장음표시 사용
271쪽
git milites ad Constantium pro Bello Persico mi tere , Constantinum occidisse. Constans, occiso fratre suo Constantino solus in Occidente imperavit,& Constantius illius frater in Oriente. Constans Imperator Occidentis fuit occisus in GalIiis a tyranno Magnentio anno 33 o. qui toto occidente potitus est. Sed anno sequenti Magnentius ad Urbem Nursam victus a constantio , ex Italia cum paucis profugus evasit in Galliam, ac tandem Lugduni sibi necem intulit anno 333. tum Constantius totum Imperium Romanum solus moderari coepit &cum estet Arii errore infectus favit impense Ari nis , Orthodoxos Episcopos persequutus est, muItaque coegit Concilia, quae avitam de Verbi Divini consubstantialitate doctrinam in Concilio Nicaeno lancitam reprobarunt, & hanc vocem ομοήσων,
quam velut Fidei Catholicae tesseram adversus Arianos consecrarant Patres Nicaeni, repudiarunt. Sub hoc Imperatore Ariana Haeresis altas radices egit, di per totum pene orbem instar cancri seris psit. Tanuem , Constantius, postquam multa , eaque gravi illina Ecclesiae clavina intulisset , vitam cum morte commutavit anno 36I.& sub finem vitae
suae ab Euaojo Antiochiae Episcopo Ariano baptizatus est, ut testatur auctor Chronici Alexandrini . D. Imperator,qui successit Constantio,iuitne Arianus, aut Catholicus ἰM. Nec Arianus, nec Catholicus suit. Sed
Imperator , qui successit Constantio fuit Iulianus Iulii Constantii, & Basilinae filius vulgo Apostat cognominatus, quod Christiana Religione publicdejurata, hostem se Christi, ac mysteriorum ejus insensum exhibuit inimicum. Eo imperante Ethnicismus,
272쪽
cismus, qui sub Constantino Magno, & Constantio pene fuerat extinctus, vires resumpsit, Deorum antehac clausa Templa fuerunt reserata , nova ex tructa, & per totum Imperium renovatae superstitiosae Ethnicorum coeremoniae, ad quas perfidus ille Imperator populum & eos, qui Magistratum gerebant, qua exemplo, qua suis adhortationibus vehementer concitabat. Nullum quidem adversus
Christianos publicum Edictum tulit. Julianus Apo- stata, sed ad illos exterminandos mille adhibuit nocendi artes. In primis , Catholicos Episcopos, qui sub Constantio Imperatore Ariano in exilium
amandati fuerant, revocavit, ut eos Arianis Episcopis opponeret, sicque mutuis altercationibus
sese Iacerarent, aut defatigarent. De in , Christianorum Antistites ad se in Palatium accersivit, &cui quisque vellet Sectae iussit adhaerescere . Christianos e suo Palatio expulit, honoribus, ossiciis, ct dignitatibus privavit. Crucem in vexillis militaribus deinceps depingi vetuit. Urbes, quas Christianis adversari norat, favore suo, & patrocinio dignatus est; illis autem Civitatibus, quae Christianis favebant, insensum se praebuit. Qua de causa male semper fuit affectus Julianus in populum Antiochenum , eo solo nomine, quod sicut ipsemet fatetur in suo Misopogone, quem contra Antioche nos scripsit, Populus Antiochenus sectaretur impietatis Sectam sic impius ille Christianam Religionem vocat & Christum, velut Civitatis Antiochenae Numen tutelare coleret. Λd haec , ut Christianam ReligIonem , quam cane pejus, & angu oderat, facilius aboleret Julianus, Christianis itudia litterarum omnino interdixit, privilegia Cle
273쪽
ro a Constantino Magno concessa abrogavit, Iu- idaeos reaedificatione Templi Hierosolymitani, quam frustra tentavit, sibi promereri studuit, sed ne id faceret, Deus miraculo prohibuit, erumpentibus e fundamentis ignibus , & apparentibus in Iudaeorum amictu Crucibus , quas nulla lotio potuit abluere. Persecutiones, quas tam in Oriente,quam: in occidente Praefecti, vel populi in Christianos excitabant, impune grassari permisit, nec eas com- νpescere curavit. Denique, scelestissimus ille Impe-ἰrator animadvertens Omnes suos ad Opprimendam Religionem Christianam conatus ad nihilum recidere , decrevit, dum ad Bellum Persicum , quod susceperat, sese accingebat, omnes ad unum Christianos internecione delere, si incolumis, & victore praelio reverteretur. Sed spe sua frustratus est , poenas ipsius