in libro: De Lysiae Amatorio. Lipa. l827. 8. nuper certati in defenderunt Spengel Artium Seriptor. p. 123 335. Uester mann Qua est l. Demostli. II. p. 73. et Histor. Eloq. Grnec p. 75. Kriselle Ueber Platons Phaedrus p 28. Holae iter De Vita Lys. p. 12 l. vateri in lalin. Horr. Plii lol. Vol. IX. p. l76. sqq. Cron in indieibus litterBr. Monacenss. n. l849. Ν. 189. p. 478 sqq. Suse

mihi Prodrom. Plat. Unterauch. p. 95. aqq. filii. Nee t men diffitemur eam rationem nobis nunquam probabilem visam esηe. Ut impugnavit BR m etiam egregiua amicus noster, dum in vivia fuit, Car. Fr. H er mannus, in libror Gesam melle Abhandi tingen tand Rei trage Eurotta s.

L itteratur. Gotting. 1849. p. 1 - 2 l. Etenim primum quidem vel illud prolithet, quominus orationem Lysiae tributam ab ipso oratore scriptam esse putemus, quod Plato nusqnam aeriptis suis germanas aliorum orationΘa intor- texuit, sed ubicunquc personas, quas ornntes finxit . ita loquentes induxit, ut sponto intelligntur, ipsum iis attribuisses orationes a se elaboratas, ita quidem, ut quum colloqtientium moribus, ingeniis, disciplinaω, alui ita convenientes, tiam suis ipsius scribendi consiliis acco in modulae haberentur. Cuius generis exempla illustria quum alibi, veluti in Republiea, Phaedon 8, Protagora, ni iis sermonilius. ex inni, tum luculentissima reperiuntur in Symposio, ubi colloqt Pntos ninni Dato ab ipso scriptore maxima cum sollertia ad ipsitis vita

veritatem insormati ae descripti sunt. Quid igitur' linec

quum constans fuerit Platonis ratio et consuetudo, num putabimus Verisimile esse, ipsum in eo opero, quod utique summa artis persectione conspicuum est. nulla urgente nheessitate ab illa fuisse discessurum Enimvero sustulisset profecto summus dialogorum artifex isto modo operis sui nequabilitatem et convenientiam , quandoquidem procul clu-hio etiam ea in ordinem reeipora conciva esset, qu B Rsuis ipsius consiliis et institutis μssent alieniora. Sed hoe ipsum nos ultro perdueit nil alteram caussam, cur linne orationem non a Lysia sed a Platons scriptam existimemus. Est enim Lysias in Plinedro ita institutus et informatus ut non tam suas unius quam aliorum quoque rhetorum pnrises sustineat. Quod si ita est, sponte appetiret ne fieri quidem potuisse, ut una n liqua Lysiae oratio in medium proserretur et examini suhiiceretur, quandoquidem nulla facile extiterit, quae communin ista omnium rhetorum vitia, quη-lia philosophus in Phaedro notare constituisset, eo modo, referret, quo pro serihendi consilio optabila suerat. Itaque eonsentaneum est ni, ipso Platone seriptam esse orationem

70쪽

LXIII ad illustrandum Phaedri propositum utiquo plurimum

valere arbitramur, Primum quidem argumentum disputationis in hoo libro omnino duplex esse, Sed utrumque tale, quod salva operis convenientia atque simplicitato communiter tractari potuerit; dein do

Lysianam, prBesertim quum etiam oration os Soeratis nil eo confictae sint. Et produnt profecto etiam ipsae huius orationis proprietates hanc ipsius originem. Εxnggeravἱt pnim Plato in ea Lysiae vitin, quo magis en Stigare posset quae ipsi in eloquentia xitiosa planeque a philosophiae ratione aversa viderentur, ut nec Taylorum, doctissimum bona luem, miremur Vit. Lys. p. 154. . orationem istam iudicantem Lysia plane esse indignam: quamquam ille in eo lapsus est mirabiliter, quod eam sophistae alicui aetate minori, euius mentio fit in Demostlipuica oratione eontra Neaeram p. 13,1. lj. 21. . Adscri hendam iudicavit. Nimirum opus fuit Platoni ea oratione. quae non modo vulgnris BmOris humilitatem et una cum ipsa etiam vulgnrium rhetorum humilem et abiectum animum, celsioris apiritus nulla ex Purte capacem, argueret, verum etiam Ostenderet, dialecticae neglectionem omnis ineritne dicendi atque scribendi potissimam caussam existere solere. Itaque a tμnuitate illa, quae Lysiae propria erat, prosectus ad similitudinem veritatis effinxit eam orationem, quae esset non tantum arida, sicca et ieiuna, sed etiam humilis et abiecta adeoque noti expers inhonesti ac turpis cuiusdam sensus. Subtilitatem nutem viri ad rem sunm ita traduxit et adhibuit, ut orationem eomposuerit speciosis tantum artificiis oratoriis nitentem, tricis et argutiis plennm ac resertam, denique vera dialectica carentem utpote iusta rei primarias definitione, apta partium descriptione, denique idonea argumentationis progressione atque ordine omnino destitutam. Ex quibus omnibus profecto necessitate quadam efficitur hoc, ut hanc Orationem ab ipso Platone acriptam et consilio suo sollerter Bitemperatam esse Axisti m nre debeamus. En igitur. hahes iam nostram de Lysianae Orationis auctore sententiam . quam nec iis, quae pro contraria sententia in in dium nilata Aunt, ullo modo eversum aut labefactatum iri existimamus. Nam

primum quidem quod dictitant dicendi genus plane esse Lysianum, minime proseel O inde consequitiar, ut Lysias illius auctor habendus sit. Quippe expressit Plato quam neci ratissime fieri potuit oratoria dictionem eodem artificio, quo alibi in imitando Gorgia, Agathone, Phaedro, Pausaniη,

Eryxima clio, Aristophane, Protagora, usua est, neque Profecto aliter sacere potuit, siquidem propositum suum B s1P- qui vellet. Porro quod viri doctissimi afferunt veterum scriptorum testimonin, qui hanc orationem Lysiae tribuerint, Diogen. L. Ill. Dionysii Ep. ad Pomp. p. 126. Tyrii Nax. Diss. XXIV. b. Hermogenis De sorma orat. ll. p. 477. ed. Laur. Hermiae p. 77. ista quidem ratione Disiligod by Corale