impietatis exigente Numine. Nam in i praelio, quod cum Persis conseruit, telo lethaliter vulneratus est, dumque moreretur , sanguinem manu haustum e vulnere in Coelum jactans rabie , idi furore percitus prorupit in haec verba r Vicissi Galliae. Christum siquidem Gali um per ludibrium . appellitare solebat. Sunt tamen , qui post auctorem Chronici Alexandrini narrant, Julianum lancea divinitus fuisse transfixum a Sancto Mercurio Martyre, eoquod sacrilegus ille Imperator Sanctum Basilium Seleucenum Episcopum veneno extinxisset. Ut ut sit, Iulianus Apostata foetidam animam expuit vI. Kal. Julias, nemper die vigesima
sexta Iunii anni 363. Iuliano demortuo, Flavius Iovianus a militibus electus est Imperator . Fuit Princeps optimus, pius , Christianorum amator . & diguus , qui diutius
274쪽
tius ob praeclaras virtutes , quibus praeditus erat . administraret Imperium. sed praematura morte
obiit ia oppido , cui nomen Dadasthana inter G Iatiam, & Bithyniam , seu ex cruditate stomachi. seu ex noxio halitu cubiculi , in quod recens calce illitum prunae fuerant advectae, anno 3 6 aetatis suae 33. Imperii mense Octavo. Flavius Valentinianus ex oppido Pannoniae Ci-hala, Gratiani filius successit Ioviano die xxvI. Fe-hruarii ejusdem anni, ac Valentem fratrem suum. consortem fecit Imperii. Valens, cui frater Ualem tinianus totum Orientem reliquit. Arianorum par tes plurimum promovit, orthodoxos Episcopos, qui sub Constantio Imperatore exilio multati sue rant , iterum solum mutare coegit, & omnibus C
tholicis funestum in Oriente bellum indixit. At versa vice Catholici, qui erant in Occidente . summa pace sub Imperio valentiniani, ejusque filiorum Gratiani, & Valentiniani iunioris potiti sunt. Denique , mortuo Ualente Imperatore Ariano, pax in universa Ecclesia refloruit sub Imperio Theodosii Magni , ejusque filiorum Arcadii, & Honorii , ac tam late in toto Imperio Romano propagata est Christiana Religio, ut vix ullum id aetatis in eo relictum sit antiqui Ethnicismi vestigium . . .
D. Fuitne Christiana Religio apud barbaras
Nationes, quae sitae erant extra fines Imperii R mani , tam late in quarto Ecclesiae saeculo diffusa , quam in toto Imperio Romano ἐM. Quamvis nullus dubitem , quin Religia Christiana citius in Imperium Romanum fuerit in Uecta, quam ad barbaras Nationes, quae extra diationem Imperii Romani siνε erant;facile tamen cre
275쪽
diderim , viros Apostolicos longe ante quartum Ecclesiae sarculum Evangelii lumen ad barbaras illas Nationes intulisse . At enim S. Joannes primam suam epistolam direxit ad Parthos , unde colligitur
jam tum temporis in Perside fuisse Christianos. Bardesanes , qui in Mesopotamia sub finem secundi
iaculi florebat, testatur, Christianos ea aetate Parthorum, Medorum, &Persarum regiones pene trasse. Tertullianus tertii saeculi Scriptor lib. asverSus Judaeos cap.7. ait, multas Insulas plane ignotas , & loca Romanis inaccessa Christo subdita fuisse. Sic enim loquitur: Getulorum varietates , O Maurorum multi fines, Hispaniarum omnes termini, in Galliarum diverse Nationes, Britannorum inaccessa manis loca ChriRo vero subdita, o Sarmatarum, O Dacorum , O Germanorum , O Sotbarum , O abdiatarum multarum gentium, . Provinciarum, O Insularum multarum nobis ignotarum , EP qua enumerare non possumus. Iacobus Nisibensis ineunte quarto iaculo e Mesopotamia perrexit in Persidem,ut Christianos inviseret, & Infideles Evangelii luce ill straret. Tempore Concilii Nicoeni anno 3a . celebrati , Chri1tiana Religio in Persarum Imperio, di in Adiabenorum regione erat plurimum amplificata . Sed anno Christi 3q3. dira persecutio adverasus Christianos a Sapore Persarum Rege excitata est, qua dirutae sunt Ecclesiae, & ad mortem damnati quotquot Christum colerent sine ullo aetatis, vel sexus discrimine. Sarviente hac atrocillima persecutione Simeon Seleuciae & Ctesiphontis Episcopus martyrium pastus est, & una cum ipso innumerabilis Christianorum multitudo coela . Sed cum in hac tumultuaria, di promiscua Christianorum coede
276쪽
de morti traditus esset Maades, qui erat saporis Persarum Regis Eunuchus charissimus, tantum ex ejus nece doloris hausit ille Rex , ut deinceps neminem Christianum plecti voluerit, praeter legis Magistros , in quos tam crudeliter saevitum est , ut hene multi Episcopi, Presbyteri, Diaconi, M nachi , sacrae Deo Virgines , aliique ossiciis Ecclesiae addicti perierint. Duravit haec persecutio uiaque ad Saporis Persarum Regis mortem, quae contigit anno Christi 38o. Post Saporem Artaxerxes
germanus frater , ut regni tism particeps, quatuor ubi regnans egisset annos, emoritur. Hujus filius Sapores ipse dictus, annos quinque regnavit. Totidem v
τὸ θ geminatos , alteroque adjecto Saporis filius Uaranes. Post hunc Udigeries filius suscepit Principatum , qui O Magnus apud Romanos habetur, O eel herrimus , ait Agathias Scriptor sexti saeculi lib. q. de Imperio & gestis Iustiniani num. Iet. Hunc Isidis geriem , vel Iutigerdem , qui anno 399. in Perside regnare coepit, & quem Arcadius Romanorum Imperator anno qo8. moriens filii sui Theodosii juni ris tutorem instituit, Christianis adfavisse & nullam adversus ipsos persecutionem movisse , assirmant quidem Scriptores. Sed falluntur. Nam licet, teste Agathia lib. mox laudato, Ildigerdes
Persarum Rex , cum unum & viginti annos regnas set, nullum unquam adversus Romanos bellum susceperit, nec ulla eos affecerit molestia, sed potius Theodosio juniori, cujus erat tutor, Imperium conservaverit: certum tamen est, hunc Isaigerdem adversus regni sui Christianos persecutionem movisse anno Christi 3Iq. usque ad annum qzO. quod: vivis excelsit . Uararanes Isdigerdi patri iucςe-:
277쪽
dens non selum persecutionem adversus Christianos in Perside commorantes Iam excitatam continuavit , sed etiam bellum in Romanos movit, a quo pater ipsius Isdigerdes omnino abstinuerat .i Tandem Isdigerias II. qui Vararant patri anno εμ. Successit, persecutionem adhuc per quatuor annos continuavit, ac subinde haec persecutio, quam in Perside contra Christianos anno AIq. Isdigerdes I. movere coepit, duravit per triginta annos , & sub Isdigerde II. circa annum ψεε. finem accepit. De hac Persica persecutione plura Iegi possunt in Critiaca Pagii ad annum Christi o8. ΦΙΑ. qao. & ΑΦ In AEthyopia, seu in India citeriori circa a num Christi 327. Evangelium praedicarunt Frumentias , & aindesius , filii cujusdam Meropii Philosophi Tyrii, qui inspiciendorum locorum, di orbis per- 'lustrandi gratia Indiam adire voluit, habens secum
duos puerulos, quorum junior erataindesius, alteri aetate major Frumentius vocabatur. Sed in reditu , cum ad portum quemdamNavis,qua vehebatur Meropius applicuisset, a barbaris Occisus est, &duo ejus filii ad Regem ducti sunt. Rex AEdesium Pi cernam suum fecit,& Frumentio rationes suas,scriniaque commisit, moriensque uxorem suam cum puerulo ifilio regni haeredem reliquit : Rogavit utrumque Regina, ut secum, donec puer Regius adolesceret, administrandi regni sollicitudinem partirentur . Qua occasione Frumentius bene usus , negotiatores Romanos , qui Christiani erant, monuit, ut conventicula per loca singula facerent ,
ipseque aliquas construxit Ecclesias , quo Christiana Religio his in locis latius propagari posset Frumentius di mesius,postquam Regius puer ad levit,
278쪽
levit, reversi sunt, & Frumentius Sanctum Athanasium Episcopum Alexandrinum monuit, ut jam plurimis Ecclesiis in his Regionibus extructis alia quem Episcopum illuc mitteret. Quare S. Athanasius ad firmius stabiliendam, & conservandam in India Fidem Christianam , Frumentium Episcopum ordinatum illuc redire jussit, & sic per Frumentium Christiana Religio in Indiae partibus disseminata . . atque propagata fuit. Gothi, qui ex insula dicta Seanuia, seu se dinavita oriundi in Germaniam irrumpentes ultra Danubium sedes suas fixerant, Christianae Religionis jugo sub finem tertii saeculi colla subdiderunt ., Unus ex Episcopis Gothorum gentis interfuit Concilio Nicamo primo. Verum cum apud Gothos plures essent Infideles , quam Christiani, contigit, ut Gothi infideles e terris suis expellerent Christia- S, quibus Constantinus Magnus aliqua Imperii loca ad habitandum attribuit. Valente postea Imperatore, ortum est bellum Gothos, qui ad orientem habitabant, & ob id Ostrogothi, idest orientales Gothi dicebantui, inter & Gothos, qui eranuin occidente, & qui seisigothi, seu Occidentales Gothi appellabantur. mitigothis praeerat Fridiger-
nus , seu Fritigernes s Ostrogothos regebat cinianaricus , qui circa annum Christi 37o. complures suorum ob Christi nomen crudeliter insectatus est. multos relegavit, multos neci dedit, qui pro Martyribus in Ecclesia celebrantur. Non potuit tame in Athanaricus omnes suae gentis Christianos exterminare , plurimi siquidem in Fidei Christianae professione perseverarunt, sed v*bilas illius gentisi Episcopus Ariana haeresii insectus pestiferum Arii:
279쪽
errorem Christianis afflavit, quo factum est , ut Gothi in Arianae haeresis luto haeserint,& avita fide relicta in errore deinceps fuerint obfirmati. De sincremento, & propagatione Christianae Religionis apud alias barbaras Nationes in quarto Ecclesiae saeculo, cum nihil certi, ac comperti tradant. Historici, nihil impraesentiarum mihi occurrit di
D. Dum de propagatione Christianae Religionis in quarto Ecclesiae saeculo sermonem haberes , subiit animum dissicultas , de qua viros eruditos inter se acriter disputantes nuperrime vidi, quo tempore videlicet nostratibus Gallis annunciari coeptum sit Evangelium t asserebant quippd nonnulli, Ecclesias in Galliis dumtaxat fundatas esse tertio saeculo, circa annum videliceri ducente simum quinquagesimum, paulo ante Decii & Grati Consulatum. Exadverso alii pertendebant, Religionem Christianam ante tertium saeculum, immodi ante secundum in Galliis satam ac stabilitam fuisse. Quid tu hac de re sentias paucis aperire ne
- M. Utroque pollice subscribo sententiae illarum , qui Religionem Christianam ante tertium saeculum in Galliis stabilitam esse affrmanti fit enim, praeter Tertullianum, a me iam citatum , qui testatur, suo tempore, hoc est, tertio saeculo, Evangelium per varias Galliarum Provincias promulgatum , fidemque a variis in eo Regno populis susceptam fuisse; Sanctus etiam Irenaeus Lugdunensis Episcopus, qui anno circiter centesimo nonagesimo florebat, id non obscure tradit lib. I. adver Sus Haereses cap. 3I. ubi varias recenseas Ecclesias,
280쪽
in quibus eadem traditio fidei viget, haec habet :Nam etsi in Mundo loquela dissimiles, sed tamen vim
ius traditionis una , σ eadem est . Et neque ba, qua in Germania fundata sunt Ecelsa aliter credunt, aut aliter tradunt r neque ha , qua in Iberis sunt, neque hs , qua in Celtis, neque ha, qua in Oriente, neque
ha, quae in QTopto , neque ha, qua in Lybia, ne que hae , qua in medio Mundi sunt constituta . Fides igitur Christiana jam tempore S. Irenaei per Gallias , quas Celtarum nomine designare voluit S. ille Pater , erat propagata. His duobus antiquis Scriptoribus adjungo S.Cyprianum,qui in Epistola 67. ad S. Stephanum Pontificem data anno a 38. ipsum urget, ut scribat ad Galliarum Episcopos, ut Marcianum Arelatensem Episcopum , qui ad Novati num desecerat, sua communione minime dignem tur, sed potius alium , ipso exauctorato, Episco pum constituante Dirigantur in Provinciam, O ad plebem Arelate consistentem litterae , quibus abstento Marciano, alius in locum ejus substituatur, ur Grex Christi in hodiernum ab illo di patus , . vulneratus colligatur. Quibus verbis liquet, tempore S. CP priani non recens in Galliis fundatas esse Ecclesias,
sed jam diu floruisse suis Episcopis,& Romano Pomtifici adunatas . Cceterum , an verae sint istae Traditiones , quibus multi adducuntur, ut credant svenisse in Gallias in primo Ecclesiae saeculo viros Apostolicos , & in variis illius Regni Provinciis Evangelium praedicasse , Gratianum videlicet Turonensibus, Trophimum Arelatensibus, Paulam Na bonensibus, Martialem Lemovicensibus , DionF- Γηm Areopagitam Parisiensibus , Saturninum Tot sanio a Laetarum, oe Magdalenam Massiliensibus ,